ਜਨਾਰ੍ਦ੍ਦਨਾਂਘ੍ਰਿਸੇਵਾ ਹਿ ਹ੍ਯਪੁਨਰ੍ਭਵਦਾਯਿਨੀ । ਨਾਰੀਣਾਂ ਯੋਨਿਸੇਵਾ ਹਿ ਯੋਨਿਸਂਕਟਕਾਰਿਣੀ
ਜਨਾਰਦਨ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ; ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਜੋਨੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਸਿਰਫ ਜੋਨੀ ਦੀ ਪੀੜਾ ਲਿਆਉਂਦੀ ਹੈ।
ਪੁਨਃਪੁਨਃ ਪਤੇਦ੍ਯੋਨੌ ਯਂਤ੍ਰਨਿष੍ਪਾਚਿਤੋ ਯਥਾ । ਪੁਨਸ੍ਤਾਮੇਵਾਭਿਲषੇਦ੍ਵਿਦ੍ਯਾਦਸ੍ਯ ਵਿਡਂਬਨਮ੍
ਮਨੁੱਖ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਜੋਨੀ ਵਿਚ ਡਿੱਗਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਮਸ਼ੀਨ ਨਾਲ ਦਬਾਇਆ ਜਾਵੇ; ਫਿਰ ਵੀ ਉਹ ਉਸੇ ਨੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਕਿਸਮਤ ਦੀ ਮਜ਼ਾਕ ਹੈ।
ਊਰ੍ਧ੍ਵਬਾਹੁਰਹਂ ਵਚ੍ਮਿ ਸ਼ृਣੁ ਮੇ ਪਰਮਂ ਵਚਃ । ਗੋਵਿਂਦੇ ਧੇਹਿ ਹृਦਯਂ ਨ ਯੋਨੌ ਯਾਤਨਾਜੁषਿ
ਮੈਂ ਹੱਥ ਉੱਪਰ ਕਰਕੇ ਕਹਿੰਦਾ ਹਾਂ—ਮੇਰਾ ਉੱਚਾ ਬਚਨ ਸੁਣੋ: ਆਪਣਾ ਦਿਲ ਗੋਵਿੰਦ ਵਿਚ ਲਗਾਓ, ਜੋਨੀ ਦੀ ਪੀੜਾ ਵਿਚ ਨਹੀਂ।
ਨਾਰੀਸਂਗਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਯਸ਼੍ਚਾਪਿ ਪਰਿਵਰ੍ਤ੍ਤਤੇ । ਪਦੇਪਦੇਸ਼੍ਵਮੇਧਸ੍ਯ ਫਲਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਮਾਨਵਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਛੱਡ ਕੇ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਰ ਪੈਰ ਤੇ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਗ ਦਾ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਕੁਲਾਂਗਨਾ ਦੈਵਯੋਗਾਦੂਢਾ ਯਦਿ ਨृਣਾਂ ਸਤੀ । ਪੁਤ੍ਰਮੁਤ੍ਪਾਦ੍ਯ ਯਸ੍ਤਤ੍ਰ ਤਤ੍ਸਂਗਂ ਪਰਿਵਰ੍ਜਯੇਤ੍
ਜੇ ਕਿਸੇ ਨੇਮ ਨਾਲ ਕੁਲ ਦੀ ਸਤੀਆਂ ਔਰਤ ਮਨੁੱਖ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਹੋ ਕੇ ਪੁੱਤਰ ਜਣਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਉਸ ਦੀ ਸੰਗਤ ਛੱਡ ਦੇਵੇ।
ਤਸ੍ਯ ਤੁष੍ਟੋ ਜਗਨ੍ਨਾਥੋ ਭਵਤ੍ਯੇਵ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਨਾਰੀਸਂਗੋ ਹਿ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞੈਰਸਤ੍ਸਂਗਃ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤ੍ਯਤੇ
ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਤੋਂ ਜਗਤ ਦਾ ਮਾਲਕ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ; ਧਰਮ ਜਾਣਣ ਵਾਲੇ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਗਲਤ ਸੰਗਤ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਸਤਿ ਹਰੌ ਭਕ੍ਤਿਃ ਸੁਦृਢਾ ਨੈਵ ਜਾਯਤੇ । ਸਰ੍ਵਸਂਗਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਹਰੌ ਭਕ੍ਤਿਂ ਸਮਾਚਰੇਤ੍
ਜਦ ਤੱਕ ਇਹ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਹਰਿ ਦੀ ਪੱਕੀ ਭਗਤੀ ਨਹੀਂ ਬਣਦੀ; ਸਾਰੀ ਸੰਗਤ ਛੱਡ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਹਰਿ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਹਰਿਭਕ੍ਤਿਸ਼੍ਚ ਲੋਕੇਤ੍ਰ ਦੁਰ੍ਲ੍ਲਭਾ ਹਿ ਮਤਾ ਮਮ । ਹਰੌ ਯਸ੍ਯ ਭਵੇਦ੍ਭਕ੍ਤਿਃ ਸ ਕृਤਾਰ੍ਥੋ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਇਸ ਲੋਕ ਤੇ ਪਰਲੋਕ ਵਿਚ ਹਰਿ ਦੀ ਭਗਤੀ ਵੱਡੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ, ਮੇਰੀ ਮਤ ਹੈ; ਜਿਸ ਨੂੰ ਹਰਿ ਦੀ ਭਗਤੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਤਤ੍ਤਦੇਵਾਚਰੇਤ੍ਕਰ੍ਮ ਹਰਿਃ ਪ੍ਰੀਣਾਤਿ ਯੇਨ ਹਿ । ਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤੁष੍ਟੇ ਜਗਤ੍ਤੁष੍ਟਂ ਪ੍ਰੀਣਿਤੇ ਪ੍ਰੀਣਿਤਂ ਜਗਤ੍
ਉਹੀ ਕੰਮ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਹਰਿ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਜਦ ਉਹ ਰਾਜੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਗਤ ਵੀ ਰਾਜੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਉਸ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿਚ ਜਗਤ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਹੈ।
ਹਰੌ ਭਕ੍ਤਿਂ ਵਿਨਾ ਨॄਣਾਂ ਵृਥਾ ਜਨ੍ਮ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤਿਤਮ੍ । ਬ੍ਰਹ੍ਮੇਸ਼ਾਦਿ ਸੁਰਾ ਯਸ੍ਯ ਯਜਂਤੇ ਪ੍ਰੀਤਿਹੇਤਵੇ
ਹਰਿ ਦੀ ਭਗਤੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਜਨਮ ਵਿਅਰਥ ਹੈ; ਬ੍ਰਹਮਾ, ਸ਼ਿਵ ਤੇ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰੇਮ ਲਈ ਪੂਜਦੇ ਹਨ।
ਨਾਰਾਯਣਮਨਾਵ੍ਯਕ੍ਤਂ ਨ ਤਂ ਸੇਵੇਤ ਕੋ ਜਨਃ । ਤਸ੍ਯ ਮਾਤਾ ਮਹਾਭਾਗਾ ਪਿਤਾ ਤਸ੍ਯ ਮਹਾਕृਤੀ
ਕੌਣ ਨਾਰਾਇਣ, ਜੋ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਹੈ, ਦੀ ਸੇਵਾ ਨਹੀਂ ਕਰੇਗਾ? ਉਸ ਦੀ ਮਾਂ ਵੱਡੀ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਪਿਤਾ ਵੱਡਾ ਕਰਤਬੀ ਹੈ।
ਜਨਾਰ੍ਦ੍ਦਨਪਦਦ੍ਵਂਦ੍ਵਂ ਹृਦਯੇ ਯੇਨ ਧਾਰ੍ਯਤੇ । ਜਨਾਰ੍ਦਨਜਗਦ੍ਵਂਦ੍ਯ ਸ਼ਰਣਾਗਤਵਤ੍ਸਲ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਜਨਾਰਦਨ ਦੇ ਦੋ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਵਿਚ ਰੱਖਦਾ ਹੈ—ਜਨਾਰਦਨ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਜਗਤ ਪੂਜਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸ਼ਰਨ ਆਏ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਇਤੀਰਯਂਤਿ ਯੇ ਮਰ੍ਤ੍ਯਾ ਨ ਤੇषਾਂ ਨਿਰਯੇ ਗਤਿਃ । ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾ ਹਿ ਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਂ ਹਰਿਰੂਪਿਣਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਨਰਕ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੇ; ਖਾਸ ਕਰਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਹਰਿ ਸਿੱਧਾ ਮੌਜੂਦ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਪੂਜਯੇਯੁਰ੍ਯਥਾਯੋਗਂ ਹਰਿਸ੍ਤੇषਾਂ ਪ੍ਰਸੀਦਤਿ । ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਰੂਪੇਣ ਵਿਚਰੇਤ੍ਪृਥਿਵੀਮਿਮਾਮ੍
ਜੇ ਉਹ ਯੋਗ ਅਨੁਸਾਰ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਹਰਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਵਿਸ਼ਨੁ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਇਸ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਫਿਰਦਾ ਹੈ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਨ ਵਿਨਾ ਕਰ੍ਮ੍ਮ ਸਿਦ੍ਧਿਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਨੈਵ ਹਿ । ਦ੍ਵਿਜਪਾਦਾਂਬੁਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਯੈਃ ਪੀਤ੍ਵਾ ਸ਼ਿਰਸਿ ਚਾਰ੍ਪਿਤਮ੍
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਬਿਨਾ ਕੋਈ ਕੰਮ ਸਫਲ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ; ਜੋ ਭਾਵ ਨਾਲ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦਾ ਪਾਣੀ ਪੀ ਕੇ ਆਪਣੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਰੱਖਦੇ ਹਨ—
ਤਰ੍ਪਿਤਾ ਪਿਤਰਸ੍ਤੇਨ ਆਤ੍ਮਾਪਿ ਕਿਲ ਤਾਰਿਤਃ । ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨਾਂ ਮੁਖੇ ਯੇਨ ਦਤ੍ਤਂ ਮਧੁਰਮਰ੍ਚਿਤਮ੍
ਉਸ ਨਾਲ ਪਿਤਰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਆਪਣਾ ਆਤਮਾ ਵੀ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਤਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਕੁਝ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿਚ ਮਿੱਠਾ ਦੇ ਕੇ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—
ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਕृष੍ਣਮੁਖੇ ਦਤ੍ਤਂ ਤਦ੍ਵੈ ਭੁਂਕ੍ਤੇ ਹਰਿਃ ਸ੍ਵਯਮ੍ । ਅਹੋਤਿਦੁਰ੍ਲ੍ਲਭਾ ਲੋਕਾ ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ੇ ਕੇਸ਼ਵੇ ਦ੍ਵਿਜੇ
ਜੋ ਕੁਝ ਸਿੱਧਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿਚ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਰਿ ਆਪ ਹੀ ਖਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਲੋਕ ਕਿੰਨੇ ਵਿਰਲੇ ਹਨ ਜਿੱਥੇ ਕੇਸ਼ਵ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵਿਚ ਪ੍ਰਤੱਖ ਹੋਵੇ।
ਪ੍ਰਤਿਮਾਦਿषੁ ਸੇਵਂਤੇ ਤਦਭਾਵੇ ਹਿ ਤਤ੍ਕ੍ਰਿਯਾ । ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨਾਮਧਿष੍ਠਾਨਾਤ੍ਪृਥ੍ਵੀ ਧਨ੍ਯੇਤਿ ਗੀਯਤੇ
ਲੋਕ ਮੂਰਤੀਆਂ ਆਦਿ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਜਦ ਉਹ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀਆਂ, ਤਾਂ ਉਹੀ ਕਰਮ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਹਾਜਰੀ ਕਰਕੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਧਨਵੰਤ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤੇषਾਂ ਪਾਣੌ ਚ ਯਦ੍ਦਤ੍ਤਂ ਹਰਿਪਾਣੌ ਤਦਰ੍ਪਿਤਮ੍ । ਤੇਭ੍ਯਃ ਕृਤਾਨ੍ਨਮਸ੍ਕਾਰਾਤ੍ਤਿਰਸ੍ਕਾਰੋ ਹਿ ਪਾਪ੍ਮਤਾਮ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਜੋ ਕੁਝ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਰਿ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨ ਨਾਲ ਪਾਪ ਦਾ ਦਾਗ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਦਿ ਪਾਪੇਭ੍ਯੋ ਵਿਪ੍ਰਵਂਦਨਾਤ੍ । ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਤਾਂ ਸਮਾਰਾਧ੍ਯੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਵਿष੍ਣੁਬੁਦ੍ਧਿਤਃ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨ ਨਾਲ ਬ੍ਰਹਮਾ-ਹੱਤਿਆ ਆਦਿ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਨੁ ਸਮਝ ਕੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਕ੍ਸ਼ੁਧਿਤਸ੍ਯ ਦ੍ਵਿਜਸ੍ਯਾਸ੍ਯੇ ਯਤ੍ਕਿਂਚਿਦ੍ਦੀਯਤੇ ਯਦਿ । ਪ੍ਰੇਤ੍ਯ ਪੀਪੂषਧਾਰਾਭਿਃ ਸਿਂਚਤੇ ਕਲ੍ਪਕੋਟਿਕਮ੍
ਜੇ ਭੁੱਖੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿਚ ਕੁਝ ਵੀ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਦਸ ਮਿਲੀਅਨ ਯੁਗਾਂ ਲਈ ਉਹ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੀ ਧਾਰਾਂ ਨਾਲ ਸਿੰਚਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਦ੍ਵਿਜਤੁਂਡਂ ਮਹਾਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਮਨੂषਰਮਕਂਟਕਮ੍ । ਤਤ੍ਰ ਚੇਦੁਪ੍ਯਤੇ ਕਿਂਚਿਤ੍ਕੋਟਿਕੋਟਿਫਲਂ ਲਭੇਤ੍
ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ ਦਾ ਮੂੰਹ ਵੱਡਾ ਖੇਤ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਨਾ ਕੰਡਾ ਹੈ ਨਾ ਗੰਦਗੀ; ਉਥੇ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਬੀਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਲੱਖਾਂ ਲੱਖ ਗੁਣਾ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਸਘृਤਂ ਭੋਜਨਂ ਚਾਸ੍ਮੈ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਕਲ੍ਪਂ ਸ ਮੋਦਤੇ । ਨਾਨਾਸੁਮਿष੍ਟਮਨ੍ਨਂ ਯੋ ਦਦਾਤਿ ਦ੍ਵਿਜਤੁष੍ਟਯੇ
ਉਸ ਨੂੰ ਘੀ ਵਾਲਾ ਭੋਜਨ ਦੇਣ ਨਾਲ, ਉਹ ਇੱਕ ਯੁਗ ਲਈ ਖੁਸ਼ੀ ਮਾਣਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ ਨੂੰ ਰਾਜੀ ਕਰਨ ਲਈ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੁਆਦਲੇ ਭੋਜਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ—
ਤਸ੍ਯ ਲੋਕਾ ਮਹਾਭੋਗਾਃ ਕੋਟਿਕਲ੍ਪਾਂਤਮੁਕ੍ਤਿਦਾਃ । ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਂ ਚ ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਨਾਨੁਕੀਰ੍ਤਿਤਮ੍
ਉਸ ਲਈ ਵੱਡੇ ਸੁਖਾਂ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਹਨ, ਜੋ ਲੱਖਾਂ ਯੁਗਾਂ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦੇ ਹਨ; ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਆਦਰ ਸਤਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਪਾਠ ਕਰਵਾ ਕੇ—
ਪੁਰਾਣਂ ਸ਼ृਣੁਯਾਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਮਹਾਪਾਪਦਵਾਨਲਮ੍ । ਪੁਰਾਣਂ ਸਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥੇषੁ ਤੀਰ੍ਥਂ ਚਾਧਿਕਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪੁਰਾਣਾ ਸੁਣੇ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜਨ ਵਾਲੀ ਅੱਗ ਹੈ; ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ ਵਿਚ, ਪੁਰਾਣਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਤੀਰਥ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਸ੍ਯੈਕਪਾਦਸ਼੍ਰਵਣਾਦ੍ਧਰਿਰੇਵ ਪ੍ਰਸੀਦਤਿ । ਯਥਾ ਸੂਰ੍ਯਵਪੁਰ੍ਭੂਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਾਯ ਚਰੇਦ੍ਧਰਿਃ
ਇੱਕ ਚੌਥਾਈ ਪੈਰ ਸੁਣਨ ਨਾਲ ਵੀ ਹਰਿ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜਿਵੇਂ ਹਰਿ ਸੂਰਜ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਚਾਨਣ ਦੇਣ ਲਈ ਫਿਰਦਾ ਹੈ—
ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਜਗਤਾਮੇਵ ਹਰਿਰਾਲੋਕਹੇਤਵੇ । ਤਥੈਵਾਂਤਃਪ੍ਰਕਾਸ਼ਾਯ ਪੁਰਾਣਾਵਯਵੋ ਹਰਿਃ
ਸਾਰੇ ਜਗਤਾਂ ਨੂੰ ਚਾਨਣ ਦੇਣ ਲਈ ਹਰਿ ਹੀ ਕਾਰਨ ਹੈ; ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅੰਦਰੂਨੀ ਚਾਨਣ ਲਈ, ਹਰਿ ਪੁਰਾਣਾ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਹੈ।
ਵਿਚਰੇਦਿਹ ਭੂਤੇषੁ ਪੁਰਾਣਂ ਪਾਵਨਂ ਪਰਮ੍ । ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਯਦਿ ਹਰੇਃ ਪ੍ਰੀਤੇਰੁਤ੍ਪਾਦੇ ਧੀਯਤੇ ਮਤਿਃ
ਪੁਰਾਣਾ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਇੱਥੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿਚ ਫਿਰਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਜੇ ਕਿਸੇ ਦੀ ਮੱਤ ਹਰਿ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਉਤਪੰਨ ਕਰਨ 'ਤੇ ਲੱਗ ਜਾਵੇ—
ਸ਼੍ਰੋਤਵ੍ਯਮਨਿਸ਼ਂ ਪੁਂਭਿਃ ਪੁਰਾਣਂ ਕृष੍ਣਰੂਪਿਣਮ੍ । ਵਿष੍ਣੁਭਕ੍ਤੇਨ ਸ਼ਾਂਤੇਨ ਸ਼੍ਰੋਤਵ੍ਯਮਪਿ ਦੁਰ੍ਲਭਮ੍
ਪੁਰਾਣਾ, ਜੋ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਸ਼ਾਂਤ ਭਗਤ ਲਈ ਵੀ, ਇਹ ਸੁਣਨਾ ਔਖਾ ਹੈ।
ਪੁਰਾਣਾਖ੍ਯਾਨਮਮਲਮਮਲੀਕਰਣਂ ਪਰਮ੍ । ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਵੇਦਾਰ੍ਥਮਾਹृਤ੍ਯ ਹਰਿਣਾ ਵ੍ਯਾਸਰੂਪਿਣਾ
ਪੁਰਾਣਾ ਦੀ ਕਥਾ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹੈ; ਜਿਸ ਵਿਚ ਹਰਿ, ਵਿਆਸ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ, ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਅਰਥ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ ਹੈ।