ਏਤਦ੍ਵਿਚਾਰ੍ਯ ਮਤਿਮਾਨਾਸ਼੍ਰਯੇਦ੍ਧਰ੍ਮਸਂਗ੍ਰਹਮ੍ । ਨਾਨਾਨਰਕਸਂਪਾਤਾਦੁਤ੍ਥਿਤੋ ਯਦਿ ਪੂਰੁषਃ
ਇਹ ਗੱਲ ਸੋਚ ਕੇ, ਸਮਝਦਾਰ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਧਰਮ ਦਾ ਆਸਰਾ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜੇ ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਨਰਕਾਂ ਤੋਂ ਉੱਠ ਕੇ ਆਇਆ ਹੋਵੇ।
ਸ੍ਥਾਵਰਾਦਿ ਤਨੁਂ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਯਦਿ ਭਾਗ੍ਯਵਸ਼ਾਤ੍ਪੁਨਃ । ਮਾਨੁष੍ਯਂ ਲਭਤੇ ਤਤ੍ਰ ਗਰ੍ਭਵਾਸੋਤਿਦੁਃਖਦਃ
ਜੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ ਫਿਰ ਪੌਦੇ ਜਾਂ ਹੋਰ ਜਾਤੀ ਦੀ ਦੇਹ ਮਿਲੇ, ਤੇ ਫਿਰ ਮਨੁੱਖਾ ਜਨਮ ਮਿਲ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਥੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਦਾ ਦੁੱਖ ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਤਤਃ ਕਰ੍ਮਵਸ਼ਾਜ੍ਜਂਤੁਰ੍ਯਦਿ ਵਾ ਜਾਯਤੇ ਭੁਵਿ । ਬਾਲ੍ਯਾਦਿਬਹੁਦੋषੇਣ ਪੀਡਿਤੋ ਭਵਤਿ ਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਫਿਰ ਕਰਮ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ ਜੰਤੂ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਬਚਪਨ ਆਦਿ ਦੇ ਕਈ ਦੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਦੁਜਾਤੀ।
ਪੁਨਰ੍ਯੌਵਨਮਾਸਾਦ੍ਯ ਦਾਰਿਦ੍ਰ੍ਯੇਣ ਪ੍ਰਪੀਡ੍ਯਤੇ । ਰੋਗੇਣ ਗੁਰੁਣਾ ਵਾਪਿ ਅਨਾਵृष੍ਟ੍ਯਾਦਿਨਾ ਤਥਾ
ਜਵਾਨੀ 'ਚ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਹ ਗਰੀਬੀ, ਭਾਰੀ ਰੋਗ ਜਾਂ ਸੁੱਕਾ ਆਦਿ ਨਾਲ ਵੱਡੀ ਪੀੜਾ ਭੋਗਦਾ ਹੈ।
ਵਾਰ੍ਦ੍ਧਕੇਨ ਲਭੇਤ੍ਪੀਡਾਮਨਿਰ੍ਵਾਚ੍ਯਾਮਿਤਸ੍ਤਤਃ । ਮਨਸਸ਼੍ਚਲਨਾਦ੍ਵ੍ਯਾਧੇਸ੍ਤਤੋ ਮਰਣਮਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਵਧਾਪੇ 'ਚ ਉਹ ਅਣਕਹੀ ਪੀੜਾ ਸਹੇੜਦਾ ਹੈ; ਮਨ ਦੇ ਡੋਲਣ ਤੇ ਰੋਗ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਫਿਰ ਮੌਤ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਨ ਤਸ੍ਮਾਦਧਿਕਂ ਦੁਃਖਂ ਸਂਸਾਰੇਪ੍ਯਨੁਭੂਯਤੇ । ਤਤਃ ਕਰ੍ਮ੍ਮਵਸ਼ਾਜ੍ਜਂਤੁਰ੍ਯਮਲੋਕੇ ਪ੍ਰਪੀਡ੍ਯਤੇ
ਸੰਸਾਰ 'ਚ ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਧ ਕੋਈ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ; ਫਿਰ ਕਰਮ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਜੰਤੂ ਯਮਲੋਕ 'ਚ ਪੀੜਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰਾਤਿਯਾਤਨਾਂ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪੁਨਰੇਵ ਪ੍ਰਜਾਯਤੇ । ਜਾਯਤੇ ਮ੍ਰਿਯਤੇ ਜਂਤੁ ਮ੍ਰਿਯਤੇ ਜਾਯਤੇ ਪੁਨਃ
ਉਥੇ ਵੱਡੀ ਯਾਤਨਾ ਭੋਗ ਕੇ, ਉਹ ਮੁੜ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਜੰਤੂ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਤੇ ਮਰਦਾ ਹੈ, ਮਰਦਾ ਤੇ ਮੁੜ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਅਨਾਰਾਧਿਤ ਗੋਵਿਂਦਚਰਣੇ ਤ੍ਵੀਦृਸ਼ੀ ਦਸ਼ਾ । ਅਨਾਯਾਸੇਨ ਮਰਣਂ ਵਿਨਾਯਾਸੇਨ ਜੀਵਨਮ੍
ਜਿਸ ਨੇ ਗੋਵਿੰਦ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ, ਉਸ ਦੀ ਹਾਲਤ ਐਸੇ ਹੀ ਹੈ: ਮੌਤ ਆਉਣ 'ਚ ਮਿਹਨਤ ਪੈਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਜੀਵਨ ਆਸਾਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਅਨਾਰਾਧਿਤਗੋਵਿਂਦਚਰਣਸ੍ਯ ਨ ਜਾਯਤੇ । ਧਨਂ ਯਦਿ ਭਵੇਦ੍ਗੇਹੇ ਰਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ਤਸ੍ਯ ਕਿਂ ਫਲਮ੍
ਜਿਸ ਨੇ ਗੋਵਿੰਦ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ, ਉਸ ਦੇ ਘਰ 'ਚ ਧਨ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ; ਤੇ ਜੇ ਆ ਵੀ ਜਾਵੇ, ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ?
ਯਦਾਸੌ ਕृष੍ਯਤੇ ਯਾਮ੍ਯੈਰ੍ਦੂਤੈਃ ਕਿਂ ਧਨਮਨ੍ਵਿਯਾਤ੍ । ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਦ੍ਵਿਜਾਤਿਸਤ੍ਕਾਰ੍ਯਂ ਦ੍ਰਵਿਣਂ ਸਰ੍ਵਸੌਖ੍ਯਦਮ੍
ਜਦੋਂ ਯਮ ਦੇ ਦੂਤ ਉਸ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਕਿਹੜਾ ਧਨ ਨਾਲ ਜਾਵੇਗਾ? ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਦੁਜਾਤੀ, ਚੰਗੇ ਕਰਮ ਤੇ ਧਨ ਸਭ ਸੁਖ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਦਾਨਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਸ੍ਯ ਸੋਪਾਨਂ ਦਾਨਂ ਕਿਲ੍ਬਿषਨਾਸ਼ਨਮ੍ । ਗੋਵਿਂਦਭਕ੍ਤਿਭਜਨਂ ਮਹਾਪੁਣ੍ਯਵਿਵਰ੍ਦ੍ਧਨਮ੍
ਦਾਨ ਸਵਰਗ ਦਾ ਰਾਹ ਹੈ; ਦਾਨ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਗੋਵਿੰਦ ਦੀ ਭਗਤੀ ਤੇ ਉਪਾਸਨਾ ਵੱਡਾ ਪੁੰਨ ਵਧਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਬਲਂ ਯਦਿ ਭਵੇਨ੍ਮਰ੍ਤ੍ਯੇ ਨ ਵृਥਾ ਤਦ੍ਵ੍ਯਯਂ ਚਰੇਤ੍ । ਹਰੇਰਗ੍ਰੇ ਨृਤ੍ਯਗੀਤਂ ਕੁਰ੍ਯਾਦੇਵਮਤਂਦ੍ਰਿਤਃ
ਜੇ ਮਨੁੱਖ ਕੋਲ ਤਾਕਤ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਵਿਅਰਥ ਨਾ ਗਵਾਏ; ਉਹ ਹਰੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਨਿਰਲਾਜ ਹੋ ਕੇ ਨੱਚੇ ਤੇ ਗਾਵੇ।
ਯਤ੍ਕਿਂਚਿਦ੍ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਪੁਂਸਾਂ ਤਚ੍ਚ ਕृष੍ਣੇ ਸਮਰ੍ਪਯੇਤ੍ । ਕृष੍ਣਾਰ੍ਪਿਤਂ ਕੁਸ਼ਲਦਮਨ੍ਯਾਰ੍ਪਿਤਮਸੌਖ੍ਯਦਮ੍
ਜੋ ਕੁਝ ਮਨੁੱਖ ਕੋਲ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰੇ; ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਸੁਖ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਸੁਖ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ।
ਚਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ਭ੍ਯਾਂ ਸ਼੍ਰੀਹਰੇਰੇਵ ਪ੍ਰਤਿਮਾਦਿਨਿਰੂਪਣਮ੍ । ਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰਾਭ੍ਯਾਂ ਕਲਯੇਤ੍ਕृष੍ਣ ਗੁਣਨਾਮਾਨ੍ਯਹਰ੍ਨਿਸ਼ਮ੍
ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਸ੍ਰੀ ਹਰੀ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਆਦਿ ਦੇਖੋ; ਕੰਨਾਂ ਨਾਲ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਗੁਣ ਤੇ ਨਾਮ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਸੁਣੋ।
ਜਿਹ੍ਵਯਾ ਹਰਿਪਾਦਾਂਬੁ ਸ੍ਵਾਦਿਤਵ੍ਯਂ ਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣੈਃ । ਘ੍ਰਾਣੇਨਾਘ੍ਰਾਯ ਗੋਵਿਂਦਪਾਦਾਬ੍ਜਤੁਲਸੀਦਲਮ੍
ਜਿਹਵਾ ਨਾਲ ਵਿਅਕਤੀ ਹਰੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦਾ ਜਲ ਚੱਖੇ; ਨੱਕ ਨਾਲ ਗੋਵਿੰਦ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਤੁਲਸੀ ਦੀ ਪੱਤੀ ਸੁੰਘੇ।
ਤ੍ਵਚਾ ਸ੍ਪृष੍ਟ੍ਵਾ ਹਰੇਰ੍ਭਕ੍ਤਂ ਮਨਸਾਧ੍ਯਾਯ ਤਤ੍ਪਦਮ੍ । ਕृਤਾਰ੍ਥੋ ਜਾਯਤੇ ਜਂਤੁਰ੍ਨਾਤ੍ਰ ਕਾਰ੍ਯਾ ਵਿਚਾਰਣਾ
ਚਮੜੀ ਨਾਲ ਹਰੀ ਦੇ ਭਗਤ ਨੂੰ ਛੂਹੋ; ਮਨ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰੋ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜੰਤੂ ਪੂਰਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਸ 'ਤੇ ਹੋਰ ਸੋਚਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ।
ਤਨ੍ਮਨਾ ਹਿ ਭਵੇਤ੍ਪ੍ਰਾਜ੍ਞਸ੍ਤਥਾ ਸ੍ਯਾਤ੍ਤਦ੍ਗਤਾਸ਼ਯਃ । ਤਮੇਵਾਂਤੇਭ੍ਯੇਤਿ ਲੋਕੋ ਨਾਤ੍ਰ ਕਾਰ੍ਯਾ ਵਿਚਾਰਣਾ
ਸਚਮੁਚ, ਸਮਝਦਾਰ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਮਨ ਤੇ ਇਰਾਦਾ ਉਸ ਉੱਤੇ ਲਗਾ ਕੇ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਜਦੋਂ ਉਸ ਦੀ ਸੋਚ ਉਥੇ ਟਿਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਆਖਰ ਵਿਚ ਉਹ ਉਹੀ ਦਰਜਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਬਾਰੇ ਹੋਰ ਸੋਚਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ।
ਚੇਤਸਾ ਚਾਪ੍ਯਨੁਧ੍ਯਾਤਃ ਸ੍ਵਪਦਂ ਯਃ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤਿ । ਨਾਰਾਯਣਮਨਾਦ੍ਯਂਤਂ ਨ ਤਂ ਸੇਵੇਤ ਕੋ ਜਨਃ
ਜੋ ਮਨ ਨਾਲ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ ਆਪਣਾ ਅਸਲ ਠਿਕਾਣਾ ਦੇਂਦਾ ਹੈ—ਨਾਰਾਇਣ, ਜਿਸ ਦੀ ਨਾ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੈ ਨਾ ਅੰਤ—ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਨਾ ਕਰੇ, ਐਸਾ ਕੌਣ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਸਤਤ ਨਿਯਤਚਿਤ੍ਤੋ ਵਿष੍ਣੁਪਾਦਾਰਵਿਂਦੇ ਵਿਤਰਣਮਨੁਸ਼ਕ੍ਤਿ ਪ੍ਰੀਤਯੇ ਤਸ੍ਯ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ । ਨਤਿਮਤਿਰਤਿਮਸ੍ਯਾਂਘ੍ਰਿਦ੍ਵਯੇ ਸਂਵਿਦਧ੍ਯਾਤ੍ਸ ਹਿ ਖਲੁ ਨਰਲੋਕੇ ਪੂਜ੍ਯਤਾਮਾਪ੍ਨੁਯਾਚ੍ਚ
ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਿਯਤ ਅਤੇ ਟਿਕਾ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਕਮਲ-ਪੈਰਾਂ ਉੱਤੇ ਪਿਆਰ ਤੇ ਨਿਭੇ ਨਾਲ ਸੇਵਾ ਕਰੇ; ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸਤਕਾਰ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਇੱਜ਼ਤ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸੂਤ ਉਵਾਚ- ਏਵਂ ਯਨ੍ਮਹਿਮਾ ਲੋਕੇ ਲੋਕਨਿਸ੍ਤਾਰਕਾਰਣਮ੍ । ਤਸ੍ਯ ਵਿष੍ਣੋਃ ਪਰੇਸ਼ਸ੍ਯ ਨਾਨਾਵਿਗ੍ਰਹਧਾਰਿਣਃ
ਸੂਤ ਨੇ ਕਿਹਾ—ਇਹੀ ਹੈ ਉਹ ਮਹਿਮਾ ਜੋ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿਚ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਦੀ ਹੈ; ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਕਈ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਏਕਂ ਪੁਰਾਣਂ ਰੂਪਂ ਵੈ ਤਤ੍ਰ ਪਾਦ੍ਮਂ ਪਰਂ ਮਹਤ੍ । ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਂ ਮੂਰ੍ਧਾ ਹਰੇਰੇਵ ਹृਦਯਂ ਪਦ੍ਮਸਂਜ੍ਞਿਤਮ੍
ਇੱਕ ਪੁਰਾਣਾ ਰੂਪ ਹੈ, ਜੋ ਪਾਦਮ ਹੈ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਤੇ ਪ੍ਰਾਚੀਨ; ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਬ੍ਰਾਹਮਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਦਿਲ ਪਦਮਾ, ਜੋ ਹਰੀ ਦਾ ਆਪਣਾ ਹੈ।
ਵੈष੍ਣਵਂ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੋ ਬਾਹੁਃ ਸ਼ੈਵਂ ਵਾਮੋ ਮਹੇਸ਼ਿਤੁਃ । ਊਰੂ ਭਾਗਵਤਂ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਨਾਭਿਃ ਸ੍ਯਾਨ੍ਨਾਰਦੀਯਕਮ੍
ਸੱਜਾ ਬਾਂਹ ਵਿਸ਼ਨਵ ਹੈ, ਖੱਬਾ ਬਾਂਹ ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਮਹਾਂਪ੍ਰਭੂ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਹੈ; ਪਿੰਡ ਭਾਗਵਤ ਹਨ, ਤੇ ਨਾਭੀ ਨਾਰਦ ਦੀ ਹੈ।
ਮਾਰ੍ਕਂਡੇਯਂ ਚ ਦਕ੍ਸ਼ਾਂਘ੍ਰਿਰ੍ਵਾਮੋ ਹ੍ਯਾਗ੍ਨੇਯਮੁਚ੍ਯਤੇ । ਭਵਿष੍ਯਂ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੋ ਜਾਨੁਰ੍ਵਿष੍ਣੋਰੇਵ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਸੱਜਾ ਪੈਰ ਮਾਰਕੰਡੇਯ ਹੈ, ਤੇ ਖੱਬਾ ਪੈਰ ਆਗਨੇਯਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਸੱਜਾ ਘੁਟਨਾ ਭਵਿਸ਼ਯ ਹੈ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਮਹਾਨ ਮਨ ਨਾਲ ਹੈ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਵੈਵਰ੍ਤਸਂਜ੍ਞਂ ਤੁ ਵਾਮਜਾਨੁਰੁਦਾਹृਤਃ । ਲੈਂਗਂ ਹ ਗੁਲ੍ਫਕਂ ਦਕ੍ਸ਼ਂ ਵਾਰਾਹਂ ਵਾਮਗੁਲ੍ਫਕਮ੍
ਖੱਬਾ ਘੁਟਨਾ ਬ੍ਰਹਮਵੈਵਰਤ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਸੱਜਾ ਗੁਟਣ ਲੈੰਗ ਹੈ, ਤੇ ਖੱਬਾ ਗੁਟਣ ਵਾਰਾਹਾ।
ਸ੍ਕਾਂਦਂ ਪੁਰਾਣਂ ਲੋਮਾਨਿ ਤ੍ਵਗਸ੍ਯ ਵਾਮਨਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍ । ਕੌਰ੍ਮਂ ਪृष੍ਠਂ ਸਮਾਖ੍ਯਾਤਂ ਮਾਤ੍ਸ੍ਯਂ ਮੇਦਃ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤਿਤਮ੍
ਵਾਲ ਸਕਾਂਦ ਪੁਰਾਣਾ ਹਨ, ਚਮੜੀ ਵਾਮਨ ਹੈ; ਪਿੱਠ ਕੂਰਮਾ ਹੈ, ਤੇ ਚਰਬੀ ਮਤਸਿਆ ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਮਜ੍ਜਾ ਤੁ ਗਾਰੁਡਂ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਂਡਮਸ੍ਥਿ ਗੀਯਤੇ । ਏਵਮੇਵਾਭਵਦ੍ਵਿष੍ਣੁਃ ਪੁਰਾਣਾਵਯਵੋ ਹਰਿਃ
ਹੱਡੀ ਦੇ ਅੰਦਰ ਗਾਰੁੜ ਪੁਰਾਣਾ ਹੈ, ਤੇ ਹੱਡੀਆਂ ਬ੍ਰਹਮਾਂਡ ਹਨ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਹਰੀ, ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਦਾ ਸਰੀਰ ਬਣ ਗਿਆ।
ਹृਦਯਂ ਤਤ੍ਰ ਵੈ ਪਾਦ੍ਮਂ ਯਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾਮृਤਮਸ਼੍ਨੁਤੇ । ਪਾਦ੍ਮਮੇਤਤ੍ਪੁਰਾਣਂ ਤੁ ਸ੍ਵਯਂ ਦੇਵੋਭਵਦ੍ਧਰਿਃ
ਉਥੇ ਦਿਲ ਪਾਦਮ ਹੈ; ਜਿਸ ਨੇ ਇਹ ਸੁਣਿਆ, ਉਹ ਅਮਰਤਾ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਪਾਦਮ ਪੁਰਾਣਾ, ਹਰੀ ਆਪ ਹੀ ਹੈ।
ਯਸ੍ਯੈਕਾਧ੍ਯਾਯਮਧ੍ਯਾਪ੍ਯ ਸਰ੍ਵੈਃ ਪਾਪੈਃ ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯਤੇ । ਤਤ੍ਰਾਦਿਮਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਮਿਦਂ ਸਰ੍ਵਪਾਦ੍ਮਫਲਪ੍ਰਦਮ੍
ਜੋ ਕੋਈ ਇਸ ਦਾ ਇੱਕ ਅਧਿਆਇ ਵੀ ਪੜ੍ਹ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇੱਥੇ ਅਸਲ ਸੁਰਗ ਹੈ, ਤੇ ਇਹ ਪਾਦਮ ਦੇ ਸਾਰੇ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਵਰ੍ਗਖਂਡਂ ਸਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਮਹਾਪਾਤਕਿਨੋਪਿ ਯੇ । ਮੁਚ੍ਯਂਤੇ ਤੇਪਿ ਪਾਪੇਭ੍ਯਸ੍ਤ੍ਵਚੋ ਜੀਰ੍ਣਾਦ੍ਯਥੋਰਗਾਃ
ਜੋ ਮਹਾਂ ਪਾਪੀ ਵੀ ਹਨ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੁਰਗ-ਖੰਡ ਸੁਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਸੱਪ ਆਪਣੀ ਪੁਰਾਣੀ ਚਮੜੀ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਅਪਿ ਚੇਤ੍ਸੁਦੁਰਾਚਾਰਃ ਸਰ੍ਵਧਰ੍ਮ੍ਮਬਹਿष੍ਕृਤਃ । ਆਦਿਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਸਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਯਤ੍ਫਲਂ ਸਮਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਜੇ ਕੋਈ ਬਹੁਤ ਮਾੜਾ ਚਲਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ, ਸਾਰੇ ਧਰਮਾਂ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਹੋਵੇ, ਆਦੀ-ਸੁਰਗ ਸੁਣ ਕੇ ਉਹ ਉਸ ਦਾ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।