ਤਤ੍ਰ ਤੌਵਿਧਿਵਤ੍ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਸੁਮਨੋ ਧੂਪਦੀਪਕੈਃ । ਆਨਰ੍ਚਤੁਰ੍ਭਕ੍ਤਿਯੁਕ੍ਤੌ ਚਂਡਿਕਾਂ ਪੁਤ੍ਰਕਾਮ੍ਯਯਾ
ਉਥੇ, ਦੋਵੇਂ ਨੇ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਫੁੱਲ, ਧੂਪ ਤੇ ਦੀਵੇ ਨਾਲ ਚੰਡੀਕਾ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਪੁਜਾ ਕੀਤੀ, ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਹੋਏ।
ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾ ਪੂਜਿਤਾ ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਦਿਨੈਃ ਸਪ੍ਤਭਿਰਂਬਿਕਾ । ਉਵਾਚ ਵਾਚਾ ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਂ ਭੂਤ੍ਵਾ ਵਿਸ਼ਦਮਾਨਸਾ
ਅੰਬਿਕਾ, ਦੋਵੇਂ ਵਲੋਂ ਸਤ ਦਿਨ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਪੁਜੀ ਗਈ, ਸਿੱਧਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬਿਲਕੁਲ ਸਾਫ ਮਨ ਨਾਲ ਬੋਲ ਪਈ।
ਪਾਰ੍ਵਤ੍ਯੁਵਾਚ- ਭੋ ਭੋ ਵੈਸ਼੍ਯ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾਸ੍ਮਿ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸੁਦृਢਯਾ ਤਵ । ਦਦਾਮਿ ਪੁਤ੍ਰਂ ਤੇ ਸਾਧੋ ਯਦਰ੍ਥੇ ਯਤ੍ਨਵਾਨਸਿ
ਪਾਰਵਤੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਓ ਵਪਾਰੀ, ਤੇਰੀ ਪੱਕੀ ਭਗਤੀ ਤੋਂ ਮੈਂ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ। ਜਿਸ ਲਈ ਤੂੰ ਇੰਨੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਦੇਵਾਂਗੀ।'
ਗਚ੍ਛ ਤ੍ਵਂ ਮਾ ਵਿਲਂਬਸ੍ਵ ਵਨਮੈਦ੍ਰਂ ਚ ਖਾਂਡਵਮ੍ । ਤਤ੍ਰ ਤੀਰ੍ਥਂ ਮਹਾਪੁਣ੍ਯਮਿਂਦ੍ਰਪ੍ਰਸ੍ਥਾਖ੍ਯਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਤੂੰ ਦੇਰੀ ਨਾ ਕਰ, ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਜੰਗਲ ਤੇ ਖਾਂਡਵ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਜਾ; ਉਥੇ ਇੰਦ੍ਰਪ੍ਰਸਥ ਨਾਮ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥ ਹੈ।
ਨਿਗਮੋਦ੍ਬੋਧਕਂ ਤਤ੍ਰ ਤੀਰ੍ਥਂ ਨਿਖਿਲਕਾਮਦਮ੍ । ਬृਹਸ੍ਪਤਿਕृਤਂ ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਹਿ ਤ੍ਵਂ ਸੁਤਵਾਂਛਯਾ
ਉਥੇ ਉਹ ਤੀਰਥ ਹੈ ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਨੂੰ ਜਾਗਰੂਕ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨੇ ਬਣਾਇਆ, ਉਥੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਨ੍ਹਾ।
ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਸੁਤਸ੍ਤਾਤ ਤਵ ਸ੍ਨਾਨੇਨ ਤਤ੍ਰ ਹਿ । ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਮਯਾਪ੍ਯਂਗ ਲਬ੍ਧਃ ਸ੍ਕਂਦਃ ਸੁਰਾਰਿਹਾ
ਉਥੇ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਤੈਨੂੰ ਯਕੀਨਨ ਪੁੱਤਰ ਹੋਵੇਗਾ; ਉਥੇ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਮੈਂ ਵੀ ਸਕੰਦ — ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ — ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਸੀ।
ਸ਼ਿਵਸ਼ਰ੍ਮੋਵਾਚ- ਇਤ੍ਯਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਵਚੋ ਦੇਵ੍ਯਾਃ ਪਿਤਾ ਮਮ ਸਹਸ੍ਤ੍ਰਿਯਾ । ਅਤ੍ਰਾਜਗਾਮ ਸਤ੍ਤੀਰ੍ਥੇ ਸਸ੍ਨੌ ਚ ਸੁਤਵਾਂਛਯਾ
ਸ਼ਿਵਸ਼ਰਮਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਦੇਵੀ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥ ਤੇ ਆਏ ਤੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਨ੍ਹਾਏ।'
ਉਪਸ੍ਕਰਵਤੀਰ੍ਧੇਨੂਰ੍ਦ੍ਵਿਜੇਭ੍ਯਃ ਪ੍ਰਦਦੌ ਸ਼ਤਮ੍ । ਦੇਵਾਨ੍ਪਿਤॄਂਸ਼੍ਚ ਸਂਤਰ੍ਪ੍ਯ ਯਥਾਵਿਧ੍ਯਤ੍ਰ ਬੁਦ੍ਧਿਮਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਸਜਾਵਟ ਵਾਲੀਆਂ ਸੌ ਗਾਂਵਾਂ ਦੋਵੇਂ ਜਾਤੀਆਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀਆਂ; ਤੇ, ਸਮਝਦਾਰ ਹੋ ਕੇ, ਉਥੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕੀਤਾ।
ਸਪ੍ਤਰਾਤ੍ਰਮੁषਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਦਂਪਤੀ ਯਤਮਾਨਸੌ । ਜਗ੍ਮਤੁਃ ਸ੍ਵਗृਹਾਨਿष੍ਟਲਾਭੋਤ੍ਫੁਲ੍ਲਮੁਖਾਂਬੁਜੌ
ਸੱਤ ਰਾਤਾਂ ਰਹਿ ਕੇ, ਭਗਤੀ ਭਰੇ ਦੋਵੇਂ ਪਤੀ-ਪਤਨੀ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਆਏ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਚਿਹਰੇ ਖਿੜੇ ਹੋਏ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨੇਵਾਭਵਦ੍ਗਰ੍ਭੋ ਮਾਸਿ ਮਾਤੁਰ੍ਮਮਾਨ੍ਵਹਮ੍ । ਵ੍ਯਤੀਤੇ ਨਵਮੇ ਮਾਸਿ ਜਾਤੋऽਹਂ ਦਸ਼ਮੇ ਸ਼ੁਭੇ
ਉਸੇ ਸਾਲ ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਗਰਭ ਰਹਿ ਗਿਆ; ਨੌ ਮਹੀਨੇ ਲੰਘਣ ਤੇ, ਮੈਂ ਦਸਵੇਂ ਪਵਿੱਤਰ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲਿਆ।
ਵਿष੍ਣੁਸ਼ਰ੍ਮਨ੍ਯਦੁਕ੍ਤਂ ਤੇ ਪੁਰਾਵृਤ੍ਤਮਿਦਂ ਮਯਾ । ਦਸ਼ਾਬ੍ਦਦ੍ਵਯਮੇਵੈਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਪਿਤੁਰ੍ਮੁਖਾਤ੍
ਵਿਸ਼ਣੁਸ਼ਰਮਾ ਨੇ ਜੋ ਦੱਸਿਆ, ਉਹ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪੁਰਾਣਾ ਵਾਕਿਆ ਸੁਣਾਇਆ; ਇਹ ਸਾਰਾ ਮੈਂ ਵੀ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਵੀਹ ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਸੁਣਿਆ ਸੀ।
ਏਕਦਾ ਕ੍ਸ਼ਮਮਾਲੋਕ੍ਯ ਗृਹਕਰ੍ਮਣਿ ਮਾਂ ਪਿਤਾ । ਗृਹਂ ਮਾਮਰ੍ਪਯਾਮਾਸ ਵਿਸ਼੍ਵਾਦ੍ਵੈਰਾਗ੍ਯਮਾਪ੍ਨੁਵਨ੍
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਘਰ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਮੇਰੀ ਸਮਰਥਤਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਪਿਤਾ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਘਰ ਸੌਂਪ ਦਿੱਤਾ, ਦੁਨੀਆ ਤੋਂ ਵੈਰਾਗ ਲੈ ਕੇ।
ਮਾਂ ਚੋਵਾਚ ਸ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਗੋਵਿਂਦਾਸਕ੍ਤਮਾਨਸਃ । ਵਿਨਿਂਦਨ੍ਵਿषਯਾਸਕ੍ਤਿਂ ਵਿष੍ਣੁਭਕ੍ਤਿਂ ਸ੍ਤੁਵਨ੍ਮੁਹੁਃ
ਉਹ ਧਰਮਵਾਨ ਤੇ ਗੋਵਿੰਦ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ, ਮੈਨੂੰ ਬੋਲਿਆ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨਾਲ ਲਗਾਵ ਨੂੰ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦਾ ਤੇ ਵਿਸ਼ਣੁ ਭਗਤੀ ਦੀ ਵਾਰੀ-ਵਾਰੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦਾ।
ਪਿਤੋਵਾਚ- ਸੁਮਤੇ ਵਾਰ੍ਦ੍ਧਕਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਪਲਿਤਾਸ਼੍ਚਿਕੁਰਾ ਮਮ । ਗੋਵਿਂਦਚਰਣਾਂਭੋਜਂ ਸੇਵਿष੍ਯੇ ਸਾਧੁਸੇਵਿਤਮ੍
ਪਿਤਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਸੁਮਤਿ, ਮੈਂ ਵਧਾਪੇ 'ਚ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ ਹਾਂ; ਮੇਰੇ ਵਾਲ ਚਿੱਟੇ ਹੋ ਗਏ ਹਨ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਗੋਵਿੰਦ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਾਂਗਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਾਧੂ ਸੇਵਦੇ ਹਨ।'
ਤਤ੍ਸੈਵਯਾ ਭਵੇਤ੍ਸ੍ਵਚ੍ਛਂ ਮਨੋ ਯਸ੍ਯ ਚ ਸੁਸ੍ਥਿਰਮ੍ । ਸ ਪੁਮਾਨਾਤ੍ਮਸਂਤੁष੍ਟੋ ਨ ਕਿਂਚਿਦਭਿਵਾਂਛਤਿ
ਉਸ ਸੇਵਾ ਨਾਲ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਸਾਫ ਤੇ ਢੀਠ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਆਪ 'ਚ ਰੱਜਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ।
ਨਿष੍ਕਾਮਃ ਸੁਖਦੁਃਖਾਭ੍ਯਾਂ ਭੁਂਜਨ੍ਸੁਕृਤਦੁष੍ਕृਤੇ । ਪ੍ਰਾਕृਤੇ ਤਤ੍ਸਮਾਪ੍ਤੌ ਚ ਤ੍ਯਜਨ੍ਦੇਹਂ ਭਵਤ੍ਯਜਃ
ਇੱਛਾ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਸੁਖ-ਦੁਖ ਭੋਗਦਾ, ਚੰਗੇ-ਮੰਦੇ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦਾ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਮਾਪਤੀ 'ਤੇ, ਦੇਹ ਛੱਡ ਕੇ, ਅਜਨਮਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਾਂ ਵਦ੍ਦ੍ਰਵ੍ਯਂ ਗੁਣਸੁਖਂ ਯਾਵਤ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਨ ਚਿਤ੍ਸੁਖਮ੍ । ਤਤ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੌ ਤਦ੍ਭਵੇਤ੍ਤੁਚ੍ਛਂ ਸੁਧਾਯਾ ਇਵ ਤਕ੍ਰਕਮ੍
ਜਦ ਤੱਕ ਮਨੁੱਖ ਵਸਤੂਆਂ, ਗੁਣ ਤੇ ਸੁਖ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਚੇਤਨ ਸੁਖ ਨਹੀਂ; ਜਦ ਉਹ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ, ਤਾਂ ਹੋਰ ਸਭ ਕੁਝ ਬੇਕਾਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਮਿੱਠੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਛਾਸ।
ਹਰੇਰ੍ਮਾਯਾਬਲਵਤੀਯਂ ਮੋਹਯਤਿ ਦੇਹਿਨਮ੍ । ਹਿਤਾਨਿ ਤਂ ਨ ਜਾਨਾਤਿ ਸ ਯਥਾ ਮਦਿਰਾਮਦਃ
ਹਰੀ ਦੀ ਮਾਇਆ ਬੜੀ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੈ, ਜੋ ਜੀਵ ਨੂੰ ਭਟਕਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ; ਉਹ ਆਪਣੇ ਹਿਤ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਰਾਬੀ ਨਸ਼ੇ 'ਚ।
ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਿਂ ਚ ਨਿਵृਤ੍ਤਿਂ ਚ ਵਿਦ੍ਯਯਾਵਿਦ੍ਯਯਾ ਚ ਸਃ । ਕਰੋਤਿ ਸ੍ਵੇਚ੍ਛਯਾ ਕਾਲੇ ਬਾਲਲੀਲੋ ਹਿ ਸ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਮੁਤਾਬਕ, ਲਗਨ ਤੇ ਹਟਾਉਣ, ਗਿਆਨ ਤੇ ਅਗਿਆਨ — ਇਹ ਸਭ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਤਾਂ ਬੱਚਿਆਂ ਵਾਂਗ ਖੇਡਦਾ ਹੈ।
ਵੇਦੋਦਿਤਂ ਯਦਾ ਕਰ੍ਮ ਕ੍ਰਿਯਤੇ ਫਲਮਿਚ੍ਛਤਾ । ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਿਂ ਸਾ ਪਰਾ ਤਾਤ ਤੇषਾਮਰ੍ਪਣਮੀਸ਼੍ਵਰੇ
ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ਦੱਸਿਆ ਕੰਮ ਫਲ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਲਗਨ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਪਿਆਰੇ, ਤੇ ਉਹ ਕੰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਯਥਾ ਨਿਰ੍ਦਗ੍ਧਾਬੀਜਾਨਿ ਨ ਪ੍ਰਰੋਹਂਤਿ ਯਤ੍ਨਤਃ । ਯਥਾ ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਵਿਸ਼੍ਵੇਸ਼ੇ ਨਿਃਕਾਮੇਨਾਰ੍ਪਿਤਾਨਿ ਤੁ
ਜਿਵੇਂ ਸੜੇ ਹੋਏ ਬੀਜ ਚਾਹੇ ਕਿੰਨਾ ਵੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰੀਏ, ਉੱਗਦੇ ਨਹੀਂ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਿਸ਼ਵ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਇੱਛਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਸਮਰਪਿਤ ਕੀਤੇ ਕੰਮ ਫਲ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ।
ਕਰ੍ਮਣਾਂ ਚ ਲਯੋ ਮੋਕ੍ਸ਼ਃ ਸੁਖਦੁਃਖਪ੍ਰਦਾਯਿਨਾਮ੍ । ਤਦੁਤ੍ਪਤ੍ਤਿਸ੍ਤੁ ਬਂਧਃ ਸ੍ਯਾਦਿਤ੍ਯਸੌ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਨਿਰ੍ਣਯਃ
ਜੋ ਕੰਮ ਸੁਖ ਤੇ ਦੁੱਖ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਿਟੀ ਹੀ ਮੁਕਤੀ ਹੈ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੈਦਾ ਹੋਣਾ ਬੰਧਨ ਹੈ — ਇਹ ਹੀ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਹੈ।
ਅਤੋऽਹਂ ਕਰ੍ਮਵੇਦੋਕ੍ਤਂ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਨਾਭਿਲषਨ੍ਫਲਮ੍ । ਪਰ੍ਯਟਿष੍ਯਾਮਿ ਤੀਰ੍ਥੇषੁ ਹृਦਿ ਭਕ੍ਤਿ ਦਧਦ੍ਧਰੇਃ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਵੇਦਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਫਲ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾ ਰੱਖ ਕੇ, ਤੀਰਥਾਂ 'ਤੇ ਫਿਰਾਂਗਾ, ਤੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਹਰੀ ਦੀ ਭਕਤੀ ਰੱਖਾਂਗਾ।
ਏਵਂ ਪ੍ਰਾਰਬ੍ਧਕਰ੍ਮਾਣਿ ਭੁਂਜਨ੍ਨਾਨ੍ਯਾਨ੍ਯਤਰ੍ਜਯਨ੍। ਹਨਿष੍ਯਾਮਿ ਜਗਦ੍ਰੋਗਂ ਪੀਤ੍ਵਾ ਸਤ੍ਸਂਗਮੌषਧਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਕੰਮ ਪਹਿਲਾਂ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਹਿ ਕੇ, ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਕੇ, ਮੈਂ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਬਿਮਾਰੀ ਸਤਸੰਗ ਦੀ ਦਵਾਈ ਪੀ ਕੇ ਮਿਟਾ ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਸ਼ਿਵਸ਼ਰ੍ਮੋਵਾਚ- ਏਵਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਵਚਨਂ ਤਸ੍ਯਾਹਂ ਪਿਤੁਰਾਤ੍ਮਨਃ । ਅਵਦਂ ਵਿष੍ਣੁਸ਼ਰ੍ਮਸ੍ਤ੍ਵਂ ਤਨ੍ਨਿਸ਼ਾਮਯ ਤਤ੍ਵਤਃ
ਸ਼ਿਵਸ਼ਰਮਣ ਨੇ ਕਿਹਾ — ਪਿਤਾ ਜੀ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੈਂ, ਵਿਸ਼ਣੁਸ਼ਰਮਣ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ — ਉਹ ਗੱਲ ਸਚਮੁਚ ਸੁਣੋ।
ਵੈਸ਼੍ਯਪੁਤ੍ਰ ਉਵਾਚ- ਅਯਂ ਜਨੋ ਦੁਰਾਰਾਧ੍ਯਃ ਕਥਯਿष੍ਯਤਿ ਨੋ ਯਸ਼ਃ । ਦੁष੍ਟਕੁਟੁਂਬਾਦੁਦ੍ਵਿਜ੍ਯ ਨਿਃਸृਤ੍ਯ ਗਤ ਇਤ੍ਯਯਮ੍
ਵਪਾਰੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਕਿਹਾ — ਇਹ ਮਨੁੱਖ ਮਨਾਉਣ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ, ਮੇਰੀ ਸ਼ੋਭਾ ਨਹੀਂ ਦੱਸੇਗਾ। ਮਾੜੀ ਪਰਿਵਾਰ ਤੋਂ ਡਰ ਕੇ, ਉਹ ਨਿਕਲ ਗਿਆ ਤੇ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਇਯਂ ਵਿष੍ਣੁਪਦੀ ਤਾਤ ਭੁਵਨਤ੍ਰਯਪਾਵਨੀ । ਸ੍ਮृਤਾ ਹਰਤ੍ਯਘਂ ਦੂਰਾਤ੍ਕਸ੍ਮਾਦੇਨਾਂ ਵਿਮੁਂਚਸਿ
ਇਹ ਵਿਸ਼ਣੁ ਤੋਂ ਜਨਮੀ ਨਦੀ ਹੈ, ਪਿਆਰੇ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੀ ਹੈ; ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਪਾਪ ਦੂਰੋਂ ਹੀ ਮਿਟਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ — ਤੂੰ ਇਸ ਨੂੰ ਕਿਉਂ ਛੱਡਦਾ ਹੈਂ?
ਪਾਪਕਾਰੀ ਜਨਸ੍ਤਾਤ ਮ੍ਰਿਯਤੇ ਮਗਧੇ ਤੁ ਯਃ । ਸੋਪ੍ਯਸ੍ਤਪਾਪੋ ਗਂਗਾਯਾਂ ਸ੍ਵਰ੍ਯਾਤਿ ਤ੍ਯਜਮਾਸ਼ੁਭਮ੍
ਪਿਆਰੇ, ਜੋ ਪਾਪੀ ਮਗਧ ਵਿੱਚ ਮਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ, ਜੇ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਮਰ ਜਾਵੇ, ਆਪਣੇ ਪਾਪ ਛੱਡ ਕੇ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪੁਤ੍ਰਾਃ षष੍ਟਿਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਸਗਰਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ । ਕਪਿਲਕ੍ਰੋਧਨਿਰ੍ਦਗ੍ਧਾ ਗਤਾਯਤ੍ਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਨਾਦ੍ਦਿਵਮ੍
ਮਹਾਨ ਸਗਰ ਦੇ ਸਾਠ ਹਜ਼ਾਰ ਪੁੱਤਰ, ਕਪਿਲ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਸੜ ਗਏ, ਪਰ ਗੰਗਾ ਦੇ ਛੂਹ ਨਾਲ ਉਹ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਗਏ।
ਤਾਮਿਮਾਂ ਤ੍ਰਿਦਿਵਸ਼੍ਰੇਣੀਂ ਮੁਕ੍ਤੇਰਪਿ ਵਿਧਾਯਿਨੀਮ੍ । ਮੁਮੁਕ੍ਸ਼ੁਸੇਵਿਤਾਂ ਤਾਤ ਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਾਨ੍ਯਤ੍ਰ ਗਮ੍ਯਤਾਮ੍
ਇਹ ਨਦੀ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ, ਮੁਕਤੀ ਵੀ ਦੇਣ ਵਾਲੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਚਾਹੁਣ ਵਾਲੇ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ — ਪਿਆਰੇ, ਇਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਹੋਰ ਕਿਤੇ ਨਾ ਜਾ।