ਮਤ੍ਵਾ ਪृਥਕ੍ਤ੍ਵਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਸਰ੍ਵਸ੍ਮਾਦੇਵ ਕੇਵਲਮ੍ । ਆਨਂਦਮਕ੍ਸ਼ਰਂ ਜ੍ਞਾਨਂ ਧ੍ਯਾਯੇਤ ਚ ਤਤਃ ਪਰਮ੍
ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ, ਇਕੱਲਾ ਸਮਝ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਉਸ ਪਰਮ, ਆਨੰਦਮਈ, ਅਟੱਲ ਤੇ ਗਿਆਨ-ਸਰੂਪ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰੇ।
ਯਸ੍ਮਾਦ੍ਭਵਂਤਿ ਭੂਤਾਨਿ ਯਜ੍ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਨੇਹ ਜਾਯਤੇ । ਸ ਤਸ੍ਮਾਦੀਸ਼੍ਵਰੋ ਦੇਵਃ ਪਰਸ੍ਤਾਦ੍ਯੋਧਿਤਿष੍ਠਤਿ
ਜਿਸ ਤੋਂ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਜਿਸ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ ਇਥੇ ਮੁੜ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਉਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਪਰੇ ਖੜਾ ਹੈ।
ਯਦਂਤਰੇ ਤਦ੍ਗਮਨਂ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਂ ਸ਼ਿਵਮਵ੍ਯਯਮ੍ । ਯ ਇਦਂ ਸ੍ਵਪਰੋਕ੍ਸ਼ਸ੍ਤੁ ਸ ਦੇਵਃ ਸ੍ਯਾਨ੍ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਉਹ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ, ਸੁਭਾਵਕ, ਅਟੱਲ ਅੰਦਰੂਨੀ ਸਥਾਨ, ਜਿਸ ਵੱਲ ਮਨੁੱਖ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਜੋ ਇਸ ਨੂੰ ਸਿੱਧਾ ਵੇਖ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਹਾਂਪ੍ਰਭੂ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਹੈ।
ਵ੍ਰਤਾਨਿ ਯਾਨਿ ਭਿਕ੍ਸ਼ੂਣਾਂ ਤਥੈਵਾਯਂ ਵ੍ਰਤਾਨਿ ਚ । ਏਕੈਕਾਤਿਕ੍ਰਮੇਣੈਵ ਪ੍ਰਾਯਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਂ ਵਿਧੀਯਤੇ
ਜੋ ਭਿਖਾਰੀ ਲਈ ਵਰਤ ਹਨ, ਇਥੇ ਵੀ ਉਹੀ ਵਰਤ ਹਨ। ਹਰ ਇਕ ਉਲੰਘਣਾ ਲਈ, ਉਸ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਉਪੇਤ੍ਯ ਚ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਂ ਕਾਮਾਤ੍ਪ੍ਰਾਯਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਂ ਸਮਾਹਿਤਃ । ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮਸਮਾਯੁਕ੍ਤਂ ਕੁਰ੍ਯ੍ਯਾਤ੍ਸਾਂਤਪਨਂ ਸ਼ੁਚਿਃ
ਜੇ ਕੋਈ ਇੱਛਾ ਵੱਸ ਹੋ ਕੇ ਇਸਤਰੀ ਦੇ ਨੇੜੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਚਿੱਤ ਇਕਾਗਰ ਕਰਕੇ, ਸਾਫ-ਸੁਥਰਾ ਰਹਿ ਕੇ, ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮ ਨਾਲ ਸਾਂਤਪਨ ਵਰਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਤਤਸ਼੍ਚਰੇਤ ਨਿਯਮਾਤ੍ਕृਚ੍ਛ੍ਰਂ ਸਂਯਤਮਾਨਸਃ । ਪੁਨਰਾਸ਼੍ਰਮਮਾਗਮ੍ਯ ਚਰੇਦ੍ਭਿਕ੍ਸ਼ੁਰਤਂਦ੍ਰਿਤਃ
ਫਿਰ ਮਨ ਨੂੰ ਸੰਯਮ ਵਿਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਔਖਾ ਵਰਤ ਕਰੇ। ਮੁੜ ਆਪਣੇ ਆਸ਼੍ਰਮ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਭਿਖਾਰੀ ਨਿਸ਼ਚਲ ਰਹਿ ਕੇ ਜੀਵਨ ਬਿਤਾਵੇ।
ਨ ਧਰ੍ਮਯੁਕ੍ਤਮਨृਤਂ ਹਿਨਸ੍ਤੀਤਿ ਮਨੀषਿਣਃ । ਤਥਾਪਿ ਚ ਨ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਃ ਪ੍ਰਸਂਗੋ ਹ੍ਯੇष ਦਾਰੁਣਃ
ਵਿਦਵਾਨ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਧਰਮ ਲਈ ਕਿਹਾ ਝੂਠ ਪਾਪ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ, ਇਹ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਚਲਣ ਬਹੁਤ ਭਿਆਨਕ ਹੈ।
ਏਕਰਾਤ੍ਰੋਪਵਾਸਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮਸ਼ਤਂ ਤਥਾ । ਉਕ੍ਤ੍ਵਾਨृਤਂ ਪ੍ਰਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਯਤਿਨਾ ਧਰ੍ਮਲਿਪ੍ਸੁਨਾ
ਇਕ ਰਾਤ ਦਾ ਉਪਵਾਸ ਤੇ ਸੌ ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮ—ਇਹ ਉਹ ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿਤ ਹੈ ਜੋ ਧਰਮ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲੇ ਯਤੀ ਨੇ ਝੂਠ ਬੋਲਿਆ ਹੋਵੇ।
ਪਰਮਾਪਦ੍ਗਤੇਨਾਪਿ ਨ ਕਾਰ੍ਯਂ ਸ੍ਤੇਯਮਨ੍ਯਤਃ । ਸ੍ਤੇਯਾਦਭ੍ਯਧਿਕਃ ਕਸ਼੍ਚਿਨ੍ਨਾਸ੍ਤ੍ਯਧਰ੍ਮ ਇਤਿ ਸ੍ਮृਤਿਃ
ਚਾਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਮੁਸੀਬਤ ਆ ਜਾਵੇ, ਪਰ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਚੋਰੀ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਸਮ੍ਰਿਤੀ ਅਨੁਸਾਰ, ਚੋਰੀ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਕੋਈ ਪਾਪ ਨਹੀਂ।
ਹਿਂਸਾ ਚੈਵਾਪਰਾ ਤृष੍ਣਾ ਯਾਚ੍ਞਾਤ੍ਮਜ੍ਞਾਨਨਾਸ਼ਿਕਾ । ਯਦੇਤਦ੍ਦ੍ਰਵਿਣਂ ਨਾਮ ਪ੍ਰਾਣਾ ਹ੍ਯੇਤੇ ਬਹਿਸ਼੍ਚਰਾਃ ੨੭ ਦ੍ਰਵਿਣ। ਸ ਤਸ੍ਯ ਹਰਤੇ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ਯੋ ਯਸ੍ਯ ਹਰਤੇ ਧਨਮ੍ । ਏਵਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ ਦੁष੍ਟਾਤ੍ਮਾ ਭਿਨ੍ਨਵृਤ੍ਤੋ ਵ੍ਰਤਚ੍ਯੁਤਃ
ਹਿੰਸਾ, ਵਧੀਕ ਲਾਲਚ ਅਤੇ ਮੰਗਣਾ, ਆਤਮ-ਗਿਆਨ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਿਹਨੂੰ ਧਨ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਜੀਵਨ ਦੀਆਂ ਬਾਹਰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੀਆਂ ਤਾਕਤਾਂ ਹਨ। ਜੋ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦਾ ਧਨ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਸ ਦੀ ਜਿੰਦ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਐਸਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਪਾਪੀ, ਆਪਣੇ ਵਰਤ ਤੋਂ ਹਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਭੂਯੋ ਨਿਰ੍ਵੇਦਮਾਪਨ੍ਨਸ਼੍ਚਰੇਦ੍ਭਿਕ੍ਸ਼ੁਰਤਂਦ੍ਰਿਤਃ । ਅਕਸ੍ਮਾਦੇਵ ਹਿਂਸਾਂ ਤੁ ਯਦਿ ਭਿਕ੍ਸ਼ੁਃ ਸਮਾਚਰੇਤ੍
ਮੁੜ ਪਸ਼ਚਾਤਾਪ ਆ ਜਾਣ ਤੇ, ਭਿਖਾਰੀ ਨਿਸ਼ਚਲ ਰਹਿ ਕੇ ਜੀਵਨ ਬਿਤਾਵੇ। ਪਰ ਜੇ ਭਿਖਾਰੀ ਅਚਾਨਕ ਹਿੰਸਾ ਕਰ ਲਵੇ—
ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਕृਚ੍ਛ੍ਰਾਤਿਕृਚ੍ਛ੍ਰਂ ਤੁ ਚਾਂਦ੍ਰਾਯਣਮਥਾਪਿ ਵਾ । ਸ੍ਕਂਦੇਤੇਂਦ੍ਰਿਯਦੌਰ੍ਬਲ੍ਯਾਤ੍ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਯਤਿਰ੍ਯਦਿ
ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਔਖਾ ਵਰਤ ਜਾਂ ਚਾਂਦ੍ਰਾਯਣ ਵਰਤ ਕਰੇ। ਜੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੀ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਕਰਕੇ ਯਤੀ ਇਸਤਰੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਹੋ ਜਾਵੇ—
ਤੇਨ ਧਾਰਯਿਤਵ੍ਯਾ ਵੈ ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮਾਸ੍ਤੁ षੋਡਸ਼ । ਦਿਵਾਸ੍ਕਂਦੇ ਤ੍ਰਿਰਾਤ੍ਰਂ ਸ੍ਯਾਤ੍ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮਸ਼ਤਂ ਬੁਧਾਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਸੋਲ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮ ਕਰਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਦਿਨ ਵਿਚ ਐਸਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਉਪਵਾਸ ਕਰੇ, ਤੇ ਵਿਦਵਾਨ ਸੌ ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮ ਕਰਨ ਦੀ ਸਲਾਹ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਏਕਾਨ੍ਨੇ ਮਧੁਮਾਂਸੇ ਚ ਨਵਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧੇ ਤਥੈਵ ਚ । ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਲਵਣੇ ਚੋਕ੍ਤਂ ਪ੍ਰਾਜਾਪਤ੍ਯਂ ਵਿਸ਼ੋਧਨਮ੍
ਇਕ ਹੀ ਥਾਂ ਦਾ ਭੋਜਨ, ਸ਼ਹਦ, ਮਾਸ ਜਾਂ ਨਵੇਂ ਸ਼ਰਾਦ੍ਹ ਤੇ, ਜਾਂ ਲਵਣ ਸਿੱਧਾ ਲੈਣ 'ਤੇ, ਪ੍ਰਾਜਾਪਤ ਵਰਤ ਸ਼ੁਧੀ ਲਈ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਧ੍ਯਾਨਨਿष੍ਠਸ੍ਯ ਸਤਤਂ ਨਸ਼੍ਯਤੇ ਸਰ੍ਵਪਾਤਕਮ੍ । ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਨਾਰਾਯਣਂ ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾ ਤਸ੍ਯ ਧ੍ਯਾਨਪਰੋ ਭਵੇਤ੍
ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਨਾਰਾਇਣ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਯਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਪਰਂ ਜ੍ਯੋਤਿਃ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਾਕ੍ਸ਼ਰਮਵ੍ਯਯਮ੍ । ਯੋਂਤਰਾਤ੍ਮਾ ਪਰਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਸ ਵਿਜ੍ਞੇਯੋ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਉਹ ਬ੍ਰਹਮ ਦਾ ਪਰਮ ਜੋਤ, ਜੋ ਅਟੱਲ ਤੇ ਅਟਲ ਵਿਚ ਵੱਸ ਗਿਆ ਹੈ, ਅੰਦਰੂਨੀ ਆਤਮਾ, ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ—ਉਹੀ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਜਾਣਨ ਯੋਗ ਹੈ।
ਏष ਦੇਵੋ ਮਹਾਦੇਵਃ ਕੇਵਲਃ ਪਰਮਂ ਸ਼ਿਵਃ । ਤਦੇਵਾਕ੍ਸ਼ਰਮਦ੍ਵੈਤਂ ਤਦਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਪਰਂ ਪਦਮ੍
ਇਹ ਪ੍ਰਭੂ, ਮਹਾਂਦੇਵ, ਇਕੱਲਾ, ਪਰਮ ਤੇ ਸੁਭਾਵਕ ਹੈ। ਉਹੀ ਅਟੱਲ, ਅਦਵੈਤ, ਉਹੀ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ, ਪਰਮ ਪਦ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਮਹੀਯਤੇ ਦੇਵੇ ਸ੍ਵਧਾਮ੍ਨਿ ਜ੍ਞਾਨਸਂਜ੍ਞਿਤੇ । ਆਤ੍ਮਯੋਗਾਤ੍ਪਰੇ ਤਤ੍ਵੇ ਮਹਾਦੇਵਸ੍ਤਤਃ ਸ੍ਮृਤਃ
ਇਸ ਲਈ, ਪ੍ਰਭੂ ਆਪਣੇ ਗਿਆਨ-ਰੂਪ ਘਰ ਵਿਚ ਵਡਿਆਈ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਆਤਮ-ਯੋਗ ਰਾਹੀਂ ਪਰਮ ਸਤ ਵਿਚ, ਉਹ ਮਹਾਂਦੇਵ ਵਜੋਂ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨਾਨ੍ਯਂ ਦੇਵਂ ਮਹਾਦੇਵਾਦ੍ਵ੍ਯਤਿਰਿਕ੍ਤਂ ਪ੍ਰਪਸ਼੍ਯਤਿ । ਤਮੇਵਾਤ੍ਮਾਨਮਨ੍ਵੇਤਿ ਯਃ ਸ ਯਾਤਿ ਪਰਂ ਪਦਮ੍
ਉਹ ਮਹਾਂਦੇਵ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਦੇਵਤਾ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਉਸੇ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਆਪ ਮੰਨ ਕੇ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚੱਲਦਾ, ਉਹ ਪਰਮ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਮਨ੍ਯਂਤੇ ਯੇ ਸ੍ਵਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਵਿਭਿਨ੍ਨਂ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਾਤ੍ । ਨ ਤੇ ਪਸ਼੍ਯਂਤਿ ਤਂ ਦੇਵਂ ਵृਥਾ ਤੇषਾਂ ਪਰਿਸ਼੍ਰਮਃ
ਜੋ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਸਮਝਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਉਸ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਦੇ। ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਮਿਹਨਤ ਵਿਅਰਥ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਏਕਮੇਵ ਪਰਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਵਿਜ੍ਞੇਯਂ ਤਤ੍ਤ੍ਵਮਵ੍ਯਯਮ੍ । ਸ ਦੇਵਸ੍ਤੁ ਮਹਾਦੇਵੋ ਨੈਤਦ੍ਵਿਜ੍ਞਾਯ ਬਧ੍ਯਤੇ
ਇਕੋ ਪਰਮ, ਅਟੱਲ ਬ੍ਰਹਮ ਹੀ ਸੱਚ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਹੀ ਦੇਵਤਾ ਮਹਾਂਦੇਵ ਹੈ। ਜਿਸ ਨੇ ਇਹ ਜਾਣ ਲਿਆ, ਉਹ ਫਿਰ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਯਤੇਤ ਨਿਯਤਂ ਯਤਿਃ ਸਂਯਤਮਾਨਸਃ । ਜ੍ਞਾਨਯੋਗਰਤਃ ਸ਼ਾਂਤੋ ਮਹਾਦੇਵਪਰਾਯਣਃ
ਇਸ ਲਈ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਸੰਯਮਿਤ ਹੈ, ਉਹ ਯਤੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਯਤਨ ਕਰੇ, ਗਿਆਨ-ਯੋਗ ਵਿਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖੇ, ਸ਼ਾਂਤ ਰਹੇ ਤੇ ਮਹਾਂਦੇਵ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਆਸਰਾ ਬਣਾਏ।
ਏष ਵਃ ਕਥਿਤੋ ਵਿਪ੍ਰਾ ਯਤੀਨਾਮਾਸ਼੍ਰਮਃ ਸ਼ੁਭਃ । ਪਿਤਾਮਹੇਨ ਮੁਨਿਨਾ ਵਿਭੁਨਾ ਪੂਰ੍ਵਮੀਰਿਤਃ
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਇਹ ਯਤੀਆਂ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਅਵਸਥਾ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਹੈ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਪਿਤਾਮਹ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ, ਕਹੀ ਸੀ।
ਨਾਪੁਤ੍ਰਸ਼ਿष੍ਯਯੋਗਿਭ੍ਯੋ ਦਦ੍ਯਾਦੇਵਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਜ੍ਞਾਨਂ ਸ੍ਵਯਂਭੁਵਾ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਯਤਿਧਰ੍ਮ੍ਮਾਸ਼੍ਰਯਂ ਸ਼ਿਵਮ੍
ਇਹ ਉੱਚਾ ਗਿਆਨ, ਜੋ ਯਤੀ-ਧਰਮ ਦੇ ਬਾਰੇ ਸਵਯੰਭੂ ਨੇ ਦੱਸਿਆ, ਪੁੱਤਰਾਂ, ਚੇਲਿਆਂ ਜਾਂ ਯੋਗੀਆਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਇਤਿ ਯਤਿਨਿਯਮਾਨਾਮੇਤਦੁਕ੍ਤਂ ਵਿਧਾਨਂ ਸੁਰਵਰਪਰਿਤੋषੇ ਯਦ੍ਭਵੇਦੇਕਹੇਤੁਃ । ਨ ਭਵਤਿ ਪੁਨਰੇषਾਮੁਦ੍ਭਵੋ ਵਾ ਵਿਨਾਸ਼ਃ ਪ੍ਰਤਿਹਿਤਮਨਸੋ ਯੇ ਨਿਤ੍ਯਮੇਵਾਚਰਂਤਿ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਯਤੀਆਂ ਦੇ ਨਿਯਮਾਂ ਦਾ ਇਹ ਵਿਧਾਨ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ, ਜੋ ਸੁਰਿਆਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਇਕੋ ਕਾਰਨ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਨ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੰਯਮਿਤ ਰਹਿੰਦਾ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਨਾ ਜਨਮ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਮਰਣ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਪਾਦ੍ਮੇ ਮਹਾਪੁਰਾਣੇ ਸ੍ਵਰ੍ਗਖਂਡੇ षष੍ਟਿਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼੍ਰੀ ਪਦਮਾ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਦੇ ਸਵਰਗ ਖੰਡ ਦਾ ਸਠਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ।
ਸੂਤ ਉਵਾਚ- ਏਵਮੁਕ੍ਤਾ ਪੁਰਾ ਵਿਪ੍ਰਾ ਵ੍ਯਾਸੇਨਾਮਿਤਤੇਜਸਾ । ਏਤਾਵਦੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਭਗਵਾਨ੍ਵ੍ਯਾਸਃ ਸਤ੍ਯਵਤੀਸੁਤਃ
ਸੂਤ ਨੇ ਕਿਹਾ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਵਿਅਾਸ ਜੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਤੇਜ ਅਤੁਟ ਹੈ, ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਦੱਸੀਆਂ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਗੱਲਾਂ ਨੂੰ ਕਹਿ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਵਿਅਾਸ, ਸਤਯਵਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ—
ਸਮਾਸ਼੍ਵਾਸ੍ਯ ਮੁਨੀਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਜਗਾਮ ਚ ਯਥਾਗਤਮ੍ । ਭਵਦ੍ਭ੍ਯਸ੍ਤੁ ਮਯਾ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਵਰ੍ਣਾਸ਼੍ਰਮਵਿਧਾਨਕਮ੍
ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਆਸਵਾਸਨ ਦੇ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਆਏ ਸੀ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਚਲੇ ਗਏ। ਤੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਮੈਂ ਵਰਣ ਤੇ ਆਸ਼੍ਰਮ ਦੇ ਨਿਯਮ ਦੱਸ ਦਿੱਤੇ ਹਨ।
ਏਵਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਿਯੋ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਭਵਤ੍ਯੇਵ ਨ ਚਾਨ੍ਯਥਾ । ਰਹਸ੍ਯਂ ਤਤ੍ਰ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸ਼ृਣੁਤ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮਾਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਸ ਬਾਰੇ ਇਕ ਰਾਜ਼ ਦੱਸਾਂਗਾ—ਸੁਣੋ, ਹੇ ਉੱਤਮ ਦੁਜਨ।
ਯੇ ਚਾਤ੍ਰ ਕਥਿਤਾ ਧਰ੍ਮਾ ਵਰ੍ਣਾਸ਼੍ਰਮਨਿਬਂਧਨਾਃ । ਹਰਿਭਕ੍ਤਿਕਲਾਂਸ਼ਾਂਸ਼ ਸਮਾਨਾ ਨ ਹਿ ਤੇ ਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਇੱਥੇ ਜੋ ਧਰਮ ਵਰਣ ਤੇ ਆਸ਼੍ਰਮ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਦੱਸੇ ਹਨ, ਉਹ ਹਰੀ ਦੀ ਭਕਤੀ ਦੇ ਇਕ ਹਿੱਸੇ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਹਨ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ।