ਦਾਨਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਸ੍ਯ ਸੋਪਾਨਂ ਦਾਨਂ ਕਿਲ੍ਬਿषਨਾਸ਼ਨਮ੍ । ਗੋਵਿਂਦਭਕ੍ਤਿਭਜਨਂ ਮਹਾਪੁਣ੍ਯਵਿਵਰ੍ਦ੍ਧਨਮ੍
ਦਾਨ ਸਵਰਗ ਦਾ ਰਾਹ ਹੈ; ਦਾਨ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਗੋਵਿੰਦ ਦੀ ਭਗਤੀ ਤੇ ਉਪਾਸਨਾ ਵੱਡਾ ਪੁੰਨ ਵਧਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਬਲਂ ਯਦਿ ਭਵੇਨ੍ਮਰ੍ਤ੍ਯੇ ਨ ਵृਥਾ ਤਦ੍ਵ੍ਯਯਂ ਚਰੇਤ੍ । ਹਰੇਰਗ੍ਰੇ ਨृਤ੍ਯਗੀਤਂ ਕੁਰ੍ਯਾਦੇਵਮਤਂਦ੍ਰਿਤਃ
ਜੇ ਮਨੁੱਖ ਕੋਲ ਤਾਕਤ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਵਿਅਰਥ ਨਾ ਗਵਾਏ; ਉਹ ਹਰੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਨਿਰਲਾਜ ਹੋ ਕੇ ਨੱਚੇ ਤੇ ਗਾਵੇ।
ਯਤ੍ਕਿਂਚਿਦ੍ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਪੁਂਸਾਂ ਤਚ੍ਚ ਕृष੍ਣੇ ਸਮਰ੍ਪਯੇਤ੍ । ਕृष੍ਣਾਰ੍ਪਿਤਂ ਕੁਸ਼ਲਦਮਨ੍ਯਾਰ੍ਪਿਤਮਸੌਖ੍ਯਦਮ੍
ਜੋ ਕੁਝ ਮਨੁੱਖ ਕੋਲ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰੇ; ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਸੁਖ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਸੁਖ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ।
ਚਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ਭ੍ਯਾਂ ਸ਼੍ਰੀਹਰੇਰੇਵ ਪ੍ਰਤਿਮਾਦਿਨਿਰੂਪਣਮ੍ । ਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰਾਭ੍ਯਾਂ ਕਲਯੇਤ੍ਕृष੍ਣ ਗੁਣਨਾਮਾਨ੍ਯਹਰ੍ਨਿਸ਼ਮ੍
ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਸ੍ਰੀ ਹਰੀ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਆਦਿ ਦੇਖੋ; ਕੰਨਾਂ ਨਾਲ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਗੁਣ ਤੇ ਨਾਮ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਸੁਣੋ।
ਜਿਹ੍ਵਯਾ ਹਰਿਪਾਦਾਂਬੁ ਸ੍ਵਾਦਿਤਵ੍ਯਂ ਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣੈਃ । ਘ੍ਰਾਣੇਨਾਘ੍ਰਾਯ ਗੋਵਿਂਦਪਾਦਾਬ੍ਜਤੁਲਸੀਦਲਮ੍
ਜਿਹਵਾ ਨਾਲ ਵਿਅਕਤੀ ਹਰੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦਾ ਜਲ ਚੱਖੇ; ਨੱਕ ਨਾਲ ਗੋਵਿੰਦ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਤੁਲਸੀ ਦੀ ਪੱਤੀ ਸੁੰਘੇ।
ਤ੍ਵਚਾ ਸ੍ਪृष੍ਟ੍ਵਾ ਹਰੇਰ੍ਭਕ੍ਤਂ ਮਨਸਾਧ੍ਯਾਯ ਤਤ੍ਪਦਮ੍ । ਕृਤਾਰ੍ਥੋ ਜਾਯਤੇ ਜਂਤੁਰ੍ਨਾਤ੍ਰ ਕਾਰ੍ਯਾ ਵਿਚਾਰਣਾ
ਚਮੜੀ ਨਾਲ ਹਰੀ ਦੇ ਭਗਤ ਨੂੰ ਛੂਹੋ; ਮਨ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰੋ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜੰਤੂ ਪੂਰਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਸ 'ਤੇ ਹੋਰ ਸੋਚਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ।
ਤਨ੍ਮਨਾ ਹਿ ਭਵੇਤ੍ਪ੍ਰਾਜ੍ਞਸ੍ਤਥਾ ਸ੍ਯਾਤ੍ਤਦ੍ਗਤਾਸ਼ਯਃ । ਤਮੇਵਾਂਤੇਭ੍ਯੇਤਿ ਲੋਕੋ ਨਾਤ੍ਰ ਕਾਰ੍ਯਾ ਵਿਚਾਰਣਾ
ਸਚਮੁਚ, ਸਮਝਦਾਰ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਮਨ ਤੇ ਇਰਾਦਾ ਉਸ ਉੱਤੇ ਲਗਾ ਕੇ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਜਦੋਂ ਉਸ ਦੀ ਸੋਚ ਉਥੇ ਟਿਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਆਖਰ ਵਿਚ ਉਹ ਉਹੀ ਦਰਜਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਬਾਰੇ ਹੋਰ ਸੋਚਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ।
ਚੇਤਸਾ ਚਾਪ੍ਯਨੁਧ੍ਯਾਤਃ ਸ੍ਵਪਦਂ ਯਃ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤਿ । ਨਾਰਾਯਣਮਨਾਦ੍ਯਂਤਂ ਨ ਤਂ ਸੇਵੇਤ ਕੋ ਜਨਃ
ਜੋ ਮਨ ਨਾਲ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ ਆਪਣਾ ਅਸਲ ਠਿਕਾਣਾ ਦੇਂਦਾ ਹੈ—ਨਾਰਾਇਣ, ਜਿਸ ਦੀ ਨਾ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੈ ਨਾ ਅੰਤ—ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਨਾ ਕਰੇ, ਐਸਾ ਕੌਣ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਸਤਤ ਨਿਯਤਚਿਤ੍ਤੋ ਵਿष੍ਣੁਪਾਦਾਰਵਿਂਦੇ ਵਿਤਰਣਮਨੁਸ਼ਕ੍ਤਿ ਪ੍ਰੀਤਯੇ ਤਸ੍ਯ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ । ਨਤਿਮਤਿਰਤਿਮਸ੍ਯਾਂਘ੍ਰਿਦ੍ਵਯੇ ਸਂਵਿਦਧ੍ਯਾਤ੍ਸ ਹਿ ਖਲੁ ਨਰਲੋਕੇ ਪੂਜ੍ਯਤਾਮਾਪ੍ਨੁਯਾਚ੍ਚ
ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਿਯਤ ਅਤੇ ਟਿਕਾ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਕਮਲ-ਪੈਰਾਂ ਉੱਤੇ ਪਿਆਰ ਤੇ ਨਿਭੇ ਨਾਲ ਸੇਵਾ ਕਰੇ; ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸਤਕਾਰ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਇੱਜ਼ਤ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸੂਤ ਉਵਾਚ- ਏਵਂ ਯਨ੍ਮਹਿਮਾ ਲੋਕੇ ਲੋਕਨਿਸ੍ਤਾਰਕਾਰਣਮ੍ । ਤਸ੍ਯ ਵਿष੍ਣੋਃ ਪਰੇਸ਼ਸ੍ਯ ਨਾਨਾਵਿਗ੍ਰਹਧਾਰਿਣਃ
ਸੂਤ ਨੇ ਕਿਹਾ—ਇਹੀ ਹੈ ਉਹ ਮਹਿਮਾ ਜੋ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿਚ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਦੀ ਹੈ; ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਕਈ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਏਕਂ ਪੁਰਾਣਂ ਰੂਪਂ ਵੈ ਤਤ੍ਰ ਪਾਦ੍ਮਂ ਪਰਂ ਮਹਤ੍ । ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਂ ਮੂਰ੍ਧਾ ਹਰੇਰੇਵ ਹृਦਯਂ ਪਦ੍ਮਸਂਜ੍ਞਿਤਮ੍
ਇੱਕ ਪੁਰਾਣਾ ਰੂਪ ਹੈ, ਜੋ ਪਾਦਮ ਹੈ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਤੇ ਪ੍ਰਾਚੀਨ; ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਬ੍ਰਾਹਮਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਦਿਲ ਪਦਮਾ, ਜੋ ਹਰੀ ਦਾ ਆਪਣਾ ਹੈ।
ਵੈष੍ਣਵਂ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੋ ਬਾਹੁਃ ਸ਼ੈਵਂ ਵਾਮੋ ਮਹੇਸ਼ਿਤੁਃ । ਊਰੂ ਭਾਗਵਤਂ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਨਾਭਿਃ ਸ੍ਯਾਨ੍ਨਾਰਦੀਯਕਮ੍
ਸੱਜਾ ਬਾਂਹ ਵਿਸ਼ਨਵ ਹੈ, ਖੱਬਾ ਬਾਂਹ ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਮਹਾਂਪ੍ਰਭੂ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਹੈ; ਪਿੰਡ ਭਾਗਵਤ ਹਨ, ਤੇ ਨਾਭੀ ਨਾਰਦ ਦੀ ਹੈ।
ਮਾਰ੍ਕਂਡੇਯਂ ਚ ਦਕ੍ਸ਼ਾਂਘ੍ਰਿਰ੍ਵਾਮੋ ਹ੍ਯਾਗ੍ਨੇਯਮੁਚ੍ਯਤੇ । ਭਵਿष੍ਯਂ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੋ ਜਾਨੁਰ੍ਵਿष੍ਣੋਰੇਵ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਸੱਜਾ ਪੈਰ ਮਾਰਕੰਡੇਯ ਹੈ, ਤੇ ਖੱਬਾ ਪੈਰ ਆਗਨੇਯਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਸੱਜਾ ਘੁਟਨਾ ਭਵਿਸ਼ਯ ਹੈ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਮਹਾਨ ਮਨ ਨਾਲ ਹੈ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਵੈਵਰ੍ਤਸਂਜ੍ਞਂ ਤੁ ਵਾਮਜਾਨੁਰੁਦਾਹृਤਃ । ਲੈਂਗਂ ਹ ਗੁਲ੍ਫਕਂ ਦਕ੍ਸ਼ਂ ਵਾਰਾਹਂ ਵਾਮਗੁਲ੍ਫਕਮ੍
ਖੱਬਾ ਘੁਟਨਾ ਬ੍ਰਹਮਵੈਵਰਤ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਸੱਜਾ ਗੁਟਣ ਲੈੰਗ ਹੈ, ਤੇ ਖੱਬਾ ਗੁਟਣ ਵਾਰਾਹਾ।
ਸ੍ਕਾਂਦਂ ਪੁਰਾਣਂ ਲੋਮਾਨਿ ਤ੍ਵਗਸ੍ਯ ਵਾਮਨਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍ । ਕੌਰ੍ਮਂ ਪृष੍ਠਂ ਸਮਾਖ੍ਯਾਤਂ ਮਾਤ੍ਸ੍ਯਂ ਮੇਦਃ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤਿਤਮ੍
ਵਾਲ ਸਕਾਂਦ ਪੁਰਾਣਾ ਹਨ, ਚਮੜੀ ਵਾਮਨ ਹੈ; ਪਿੱਠ ਕੂਰਮਾ ਹੈ, ਤੇ ਚਰਬੀ ਮਤਸਿਆ ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਮਜ੍ਜਾ ਤੁ ਗਾਰੁਡਂ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਂਡਮਸ੍ਥਿ ਗੀਯਤੇ । ਏਵਮੇਵਾਭਵਦ੍ਵਿष੍ਣੁਃ ਪੁਰਾਣਾਵਯਵੋ ਹਰਿਃ
ਹੱਡੀ ਦੇ ਅੰਦਰ ਗਾਰੁੜ ਪੁਰਾਣਾ ਹੈ, ਤੇ ਹੱਡੀਆਂ ਬ੍ਰਹਮਾਂਡ ਹਨ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਹਰੀ, ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਦਾ ਸਰੀਰ ਬਣ ਗਿਆ।
ਹृਦਯਂ ਤਤ੍ਰ ਵੈ ਪਾਦ੍ਮਂ ਯਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾਮृਤਮਸ਼੍ਨੁਤੇ । ਪਾਦ੍ਮਮੇਤਤ੍ਪੁਰਾਣਂ ਤੁ ਸ੍ਵਯਂ ਦੇਵੋਭਵਦ੍ਧਰਿਃ
ਉਥੇ ਦਿਲ ਪਾਦਮ ਹੈ; ਜਿਸ ਨੇ ਇਹ ਸੁਣਿਆ, ਉਹ ਅਮਰਤਾ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਪਾਦਮ ਪੁਰਾਣਾ, ਹਰੀ ਆਪ ਹੀ ਹੈ।
ਯਸ੍ਯੈਕਾਧ੍ਯਾਯਮਧ੍ਯਾਪ੍ਯ ਸਰ੍ਵੈਃ ਪਾਪੈਃ ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯਤੇ । ਤਤ੍ਰਾਦਿਮਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਮਿਦਂ ਸਰ੍ਵਪਾਦ੍ਮਫਲਪ੍ਰਦਮ੍
ਜੋ ਕੋਈ ਇਸ ਦਾ ਇੱਕ ਅਧਿਆਇ ਵੀ ਪੜ੍ਹ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇੱਥੇ ਅਸਲ ਸੁਰਗ ਹੈ, ਤੇ ਇਹ ਪਾਦਮ ਦੇ ਸਾਰੇ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਵਰ੍ਗਖਂਡਂ ਸਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਮਹਾਪਾਤਕਿਨੋਪਿ ਯੇ । ਮੁਚ੍ਯਂਤੇ ਤੇਪਿ ਪਾਪੇਭ੍ਯਸ੍ਤ੍ਵਚੋ ਜੀਰ੍ਣਾਦ੍ਯਥੋਰਗਾਃ
ਜੋ ਮਹਾਂ ਪਾਪੀ ਵੀ ਹਨ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੁਰਗ-ਖੰਡ ਸੁਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਸੱਪ ਆਪਣੀ ਪੁਰਾਣੀ ਚਮੜੀ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਅਪਿ ਚੇਤ੍ਸੁਦੁਰਾਚਾਰਃ ਸਰ੍ਵਧਰ੍ਮ੍ਮਬਹਿष੍ਕृਤਃ । ਆਦਿਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਸਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਯਤ੍ਫਲਂ ਸਮਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਜੇ ਕੋਈ ਬਹੁਤ ਮਾੜਾ ਚਲਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ, ਸਾਰੇ ਧਰਮਾਂ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਹੋਵੇ, ਆਦੀ-ਸੁਰਗ ਸੁਣ ਕੇ ਉਹ ਉਸ ਦਾ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਆਦਿਸ੍ਵਰ੍ਗਮਿਦਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ਫਲਂ ਲਭਤੇ ਨਰਃ । ਮਾਘੇਮਾਸੇ ਪ੍ਰਯਾਗੇ ਤੁ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਤਿਦਿਨਂ ਨਰਃ
ਇਹ ਆਦੀ-ਸੁਰਗ ਸੁਣ ਕੇ ਮਨੁੱਖ ਉਹੀ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਤੇ ਜੇ ਉਹ ਮਾਘ ਮਹੀਨੇ ਵਿਚ ਪ੍ਰਯਾਗ 'ਤੇ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰੇ—
ਯਥਾ ਪਾਪਾਤ੍ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯੇਤ ਤਥਾ ਹਿ ਸ਼੍ਰਵਣਾਦ੍ਭਵੇਤ੍ । ਦਤ੍ਤਾ ਤੇਨ ਸ੍ਵਰ੍ਣਤੁਲਾ ਦਤ੍ਤਾ ਚੈਵ ਧਰਾਖਿਲਾ
ਜਿਵੇਂ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣਨ ਨਾਲ ਵੀ; ਇਹ ਐਸਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਵਜ਼ਨ ਬਰਾਬਰ ਸੋਨਾ ਦਾਨ ਕੀਤਾ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ ਵੀ।
ਕृਤਂ ਵਿਤਰਣਂ ਤੇਨ ਦ੍ਰਰਿਦ੍ਰੇ ਯਤ੍ਕृਤਮृਣਮ੍ । ਹਰੇਰ੍ਨਾਮਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਪਠਿਤਾਨਿ ਹ੍ਯਭੀਕ੍ਸ਼੍ਣਸ਼ਃ
ਜੋ ਕੁਝ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਹੜਾ ਕਰਜ਼ਾ ਗਰੀਬਾਂ ਨੂੰ ਚੁਕਾਇਆ, ਉਹ ਐਸਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਉਸ ਨੇ ਹਰੀ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰ ਨਾਮ ਬਾਰ-ਬਾਰ ਪੜ੍ਹੇ ਹੋਣ।
ਸਰ੍ਵੇਵੇ ਦਾਸ੍ਤਥਾਧੀਤਾਸ੍ਤਤ੍ਤਤ੍ਕਰ੍ਮਕृਤਂ ਤਥਾ । ਅਧ੍ਯਾਪਕਾਸ਼੍ਚ ਬਹਵਃ ਸ੍ਥਾਪਿਤਾ ਵृਤ੍ਤਿਦਾਨਤਃ
ਇਹ ਸਾਰੇ ਦਾਨ, ਇਹ ਸਾਰੀ ਪੜ੍ਹਾਈ, ਤੇ ਇਹ ਸਾਰੇ ਕਰਮ, ਜਿਵੇਂ ਕੀਤੇ ਹੋਣ; ਤੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਅਧਿਆਪਕ ਵੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰੋਜ਼ੀ ਦੇ ਕੇ, ਸਥਾਪਿਤ ਹੋ ਗਏ ਹਨ।
ਅਭਯਂ ਭਯਲੋਕੇਭ੍ਯੋ ਦਤ੍ਤਂ ਤੇਨ ਤਥਾ ਦ੍ਵਿਜਾਃ । ਗੁਣਵਂਤੋ ਜ੍ਞਾਨਵਂਤੋ ਧਰ੍ਮਵਂਤੋਨੁਮਾਨਿਤਾਃ
ਉਸ ਨੇ ਡਰੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਨਿਡਰਤਾ ਦਿੱਤੀ, ਦੋਵਾਂ ਜਨਮਾਂ ਵਾਲੇ ਹੋ, ਅਤੇ ਜੋ ਗੁਣ, ਗਿਆਨ ਤੇ ਧਰਮ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਇੱਜ਼ਤ ਦਿੱਤੀ।
ਮੇषਕਰ੍ਕਟਯੋਰ੍ਮਧ੍ਯੇ ਤੋਯਂ ਦਤ੍ਤਂ ਸੁਸ਼ੀਤਲਮ੍ । ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਰ੍ਥੇ ਗਵਾਰ੍ਥੇ ਚ ਪ੍ਰਾਣਾਸ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ਤੇਨ ਹਿ
ਮੇਸ਼ ਤੇ ਕਰਕ ਰਾਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਉਸ ਨੇ ਬਹੁਤ ਠੰਢਾ ਪਾਣੀ ਦਿੱਤਾ; ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਤੇ ਗਾਂਵਾਂ ਦੀ ਖਾਤਰ, ਉਹ ਨੇ ਆਪਣੀ ਜਿੰਦ ਵੀ ਵਾਰ ਦਿੱਤੀ।
ਅਨ੍ਯਾਨਿ ਚ ਸੁਕਰ੍ਮਾਣਿ ਕृਤਾਨਿ ਤੇਨ ਧੀਮਤਾ । ਯੇਨਾਦਿਖਂਡਂ ਸਦਸਿ ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਸਂਸ਼੍ਰਾਵਿਤਂ ਤਥਾ
ਉਹ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਨੇ ਹੋਰ ਚੰਗੇ ਕੰਮ ਵੀ ਕੀਤੇ; ਵੱਡੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੇ ਪੁਰਾਣਾ ਭਾਗ ਪੜ੍ਹਵਾਇਆ ਤੇ ਸੁਣਾਇਆ।
ਸ੍ਵਰ੍ਗਖਂਡਂ ਸਮਾਧੀਤ੍ਯ ਨਾਨਾਭੋਗਾਨ੍ਸਮਸ਼੍ਨੁਤੇ । ਅਂਤਃਪੁਰਗਨਾਰੀਣਾਂ ਸੁਖਸੁਪ੍ਤਃ ਪ੍ਰਬੁਧ੍ਯਤੇ
ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੁਖ ਭੋਗਦਾ ਹੈ; ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਿਲ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਵਿਚ, ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਸੁੱਤ ਹੋ ਕੇ ਜਾਗਦਾ ਹੈ।
ਕਿਂਕਿਣੀਰਵਸਨ੍ਨਾਦੈਸ੍ਤਥਾ ਮਧੁਰਭਾषਣੈਃ । ਇਂਦ੍ਰਸ੍ਯਾਰ੍ਧਾਸਨਂ ਭੁਂਕ੍ਤੇ ਇਂਦ੍ਰਲੋਕੇ ਵਸੇਚ੍ਚਿਰਮ੍
ਗੁੰਝਦੇ ਗਹਣਿਆਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਤੇ ਮਿੱਠੀ ਬੋਲੀ ਨਾਲ, ਉਹ ਇੰਦਰ ਦੇ ਸਿੰਘਾਸਨ ਦਾ ਅੱਧਾ ਹਿੱਸਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਲੰਬਾ ਸਮਾਂ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਤਤਃ ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਯ ਭਵਨਂ ਚਂਦ੍ਰਲੋਕਂ ਤਤੋ ਵ੍ਰਜੇਤ੍ । ਸਪ੍ਤਰ੍षਿਭਵਨੇ ਭੋਗਾਨ੍ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਯਾਤਿ ਤਤੋ ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਫਿਰ ਉਹ ਸੂਰਜ ਦੇ ਘਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਥੋਂ ਚੰਦ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਸੱਤ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਸੁਖ ਭੋਗ ਕੇ, ਧ੍ਰੂ ਤਾਰੇ ਵੱਲ ਚਲ ਪੈਂਦਾ ਹੈ।