ਤਾਵਦ੍ਵਿਦ੍ਯਾ ਪ੍ਰਭਵਤਿ ਤਾਵਜ੍ਜ੍ਞਾਨਂ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਤੇ । ਤਾਵਤ੍ਸੁਨਿਰ੍ਮਲਾ ਮੇਧਾ ਸਰ੍ਵਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਧਾਰਿਣੀ
ਜਦ ਤਕ ਵਿਦਿਆ ਹੈ, ਜਦ ਤਕ ਗਿਆਨ ਹੈ, ਜਦ ਤਕ ਪਵਿੱਤਰ ਬੁਧੀ ਹੈ ਜੋ ਸਾਰੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਨੂੰ ਟਿਕਾਊ ਹੈ, ਤਦ ਤਕ ਹੀ ਇਹ ਸਭ ਬਣੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਤਾਵਜ੍ਜਪਸ੍ਤਪਸ੍ਤਾਵਤ੍ਤਾਵਤੀਰ੍ਥਨਿषੇਵਣਮ੍ । ਤਾਵਚ੍ਚ ਗੁਰੁਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਾ ਤਾਵਦ੍ਧਿ ਤਰਣੇ ਮਤਿਃ
ਜਦ ਤਕ ਜਪ, ਤਪ, ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾ, ਗੁਰੂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਅਤੇ ਪਾਰ ਲੰਘਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੈ, ਤਦ ਤਕ ਇਹ ਸਭ ਚਲਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਤਾਵਤ੍ਪ੍ਰਬੋਧੋ ਭਵਤਿ ਵਿਵੇਕਸ੍ਤਾਵਦੇਵ ਹਿ । ਤਾਵਤ੍ਸਤਾਂ ਸਂਗਰੁਚਿਸ੍ਤਾਵਤ੍ਪੌਰਾਣਲਾਲਸਾ
ਜਦ ਤਕ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਹੈ, ਜਦ ਤਕ ਵਿਵੇਕ ਹੈ, ਜਦ ਤਕ ਚੰਗਿਆਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੈ, ਜਦ ਤਕ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਦੀ ਲਾਲਸਾ ਹੈ, ਤਦ ਤਕ ਹੀ ਇਹ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਯਾਵਤ੍ਸੀਮਂਤਿਨੀ ਲੋਲਨਯਨਾਂਦੋਲਨਂ ਨਹਿ । ਜਨੋਪਰਿ ਪਤੇਦ੍ਵਿਪ੍ਰਾਃ ਸਰ੍ਵਧਰ੍ਮਵਿਲੋਪਨਮ੍
ਜਦ ਤਕ ਇਸਤਰੀ ਦੀ ਚੰਚਲ ਨਜ਼ਰ ਲੋਕਾਂ 'ਤੇ ਨਹੀਂ ਪੈਂਦੀ, ਹੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ, ਤਦ ਤਕ ਸਭ ਧਰਮਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਤਤ੍ਰ ਯੇ ਹਰਿਪਾਦਾਬ੍ਜਮਧੁਲੇਸ਼ਪ੍ਰਸਾਦਿਤਾਃ । ਤੇषਾਂ ਨ ਨਾਰੀਲੋਲਾਕ੍ਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ੇਪਣਂ ਹਿ ਪ੍ਰਭੁਰ੍ਭਵੇਤ੍
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹਰੀ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਮਧੁਰਤਾ ਮਿਲੀ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਇਸਤਰੀ ਦੀ ਚੰਚਲ ਨਜ਼ਰ ਦਾ ਕੋਈ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਜਨ੍ਮਜਨ੍ਮ ਹृषੀਕੇਸ਼ ਸੇਵਨਂ ਯੈਃ ਕृਤਂ ਦ੍ਵਿਜਾਃ । ਦ੍ਵਿਜੇ ਦਤ੍ਤਂ ਹੁਤਂ ਵਹ੍ਨੌ ਵਿਰਤਿਸ੍ਤਤ੍ਰ ਤਤ੍ਰ ਹਿ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਹਰ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ, ਹੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ, ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਹਵਨ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਹਰ ਥਾਂ ਵਿਰਤੀ ਕੀਤੀ—
ਨਾਰੀਣਾਂ ਕਿਲ ਕਿਂ ਨਾਮ ਸੌਂਦਰ੍ਯ੍ਯਂ ਪਰਿਚਕ੍ਸ਼ਤੇ । ਭੂषਣਾਨਾਂ ਚ ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਣਾਂ ਚਾਕਚਕ੍ਯਂ ਤਦੁਚ੍ਯਤੇ
ਇਸਤਰੀਆਂ ਦੀ ਸੁੰਦਰਤਾ ਕੀ ਹੈ, ਇਹ ਕੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ? ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਗਹਣਿਆਂ ਅਤੇ ਕਪੜਿਆਂ ਦੀ ਸਜਾਵਟ ਹੀ ਹੈ।
ਸ੍ਨੇਹਾਤ੍ਮਜ੍ਞਾਨਰਹਿਤਂ ਨਾਰੀਰੂਪਂ ਕੁਤਃ ਸ੍ਮृਤਮ੍ । ਪੂਯਮੂਤ੍ਰਪੁਰੀषਾਸृਕ੍ਤ੍ਵਙ੍ਮੇਦੋਸ੍ਥਿਵਸਾਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਜੋ ਇਸਤਰੀ ਦਾ ਰੂਪ ਪਿਆਰ ਤੇ ਆਤਮ ਗਿਆਨ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਹੈ, ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਸੁੰਦਰ ਸਮਝਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜਦ ਕਿ ਉਹ ਪੀਪ, ਮੂਤ, ਗੂ, ਲਹੂ, ਚਮੜੀ, ਚਰਬੀ, ਦੰਦ ਤੇ ਹੱਡੀ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਹੈ?
ਕਲੇਵਰਂ ਹਿ ਤਨ੍ਨਾਮ ਕੁਤਃ ਸੌਂਦਰ੍ਯ੍ਯਮਤ੍ਰ ਹਿ । ਤਦੇਵਂ ਪृਥਗਾਚਿਂਤ੍ਯ ਸ੍ਪृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਸ਼ੁਚਿਰ੍ਭਵੇਤ੍
ਉਹ ਸਰੀਰ ਕਿਵੇਂ ਸੁੰਦਰ ਕਿਹਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਇਸ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੋਚ ਕੇ, ਛੂਹਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਇਨਸਾਨ ਨੂੰ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਤੈਃ ਸਂਹਿਤਂ ਸ਼ਂਰੀਰਂ ਹਿ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਸੁਂਦਰਂ ਜਨੈਃ । ਅਹੋਤਿਦੁਰ੍ਦਸ਼ਾ ਨॄਣਾਂ ਦੁਰ੍ਦੈਵ ਘਟਿਤਾ ਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਉਹ ਸਰੀਰ, ਜਦ ਉਹਨਾਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸੁੰਦਰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ; ਹੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ, ਇਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਦੁਖਦਾਈ ਹਾਲਤ ਹੈ, ਜੋ ਮਾੜੇ ਭਾਗ ਨਾਲ ਬਣੀ ਹੈ।
ਕੁਚਾਵृਤੇਂਗੇ ਪੁਰੁषੋ ਨਾਰੀ ਬੁਦ੍ਧ੍ਵਾ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤ੍ਤਤੇ । ਕਾ ਨਾਰੀ ਵਾ ਪੁਮਾਨ੍ਕੋ ਵਾ ਵਿਚਾਰੇ ਸਤਿ ਕਿਂਚਨ
ਇਕ ਪੁਰਖ, ਜਦ ਇਸਤਰੀ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਛਾਤੀਆਂ ਨਾਲ ਢਕਿਆ ਵੇਖਦਾ, ਤਾਂ ਉਸ ਅਨੁਸਾਰ ਵਰਤਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਸੋਚਣ 'ਤੇ, ਇਸਤਰੀ ਜਾਂ ਪੁਰਖ ਕੀ ਹੈ, ਆਖਰ?
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਰ੍ਵਾਤ੍ਮਨਾ ਸਾਧੁਰ੍ਨਾਰੀਸਂਗਂ ਵਿਵਰ੍ਜਯੇਤ੍ । ਕੋ ਨਾਮ ਨਾਰੀਮਾਸਾਦ੍ਯ ਸਿਦ੍ਧਿਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਭੂਤਲੇ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਸਾਧੂ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਸਤਰੀ ਦੀ ਸੰਗਤ ਤੋਂ ਬਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਕੌਣ ਇਸਤਰੀ ਦੇ ਨੇੜੇ ਆ ਕੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਕਾਮਿਨੀ ਕਾਮਿਨੀਸਂਗਿ ਸਂਗਮਿਤ੍ਯਪਿ ਸਂਤ੍ਯਜੇਤ੍ । ਤਤ੍ਸਂਗਾਦ੍ਰੌਰਵਮਿਤਿ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦੇਵ ਪ੍ਰਤੀਯਤੇ
ਇਸਤਰੀ ਦੀ ਸੰਗਤ ਅਤੇ ਇਸਤਰੀ ਸੰਗੀ ਦੀ ਸੰਗਤ ਵੀ ਛੱਡ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਤੋਂ ਦੁੱਖ ਸਿੱਧਾ ਹੀ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਜ੍ਞਾਨਾਲ੍ਲੋਲੁਪਾ ਲੋਕਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਦੈਵੇਨ ਵਂਚਿਤਾਃ । ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਨਰਕਕੁਂਡੇਸ੍ਮਿਨ੍ਨਾਰੀਯੋਨੌ ਪਚੇਨ੍ਨਰਃ
ਅਗਿਆਨ ਅਤੇ ਲਾਲਚ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਉਥੇ ਭਾਗ ਨਾਲ ਠੱਗੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਇਸਤਰੀ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ, ਮਨੁੱਖ ਨਰਕ ਦੇ ਕੜਾਹ ਵਿੱਚ ਪਕਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਤ ਏਵਾਗਤਃ ਪृਥ੍ਵ੍ਯਾਂ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨੇਵ ਪੁਨਾ ਰਮੇਤ੍ । ਯਤਃ ਪ੍ਰਸਰਤੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਮੂਤ੍ਰਂ ਰੇਤੋ ਮਲੋਤ੍ਥਿਤਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਮਨੁੱਖ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਸੇ ਥਾਂ ਤੇ ਫਿਰ ਖੁਸ਼ੀ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੋਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਿਸਾਬ, ਬੀਜ ਤੇ ਹੋਰ ਗੰਦਗੀ ਨਿਕਲਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰੈਵ ਰਮਤੇ ਲੋਕਃ ਕਸ੍ਤਸ੍ਮਾਦਸ਼ੁਚਿਰ੍ਭਵੇਤ੍ । ਤਤ੍ਰਾਤਿਕष੍ਟਂ ਲੋਕੇਸ੍ਮਿਨ੍ਨਹੋ ਦੈਵਵਿਡਂਬਨਾ
ਉਸੇ ਥਾਂ ਤੇ ਲੋਕ ਮਜ਼ਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ—ਫਿਰ ਕੌਣ ਪਵਿੱਤਰ ਰਹਿ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ, ਕismet ਦੀ ਮਜ਼ਾਕ ਕਿੰਨੀ ਵੱਡੀ ਹੈ!
ਪੁਨਃ ਪੁਨਾ ਰਮੇਤ੍ਤਤ੍ਰ ਅਹੋ ਨਿਸ੍ਤ੍ਰਪਤਾ ਨृਣਾਮ੍ । ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਵਿਚਾਰਯੇਦ੍ਧੀਮਾਨ੍ਨਾਰੀਦੋषਗਣਾਨ੍ਬਹੂਨ੍
ਬਾਰ-ਬਾਰ ਮਨੁੱਖ ਉਸੇ ਥਾਂ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਲੈਂਦਾ ਹੈ—ਹਾਏ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਨਿਰਲੱਜਤਾ ਕਿੰਨੀ ਵੱਡੀ ਹੈ! ਇਸ ਲਈ, ਸਮਝਦਾਰ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਅਨੇਕ ਦੋਸ਼ਾਂ ਬਾਰੇ ਸੋਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਮੈਥੁਨਾਦ੍ਬਲਹਾਨਿਃ ਸ੍ਯਾਨ੍ਨਿਦ੍ਰਾਤਿ ਤਰੁਣਾਯਤੇ । ਨਿਦ੍ਰਯਾਪਹृਤਜ੍ਞਾਨਃ ਸ੍ਵਲ੍ਪਾਯੁਰ੍ਜਾਯਤੇ ਨਰਃ
ਮਿਲਾਪ ਤੋਂ ਤਾਕਤ ਘਟਦੀ ਹੈ; ਨੀਂਦ ਵਧ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਤੇ ਜਵਾਨੀ ਮੁਰਝਾ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਨੀਂਦ ਨਾਲ ਗਿਆਨ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਉਮਰ ਘੱਟ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਪ੍ਰਯਤ੍ਨਤੋ ਧੀਮਾਨ੍ਨਾਰੀਂ ਮृਤ੍ਯੁਮਿਵਾਤ੍ਮਨਃ । ਪਸ਼੍ਯੇਦ੍ਗੋਵਿਂਦਪਾਦਾਬ੍ਜੇ ਮਨੋ ਵੈ ਰਮਯੇਦ੍ਬੁਧਃ
ਇਸ ਲਈ, ਸਮਝਦਾਰ ਮਨੁੱਖ ਔਰਤ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਲਈ ਮੌਤ ਵਾਂਗ ਦੇਖੇ, ਤੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣਾ ਮਨ ਗੋਵਿੰਦ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਵਿਚ ਲਗਾਏ।
ਇਹਾਮੁਤ੍ਰ ਸੁਖਂ ਤਦ੍ਧਿ ਗੋਵਿਂਦਪਦਸੇਵਨਮ੍ । ਵਿਹਾਯ ਕੋ ਮਹਾਮੂਢੋ ਨਾਰੀਪਾਦਂ ਹਿ ਸੇਵਤੇ
ਇਥੇ ਤੇ ਪਰਲੋਕ ਵਿਚ, ਅਸਲ ਸੁਖ ਗੋਵਿੰਦ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿਚ ਹੈ; ਇਹ ਛੱਡ ਕੇ, ਕਿਹੜਾ ਵੱਡਾ ਮੂਰਖ ਔਰਤ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈ?
ਜਨਾਰ੍ਦ੍ਦਨਾਂਘ੍ਰਿਸੇਵਾ ਹਿ ਹ੍ਯਪੁਨਰ੍ਭਵਦਾਯਿਨੀ । ਨਾਰੀਣਾਂ ਯੋਨਿਸੇਵਾ ਹਿ ਯੋਨਿਸਂਕਟਕਾਰਿਣੀ
ਜਨਾਰਦਨ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ; ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਜੋਨੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਸਿਰਫ ਜੋਨੀ ਦੀ ਪੀੜਾ ਲਿਆਉਂਦੀ ਹੈ।
ਪੁਨਃਪੁਨਃ ਪਤੇਦ੍ਯੋਨੌ ਯਂਤ੍ਰਨਿष੍ਪਾਚਿਤੋ ਯਥਾ । ਪੁਨਸ੍ਤਾਮੇਵਾਭਿਲषੇਦ੍ਵਿਦ੍ਯਾਦਸ੍ਯ ਵਿਡਂਬਨਮ੍
ਮਨੁੱਖ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਜੋਨੀ ਵਿਚ ਡਿੱਗਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਮਸ਼ੀਨ ਨਾਲ ਦਬਾਇਆ ਜਾਵੇ; ਫਿਰ ਵੀ ਉਹ ਉਸੇ ਨੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਕਿਸਮਤ ਦੀ ਮਜ਼ਾਕ ਹੈ।
ਊਰ੍ਧ੍ਵਬਾਹੁਰਹਂ ਵਚ੍ਮਿ ਸ਼ृਣੁ ਮੇ ਪਰਮਂ ਵਚਃ । ਗੋਵਿਂਦੇ ਧੇਹਿ ਹृਦਯਂ ਨ ਯੋਨੌ ਯਾਤਨਾਜੁषਿ
ਮੈਂ ਹੱਥ ਉੱਪਰ ਕਰਕੇ ਕਹਿੰਦਾ ਹਾਂ—ਮੇਰਾ ਉੱਚਾ ਬਚਨ ਸੁਣੋ: ਆਪਣਾ ਦਿਲ ਗੋਵਿੰਦ ਵਿਚ ਲਗਾਓ, ਜੋਨੀ ਦੀ ਪੀੜਾ ਵਿਚ ਨਹੀਂ।
ਨਾਰੀਸਂਗਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਯਸ਼੍ਚਾਪਿ ਪਰਿਵਰ੍ਤ੍ਤਤੇ । ਪਦੇਪਦੇਸ਼੍ਵਮੇਧਸ੍ਯ ਫਲਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਮਾਨਵਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਛੱਡ ਕੇ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਰ ਪੈਰ ਤੇ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਗ ਦਾ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਕੁਲਾਂਗਨਾ ਦੈਵਯੋਗਾਦੂਢਾ ਯਦਿ ਨृਣਾਂ ਸਤੀ । ਪੁਤ੍ਰਮੁਤ੍ਪਾਦ੍ਯ ਯਸ੍ਤਤ੍ਰ ਤਤ੍ਸਂਗਂ ਪਰਿਵਰ੍ਜਯੇਤ੍
ਜੇ ਕਿਸੇ ਨੇਮ ਨਾਲ ਕੁਲ ਦੀ ਸਤੀਆਂ ਔਰਤ ਮਨੁੱਖ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਹੋ ਕੇ ਪੁੱਤਰ ਜਣਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਉਸ ਦੀ ਸੰਗਤ ਛੱਡ ਦੇਵੇ।
ਤਸ੍ਯ ਤੁष੍ਟੋ ਜਗਨ੍ਨਾਥੋ ਭਵਤ੍ਯੇਵ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਨਾਰੀਸਂਗੋ ਹਿ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞੈਰਸਤ੍ਸਂਗਃ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤ੍ਯਤੇ
ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਤੋਂ ਜਗਤ ਦਾ ਮਾਲਕ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ; ਧਰਮ ਜਾਣਣ ਵਾਲੇ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਗਲਤ ਸੰਗਤ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਸਤਿ ਹਰੌ ਭਕ੍ਤਿਃ ਸੁਦृਢਾ ਨੈਵ ਜਾਯਤੇ । ਸਰ੍ਵਸਂਗਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਹਰੌ ਭਕ੍ਤਿਂ ਸਮਾਚਰੇਤ੍
ਜਦ ਤੱਕ ਇਹ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਹਰਿ ਦੀ ਪੱਕੀ ਭਗਤੀ ਨਹੀਂ ਬਣਦੀ; ਸਾਰੀ ਸੰਗਤ ਛੱਡ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਹਰਿ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਹਰਿਭਕ੍ਤਿਸ਼੍ਚ ਲੋਕੇਤ੍ਰ ਦੁਰ੍ਲ੍ਲਭਾ ਹਿ ਮਤਾ ਮਮ । ਹਰੌ ਯਸ੍ਯ ਭਵੇਦ੍ਭਕ੍ਤਿਃ ਸ ਕृਤਾਰ੍ਥੋ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਇਸ ਲੋਕ ਤੇ ਪਰਲੋਕ ਵਿਚ ਹਰਿ ਦੀ ਭਗਤੀ ਵੱਡੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ, ਮੇਰੀ ਮਤ ਹੈ; ਜਿਸ ਨੂੰ ਹਰਿ ਦੀ ਭਗਤੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਤਤ੍ਤਦੇਵਾਚਰੇਤ੍ਕਰ੍ਮ ਹਰਿਃ ਪ੍ਰੀਣਾਤਿ ਯੇਨ ਹਿ । ਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤੁष੍ਟੇ ਜਗਤ੍ਤੁष੍ਟਂ ਪ੍ਰੀਣਿਤੇ ਪ੍ਰੀਣਿਤਂ ਜਗਤ੍
ਉਹੀ ਕੰਮ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਹਰਿ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਜਦ ਉਹ ਰਾਜੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਗਤ ਵੀ ਰਾਜੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਉਸ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿਚ ਜਗਤ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਹੈ।
ਹਰੌ ਭਕ੍ਤਿਂ ਵਿਨਾ ਨॄਣਾਂ ਵृਥਾ ਜਨ੍ਮ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤਿਤਮ੍ । ਬ੍ਰਹ੍ਮੇਸ਼ਾਦਿ ਸੁਰਾ ਯਸ੍ਯ ਯਜਂਤੇ ਪ੍ਰੀਤਿਹੇਤਵੇ
ਹਰਿ ਦੀ ਭਗਤੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਜਨਮ ਵਿਅਰਥ ਹੈ; ਬ੍ਰਹਮਾ, ਸ਼ਿਵ ਤੇ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰੇਮ ਲਈ ਪੂਜਦੇ ਹਨ।