ਪੁਂਸਾਮੇਕੇਹ ਵੈ ਸਾਧ੍ਯਾ ਹਰਿਭਕ੍ਤਿਃ ਕਲੌ ਯੁਗੇ । ਯੁਗਾਂਤਰੇਣ ਧਰ੍ਮਾ ਹਿ ਸੇਵਿਤਵ੍ਯਾ ਨਰੇਣ ਹਿ
ਇਸ ਕਲਿਯੁਗ ਵਿਚ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਹਰੀ ਦੀ ਭਕਤੀ ਹੀ ਸਾਧਣਯੋਗ ਹੈ। ਹੋਰ ਯੁਗਾਂ ਵਿਚ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਧਰਮ ਕਰਨਾ ਪੈਂਦਾ ਸੀ।
ਕਲੌ ਨਾਰਾਯਣਂ ਦੇਵਂ ਯਜਤੇ ਯਃ ਸ ਧਰ੍ਮ੍ਮਭਾਕ੍ । ਦਾਮੋਦਰਂ ਹृषੀਕੇਸ਼ਂ ਪੁਰੁਹੂਤਂ ਸਨਾਤਨਮ੍
ਕਲਿਯੁਗ ਵਿਚ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਨਾਰਾਇਣ ਦੇਵ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਧਰਮ ਵਾਲਾ ਹੈ—ਦਾਮੋਦਰ, ਹ੍ਰੀਸ਼ੀਕੇਸ਼, ਪੁਰਹੁਤ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ।
ਹृਦਿ ਕृਤ੍ਵਾ ਪਰਂ ਸ਼ਾਂਤਂ ਜਿਤਮੇਵ ਜਗਤ੍ਤ੍ਰਯਮ੍ । ਕਲਿਕਾਲੋਰਗਾਦਂਸ਼ਾਤ੍ਕਿਲ੍ਬਿषਾਤ੍ਕਾਲਕੂਟਤਃ
ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿਚ ਪਰਮ, ਸ਼ਾਂਤ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਰੱਖ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਲਿਯੁਗ ਦੇ ਜ਼ਹਿਰ, ਪਾਪ ਤੇ ਕਾਲਕੂਟ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਹਰਿਭਕ੍ਤਿਸੁਧਾਂ ਪੀਤ੍ਵਾ ਉਲ੍ਲਂਘ੍ਯੋ ਭਵਤਿ ਦ੍ਵਿਜਃ । ਕਿਂ ਜਪੈਃ ਸ਼੍ਰੀਹਰੇਰ੍ਨਾਮ ਗृਹੀਤਂ ਯਦਿ ਮਾਨੁषੈਃ
ਹਰੀ ਦੀ ਭਕਤੀ-ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਪੀ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਪਾਰ ਲੰਘਣ ਵਾਲਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੇ ਸ਼੍ਰੀ ਹਰੀ ਦਾ ਨਾਮ ਜਪ ਲਿਆ, ਤਾਂ ਹੋਰ ਜਪਾਂ ਦੀ ਕੀ ਲੋੜ?
ਕਿਂ ਸ੍ਨਾਨੈਰ੍ਵਿष੍ਣੁਪਾਦਾਂਬੁ ਮਸ੍ਤਕੇ ਯੇਨ ਧਾਰ੍ਯਤੇ । ਕਿਂ ਯਜ੍ਞੇਨ ਹਰੇਃ ਪਾਦਪਦ੍ਮਂ ਯੇਨ ਧृਤਂ ਹृਦਿ
ਜੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦਾ ਪਾਣੀ ਸਿਰ ਤੇ ਰੱਖ ਲਿਆ, ਤਾਂ ਹੋਰ ਇਸ਼ਨਾਨਾਂ ਦੀ ਕੀ ਲੋੜ? ਜੇ ਹਰੀ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਪਦਮ ਹਿਰਦੇ ਵਿਚ ਰੱਖੀ, ਤਾਂ ਹੋਰ ਯਜਨਾਂ ਦੀ ਕੀ ਲੋੜ?
ਕਿਂ ਦਾਨੇਨ ਹਰੇਃ ਕਰ੍ਮ ਸਭਾਯਾਂ ਵੈ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤਮ੍ । ਹਰੇਰ੍ਗੁਣਗਣਾਨ੍ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਯਃ ਪ੍ਰਹृष੍ਯੇਤ੍ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਜੇ ਹਰੀ ਦੇ ਕਰਮ ਸਭਾ ਵਿਚ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰ ਦਿੱਤੇ, ਤਾਂ ਹੋਰ ਦਾਨ ਦੀ ਕੀ ਲੋੜ? ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਹਰੀ ਦੇ ਗੁਣ ਸੁਣ ਕੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—
ਸਮਾਧਿਨਾ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਸ੍ਯ ਸਾ ਗਤਿਃ ਕृष੍ਣਚੇਤਸਃ । ਤਤ੍ਰ ਵਿਘ੍ਨਕਰਾਃ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਾਃ ਪਾਖਂਡਾਲਾਪਪੇਸ਼ਲਾਃ
ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਮਨ ਸਮਾਧੀ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਇਹੀ ਰਾਹ ਹੈ; ਇੱਥੇ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਵਹਿਮੀਆਂ ਦੀਆਂ ਚਤੁਰਾਈ ਭਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਹਨ।
ਨਾਰ੍ਯਸ੍ਤਤ੍ਸਂਗਿਨਸ਼੍ਚਾਪਿ ਹਰਿਭਕ੍ਤਿਵਿਘਾਤਕਾਃ । ਨਾਰੀਣਾਂ ਨਯਨਾਦੇਸ਼ਃ ਸੁਰਾਣਾਮਪਿ ਦੁਰ੍ਜਯਃ
ਇਸਤਰੀਆਂ ਅਤੇ ਉਹ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਸੰਗਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਹਰੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਵਿੱਚ ਰੁਕਾਵਟ ਬਣਦੇ ਹਨ; ਇਸਤਰੀਆਂ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਨੂੰ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਜਿੱਤ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ।
ਸ ਯੇਨ ਵਿਜਿਤੋ ਲੋਕੇ ਹਰਿਭਕ੍ਤਃ ਸ ਉਚ੍ਯਤੇ । ਮਾਦ੍ਯਂਤਿ ਮੁਨਯੋਪ੍ਯਤ੍ਰ ਨਾਰੀਚਰਿਤਲੋਲੁਪਾਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਸ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਹਰੀ ਦਾ ਭਗਤ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇੱਥੇ ਤਪਸਵੀ ਵੀ ਇਸਤਰੀਆਂ ਦੇ ਚਲਣ ਦੀ ਲਾਲਚ ਵਿੱਚ ਮਸਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਹਰਿਭਕ੍ਤਿਃ ਕੁਤਃ ਪੁਂਸਾਂ ਨਾਰੀਭਕ੍ਤਿਜੁषਾਂ ਦ੍ਵਿਜਾਃ । ਰਾਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯਃ ਕਾਮਿਨੀਵੇषਾਸ਼੍ਚਰਂਤਿ ਜਗਤਿ ਦ੍ਵਿਜਾਃ । ਨਰਾਣਾਂ ਬੁਦ੍ਧਿਕਵਲਂ ਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਸਤਤਂ ਹਿਤਾਃ
ਦੂਜੀ ਭਗਤੀ ਵਾਲੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹਰੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਿਵੇਂ ਆ ਸਕਦੀ, ਹੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ? ਰਾਕਸ਼ਸੀ ਇਸਤਰੀਆਂ ਪ੍ਰੇਮਿਕਾ ਵਾਂਗ ਸਜ ਕੇ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦੀਆਂ ਹਨ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਬੁਧੀ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਫਸਾ ਲੈਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਆਪਣਾ ਹਿਤ ਦਿਖਾ ਕੇ।
ਤਾਵਦ੍ਵਿਦ੍ਯਾ ਪ੍ਰਭਵਤਿ ਤਾਵਜ੍ਜ੍ਞਾਨਂ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਤੇ । ਤਾਵਤ੍ਸੁਨਿਰ੍ਮਲਾ ਮੇਧਾ ਸਰ੍ਵਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਧਾਰਿਣੀ
ਜਦ ਤਕ ਵਿਦਿਆ ਹੈ, ਜਦ ਤਕ ਗਿਆਨ ਹੈ, ਜਦ ਤਕ ਪਵਿੱਤਰ ਬੁਧੀ ਹੈ ਜੋ ਸਾਰੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਨੂੰ ਟਿਕਾਊ ਹੈ, ਤਦ ਤਕ ਹੀ ਇਹ ਸਭ ਬਣੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਤਾਵਜ੍ਜਪਸ੍ਤਪਸ੍ਤਾਵਤ੍ਤਾਵਤੀਰ੍ਥਨਿषੇਵਣਮ੍ । ਤਾਵਚ੍ਚ ਗੁਰੁਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਾ ਤਾਵਦ੍ਧਿ ਤਰਣੇ ਮਤਿਃ
ਜਦ ਤਕ ਜਪ, ਤਪ, ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾ, ਗੁਰੂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਅਤੇ ਪਾਰ ਲੰਘਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੈ, ਤਦ ਤਕ ਇਹ ਸਭ ਚਲਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਤਾਵਤ੍ਪ੍ਰਬੋਧੋ ਭਵਤਿ ਵਿਵੇਕਸ੍ਤਾਵਦੇਵ ਹਿ । ਤਾਵਤ੍ਸਤਾਂ ਸਂਗਰੁਚਿਸ੍ਤਾਵਤ੍ਪੌਰਾਣਲਾਲਸਾ
ਜਦ ਤਕ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਹੈ, ਜਦ ਤਕ ਵਿਵੇਕ ਹੈ, ਜਦ ਤਕ ਚੰਗਿਆਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੈ, ਜਦ ਤਕ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਦੀ ਲਾਲਸਾ ਹੈ, ਤਦ ਤਕ ਹੀ ਇਹ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਯਾਵਤ੍ਸੀਮਂਤਿਨੀ ਲੋਲਨਯਨਾਂਦੋਲਨਂ ਨਹਿ । ਜਨੋਪਰਿ ਪਤੇਦ੍ਵਿਪ੍ਰਾਃ ਸਰ੍ਵਧਰ੍ਮਵਿਲੋਪਨਮ੍
ਜਦ ਤਕ ਇਸਤਰੀ ਦੀ ਚੰਚਲ ਨਜ਼ਰ ਲੋਕਾਂ 'ਤੇ ਨਹੀਂ ਪੈਂਦੀ, ਹੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ, ਤਦ ਤਕ ਸਭ ਧਰਮਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਤਤ੍ਰ ਯੇ ਹਰਿਪਾਦਾਬ੍ਜਮਧੁਲੇਸ਼ਪ੍ਰਸਾਦਿਤਾਃ । ਤੇषਾਂ ਨ ਨਾਰੀਲੋਲਾਕ੍ਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ੇਪਣਂ ਹਿ ਪ੍ਰਭੁਰ੍ਭਵੇਤ੍
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹਰੀ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਮਧੁਰਤਾ ਮਿਲੀ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਇਸਤਰੀ ਦੀ ਚੰਚਲ ਨਜ਼ਰ ਦਾ ਕੋਈ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਜਨ੍ਮਜਨ੍ਮ ਹृषੀਕੇਸ਼ ਸੇਵਨਂ ਯੈਃ ਕृਤਂ ਦ੍ਵਿਜਾਃ । ਦ੍ਵਿਜੇ ਦਤ੍ਤਂ ਹੁਤਂ ਵਹ੍ਨੌ ਵਿਰਤਿਸ੍ਤਤ੍ਰ ਤਤ੍ਰ ਹਿ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਹਰ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ, ਹੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ, ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਹਵਨ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਹਰ ਥਾਂ ਵਿਰਤੀ ਕੀਤੀ—
ਨਾਰੀਣਾਂ ਕਿਲ ਕਿਂ ਨਾਮ ਸੌਂਦਰ੍ਯ੍ਯਂ ਪਰਿਚਕ੍ਸ਼ਤੇ । ਭੂषਣਾਨਾਂ ਚ ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਣਾਂ ਚਾਕਚਕ੍ਯਂ ਤਦੁਚ੍ਯਤੇ
ਇਸਤਰੀਆਂ ਦੀ ਸੁੰਦਰਤਾ ਕੀ ਹੈ, ਇਹ ਕੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ? ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਗਹਣਿਆਂ ਅਤੇ ਕਪੜਿਆਂ ਦੀ ਸਜਾਵਟ ਹੀ ਹੈ।
ਸ੍ਨੇਹਾਤ੍ਮਜ੍ਞਾਨਰਹਿਤਂ ਨਾਰੀਰੂਪਂ ਕੁਤਃ ਸ੍ਮृਤਮ੍ । ਪੂਯਮੂਤ੍ਰਪੁਰੀषਾਸृਕ੍ਤ੍ਵਙ੍ਮੇਦੋਸ੍ਥਿਵਸਾਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਜੋ ਇਸਤਰੀ ਦਾ ਰੂਪ ਪਿਆਰ ਤੇ ਆਤਮ ਗਿਆਨ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਹੈ, ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਸੁੰਦਰ ਸਮਝਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜਦ ਕਿ ਉਹ ਪੀਪ, ਮੂਤ, ਗੂ, ਲਹੂ, ਚਮੜੀ, ਚਰਬੀ, ਦੰਦ ਤੇ ਹੱਡੀ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਹੈ?
ਕਲੇਵਰਂ ਹਿ ਤਨ੍ਨਾਮ ਕੁਤਃ ਸੌਂਦਰ੍ਯ੍ਯਮਤ੍ਰ ਹਿ । ਤਦੇਵਂ ਪृਥਗਾਚਿਂਤ੍ਯ ਸ੍ਪृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਸ਼ੁਚਿਰ੍ਭਵੇਤ੍
ਉਹ ਸਰੀਰ ਕਿਵੇਂ ਸੁੰਦਰ ਕਿਹਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਇਸ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੋਚ ਕੇ, ਛੂਹਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਇਨਸਾਨ ਨੂੰ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਤੈਃ ਸਂਹਿਤਂ ਸ਼ਂਰੀਰਂ ਹਿ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਸੁਂਦਰਂ ਜਨੈਃ । ਅਹੋਤਿਦੁਰ੍ਦਸ਼ਾ ਨॄਣਾਂ ਦੁਰ੍ਦੈਵ ਘਟਿਤਾ ਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਉਹ ਸਰੀਰ, ਜਦ ਉਹਨਾਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸੁੰਦਰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ; ਹੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ, ਇਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਦੁਖਦਾਈ ਹਾਲਤ ਹੈ, ਜੋ ਮਾੜੇ ਭਾਗ ਨਾਲ ਬਣੀ ਹੈ।
ਕੁਚਾਵृਤੇਂਗੇ ਪੁਰੁषੋ ਨਾਰੀ ਬੁਦ੍ਧ੍ਵਾ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤ੍ਤਤੇ । ਕਾ ਨਾਰੀ ਵਾ ਪੁਮਾਨ੍ਕੋ ਵਾ ਵਿਚਾਰੇ ਸਤਿ ਕਿਂਚਨ
ਇਕ ਪੁਰਖ, ਜਦ ਇਸਤਰੀ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਛਾਤੀਆਂ ਨਾਲ ਢਕਿਆ ਵੇਖਦਾ, ਤਾਂ ਉਸ ਅਨੁਸਾਰ ਵਰਤਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਸੋਚਣ 'ਤੇ, ਇਸਤਰੀ ਜਾਂ ਪੁਰਖ ਕੀ ਹੈ, ਆਖਰ?
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਰ੍ਵਾਤ੍ਮਨਾ ਸਾਧੁਰ੍ਨਾਰੀਸਂਗਂ ਵਿਵਰ੍ਜਯੇਤ੍ । ਕੋ ਨਾਮ ਨਾਰੀਮਾਸਾਦ੍ਯ ਸਿਦ੍ਧਿਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਭੂਤਲੇ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਸਾਧੂ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਸਤਰੀ ਦੀ ਸੰਗਤ ਤੋਂ ਬਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਕੌਣ ਇਸਤਰੀ ਦੇ ਨੇੜੇ ਆ ਕੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਕਾਮਿਨੀ ਕਾਮਿਨੀਸਂਗਿ ਸਂਗਮਿਤ੍ਯਪਿ ਸਂਤ੍ਯਜੇਤ੍ । ਤਤ੍ਸਂਗਾਦ੍ਰੌਰਵਮਿਤਿ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦੇਵ ਪ੍ਰਤੀਯਤੇ
ਇਸਤਰੀ ਦੀ ਸੰਗਤ ਅਤੇ ਇਸਤਰੀ ਸੰਗੀ ਦੀ ਸੰਗਤ ਵੀ ਛੱਡ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਤੋਂ ਦੁੱਖ ਸਿੱਧਾ ਹੀ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਜ੍ਞਾਨਾਲ੍ਲੋਲੁਪਾ ਲੋਕਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਦੈਵੇਨ ਵਂਚਿਤਾਃ । ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਨਰਕਕੁਂਡੇਸ੍ਮਿਨ੍ਨਾਰੀਯੋਨੌ ਪਚੇਨ੍ਨਰਃ
ਅਗਿਆਨ ਅਤੇ ਲਾਲਚ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਉਥੇ ਭਾਗ ਨਾਲ ਠੱਗੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਇਸਤਰੀ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ, ਮਨੁੱਖ ਨਰਕ ਦੇ ਕੜਾਹ ਵਿੱਚ ਪਕਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਤ ਏਵਾਗਤਃ ਪृਥ੍ਵ੍ਯਾਂ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨੇਵ ਪੁਨਾ ਰਮੇਤ੍ । ਯਤਃ ਪ੍ਰਸਰਤੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਮੂਤ੍ਰਂ ਰੇਤੋ ਮਲੋਤ੍ਥਿਤਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਮਨੁੱਖ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਸੇ ਥਾਂ ਤੇ ਫਿਰ ਖੁਸ਼ੀ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੋਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਿਸਾਬ, ਬੀਜ ਤੇ ਹੋਰ ਗੰਦਗੀ ਨਿਕਲਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰੈਵ ਰਮਤੇ ਲੋਕਃ ਕਸ੍ਤਸ੍ਮਾਦਸ਼ੁਚਿਰ੍ਭਵੇਤ੍ । ਤਤ੍ਰਾਤਿਕष੍ਟਂ ਲੋਕੇਸ੍ਮਿਨ੍ਨਹੋ ਦੈਵਵਿਡਂਬਨਾ
ਉਸੇ ਥਾਂ ਤੇ ਲੋਕ ਮਜ਼ਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ—ਫਿਰ ਕੌਣ ਪਵਿੱਤਰ ਰਹਿ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ, ਕismet ਦੀ ਮਜ਼ਾਕ ਕਿੰਨੀ ਵੱਡੀ ਹੈ!
ਪੁਨਃ ਪੁਨਾ ਰਮੇਤ੍ਤਤ੍ਰ ਅਹੋ ਨਿਸ੍ਤ੍ਰਪਤਾ ਨृਣਾਮ੍ । ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਵਿਚਾਰਯੇਦ੍ਧੀਮਾਨ੍ਨਾਰੀਦੋषਗਣਾਨ੍ਬਹੂਨ੍
ਬਾਰ-ਬਾਰ ਮਨੁੱਖ ਉਸੇ ਥਾਂ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਲੈਂਦਾ ਹੈ—ਹਾਏ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਨਿਰਲੱਜਤਾ ਕਿੰਨੀ ਵੱਡੀ ਹੈ! ਇਸ ਲਈ, ਸਮਝਦਾਰ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਅਨੇਕ ਦੋਸ਼ਾਂ ਬਾਰੇ ਸੋਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਮੈਥੁਨਾਦ੍ਬਲਹਾਨਿਃ ਸ੍ਯਾਨ੍ਨਿਦ੍ਰਾਤਿ ਤਰੁਣਾਯਤੇ । ਨਿਦ੍ਰਯਾਪਹृਤਜ੍ਞਾਨਃ ਸ੍ਵਲ੍ਪਾਯੁਰ੍ਜਾਯਤੇ ਨਰਃ
ਮਿਲਾਪ ਤੋਂ ਤਾਕਤ ਘਟਦੀ ਹੈ; ਨੀਂਦ ਵਧ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਤੇ ਜਵਾਨੀ ਮੁਰਝਾ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਨੀਂਦ ਨਾਲ ਗਿਆਨ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਉਮਰ ਘੱਟ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਪ੍ਰਯਤ੍ਨਤੋ ਧੀਮਾਨ੍ਨਾਰੀਂ ਮृਤ੍ਯੁਮਿਵਾਤ੍ਮਨਃ । ਪਸ਼੍ਯੇਦ੍ਗੋਵਿਂਦਪਾਦਾਬ੍ਜੇ ਮਨੋ ਵੈ ਰਮਯੇਦ੍ਬੁਧਃ
ਇਸ ਲਈ, ਸਮਝਦਾਰ ਮਨੁੱਖ ਔਰਤ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਲਈ ਮੌਤ ਵਾਂਗ ਦੇਖੇ, ਤੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣਾ ਮਨ ਗੋਵਿੰਦ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਵਿਚ ਲਗਾਏ।
ਇਹਾਮੁਤ੍ਰ ਸੁਖਂ ਤਦ੍ਧਿ ਗੋਵਿਂਦਪਦਸੇਵਨਮ੍ । ਵਿਹਾਯ ਕੋ ਮਹਾਮੂਢੋ ਨਾਰੀਪਾਦਂ ਹਿ ਸੇਵਤੇ
ਇਥੇ ਤੇ ਪਰਲੋਕ ਵਿਚ, ਅਸਲ ਸੁਖ ਗੋਵਿੰਦ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿਚ ਹੈ; ਇਹ ਛੱਡ ਕੇ, ਕਿਹੜਾ ਵੱਡਾ ਮੂਰਖ ਔਰਤ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈ?