ਭੂਯੋ ਨਿਰ੍ਵੇਦਮਾਪਨ੍ਨਸ਼੍ਚਰੇਦ੍ਭਿਕ੍ਸ਼ੁਰਤਂਦ੍ਰਿਤਃ । ਅਕਸ੍ਮਾਦੇਵ ਹਿਂਸਾਂ ਤੁ ਯਦਿ ਭਿਕ੍ਸ਼ੁਃ ਸਮਾਚਰੇਤ੍
ਮੁੜ ਪਸ਼ਚਾਤਾਪ ਆ ਜਾਣ ਤੇ, ਭਿਖਾਰੀ ਨਿਸ਼ਚਲ ਰਹਿ ਕੇ ਜੀਵਨ ਬਿਤਾਵੇ। ਪਰ ਜੇ ਭਿਖਾਰੀ ਅਚਾਨਕ ਹਿੰਸਾ ਕਰ ਲਵੇ—
ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਕृਚ੍ਛ੍ਰਾਤਿਕृਚ੍ਛ੍ਰਂ ਤੁ ਚਾਂਦ੍ਰਾਯਣਮਥਾਪਿ ਵਾ । ਸ੍ਕਂਦੇਤੇਂਦ੍ਰਿਯਦੌਰ੍ਬਲ੍ਯਾਤ੍ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਯਤਿਰ੍ਯਦਿ
ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਔਖਾ ਵਰਤ ਜਾਂ ਚਾਂਦ੍ਰਾਯਣ ਵਰਤ ਕਰੇ। ਜੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੀ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਕਰਕੇ ਯਤੀ ਇਸਤਰੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਹੋ ਜਾਵੇ—
ਤੇਨ ਧਾਰਯਿਤਵ੍ਯਾ ਵੈ ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮਾਸ੍ਤੁ षੋਡਸ਼ । ਦਿਵਾਸ੍ਕਂਦੇ ਤ੍ਰਿਰਾਤ੍ਰਂ ਸ੍ਯਾਤ੍ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮਸ਼ਤਂ ਬੁਧਾਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਸੋਲ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮ ਕਰਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਦਿਨ ਵਿਚ ਐਸਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਉਪਵਾਸ ਕਰੇ, ਤੇ ਵਿਦਵਾਨ ਸੌ ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮ ਕਰਨ ਦੀ ਸਲਾਹ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਏਕਾਨ੍ਨੇ ਮਧੁਮਾਂਸੇ ਚ ਨਵਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧੇ ਤਥੈਵ ਚ । ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਲਵਣੇ ਚੋਕ੍ਤਂ ਪ੍ਰਾਜਾਪਤ੍ਯਂ ਵਿਸ਼ੋਧਨਮ੍
ਇਕ ਹੀ ਥਾਂ ਦਾ ਭੋਜਨ, ਸ਼ਹਦ, ਮਾਸ ਜਾਂ ਨਵੇਂ ਸ਼ਰਾਦ੍ਹ ਤੇ, ਜਾਂ ਲਵਣ ਸਿੱਧਾ ਲੈਣ 'ਤੇ, ਪ੍ਰਾਜਾਪਤ ਵਰਤ ਸ਼ੁਧੀ ਲਈ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਧ੍ਯਾਨਨਿष੍ਠਸ੍ਯ ਸਤਤਂ ਨਸ਼੍ਯਤੇ ਸਰ੍ਵਪਾਤਕਮ੍ । ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਨਾਰਾਯਣਂ ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾ ਤਸ੍ਯ ਧ੍ਯਾਨਪਰੋ ਭਵੇਤ੍
ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਨਾਰਾਇਣ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਯਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਪਰਂ ਜ੍ਯੋਤਿਃ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਾਕ੍ਸ਼ਰਮਵ੍ਯਯਮ੍ । ਯੋਂਤਰਾਤ੍ਮਾ ਪਰਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਸ ਵਿਜ੍ਞੇਯੋ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਉਹ ਬ੍ਰਹਮ ਦਾ ਪਰਮ ਜੋਤ, ਜੋ ਅਟੱਲ ਤੇ ਅਟਲ ਵਿਚ ਵੱਸ ਗਿਆ ਹੈ, ਅੰਦਰੂਨੀ ਆਤਮਾ, ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ—ਉਹੀ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਜਾਣਨ ਯੋਗ ਹੈ।
ਏष ਦੇਵੋ ਮਹਾਦੇਵਃ ਕੇਵਲਃ ਪਰਮਂ ਸ਼ਿਵਃ । ਤਦੇਵਾਕ੍ਸ਼ਰਮਦ੍ਵੈਤਂ ਤਦਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਪਰਂ ਪਦਮ੍
ਇਹ ਪ੍ਰਭੂ, ਮਹਾਂਦੇਵ, ਇਕੱਲਾ, ਪਰਮ ਤੇ ਸੁਭਾਵਕ ਹੈ। ਉਹੀ ਅਟੱਲ, ਅਦਵੈਤ, ਉਹੀ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ, ਪਰਮ ਪਦ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਮਹੀਯਤੇ ਦੇਵੇ ਸ੍ਵਧਾਮ੍ਨਿ ਜ੍ਞਾਨਸਂਜ੍ਞਿਤੇ । ਆਤ੍ਮਯੋਗਾਤ੍ਪਰੇ ਤਤ੍ਵੇ ਮਹਾਦੇਵਸ੍ਤਤਃ ਸ੍ਮृਤਃ
ਇਸ ਲਈ, ਪ੍ਰਭੂ ਆਪਣੇ ਗਿਆਨ-ਰੂਪ ਘਰ ਵਿਚ ਵਡਿਆਈ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਆਤਮ-ਯੋਗ ਰਾਹੀਂ ਪਰਮ ਸਤ ਵਿਚ, ਉਹ ਮਹਾਂਦੇਵ ਵਜੋਂ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨਾਨ੍ਯਂ ਦੇਵਂ ਮਹਾਦੇਵਾਦ੍ਵ੍ਯਤਿਰਿਕ੍ਤਂ ਪ੍ਰਪਸ਼੍ਯਤਿ । ਤਮੇਵਾਤ੍ਮਾਨਮਨ੍ਵੇਤਿ ਯਃ ਸ ਯਾਤਿ ਪਰਂ ਪਦਮ੍
ਉਹ ਮਹਾਂਦੇਵ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਦੇਵਤਾ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਉਸੇ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਆਪ ਮੰਨ ਕੇ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚੱਲਦਾ, ਉਹ ਪਰਮ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਮਨ੍ਯਂਤੇ ਯੇ ਸ੍ਵਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਵਿਭਿਨ੍ਨਂ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਾਤ੍ । ਨ ਤੇ ਪਸ਼੍ਯਂਤਿ ਤਂ ਦੇਵਂ ਵृਥਾ ਤੇषਾਂ ਪਰਿਸ਼੍ਰਮਃ
ਜੋ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਸਮਝਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਉਸ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਦੇ। ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਮਿਹਨਤ ਵਿਅਰਥ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਏਕਮੇਵ ਪਰਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਵਿਜ੍ਞੇਯਂ ਤਤ੍ਤ੍ਵਮਵ੍ਯਯਮ੍ । ਸ ਦੇਵਸ੍ਤੁ ਮਹਾਦੇਵੋ ਨੈਤਦ੍ਵਿਜ੍ਞਾਯ ਬਧ੍ਯਤੇ
ਇਕੋ ਪਰਮ, ਅਟੱਲ ਬ੍ਰਹਮ ਹੀ ਸੱਚ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਹੀ ਦੇਵਤਾ ਮਹਾਂਦੇਵ ਹੈ। ਜਿਸ ਨੇ ਇਹ ਜਾਣ ਲਿਆ, ਉਹ ਫਿਰ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਯਤੇਤ ਨਿਯਤਂ ਯਤਿਃ ਸਂਯਤਮਾਨਸਃ । ਜ੍ਞਾਨਯੋਗਰਤਃ ਸ਼ਾਂਤੋ ਮਹਾਦੇਵਪਰਾਯਣਃ
ਇਸ ਲਈ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਸੰਯਮਿਤ ਹੈ, ਉਹ ਯਤੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਯਤਨ ਕਰੇ, ਗਿਆਨ-ਯੋਗ ਵਿਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖੇ, ਸ਼ਾਂਤ ਰਹੇ ਤੇ ਮਹਾਂਦੇਵ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਆਸਰਾ ਬਣਾਏ।
ਏष ਵਃ ਕਥਿਤੋ ਵਿਪ੍ਰਾ ਯਤੀਨਾਮਾਸ਼੍ਰਮਃ ਸ਼ੁਭਃ । ਪਿਤਾਮਹੇਨ ਮੁਨਿਨਾ ਵਿਭੁਨਾ ਪੂਰ੍ਵਮੀਰਿਤਃ
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਇਹ ਯਤੀਆਂ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਅਵਸਥਾ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਹੈ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਪਿਤਾਮਹ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ, ਕਹੀ ਸੀ।
ਨਾਪੁਤ੍ਰਸ਼ਿष੍ਯਯੋਗਿਭ੍ਯੋ ਦਦ੍ਯਾਦੇਵਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਜ੍ਞਾਨਂ ਸ੍ਵਯਂਭੁਵਾ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਯਤਿਧਰ੍ਮ੍ਮਾਸ਼੍ਰਯਂ ਸ਼ਿਵਮ੍
ਇਹ ਉੱਚਾ ਗਿਆਨ, ਜੋ ਯਤੀ-ਧਰਮ ਦੇ ਬਾਰੇ ਸਵਯੰਭੂ ਨੇ ਦੱਸਿਆ, ਪੁੱਤਰਾਂ, ਚੇਲਿਆਂ ਜਾਂ ਯੋਗੀਆਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਇਤਿ ਯਤਿਨਿਯਮਾਨਾਮੇਤਦੁਕ੍ਤਂ ਵਿਧਾਨਂ ਸੁਰਵਰਪਰਿਤੋषੇ ਯਦ੍ਭਵੇਦੇਕਹੇਤੁਃ । ਨ ਭਵਤਿ ਪੁਨਰੇषਾਮੁਦ੍ਭਵੋ ਵਾ ਵਿਨਾਸ਼ਃ ਪ੍ਰਤਿਹਿਤਮਨਸੋ ਯੇ ਨਿਤ੍ਯਮੇਵਾਚਰਂਤਿ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਯਤੀਆਂ ਦੇ ਨਿਯਮਾਂ ਦਾ ਇਹ ਵਿਧਾਨ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ, ਜੋ ਸੁਰਿਆਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਇਕੋ ਕਾਰਨ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਨ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੰਯਮਿਤ ਰਹਿੰਦਾ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਨਾ ਜਨਮ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਮਰਣ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਪਾਦ੍ਮੇ ਮਹਾਪੁਰਾਣੇ ਸ੍ਵਰ੍ਗਖਂਡੇ षष੍ਟਿਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼੍ਰੀ ਪਦਮਾ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਦੇ ਸਵਰਗ ਖੰਡ ਦਾ ਸਠਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ।
ਸੂਤ ਉਵਾਚ- ਏਵਮੁਕ੍ਤਾ ਪੁਰਾ ਵਿਪ੍ਰਾ ਵ੍ਯਾਸੇਨਾਮਿਤਤੇਜਸਾ । ਏਤਾਵਦੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਭਗਵਾਨ੍ਵ੍ਯਾਸਃ ਸਤ੍ਯਵਤੀਸੁਤਃ
ਸੂਤ ਨੇ ਕਿਹਾ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਵਿਅਾਸ ਜੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਤੇਜ ਅਤੁਟ ਹੈ, ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਦੱਸੀਆਂ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਗੱਲਾਂ ਨੂੰ ਕਹਿ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਵਿਅਾਸ, ਸਤਯਵਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ—
ਸਮਾਸ਼੍ਵਾਸ੍ਯ ਮੁਨੀਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਜਗਾਮ ਚ ਯਥਾਗਤਮ੍ । ਭਵਦ੍ਭ੍ਯਸ੍ਤੁ ਮਯਾ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਵਰ੍ਣਾਸ਼੍ਰਮਵਿਧਾਨਕਮ੍
ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਆਸਵਾਸਨ ਦੇ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਆਏ ਸੀ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਚਲੇ ਗਏ। ਤੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਮੈਂ ਵਰਣ ਤੇ ਆਸ਼੍ਰਮ ਦੇ ਨਿਯਮ ਦੱਸ ਦਿੱਤੇ ਹਨ।
ਏਵਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਿਯੋ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਭਵਤ੍ਯੇਵ ਨ ਚਾਨ੍ਯਥਾ । ਰਹਸ੍ਯਂ ਤਤ੍ਰ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸ਼ृਣੁਤ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮਾਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਸ ਬਾਰੇ ਇਕ ਰਾਜ਼ ਦੱਸਾਂਗਾ—ਸੁਣੋ, ਹੇ ਉੱਤਮ ਦੁਜਨ।
ਯੇ ਚਾਤ੍ਰ ਕਥਿਤਾ ਧਰ੍ਮਾ ਵਰ੍ਣਾਸ਼੍ਰਮਨਿਬਂਧਨਾਃ । ਹਰਿਭਕ੍ਤਿਕਲਾਂਸ਼ਾਂਸ਼ ਸਮਾਨਾ ਨ ਹਿ ਤੇ ਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਇੱਥੇ ਜੋ ਧਰਮ ਵਰਣ ਤੇ ਆਸ਼੍ਰਮ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਦੱਸੇ ਹਨ, ਉਹ ਹਰੀ ਦੀ ਭਕਤੀ ਦੇ ਇਕ ਹਿੱਸੇ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਹਨ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ।
ਪੁਂਸਾਮੇਕੇਹ ਵੈ ਸਾਧ੍ਯਾ ਹਰਿਭਕ੍ਤਿਃ ਕਲੌ ਯੁਗੇ । ਯੁਗਾਂਤਰੇਣ ਧਰ੍ਮਾ ਹਿ ਸੇਵਿਤਵ੍ਯਾ ਨਰੇਣ ਹਿ
ਇਸ ਕਲਿਯੁਗ ਵਿਚ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਹਰੀ ਦੀ ਭਕਤੀ ਹੀ ਸਾਧਣਯੋਗ ਹੈ। ਹੋਰ ਯੁਗਾਂ ਵਿਚ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਧਰਮ ਕਰਨਾ ਪੈਂਦਾ ਸੀ।
ਕਲੌ ਨਾਰਾਯਣਂ ਦੇਵਂ ਯਜਤੇ ਯਃ ਸ ਧਰ੍ਮ੍ਮਭਾਕ੍ । ਦਾਮੋਦਰਂ ਹृषੀਕੇਸ਼ਂ ਪੁਰੁਹੂਤਂ ਸਨਾਤਨਮ੍
ਕਲਿਯੁਗ ਵਿਚ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਨਾਰਾਇਣ ਦੇਵ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਧਰਮ ਵਾਲਾ ਹੈ—ਦਾਮੋਦਰ, ਹ੍ਰੀਸ਼ੀਕੇਸ਼, ਪੁਰਹੁਤ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ।
ਹृਦਿ ਕृਤ੍ਵਾ ਪਰਂ ਸ਼ਾਂਤਂ ਜਿਤਮੇਵ ਜਗਤ੍ਤ੍ਰਯਮ੍ । ਕਲਿਕਾਲੋਰਗਾਦਂਸ਼ਾਤ੍ਕਿਲ੍ਬਿषਾਤ੍ਕਾਲਕੂਟਤਃ
ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿਚ ਪਰਮ, ਸ਼ਾਂਤ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਰੱਖ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਲਿਯੁਗ ਦੇ ਜ਼ਹਿਰ, ਪਾਪ ਤੇ ਕਾਲਕੂਟ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਹਰਿਭਕ੍ਤਿਸੁਧਾਂ ਪੀਤ੍ਵਾ ਉਲ੍ਲਂਘ੍ਯੋ ਭਵਤਿ ਦ੍ਵਿਜਃ । ਕਿਂ ਜਪੈਃ ਸ਼੍ਰੀਹਰੇਰ੍ਨਾਮ ਗृਹੀਤਂ ਯਦਿ ਮਾਨੁषੈਃ
ਹਰੀ ਦੀ ਭਕਤੀ-ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਪੀ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਪਾਰ ਲੰਘਣ ਵਾਲਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੇ ਸ਼੍ਰੀ ਹਰੀ ਦਾ ਨਾਮ ਜਪ ਲਿਆ, ਤਾਂ ਹੋਰ ਜਪਾਂ ਦੀ ਕੀ ਲੋੜ?
ਕਿਂ ਸ੍ਨਾਨੈਰ੍ਵਿष੍ਣੁਪਾਦਾਂਬੁ ਮਸ੍ਤਕੇ ਯੇਨ ਧਾਰ੍ਯਤੇ । ਕਿਂ ਯਜ੍ਞੇਨ ਹਰੇਃ ਪਾਦਪਦ੍ਮਂ ਯੇਨ ਧृਤਂ ਹृਦਿ
ਜੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦਾ ਪਾਣੀ ਸਿਰ ਤੇ ਰੱਖ ਲਿਆ, ਤਾਂ ਹੋਰ ਇਸ਼ਨਾਨਾਂ ਦੀ ਕੀ ਲੋੜ? ਜੇ ਹਰੀ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਪਦਮ ਹਿਰਦੇ ਵਿਚ ਰੱਖੀ, ਤਾਂ ਹੋਰ ਯਜਨਾਂ ਦੀ ਕੀ ਲੋੜ?
ਕਿਂ ਦਾਨੇਨ ਹਰੇਃ ਕਰ੍ਮ ਸਭਾਯਾਂ ਵੈ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤਮ੍ । ਹਰੇਰ੍ਗੁਣਗਣਾਨ੍ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਯਃ ਪ੍ਰਹृष੍ਯੇਤ੍ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਜੇ ਹਰੀ ਦੇ ਕਰਮ ਸਭਾ ਵਿਚ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰ ਦਿੱਤੇ, ਤਾਂ ਹੋਰ ਦਾਨ ਦੀ ਕੀ ਲੋੜ? ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਹਰੀ ਦੇ ਗੁਣ ਸੁਣ ਕੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—
ਸਮਾਧਿਨਾ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਸ੍ਯ ਸਾ ਗਤਿਃ ਕृष੍ਣਚੇਤਸਃ । ਤਤ੍ਰ ਵਿਘ੍ਨਕਰਾਃ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਾਃ ਪਾਖਂਡਾਲਾਪਪੇਸ਼ਲਾਃ
ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਮਨ ਸਮਾਧੀ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਇਹੀ ਰਾਹ ਹੈ; ਇੱਥੇ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਵਹਿਮੀਆਂ ਦੀਆਂ ਚਤੁਰਾਈ ਭਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਹਨ।
ਨਾਰ੍ਯਸ੍ਤਤ੍ਸਂਗਿਨਸ਼੍ਚਾਪਿ ਹਰਿਭਕ੍ਤਿਵਿਘਾਤਕਾਃ । ਨਾਰੀਣਾਂ ਨਯਨਾਦੇਸ਼ਃ ਸੁਰਾਣਾਮਪਿ ਦੁਰ੍ਜਯਃ
ਇਸਤਰੀਆਂ ਅਤੇ ਉਹ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਸੰਗਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਹਰੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਵਿੱਚ ਰੁਕਾਵਟ ਬਣਦੇ ਹਨ; ਇਸਤਰੀਆਂ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਨੂੰ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਜਿੱਤ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ।
ਸ ਯੇਨ ਵਿਜਿਤੋ ਲੋਕੇ ਹਰਿਭਕ੍ਤਃ ਸ ਉਚ੍ਯਤੇ । ਮਾਦ੍ਯਂਤਿ ਮੁਨਯੋਪ੍ਯਤ੍ਰ ਨਾਰੀਚਰਿਤਲੋਲੁਪਾਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਸ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਹਰੀ ਦਾ ਭਗਤ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇੱਥੇ ਤਪਸਵੀ ਵੀ ਇਸਤਰੀਆਂ ਦੇ ਚਲਣ ਦੀ ਲਾਲਚ ਵਿੱਚ ਮਸਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਹਰਿਭਕ੍ਤਿਃ ਕੁਤਃ ਪੁਂਸਾਂ ਨਾਰੀਭਕ੍ਤਿਜੁषਾਂ ਦ੍ਵਿਜਾਃ । ਰਾਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯਃ ਕਾਮਿਨੀਵੇषਾਸ਼੍ਚਰਂਤਿ ਜਗਤਿ ਦ੍ਵਿਜਾਃ । ਨਰਾਣਾਂ ਬੁਦ੍ਧਿਕਵਲਂ ਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਸਤਤਂ ਹਿਤਾਃ
ਦੂਜੀ ਭਗਤੀ ਵਾਲੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹਰੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਿਵੇਂ ਆ ਸਕਦੀ, ਹੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ? ਰਾਕਸ਼ਸੀ ਇਸਤਰੀਆਂ ਪ੍ਰੇਮਿਕਾ ਵਾਂਗ ਸਜ ਕੇ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦੀਆਂ ਹਨ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਬੁਧੀ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਫਸਾ ਲੈਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਆਪਣਾ ਹਿਤ ਦਿਖਾ ਕੇ।