ਪੁਰਾਣਂ ਨਿਰ੍ਮਿਤਂ ਵਿਪ੍ਰ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤਤ੍ਪਰਮੋ ਭਵੇਤ੍ । ਪੁਰਾਣੇ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤੋ ਧਰ੍ਮੋ ਧਰ੍ਮਸ਼੍ਚ ਕੇਸ਼ਵਃ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਪੁਰਾਣਾ ਇਸੀ ਲਈ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੀ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ। ਪੁਰਾਣੇ ਵਿੱਚ ਧਰਮ ਪੱਕਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਧਰਮ ਹੀ ਕੇਸ਼ਵ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਕृਤੇ ਪੁਰਾਣੇ ਹਿ ਸ਼੍ਰੁਤੇ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਭਵੇਦਿਤਿ । ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਸ੍ਵਯਂ ਹਰਿਰ੍ਵਿਪ੍ਰਃ ਪੁਰਾਣਂ ਚ ਤਥਾਵਿਧਮ੍
ਇਸ ਕਰਕੇ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਵਿਸ਼ਨੁ ਪੁਰਾਣੇ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਹੈ, ਜੋ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਤੇ ਸੁਣਿਆ ਗਿਆ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੀ, ਐਸਾ ਪੁਰਾਣਾ ਵਿਚ ਹਰੀ ਆਪ ਹੀ ਸਿੱਧਾ ਮੌਜੂਦ ਹੈ।
ਏਤਯੋਃ ਸਂਗਮਾਸਾਦ੍ਯ ਹਰਿਰੇਵ ਭੇਵਨ੍ਨਰਃ । ਤਥਾ ਗਂਗਾਂਬੁਸੇਕੇਨ ਨਾਸ਼ਯੇਤ੍ਕਿਲ੍ਬਿषਂ ਸ੍ਵਕਮ੍
ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੋਨਾਂ—ਹਰੀ ਤੇ ਪੁਰਾਣਾ—ਦੇ ਸੰਪਰਕ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਮਨੁੱਖ ਹਰੀ ਹੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜਿਵੇਂ ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰ ਕੇ ਆਪਣੇ ਪਾਪ ਮਿਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਕੇਸ਼ਵੋ ਦ੍ਰਵਰੂਪੇਣ ਪਾਪਾਤ੍ਤਾਰਯਤੇ ਮਹੀਮ੍ । ਵੈष੍ਣਵੋ ਵਿष੍ਣੁਭਜਨਸ੍ਯਾਕਾਂਕ੍ਸ਼ੀ ਯਦਿ ਵਰ੍ਤਤੇ
ਕੇਸ਼ਵ ਤਰਲ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਪਾਪ ਤੋਂ ਬਚਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦਾ ਭਗਤ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਅਜਿਹਾ ਕਰੇ।
ਗਂਗਾਂਬੁਸੇਕਮਮਲਮਮਲੀਕਰਣਂ ਚਰੇਤ੍ । ਵਿष੍ਣੁਭਕ੍ਤਿਪ੍ਰਦਾ ਦੇਵੀ ਗਂਗਾ ਭੁਵਿ ਚ ਗੀਯਤੇ
ਉਹ ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰੇ। ਗੰਗਾ ਦੇਵੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਵਿਸ਼ਨੁ ਭਗਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਵਜੋਂ ਗਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਵਿष੍ਣੁਰੂਪਾ ਹਿ ਸਾ ਗਂਗਾ ਲੋਕਵਿਸ੍ਤਾਰਕਾਰਿਣੀ
ਗੰਗਾ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦਾ ਹੀ ਰੂਪ ਹੈ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਵਧਾਈ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇषੁ ਪੁਰਾਣੇषੁ ਗਂਗਾਯਾਂ ਗੋषੁ ਪਿਪ੍ਪਲੇ । ਨਾਰਾਯਣਧਿਯਾ ਪੁਂਭਿਰ੍ਭਕ੍ਤਿਃ ਕਾਰ੍ਯਾ ਹ੍ਯਹੈਤੁਕੀ
ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ, ਪੁਰਾਣਿਆਂ, ਗੰਗਾ, ਗਾਂਵਾਂ ਤੇ ਪੀਪਲ ਵਿੱਚ, ਨਾਰਾਇਣ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਨਿਸ਼ਕਾਮ ਭਗਤੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਵਿष੍ਣੁਰੂਪਾ ਹਿ ਤਤ੍ਵਜ੍ਞੈਰ੍ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਾ ਅਮੀ । ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਤਤਮਭ੍ਯਰ੍ਚ੍ਯਾ ਵਿष੍ਣੁਭਕ੍ਤ੍ਯਭਿਲਾषਿਣਾ
ਇਹ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਗਿਆਨੀ ਲੋਕ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਸਿੱਧੇ ਰੂਪ ਵਜੋਂ ਮੰਨਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਕਰਕੇ ਵਿਸ਼ਨੁ ਭਗਤੀ ਚਾਹੁਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਹਨਾਂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਵਿष੍ਣੌ ਭਕ੍ਤਿਂ ਵਿਨਾ ਨॄਣਾਂ ਨਿष੍ਫਲਂ ਜਨ੍ਮ ਉਚ੍ਯਤੇ । ਕਲਿਕਾਲਪਯੋਰਾਸ਼ਿਂ ਪਾਪਗ੍ਰਾਹਸਮਾਕੁਲਮ੍
ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੀ ਭਗਤੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਜਨਮ ਵਿਅਰਥ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕਲਿ ਯੁਗ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਘੜਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਵਿषਯਾਮਜ੍ਜਨਾਵਰ੍ਤਂ ਦੁਰ੍ਬੋਧਫੇਨਿਲਂ ਪਰਮ੍ । ਮਹਾਦੁष੍ਟਜਨਵ੍ਯਾਲ ਮਹਾਭੀਮਂ ਭਯਾਨਕਮ੍
ਇਹ ਇੰਦਰੀ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਣ ਵਾਲਾ ਭਵਰ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਮਝਣਾ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੈ, ਬਹੁਤ ਝਾਗ ਵਾਲਾ, ਮਾੜੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸੱਪਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਡਰਾਉਣਾ ਤੇ ਭਿਆਨਕ।
ਦੁਸ੍ਤਰਂ ਚ ਤਰਂਤ੍ਯੇਵ ਹਰਿਭਕ੍ਤਿਤਰਿ ਸ੍ਥਿਤਾਃ । ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਯਤੇਤ ਵੈ ਲੋਕੋ ਵਿष੍ਣੁਭਕ੍ਤਿਪ੍ਰਸਾਧਨੇ
ਇਸ ਔਖੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਕੇਵਲ ਹਰੀ ਭਗਤੀ ਵਿੱਚ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਲੋਕ ਹੀ ਪਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਕਰਕੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਨੁ ਭਗਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਲਈ ਯਤਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਕਿਂ ਸੁਖਂ ਲਭਤੇ ਜਂਤੁਰਸਦ੍ਵਾਰ੍ਤਾਵਧਾਰਣੇ । ਹਰੇਰਦ੍ਭੁਤਲੀਲਸ੍ਯ ਲੀਲਾਖ੍ਯਾਨੇਨ ਸਜ੍ਜਤੇ
ਝੂਠੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਵਿਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਜੀਵ ਕੀ ਸੁਖ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ? ਉਹ ਹਰੀ ਦੀ ਅਸਧਾਰਣ ਲੀਲਾ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣ ਕੇ ਜੁੜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਦ੍ਵਿਚਿਤ੍ਰਕਥਾਲੋਕੇ ਨਾਨਾਵਿषਯਮਿਸ਼੍ਰਿਤਾਃ । ਸ਼੍ਰੋਤਵ੍ਯਾ ਯਦਿ ਵੈ ਨॄਣਾਂ ਵਿषਯੇ ਸਜ੍ਜਤੇ ਮਨਃ
ਉਹ ਵਿਅਕਤੀਕ ਕਥਾਵਾਂ ਦੇ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ, ਜੇ ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਮਨ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਵਿੱਚ ਲਗਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਨਿਰ੍ਵਾਣੇ ਯਦਿ ਵਾ ਚਿਤ੍ਤਂ ਸ਼੍ਰੋਤਵ੍ਯਾ ਤਦਪਿ ਦ੍ਵਿਜਾਃ । ਹੇਲਯਾ ਸ਼੍ਰਵਣਾਚ੍ਚਾਪਿ ਤਸ੍ਯ ਤੁष੍ਟੋ ਭਵੇਦ੍ਧਰਿਃ
ਜਾਂ, ਜੇ ਮਨ ਨਿਰਵਾਣ ਵੱਲ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ। ਹਰੀ ਤਾਂ ਲਾਪਰਵਾਹੀ ਨਾਲ ਸੁਣਨ ਤੇ ਵੀ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨਿष੍ਕ੍ਰਿਯੋਪਿ ਹृषੀਕੇਸ਼ੋ ਨਾਨਾਕਰ੍ਮ ਚਕਾਰ ਸਃ । ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषੂਣਾਂ ਹਿਤਾਰ੍ਥਾਯ ਭਕ੍ਤਾਨਾਂ ਭਕ੍ਤਵਤ੍ਸਲਃ
ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼ਾ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਉਹ ਕਰਮ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਉਸ ਨੇ ਸੁਣਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰੀਤ ਲਈ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਰਮ ਕੀਤੇ।
ਨ ਲਭ੍ਯਤੇ ਕਰ੍ਮਣਾਪਿ ਵਾਜਪੇਯਸ਼ਤਾਦਿਨਾ । ਰਾਜਸੂਯਾਯੁਤੇਨਾਪਿ ਯਥਾ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸ ਲਭ੍ਯਤੇ
ਉਹ ਸੈਂਕੜੇ ਵਾਜਪੇਯ ਯਜਨਾਂ ਜਾਂ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਰਾਜਸੂਯ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਵੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਤ੍ਪਦਂ ਚੇਤਸਾ ਸੇਵ੍ਯਂ ਸਦ੍ਭਿਰਾਚਰਿਤਂ ਮੁਹੁਃ । ਭਵਾਬ੍ਧਿਤਰਣੇ ਸਾਰਮਾਸ਼੍ਰਯਧ੍ਵਂ ਹਰੇਃ ਪਦਮ੍
ਉਹ ਪਦ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਚਿੱਤ ਨਾਲ ਸੇਵਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ ਤੇ ਜੋ ਸਚੇ ਲੋਕ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਅਮਲ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਭਵਸਾਗਰ ਤੋਂ ਪਾਰ ਹੋਣ ਲਈ ਹਰੀ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦਾ ਆਸਰਾ ਲਓ।
ਰੇ ਰੇ ਵਿषਯਸਂਲੁਬ੍ਧਾਃ ਪਾਮਰਾ ਨਿष੍ਠੁਰਾ ਨਰਾਃ । ਰੌਰਵੇ ਹਿ ਕਿਮਾਤ੍ਮਾਨਮਾਤ੍ਮਨਾ ਪਾਤਯਿष੍ਯਥ
ਓਹੋ, ਇੰਦਰੀ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਲਈ ਲਾਲਚੀ, ਮਾੜੇ ਤੇ ਕਠੋਰ ਲੋਕੋ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਕਰਤੂਤਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਰੌਰਵ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਕਿਉਂ ਸੁੱਟ ਰਹੇ ਹੋ?
ਵਿਨਾ ਗੋਵਿਂਦਸੌਮ੍ਯਾਂਘ੍ਰਿਸੇਵਨਂ ਮਾ ਗਮਿष੍ਯਤਿ । ਅਨਾਯਾਸੇਨ ਦੁਃਖਾਨਾਂ ਤਰਣਂ ਯਦਿ ਵਾਂਛਥ
ਗੋਵਿੰਦ ਦੇ ਮਿੱਠੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਅੱਗੇ ਨਾ ਵਧੋ; ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਥਕਾਵਟ ਦੇ ਦੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਪਾਰ ਹੋਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ।
ਭਜਧ੍ਵਂ ਕृष੍ਣਚਰਣਾਵਪੁਨਰ੍ਭਵਕਾਰਣੇ । ਕੁਤ ਏਵਾਗਤੋ ਮਰ੍ਤ੍ਯਃ ਕੁਤ ਏਵ ਪੁਨਰ੍ਵ੍ਰਜੇਤ੍
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰੋ, ਜੋ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹਨ; ਇਹ ਮਨੁੱਖ ਕਿੱਥੋਂ ਆਇਆ ਹੈ, ਤੇ ਮੁੜ ਕਿੱਥੇ ਜਾਵੇਗਾ?
ਏਤਦ੍ਵਿਚਾਰ੍ਯ ਮਤਿਮਾਨਾਸ਼੍ਰਯੇਦ੍ਧਰ੍ਮਸਂਗ੍ਰਹਮ੍ । ਨਾਨਾਨਰਕਸਂਪਾਤਾਦੁਤ੍ਥਿਤੋ ਯਦਿ ਪੂਰੁषਃ
ਇਹ ਗੱਲ ਸੋਚ ਕੇ, ਸਮਝਦਾਰ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਧਰਮ ਦਾ ਆਸਰਾ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜੇ ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਨਰਕਾਂ ਤੋਂ ਉੱਠ ਕੇ ਆਇਆ ਹੋਵੇ।
ਸ੍ਥਾਵਰਾਦਿ ਤਨੁਂ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਯਦਿ ਭਾਗ੍ਯਵਸ਼ਾਤ੍ਪੁਨਃ । ਮਾਨੁष੍ਯਂ ਲਭਤੇ ਤਤ੍ਰ ਗਰ੍ਭਵਾਸੋਤਿਦੁਃਖਦਃ
ਜੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ ਫਿਰ ਪੌਦੇ ਜਾਂ ਹੋਰ ਜਾਤੀ ਦੀ ਦੇਹ ਮਿਲੇ, ਤੇ ਫਿਰ ਮਨੁੱਖਾ ਜਨਮ ਮਿਲ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਥੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਦਾ ਦੁੱਖ ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਤਤਃ ਕਰ੍ਮਵਸ਼ਾਜ੍ਜਂਤੁਰ੍ਯਦਿ ਵਾ ਜਾਯਤੇ ਭੁਵਿ । ਬਾਲ੍ਯਾਦਿਬਹੁਦੋषੇਣ ਪੀਡਿਤੋ ਭਵਤਿ ਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਫਿਰ ਕਰਮ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ ਜੰਤੂ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਬਚਪਨ ਆਦਿ ਦੇ ਕਈ ਦੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਦੁਜਾਤੀ।
ਪੁਨਰ੍ਯੌਵਨਮਾਸਾਦ੍ਯ ਦਾਰਿਦ੍ਰ੍ਯੇਣ ਪ੍ਰਪੀਡ੍ਯਤੇ । ਰੋਗੇਣ ਗੁਰੁਣਾ ਵਾਪਿ ਅਨਾਵृष੍ਟ੍ਯਾਦਿਨਾ ਤਥਾ
ਜਵਾਨੀ 'ਚ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਹ ਗਰੀਬੀ, ਭਾਰੀ ਰੋਗ ਜਾਂ ਸੁੱਕਾ ਆਦਿ ਨਾਲ ਵੱਡੀ ਪੀੜਾ ਭੋਗਦਾ ਹੈ।
ਵਾਰ੍ਦ੍ਧਕੇਨ ਲਭੇਤ੍ਪੀਡਾਮਨਿਰ੍ਵਾਚ੍ਯਾਮਿਤਸ੍ਤਤਃ । ਮਨਸਸ਼੍ਚਲਨਾਦ੍ਵ੍ਯਾਧੇਸ੍ਤਤੋ ਮਰਣਮਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਵਧਾਪੇ 'ਚ ਉਹ ਅਣਕਹੀ ਪੀੜਾ ਸਹੇੜਦਾ ਹੈ; ਮਨ ਦੇ ਡੋਲਣ ਤੇ ਰੋਗ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਫਿਰ ਮੌਤ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਨ ਤਸ੍ਮਾਦਧਿਕਂ ਦੁਃਖਂ ਸਂਸਾਰੇਪ੍ਯਨੁਭੂਯਤੇ । ਤਤਃ ਕਰ੍ਮ੍ਮਵਸ਼ਾਜ੍ਜਂਤੁਰ੍ਯਮਲੋਕੇ ਪ੍ਰਪੀਡ੍ਯਤੇ
ਸੰਸਾਰ 'ਚ ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਧ ਕੋਈ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ; ਫਿਰ ਕਰਮ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਜੰਤੂ ਯਮਲੋਕ 'ਚ ਪੀੜਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰਾਤਿਯਾਤਨਾਂ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪੁਨਰੇਵ ਪ੍ਰਜਾਯਤੇ । ਜਾਯਤੇ ਮ੍ਰਿਯਤੇ ਜਂਤੁ ਮ੍ਰਿਯਤੇ ਜਾਯਤੇ ਪੁਨਃ
ਉਥੇ ਵੱਡੀ ਯਾਤਨਾ ਭੋਗ ਕੇ, ਉਹ ਮੁੜ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਜੰਤੂ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਤੇ ਮਰਦਾ ਹੈ, ਮਰਦਾ ਤੇ ਮੁੜ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਅਨਾਰਾਧਿਤ ਗੋਵਿਂਦਚਰਣੇ ਤ੍ਵੀਦृਸ਼ੀ ਦਸ਼ਾ । ਅਨਾਯਾਸੇਨ ਮਰਣਂ ਵਿਨਾਯਾਸੇਨ ਜੀਵਨਮ੍
ਜਿਸ ਨੇ ਗੋਵਿੰਦ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ, ਉਸ ਦੀ ਹਾਲਤ ਐਸੇ ਹੀ ਹੈ: ਮੌਤ ਆਉਣ 'ਚ ਮਿਹਨਤ ਪੈਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਜੀਵਨ ਆਸਾਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਅਨਾਰਾਧਿਤਗੋਵਿਂਦਚਰਣਸ੍ਯ ਨ ਜਾਯਤੇ । ਧਨਂ ਯਦਿ ਭਵੇਦ੍ਗੇਹੇ ਰਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ਤਸ੍ਯ ਕਿਂ ਫਲਮ੍
ਜਿਸ ਨੇ ਗੋਵਿੰਦ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ, ਉਸ ਦੇ ਘਰ 'ਚ ਧਨ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ; ਤੇ ਜੇ ਆ ਵੀ ਜਾਵੇ, ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ?
ਯਦਾਸੌ ਕृष੍ਯਤੇ ਯਾਮ੍ਯੈਰ੍ਦੂਤੈਃ ਕਿਂ ਧਨਮਨ੍ਵਿਯਾਤ੍ । ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਦ੍ਵਿਜਾਤਿਸਤ੍ਕਾਰ੍ਯਂ ਦ੍ਰਵਿਣਂ ਸਰ੍ਵਸੌਖ੍ਯਦਮ੍
ਜਦੋਂ ਯਮ ਦੇ ਦੂਤ ਉਸ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਕਿਹੜਾ ਧਨ ਨਾਲ ਜਾਵੇਗਾ? ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਦੁਜਾਤੀ, ਚੰਗੇ ਕਰਮ ਤੇ ਧਨ ਸਭ ਸੁਖ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।