ਨਾਰਾਯਣਮਨਾਵ੍ਯਕ੍ਤਂ ਨ ਤਂ ਸੇਵੇਤ ਕੋ ਜਨਃ । ਤਸ੍ਯ ਮਾਤਾ ਮਹਾਭਾਗਾ ਪਿਤਾ ਤਸ੍ਯ ਮਹਾਕृਤੀ
ਕੌਣ ਨਾਰਾਇਣ, ਜੋ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਹੈ, ਦੀ ਸੇਵਾ ਨਹੀਂ ਕਰੇਗਾ? ਉਸ ਦੀ ਮਾਂ ਵੱਡੀ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਪਿਤਾ ਵੱਡਾ ਕਰਤਬੀ ਹੈ।
ਜਨਾਰ੍ਦ੍ਦਨਪਦਦ੍ਵਂਦ੍ਵਂ ਹृਦਯੇ ਯੇਨ ਧਾਰ੍ਯਤੇ । ਜਨਾਰ੍ਦਨਜਗਦ੍ਵਂਦ੍ਯ ਸ਼ਰਣਾਗਤਵਤ੍ਸਲ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਜਨਾਰਦਨ ਦੇ ਦੋ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਵਿਚ ਰੱਖਦਾ ਹੈ—ਜਨਾਰਦਨ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਜਗਤ ਪੂਜਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸ਼ਰਨ ਆਏ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਇਤੀਰਯਂਤਿ ਯੇ ਮਰ੍ਤ੍ਯਾ ਨ ਤੇषਾਂ ਨਿਰਯੇ ਗਤਿਃ । ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾ ਹਿ ਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਂ ਹਰਿਰੂਪਿਣਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਨਰਕ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੇ; ਖਾਸ ਕਰਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਹਰਿ ਸਿੱਧਾ ਮੌਜੂਦ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਪੂਜਯੇਯੁਰ੍ਯਥਾਯੋਗਂ ਹਰਿਸ੍ਤੇषਾਂ ਪ੍ਰਸੀਦਤਿ । ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਰੂਪੇਣ ਵਿਚਰੇਤ੍ਪृਥਿਵੀਮਿਮਾਮ੍
ਜੇ ਉਹ ਯੋਗ ਅਨੁਸਾਰ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਹਰਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਵਿਸ਼ਨੁ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਇਸ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਫਿਰਦਾ ਹੈ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਨ ਵਿਨਾ ਕਰ੍ਮ੍ਮ ਸਿਦ੍ਧਿਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਨੈਵ ਹਿ । ਦ੍ਵਿਜਪਾਦਾਂਬੁਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਯੈਃ ਪੀਤ੍ਵਾ ਸ਼ਿਰਸਿ ਚਾਰ੍ਪਿਤਮ੍
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਬਿਨਾ ਕੋਈ ਕੰਮ ਸਫਲ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ; ਜੋ ਭਾਵ ਨਾਲ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦਾ ਪਾਣੀ ਪੀ ਕੇ ਆਪਣੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਰੱਖਦੇ ਹਨ—
ਤਰ੍ਪਿਤਾ ਪਿਤਰਸ੍ਤੇਨ ਆਤ੍ਮਾਪਿ ਕਿਲ ਤਾਰਿਤਃ । ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨਾਂ ਮੁਖੇ ਯੇਨ ਦਤ੍ਤਂ ਮਧੁਰਮਰ੍ਚਿਤਮ੍
ਉਸ ਨਾਲ ਪਿਤਰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਆਪਣਾ ਆਤਮਾ ਵੀ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਤਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਕੁਝ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿਚ ਮਿੱਠਾ ਦੇ ਕੇ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—
ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਕृष੍ਣਮੁਖੇ ਦਤ੍ਤਂ ਤਦ੍ਵੈ ਭੁਂਕ੍ਤੇ ਹਰਿਃ ਸ੍ਵਯਮ੍ । ਅਹੋਤਿਦੁਰ੍ਲ੍ਲਭਾ ਲੋਕਾ ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ੇ ਕੇਸ਼ਵੇ ਦ੍ਵਿਜੇ
ਜੋ ਕੁਝ ਸਿੱਧਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿਚ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਰਿ ਆਪ ਹੀ ਖਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਲੋਕ ਕਿੰਨੇ ਵਿਰਲੇ ਹਨ ਜਿੱਥੇ ਕੇਸ਼ਵ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵਿਚ ਪ੍ਰਤੱਖ ਹੋਵੇ।
ਪ੍ਰਤਿਮਾਦਿषੁ ਸੇਵਂਤੇ ਤਦਭਾਵੇ ਹਿ ਤਤ੍ਕ੍ਰਿਯਾ । ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨਾਮਧਿष੍ਠਾਨਾਤ੍ਪृਥ੍ਵੀ ਧਨ੍ਯੇਤਿ ਗੀਯਤੇ
ਲੋਕ ਮੂਰਤੀਆਂ ਆਦਿ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਜਦ ਉਹ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀਆਂ, ਤਾਂ ਉਹੀ ਕਰਮ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਹਾਜਰੀ ਕਰਕੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਧਨਵੰਤ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤੇषਾਂ ਪਾਣੌ ਚ ਯਦ੍ਦਤ੍ਤਂ ਹਰਿਪਾਣੌ ਤਦਰ੍ਪਿਤਮ੍ । ਤੇਭ੍ਯਃ ਕृਤਾਨ੍ਨਮਸ੍ਕਾਰਾਤ੍ਤਿਰਸ੍ਕਾਰੋ ਹਿ ਪਾਪ੍ਮਤਾਮ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਜੋ ਕੁਝ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਰਿ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨ ਨਾਲ ਪਾਪ ਦਾ ਦਾਗ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਦਿ ਪਾਪੇਭ੍ਯੋ ਵਿਪ੍ਰਵਂਦਨਾਤ੍ । ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਤਾਂ ਸਮਾਰਾਧ੍ਯੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਵਿष੍ਣੁਬੁਦ੍ਧਿਤਃ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨ ਨਾਲ ਬ੍ਰਹਮਾ-ਹੱਤਿਆ ਆਦਿ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਨੁ ਸਮਝ ਕੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਕ੍ਸ਼ੁਧਿਤਸ੍ਯ ਦ੍ਵਿਜਸ੍ਯਾਸ੍ਯੇ ਯਤ੍ਕਿਂਚਿਦ੍ਦੀਯਤੇ ਯਦਿ । ਪ੍ਰੇਤ੍ਯ ਪੀਪੂषਧਾਰਾਭਿਃ ਸਿਂਚਤੇ ਕਲ੍ਪਕੋਟਿਕਮ੍
ਜੇ ਭੁੱਖੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿਚ ਕੁਝ ਵੀ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਦਸ ਮਿਲੀਅਨ ਯੁਗਾਂ ਲਈ ਉਹ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੀ ਧਾਰਾਂ ਨਾਲ ਸਿੰਚਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਦ੍ਵਿਜਤੁਂਡਂ ਮਹਾਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਮਨੂषਰਮਕਂਟਕਮ੍ । ਤਤ੍ਰ ਚੇਦੁਪ੍ਯਤੇ ਕਿਂਚਿਤ੍ਕੋਟਿਕੋਟਿਫਲਂ ਲਭੇਤ੍
ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ ਦਾ ਮੂੰਹ ਵੱਡਾ ਖੇਤ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਨਾ ਕੰਡਾ ਹੈ ਨਾ ਗੰਦਗੀ; ਉਥੇ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਬੀਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਲੱਖਾਂ ਲੱਖ ਗੁਣਾ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਸਘृਤਂ ਭੋਜਨਂ ਚਾਸ੍ਮੈ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਕਲ੍ਪਂ ਸ ਮੋਦਤੇ । ਨਾਨਾਸੁਮਿष੍ਟਮਨ੍ਨਂ ਯੋ ਦਦਾਤਿ ਦ੍ਵਿਜਤੁष੍ਟਯੇ
ਉਸ ਨੂੰ ਘੀ ਵਾਲਾ ਭੋਜਨ ਦੇਣ ਨਾਲ, ਉਹ ਇੱਕ ਯੁਗ ਲਈ ਖੁਸ਼ੀ ਮਾਣਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ ਨੂੰ ਰਾਜੀ ਕਰਨ ਲਈ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੁਆਦਲੇ ਭੋਜਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ—
ਤਸ੍ਯ ਲੋਕਾ ਮਹਾਭੋਗਾਃ ਕੋਟਿਕਲ੍ਪਾਂਤਮੁਕ੍ਤਿਦਾਃ । ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਂ ਚ ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਨਾਨੁਕੀਰ੍ਤਿਤਮ੍
ਉਸ ਲਈ ਵੱਡੇ ਸੁਖਾਂ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਹਨ, ਜੋ ਲੱਖਾਂ ਯੁਗਾਂ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦੇ ਹਨ; ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਆਦਰ ਸਤਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਪਾਠ ਕਰਵਾ ਕੇ—
ਪੁਰਾਣਂ ਸ਼ृਣੁਯਾਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਮਹਾਪਾਪਦਵਾਨਲਮ੍ । ਪੁਰਾਣਂ ਸਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥੇषੁ ਤੀਰ੍ਥਂ ਚਾਧਿਕਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪੁਰਾਣਾ ਸੁਣੇ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜਨ ਵਾਲੀ ਅੱਗ ਹੈ; ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ ਵਿਚ, ਪੁਰਾਣਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਤੀਰਥ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਸ੍ਯੈਕਪਾਦਸ਼੍ਰਵਣਾਦ੍ਧਰਿਰੇਵ ਪ੍ਰਸੀਦਤਿ । ਯਥਾ ਸੂਰ੍ਯਵਪੁਰ੍ਭੂਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਾਯ ਚਰੇਦ੍ਧਰਿਃ
ਇੱਕ ਚੌਥਾਈ ਪੈਰ ਸੁਣਨ ਨਾਲ ਵੀ ਹਰਿ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜਿਵੇਂ ਹਰਿ ਸੂਰਜ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਚਾਨਣ ਦੇਣ ਲਈ ਫਿਰਦਾ ਹੈ—
ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਜਗਤਾਮੇਵ ਹਰਿਰਾਲੋਕਹੇਤਵੇ । ਤਥੈਵਾਂਤਃਪ੍ਰਕਾਸ਼ਾਯ ਪੁਰਾਣਾਵਯਵੋ ਹਰਿਃ
ਸਾਰੇ ਜਗਤਾਂ ਨੂੰ ਚਾਨਣ ਦੇਣ ਲਈ ਹਰਿ ਹੀ ਕਾਰਨ ਹੈ; ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅੰਦਰੂਨੀ ਚਾਨਣ ਲਈ, ਹਰਿ ਪੁਰਾਣਾ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਹੈ।
ਵਿਚਰੇਦਿਹ ਭੂਤੇषੁ ਪੁਰਾਣਂ ਪਾਵਨਂ ਪਰਮ੍ । ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਯਦਿ ਹਰੇਃ ਪ੍ਰੀਤੇਰੁਤ੍ਪਾਦੇ ਧੀਯਤੇ ਮਤਿਃ
ਪੁਰਾਣਾ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਇੱਥੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿਚ ਫਿਰਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਜੇ ਕਿਸੇ ਦੀ ਮੱਤ ਹਰਿ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਉਤਪੰਨ ਕਰਨ 'ਤੇ ਲੱਗ ਜਾਵੇ—
ਸ਼੍ਰੋਤਵ੍ਯਮਨਿਸ਼ਂ ਪੁਂਭਿਃ ਪੁਰਾਣਂ ਕृष੍ਣਰੂਪਿਣਮ੍ । ਵਿष੍ਣੁਭਕ੍ਤੇਨ ਸ਼ਾਂਤੇਨ ਸ਼੍ਰੋਤਵ੍ਯਮਪਿ ਦੁਰ੍ਲਭਮ੍
ਪੁਰਾਣਾ, ਜੋ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਸ਼ਾਂਤ ਭਗਤ ਲਈ ਵੀ, ਇਹ ਸੁਣਨਾ ਔਖਾ ਹੈ।
ਪੁਰਾਣਾਖ੍ਯਾਨਮਮਲਮਮਲੀਕਰਣਂ ਪਰਮ੍ । ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਵੇਦਾਰ੍ਥਮਾਹृਤ੍ਯ ਹਰਿਣਾ ਵ੍ਯਾਸਰੂਪਿਣਾ
ਪੁਰਾਣਾ ਦੀ ਕਥਾ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹੈ; ਜਿਸ ਵਿਚ ਹਰਿ, ਵਿਆਸ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ, ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਅਰਥ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ ਹੈ।
ਪੁਰਾਣਂ ਨਿਰ੍ਮਿਤਂ ਵਿਪ੍ਰ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤਤ੍ਪਰਮੋ ਭਵੇਤ੍ । ਪੁਰਾਣੇ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤੋ ਧਰ੍ਮੋ ਧਰ੍ਮਸ਼੍ਚ ਕੇਸ਼ਵਃ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਪੁਰਾਣਾ ਇਸੀ ਲਈ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੀ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ। ਪੁਰਾਣੇ ਵਿੱਚ ਧਰਮ ਪੱਕਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਧਰਮ ਹੀ ਕੇਸ਼ਵ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਕृਤੇ ਪੁਰਾਣੇ ਹਿ ਸ਼੍ਰੁਤੇ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਭਵੇਦਿਤਿ । ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਸ੍ਵਯਂ ਹਰਿਰ੍ਵਿਪ੍ਰਃ ਪੁਰਾਣਂ ਚ ਤਥਾਵਿਧਮ੍
ਇਸ ਕਰਕੇ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਵਿਸ਼ਨੁ ਪੁਰਾਣੇ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਹੈ, ਜੋ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਤੇ ਸੁਣਿਆ ਗਿਆ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੀ, ਐਸਾ ਪੁਰਾਣਾ ਵਿਚ ਹਰੀ ਆਪ ਹੀ ਸਿੱਧਾ ਮੌਜੂਦ ਹੈ।
ਏਤਯੋਃ ਸਂਗਮਾਸਾਦ੍ਯ ਹਰਿਰੇਵ ਭੇਵਨ੍ਨਰਃ । ਤਥਾ ਗਂਗਾਂਬੁਸੇਕੇਨ ਨਾਸ਼ਯੇਤ੍ਕਿਲ੍ਬਿषਂ ਸ੍ਵਕਮ੍
ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੋਨਾਂ—ਹਰੀ ਤੇ ਪੁਰਾਣਾ—ਦੇ ਸੰਪਰਕ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਮਨੁੱਖ ਹਰੀ ਹੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜਿਵੇਂ ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰ ਕੇ ਆਪਣੇ ਪਾਪ ਮਿਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਕੇਸ਼ਵੋ ਦ੍ਰਵਰੂਪੇਣ ਪਾਪਾਤ੍ਤਾਰਯਤੇ ਮਹੀਮ੍ । ਵੈष੍ਣਵੋ ਵਿष੍ਣੁਭਜਨਸ੍ਯਾਕਾਂਕ੍ਸ਼ੀ ਯਦਿ ਵਰ੍ਤਤੇ
ਕੇਸ਼ਵ ਤਰਲ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਪਾਪ ਤੋਂ ਬਚਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦਾ ਭਗਤ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਅਜਿਹਾ ਕਰੇ।
ਗਂਗਾਂਬੁਸੇਕਮਮਲਮਮਲੀਕਰਣਂ ਚਰੇਤ੍ । ਵਿष੍ਣੁਭਕ੍ਤਿਪ੍ਰਦਾ ਦੇਵੀ ਗਂਗਾ ਭੁਵਿ ਚ ਗੀਯਤੇ
ਉਹ ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰੇ। ਗੰਗਾ ਦੇਵੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਵਿਸ਼ਨੁ ਭਗਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਵਜੋਂ ਗਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਵਿष੍ਣੁਰੂਪਾ ਹਿ ਸਾ ਗਂਗਾ ਲੋਕਵਿਸ੍ਤਾਰਕਾਰਿਣੀ
ਗੰਗਾ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦਾ ਹੀ ਰੂਪ ਹੈ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਵਧਾਈ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇषੁ ਪੁਰਾਣੇषੁ ਗਂਗਾਯਾਂ ਗੋषੁ ਪਿਪ੍ਪਲੇ । ਨਾਰਾਯਣਧਿਯਾ ਪੁਂਭਿਰ੍ਭਕ੍ਤਿਃ ਕਾਰ੍ਯਾ ਹ੍ਯਹੈਤੁਕੀ
ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ, ਪੁਰਾਣਿਆਂ, ਗੰਗਾ, ਗਾਂਵਾਂ ਤੇ ਪੀਪਲ ਵਿੱਚ, ਨਾਰਾਇਣ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਨਿਸ਼ਕਾਮ ਭਗਤੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਵਿष੍ਣੁਰੂਪਾ ਹਿ ਤਤ੍ਵਜ੍ਞੈਰ੍ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਾ ਅਮੀ । ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਤਤਮਭ੍ਯਰ੍ਚ੍ਯਾ ਵਿष੍ਣੁਭਕ੍ਤ੍ਯਭਿਲਾषਿਣਾ
ਇਹ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਗਿਆਨੀ ਲੋਕ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਸਿੱਧੇ ਰੂਪ ਵਜੋਂ ਮੰਨਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਕਰਕੇ ਵਿਸ਼ਨੁ ਭਗਤੀ ਚਾਹੁਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਹਨਾਂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਵਿष੍ਣੌ ਭਕ੍ਤਿਂ ਵਿਨਾ ਨॄਣਾਂ ਨਿष੍ਫਲਂ ਜਨ੍ਮ ਉਚ੍ਯਤੇ । ਕਲਿਕਾਲਪਯੋਰਾਸ਼ਿਂ ਪਾਪਗ੍ਰਾਹਸਮਾਕੁਲਮ੍
ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੀ ਭਗਤੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਜਨਮ ਵਿਅਰਥ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕਲਿ ਯੁਗ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਘੜਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਵਿषਯਾਮਜ੍ਜਨਾਵਰ੍ਤਂ ਦੁਰ੍ਬੋਧਫੇਨਿਲਂ ਪਰਮ੍ । ਮਹਾਦੁष੍ਟਜਨਵ੍ਯਾਲ ਮਹਾਭੀਮਂ ਭਯਾਨਕਮ੍
ਇਹ ਇੰਦਰੀ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਣ ਵਾਲਾ ਭਵਰ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਮਝਣਾ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੈ, ਬਹੁਤ ਝਾਗ ਵਾਲਾ, ਮਾੜੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸੱਪਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਡਰਾਉਣਾ ਤੇ ਭਿਆਨਕ।