ਕੁਚਾਵृਤੇਂਗੇ ਪੁਰੁषੋ ਨਾਰੀ ਬੁਦ੍ਧ੍ਵਾ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤ੍ਤਤੇ । ਕਾ ਨਾਰੀ ਵਾ ਪੁਮਾਨ੍ਕੋ ਵਾ ਵਿਚਾਰੇ ਸਤਿ ਕਿਂਚਨ
ਇਕ ਪੁਰਖ, ਜਦ ਇਸਤਰੀ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਛਾਤੀਆਂ ਨਾਲ ਢਕਿਆ ਵੇਖਦਾ, ਤਾਂ ਉਸ ਅਨੁਸਾਰ ਵਰਤਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਸੋਚਣ 'ਤੇ, ਇਸਤਰੀ ਜਾਂ ਪੁਰਖ ਕੀ ਹੈ, ਆਖਰ?
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਰ੍ਵਾਤ੍ਮਨਾ ਸਾਧੁਰ੍ਨਾਰੀਸਂਗਂ ਵਿਵਰ੍ਜਯੇਤ੍ । ਕੋ ਨਾਮ ਨਾਰੀਮਾਸਾਦ੍ਯ ਸਿਦ੍ਧਿਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਭੂਤਲੇ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਸਾਧੂ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਸਤਰੀ ਦੀ ਸੰਗਤ ਤੋਂ ਬਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਕੌਣ ਇਸਤਰੀ ਦੇ ਨੇੜੇ ਆ ਕੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਕਾਮਿਨੀ ਕਾਮਿਨੀਸਂਗਿ ਸਂਗਮਿਤ੍ਯਪਿ ਸਂਤ੍ਯਜੇਤ੍ । ਤਤ੍ਸਂਗਾਦ੍ਰੌਰਵਮਿਤਿ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦੇਵ ਪ੍ਰਤੀਯਤੇ
ਇਸਤਰੀ ਦੀ ਸੰਗਤ ਅਤੇ ਇਸਤਰੀ ਸੰਗੀ ਦੀ ਸੰਗਤ ਵੀ ਛੱਡ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਤੋਂ ਦੁੱਖ ਸਿੱਧਾ ਹੀ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਜ੍ਞਾਨਾਲ੍ਲੋਲੁਪਾ ਲੋਕਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਦੈਵੇਨ ਵਂਚਿਤਾਃ । ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਨਰਕਕੁਂਡੇਸ੍ਮਿਨ੍ਨਾਰੀਯੋਨੌ ਪਚੇਨ੍ਨਰਃ
ਅਗਿਆਨ ਅਤੇ ਲਾਲਚ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਉਥੇ ਭਾਗ ਨਾਲ ਠੱਗੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਇਸਤਰੀ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ, ਮਨੁੱਖ ਨਰਕ ਦੇ ਕੜਾਹ ਵਿੱਚ ਪਕਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਤ ਏਵਾਗਤਃ ਪृਥ੍ਵ੍ਯਾਂ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨੇਵ ਪੁਨਾ ਰਮੇਤ੍ । ਯਤਃ ਪ੍ਰਸਰਤੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਮੂਤ੍ਰਂ ਰੇਤੋ ਮਲੋਤ੍ਥਿਤਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਮਨੁੱਖ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਸੇ ਥਾਂ ਤੇ ਫਿਰ ਖੁਸ਼ੀ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੋਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਿਸਾਬ, ਬੀਜ ਤੇ ਹੋਰ ਗੰਦਗੀ ਨਿਕਲਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰੈਵ ਰਮਤੇ ਲੋਕਃ ਕਸ੍ਤਸ੍ਮਾਦਸ਼ੁਚਿਰ੍ਭਵੇਤ੍ । ਤਤ੍ਰਾਤਿਕष੍ਟਂ ਲੋਕੇਸ੍ਮਿਨ੍ਨਹੋ ਦੈਵਵਿਡਂਬਨਾ
ਉਸੇ ਥਾਂ ਤੇ ਲੋਕ ਮਜ਼ਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ—ਫਿਰ ਕੌਣ ਪਵਿੱਤਰ ਰਹਿ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ, ਕismet ਦੀ ਮਜ਼ਾਕ ਕਿੰਨੀ ਵੱਡੀ ਹੈ!
ਪੁਨਃ ਪੁਨਾ ਰਮੇਤ੍ਤਤ੍ਰ ਅਹੋ ਨਿਸ੍ਤ੍ਰਪਤਾ ਨृਣਾਮ੍ । ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਵਿਚਾਰਯੇਦ੍ਧੀਮਾਨ੍ਨਾਰੀਦੋषਗਣਾਨ੍ਬਹੂਨ੍
ਬਾਰ-ਬਾਰ ਮਨੁੱਖ ਉਸੇ ਥਾਂ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਲੈਂਦਾ ਹੈ—ਹਾਏ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਨਿਰਲੱਜਤਾ ਕਿੰਨੀ ਵੱਡੀ ਹੈ! ਇਸ ਲਈ, ਸਮਝਦਾਰ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਅਨੇਕ ਦੋਸ਼ਾਂ ਬਾਰੇ ਸੋਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਮੈਥੁਨਾਦ੍ਬਲਹਾਨਿਃ ਸ੍ਯਾਨ੍ਨਿਦ੍ਰਾਤਿ ਤਰੁਣਾਯਤੇ । ਨਿਦ੍ਰਯਾਪਹृਤਜ੍ਞਾਨਃ ਸ੍ਵਲ੍ਪਾਯੁਰ੍ਜਾਯਤੇ ਨਰਃ
ਮਿਲਾਪ ਤੋਂ ਤਾਕਤ ਘਟਦੀ ਹੈ; ਨੀਂਦ ਵਧ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਤੇ ਜਵਾਨੀ ਮੁਰਝਾ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਨੀਂਦ ਨਾਲ ਗਿਆਨ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਉਮਰ ਘੱਟ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਪ੍ਰਯਤ੍ਨਤੋ ਧੀਮਾਨ੍ਨਾਰੀਂ ਮृਤ੍ਯੁਮਿਵਾਤ੍ਮਨਃ । ਪਸ਼੍ਯੇਦ੍ਗੋਵਿਂਦਪਾਦਾਬ੍ਜੇ ਮਨੋ ਵੈ ਰਮਯੇਦ੍ਬੁਧਃ
ਇਸ ਲਈ, ਸਮਝਦਾਰ ਮਨੁੱਖ ਔਰਤ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਲਈ ਮੌਤ ਵਾਂਗ ਦੇਖੇ, ਤੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣਾ ਮਨ ਗੋਵਿੰਦ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਵਿਚ ਲਗਾਏ।
ਇਹਾਮੁਤ੍ਰ ਸੁਖਂ ਤਦ੍ਧਿ ਗੋਵਿਂਦਪਦਸੇਵਨਮ੍ । ਵਿਹਾਯ ਕੋ ਮਹਾਮੂਢੋ ਨਾਰੀਪਾਦਂ ਹਿ ਸੇਵਤੇ
ਇਥੇ ਤੇ ਪਰਲੋਕ ਵਿਚ, ਅਸਲ ਸੁਖ ਗੋਵਿੰਦ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿਚ ਹੈ; ਇਹ ਛੱਡ ਕੇ, ਕਿਹੜਾ ਵੱਡਾ ਮੂਰਖ ਔਰਤ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈ?
ਜਨਾਰ੍ਦ੍ਦਨਾਂਘ੍ਰਿਸੇਵਾ ਹਿ ਹ੍ਯਪੁਨਰ੍ਭਵਦਾਯਿਨੀ । ਨਾਰੀਣਾਂ ਯੋਨਿਸੇਵਾ ਹਿ ਯੋਨਿਸਂਕਟਕਾਰਿਣੀ
ਜਨਾਰਦਨ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ; ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਜੋਨੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਸਿਰਫ ਜੋਨੀ ਦੀ ਪੀੜਾ ਲਿਆਉਂਦੀ ਹੈ।
ਪੁਨਃਪੁਨਃ ਪਤੇਦ੍ਯੋਨੌ ਯਂਤ੍ਰਨਿष੍ਪਾਚਿਤੋ ਯਥਾ । ਪੁਨਸ੍ਤਾਮੇਵਾਭਿਲषੇਦ੍ਵਿਦ੍ਯਾਦਸ੍ਯ ਵਿਡਂਬਨਮ੍
ਮਨੁੱਖ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਜੋਨੀ ਵਿਚ ਡਿੱਗਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਮਸ਼ੀਨ ਨਾਲ ਦਬਾਇਆ ਜਾਵੇ; ਫਿਰ ਵੀ ਉਹ ਉਸੇ ਨੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਕਿਸਮਤ ਦੀ ਮਜ਼ਾਕ ਹੈ।
ਊਰ੍ਧ੍ਵਬਾਹੁਰਹਂ ਵਚ੍ਮਿ ਸ਼ृਣੁ ਮੇ ਪਰਮਂ ਵਚਃ । ਗੋਵਿਂਦੇ ਧੇਹਿ ਹृਦਯਂ ਨ ਯੋਨੌ ਯਾਤਨਾਜੁषਿ
ਮੈਂ ਹੱਥ ਉੱਪਰ ਕਰਕੇ ਕਹਿੰਦਾ ਹਾਂ—ਮੇਰਾ ਉੱਚਾ ਬਚਨ ਸੁਣੋ: ਆਪਣਾ ਦਿਲ ਗੋਵਿੰਦ ਵਿਚ ਲਗਾਓ, ਜੋਨੀ ਦੀ ਪੀੜਾ ਵਿਚ ਨਹੀਂ।
ਨਾਰੀਸਂਗਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਯਸ਼੍ਚਾਪਿ ਪਰਿਵਰ੍ਤ੍ਤਤੇ । ਪਦੇਪਦੇਸ਼੍ਵਮੇਧਸ੍ਯ ਫਲਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਮਾਨਵਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਛੱਡ ਕੇ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਰ ਪੈਰ ਤੇ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਗ ਦਾ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਕੁਲਾਂਗਨਾ ਦੈਵਯੋਗਾਦੂਢਾ ਯਦਿ ਨृਣਾਂ ਸਤੀ । ਪੁਤ੍ਰਮੁਤ੍ਪਾਦ੍ਯ ਯਸ੍ਤਤ੍ਰ ਤਤ੍ਸਂਗਂ ਪਰਿਵਰ੍ਜਯੇਤ੍
ਜੇ ਕਿਸੇ ਨੇਮ ਨਾਲ ਕੁਲ ਦੀ ਸਤੀਆਂ ਔਰਤ ਮਨੁੱਖ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਹੋ ਕੇ ਪੁੱਤਰ ਜਣਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਉਸ ਦੀ ਸੰਗਤ ਛੱਡ ਦੇਵੇ।
ਤਸ੍ਯ ਤੁष੍ਟੋ ਜਗਨ੍ਨਾਥੋ ਭਵਤ੍ਯੇਵ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਨਾਰੀਸਂਗੋ ਹਿ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞੈਰਸਤ੍ਸਂਗਃ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤ੍ਯਤੇ
ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਤੋਂ ਜਗਤ ਦਾ ਮਾਲਕ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ; ਧਰਮ ਜਾਣਣ ਵਾਲੇ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਗਲਤ ਸੰਗਤ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਸਤਿ ਹਰੌ ਭਕ੍ਤਿਃ ਸੁਦृਢਾ ਨੈਵ ਜਾਯਤੇ । ਸਰ੍ਵਸਂਗਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਹਰੌ ਭਕ੍ਤਿਂ ਸਮਾਚਰੇਤ੍
ਜਦ ਤੱਕ ਇਹ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਹਰਿ ਦੀ ਪੱਕੀ ਭਗਤੀ ਨਹੀਂ ਬਣਦੀ; ਸਾਰੀ ਸੰਗਤ ਛੱਡ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਹਰਿ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਹਰਿਭਕ੍ਤਿਸ਼੍ਚ ਲੋਕੇਤ੍ਰ ਦੁਰ੍ਲ੍ਲਭਾ ਹਿ ਮਤਾ ਮਮ । ਹਰੌ ਯਸ੍ਯ ਭਵੇਦ੍ਭਕ੍ਤਿਃ ਸ ਕृਤਾਰ੍ਥੋ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਇਸ ਲੋਕ ਤੇ ਪਰਲੋਕ ਵਿਚ ਹਰਿ ਦੀ ਭਗਤੀ ਵੱਡੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ, ਮੇਰੀ ਮਤ ਹੈ; ਜਿਸ ਨੂੰ ਹਰਿ ਦੀ ਭਗਤੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਤਤ੍ਤਦੇਵਾਚਰੇਤ੍ਕਰ੍ਮ ਹਰਿਃ ਪ੍ਰੀਣਾਤਿ ਯੇਨ ਹਿ । ਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤੁष੍ਟੇ ਜਗਤ੍ਤੁष੍ਟਂ ਪ੍ਰੀਣਿਤੇ ਪ੍ਰੀਣਿਤਂ ਜਗਤ੍
ਉਹੀ ਕੰਮ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਹਰਿ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਜਦ ਉਹ ਰਾਜੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਗਤ ਵੀ ਰਾਜੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਉਸ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿਚ ਜਗਤ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਹੈ।
ਹਰੌ ਭਕ੍ਤਿਂ ਵਿਨਾ ਨॄਣਾਂ ਵृਥਾ ਜਨ੍ਮ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤਿਤਮ੍ । ਬ੍ਰਹ੍ਮੇਸ਼ਾਦਿ ਸੁਰਾ ਯਸ੍ਯ ਯਜਂਤੇ ਪ੍ਰੀਤਿਹੇਤਵੇ
ਹਰਿ ਦੀ ਭਗਤੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਜਨਮ ਵਿਅਰਥ ਹੈ; ਬ੍ਰਹਮਾ, ਸ਼ਿਵ ਤੇ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰੇਮ ਲਈ ਪੂਜਦੇ ਹਨ।
ਨਾਰਾਯਣਮਨਾਵ੍ਯਕ੍ਤਂ ਨ ਤਂ ਸੇਵੇਤ ਕੋ ਜਨਃ । ਤਸ੍ਯ ਮਾਤਾ ਮਹਾਭਾਗਾ ਪਿਤਾ ਤਸ੍ਯ ਮਹਾਕृਤੀ
ਕੌਣ ਨਾਰਾਇਣ, ਜੋ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਹੈ, ਦੀ ਸੇਵਾ ਨਹੀਂ ਕਰੇਗਾ? ਉਸ ਦੀ ਮਾਂ ਵੱਡੀ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਪਿਤਾ ਵੱਡਾ ਕਰਤਬੀ ਹੈ।
ਜਨਾਰ੍ਦ੍ਦਨਪਦਦ੍ਵਂਦ੍ਵਂ ਹृਦਯੇ ਯੇਨ ਧਾਰ੍ਯਤੇ । ਜਨਾਰ੍ਦਨਜਗਦ੍ਵਂਦ੍ਯ ਸ਼ਰਣਾਗਤਵਤ੍ਸਲ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਜਨਾਰਦਨ ਦੇ ਦੋ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਵਿਚ ਰੱਖਦਾ ਹੈ—ਜਨਾਰਦਨ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਜਗਤ ਪੂਜਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸ਼ਰਨ ਆਏ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਇਤੀਰਯਂਤਿ ਯੇ ਮਰ੍ਤ੍ਯਾ ਨ ਤੇषਾਂ ਨਿਰਯੇ ਗਤਿਃ । ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾ ਹਿ ਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਂ ਹਰਿਰੂਪਿਣਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਨਰਕ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੇ; ਖਾਸ ਕਰਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਹਰਿ ਸਿੱਧਾ ਮੌਜੂਦ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਪੂਜਯੇਯੁਰ੍ਯਥਾਯੋਗਂ ਹਰਿਸ੍ਤੇषਾਂ ਪ੍ਰਸੀਦਤਿ । ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਰੂਪੇਣ ਵਿਚਰੇਤ੍ਪृਥਿਵੀਮਿਮਾਮ੍
ਜੇ ਉਹ ਯੋਗ ਅਨੁਸਾਰ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਹਰਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਵਿਸ਼ਨੁ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਇਸ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਫਿਰਦਾ ਹੈ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਨ ਵਿਨਾ ਕਰ੍ਮ੍ਮ ਸਿਦ੍ਧਿਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਨੈਵ ਹਿ । ਦ੍ਵਿਜਪਾਦਾਂਬੁਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਯੈਃ ਪੀਤ੍ਵਾ ਸ਼ਿਰਸਿ ਚਾਰ੍ਪਿਤਮ੍
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਬਿਨਾ ਕੋਈ ਕੰਮ ਸਫਲ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ; ਜੋ ਭਾਵ ਨਾਲ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦਾ ਪਾਣੀ ਪੀ ਕੇ ਆਪਣੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਰੱਖਦੇ ਹਨ—
ਤਰ੍ਪਿਤਾ ਪਿਤਰਸ੍ਤੇਨ ਆਤ੍ਮਾਪਿ ਕਿਲ ਤਾਰਿਤਃ । ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨਾਂ ਮੁਖੇ ਯੇਨ ਦਤ੍ਤਂ ਮਧੁਰਮਰ੍ਚਿਤਮ੍
ਉਸ ਨਾਲ ਪਿਤਰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਆਪਣਾ ਆਤਮਾ ਵੀ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਤਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਕੁਝ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿਚ ਮਿੱਠਾ ਦੇ ਕੇ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—
ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਕृष੍ਣਮੁਖੇ ਦਤ੍ਤਂ ਤਦ੍ਵੈ ਭੁਂਕ੍ਤੇ ਹਰਿਃ ਸ੍ਵਯਮ੍ । ਅਹੋਤਿਦੁਰ੍ਲ੍ਲਭਾ ਲੋਕਾ ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ੇ ਕੇਸ਼ਵੇ ਦ੍ਵਿਜੇ
ਜੋ ਕੁਝ ਸਿੱਧਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿਚ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਰਿ ਆਪ ਹੀ ਖਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਲੋਕ ਕਿੰਨੇ ਵਿਰਲੇ ਹਨ ਜਿੱਥੇ ਕੇਸ਼ਵ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵਿਚ ਪ੍ਰਤੱਖ ਹੋਵੇ।
ਪ੍ਰਤਿਮਾਦਿषੁ ਸੇਵਂਤੇ ਤਦਭਾਵੇ ਹਿ ਤਤ੍ਕ੍ਰਿਯਾ । ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨਾਮਧਿष੍ਠਾਨਾਤ੍ਪृਥ੍ਵੀ ਧਨ੍ਯੇਤਿ ਗੀਯਤੇ
ਲੋਕ ਮੂਰਤੀਆਂ ਆਦਿ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਜਦ ਉਹ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀਆਂ, ਤਾਂ ਉਹੀ ਕਰਮ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਹਾਜਰੀ ਕਰਕੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਧਨਵੰਤ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤੇषਾਂ ਪਾਣੌ ਚ ਯਦ੍ਦਤ੍ਤਂ ਹਰਿਪਾਣੌ ਤਦਰ੍ਪਿਤਮ੍ । ਤੇਭ੍ਯਃ ਕृਤਾਨ੍ਨਮਸ੍ਕਾਰਾਤ੍ਤਿਰਸ੍ਕਾਰੋ ਹਿ ਪਾਪ੍ਮਤਾਮ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਜੋ ਕੁਝ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਰਿ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨ ਨਾਲ ਪਾਪ ਦਾ ਦਾਗ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਦਿ ਪਾਪੇਭ੍ਯੋ ਵਿਪ੍ਰਵਂਦਨਾਤ੍ । ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਤਾਂ ਸਮਾਰਾਧ੍ਯੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਵਿष੍ਣੁਬੁਦ੍ਧਿਤਃ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨ ਨਾਲ ਬ੍ਰਹਮਾ-ਹੱਤਿਆ ਆਦਿ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਨੁ ਸਮਝ ਕੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।