ਸਂਧ੍ਯਾਸੂਕ੍ਤਿਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਚਿਂਤਯੇਨ੍ਨਿਤ੍ਯਮੀਸ਼੍ਵਰਮ੍ । ਕृਤ੍ਵਾ ਹृਤ੍ਪਦ੍ਮਨਿਲਯੇ ਵਿਸ਼੍ਵਾਖ੍ਯਂ ਵਿਸ਼੍ਵਸਂਭਵਮ੍
ਸੰਧਿਆ ਸਮੇਂ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਉਚਾਰਣ ਨਾਲ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰੇ; ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਦੇ ਕਮਲ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਵ ਨਾਮ ਦੇ, ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਟਿਕਾ ਕੇ।
ਆਤ੍ਮਾਨਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਪਰਸ੍ਤਾਤ੍ਤਮਸਃ ਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਸਰ੍ਵਸ੍ਯਾਧਾਰਮਵ੍ਯਕ੍ਤਮਾਨਂਦਂ ਜ੍ਯੋਤਿਰਵ੍ਯਯਮ੍
ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਹਨ ਤੇ ਹਨੇਰੇ ਤੋਂ ਪਰੇ ਟਿਕਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਦਾ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਆਧਾਰ, ਆਨੰਦਮਈ, ਅਟੱਲ ਚਾਨਣ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰੇ।
ਪ੍ਰਧਾਨਪੁਰੁषਾਤੀਤਮਾਕਾਸ਼ਂ ਦਹਨਂ ਸ਼ਿਵਮ੍ । ਤਦਂਤਂ ਸਰ੍ਵਭਾਵਾਨਾਮੀਸ਼੍ਵਰਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਰੂਪਿਣਮ੍
ਉਹ ਮੂਲ ਤੇ ਜੀਵਾਤਮਾ, ਆਕਾਸ਼, ਅੱਗ ਤੇ ਸ਼ੁਭਤਾ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਅੰਤ, ਪਰਮਾਤਮਾ, ਬ੍ਰਹਮ ਰੂਪ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰੇ।
ੴਕਾਰਾਂਤੇਥਵਾਤ੍ਮਾਨਂ ਸਮਾਪ੍ਯ ਪਰਮਾਤ੍ਮਨਿ । ਆਕਾਸ਼ੇ ਦੇਵਮੀਸ਼ਾਨਂ ਧ੍ਯਾਯੀਤਾਕਾਸ਼ਮਧ੍ਯਗਮ੍
ਜਾਂ, ਓਂਕਾਰ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਰਮਾਤਮਾ ਵਿੱਚ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਟਿਕੇ ਹੋਏ, ਦੇਵਤਾ, ਇਸ਼ਾਨ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰੇ।
ਕਾਰਣਂ ਸਰ੍ਵਭਾਵਾਨਾਮਾਨਂਦੈਕਸਮਾਸ਼੍ਰਯਮ੍ । ਪੁਰਾਣਪੁਰੁषਂ ਵਿष੍ਣੁਂ ਧ੍ਯਾਯਨ੍ਮੁਚ੍ਯੇਤ ਬਂਧਨਾਤ੍
ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਜੋ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਕਾਰਨ, ਆਨੰਦ ਦਾ ਇਕੱਲਾ ਆਸਰਾ, ਪੁਰਾਣਾ ਪੁਰਖ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰੇ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧਿਆਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਯਦ੍ਵਾ ਗੁਹਾਦੌ ਪ੍ਰਕृਤੌ ਜਗਤ੍ਸਂਮੋਹਨਾਲਯੇ । ਵਿਚਿਂਤ੍ਯ ਪਰਮਂ ਵ੍ਯੋਮ ਸਰ੍ਵਭੂਤੈਕਕਾਰਣਮ੍
ਜਾਂ, ਹਿਰਦੇ ਦੀ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ, ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਵਿੱਚ, ਜਗਤ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲਾਉਣ ਵਾਲੇ ਆਸਰੇ ਵਿੱਚ, ਪਰਮ ਆਕਾਸ਼, ਜੋ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਇਕੱਲਾ ਕਾਰਨ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰੇ।
ਜੀਵਨਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਯਤ੍ਰ ਲੋਕਃ ਪ੍ਰਲੀਯਤੇ । ਆਨਂਦਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਂ ਯਤ੍ਪਸ਼੍ਯਂਤਿ ਮੁਮੁਕ੍ਸ਼ਵਃ
ਜਿੱਥੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਜਿੰਦ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਜਗਤ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਬ੍ਰਹਮ ਦਾ ਸੁਖਮ ਆਨੰਦ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲੇ ਵੇਖਦੇ ਹਨ।
ਤਨ੍ਮਧ੍ਯੇ ਨਿਹਿਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਕੇਵਲਂ ਜ੍ਞਾਨਲਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ । ਅਨਂਤਂ ਸਤ੍ਯਮੀਸ਼ਾਨਂ ਵਿਚਿਂਤ੍ਯਾਸੀਤ ਵਾਗ੍ਯਤਃ
ਉਸ ਵਿਚ ਬ੍ਰਹਮ ਹੀ ਟਿਕਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਗਿਆਨ ਰੂਪ, ਅਨੰਤ, ਸੱਚਾ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਹੈ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧਿਆਨ ਕਰ ਕੇ, ਬੋਲਣ ਵਿੱਚ ਸੰਯਮਿਤ ਰਹੋ।
ਗੁਹ੍ਯਾਦ੍ਗੁਹ੍ਯਤਮਂ ਜ੍ਞਾਨਂ ਯਤੀਨਾਮੇਤਦੀਰਿਤਮ੍ । ਯੋਵਤਿष੍ਠੇਤ੍ਸਦਾਨੇਨ ਸੋਸ਼੍ਨੁਤੇ ਯੋਗਮੈਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਇਹ ਗਿਆਨ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਗੁਪਤ ਹੈ, ਯਤੀਆਂ ਲਈ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਜੋ ਇਸ ਵਿਚ ਸਦਾ ਟਿਕਿਆ ਰਹੇ, ਉਹ ਇਸ਼ਵਰੀ ਯੋਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਜ੍ਜ੍ਞਾਨਰਤੋ ਨਿਤ੍ਯਮਾਤ੍ਮਵਿਦ੍ਯਾਪਰਾਯਣਃ । ਜ੍ਞਾਨਂ ਸਮਭ੍ਯਸੇਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਯੇਨ ਮੁਚ੍ਯੇਤ ਬਂਧਨਾਤ੍
ਇਸ ਲਈ, ਜੋ ਸਦਾ ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਆਤਮ-ਵਿਦਿਆ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮ ਦਾ ਗਿਆਨ ਅਭਿਆਸ ਕਰੇ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਮਤ੍ਵਾ ਪृਥਕ੍ਤ੍ਵਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਸਰ੍ਵਸ੍ਮਾਦੇਵ ਕੇਵਲਮ੍ । ਆਨਂਦਮਕ੍ਸ਼ਰਂ ਜ੍ਞਾਨਂ ਧ੍ਯਾਯੇਤ ਚ ਤਤਃ ਪਰਮ੍
ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ, ਇਕੱਲਾ ਸਮਝ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਉਸ ਪਰਮ, ਆਨੰਦਮਈ, ਅਟੱਲ ਤੇ ਗਿਆਨ-ਸਰੂਪ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰੇ।
ਯਸ੍ਮਾਦ੍ਭਵਂਤਿ ਭੂਤਾਨਿ ਯਜ੍ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਨੇਹ ਜਾਯਤੇ । ਸ ਤਸ੍ਮਾਦੀਸ਼੍ਵਰੋ ਦੇਵਃ ਪਰਸ੍ਤਾਦ੍ਯੋਧਿਤਿष੍ਠਤਿ
ਜਿਸ ਤੋਂ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਜਿਸ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ ਇਥੇ ਮੁੜ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਉਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਪਰੇ ਖੜਾ ਹੈ।
ਯਦਂਤਰੇ ਤਦ੍ਗਮਨਂ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਂ ਸ਼ਿਵਮਵ੍ਯਯਮ੍ । ਯ ਇਦਂ ਸ੍ਵਪਰੋਕ੍ਸ਼ਸ੍ਤੁ ਸ ਦੇਵਃ ਸ੍ਯਾਨ੍ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਉਹ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ, ਸੁਭਾਵਕ, ਅਟੱਲ ਅੰਦਰੂਨੀ ਸਥਾਨ, ਜਿਸ ਵੱਲ ਮਨੁੱਖ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਜੋ ਇਸ ਨੂੰ ਸਿੱਧਾ ਵੇਖ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਹਾਂਪ੍ਰਭੂ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਹੈ।
ਵ੍ਰਤਾਨਿ ਯਾਨਿ ਭਿਕ੍ਸ਼ੂਣਾਂ ਤਥੈਵਾਯਂ ਵ੍ਰਤਾਨਿ ਚ । ਏਕੈਕਾਤਿਕ੍ਰਮੇਣੈਵ ਪ੍ਰਾਯਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਂ ਵਿਧੀਯਤੇ
ਜੋ ਭਿਖਾਰੀ ਲਈ ਵਰਤ ਹਨ, ਇਥੇ ਵੀ ਉਹੀ ਵਰਤ ਹਨ। ਹਰ ਇਕ ਉਲੰਘਣਾ ਲਈ, ਉਸ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਉਪੇਤ੍ਯ ਚ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਂ ਕਾਮਾਤ੍ਪ੍ਰਾਯਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਂ ਸਮਾਹਿਤਃ । ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮਸਮਾਯੁਕ੍ਤਂ ਕੁਰ੍ਯ੍ਯਾਤ੍ਸਾਂਤਪਨਂ ਸ਼ੁਚਿਃ
ਜੇ ਕੋਈ ਇੱਛਾ ਵੱਸ ਹੋ ਕੇ ਇਸਤਰੀ ਦੇ ਨੇੜੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਚਿੱਤ ਇਕਾਗਰ ਕਰਕੇ, ਸਾਫ-ਸੁਥਰਾ ਰਹਿ ਕੇ, ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮ ਨਾਲ ਸਾਂਤਪਨ ਵਰਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਤਤਸ਼੍ਚਰੇਤ ਨਿਯਮਾਤ੍ਕृਚ੍ਛ੍ਰਂ ਸਂਯਤਮਾਨਸਃ । ਪੁਨਰਾਸ਼੍ਰਮਮਾਗਮ੍ਯ ਚਰੇਦ੍ਭਿਕ੍ਸ਼ੁਰਤਂਦ੍ਰਿਤਃ
ਫਿਰ ਮਨ ਨੂੰ ਸੰਯਮ ਵਿਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਔਖਾ ਵਰਤ ਕਰੇ। ਮੁੜ ਆਪਣੇ ਆਸ਼੍ਰਮ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਭਿਖਾਰੀ ਨਿਸ਼ਚਲ ਰਹਿ ਕੇ ਜੀਵਨ ਬਿਤਾਵੇ।
ਨ ਧਰ੍ਮਯੁਕ੍ਤਮਨृਤਂ ਹਿਨਸ੍ਤੀਤਿ ਮਨੀषਿਣਃ । ਤਥਾਪਿ ਚ ਨ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਃ ਪ੍ਰਸਂਗੋ ਹ੍ਯੇष ਦਾਰੁਣਃ
ਵਿਦਵਾਨ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਧਰਮ ਲਈ ਕਿਹਾ ਝੂਠ ਪਾਪ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ, ਇਹ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਚਲਣ ਬਹੁਤ ਭਿਆਨਕ ਹੈ।
ਏਕਰਾਤ੍ਰੋਪਵਾਸਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮਸ਼ਤਂ ਤਥਾ । ਉਕ੍ਤ੍ਵਾਨृਤਂ ਪ੍ਰਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਯਤਿਨਾ ਧਰ੍ਮਲਿਪ੍ਸੁਨਾ
ਇਕ ਰਾਤ ਦਾ ਉਪਵਾਸ ਤੇ ਸੌ ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮ—ਇਹ ਉਹ ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿਤ ਹੈ ਜੋ ਧਰਮ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲੇ ਯਤੀ ਨੇ ਝੂਠ ਬੋਲਿਆ ਹੋਵੇ।
ਪਰਮਾਪਦ੍ਗਤੇਨਾਪਿ ਨ ਕਾਰ੍ਯਂ ਸ੍ਤੇਯਮਨ੍ਯਤਃ । ਸ੍ਤੇਯਾਦਭ੍ਯਧਿਕਃ ਕਸ਼੍ਚਿਨ੍ਨਾਸ੍ਤ੍ਯਧਰ੍ਮ ਇਤਿ ਸ੍ਮृਤਿਃ
ਚਾਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਮੁਸੀਬਤ ਆ ਜਾਵੇ, ਪਰ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਚੋਰੀ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਸਮ੍ਰਿਤੀ ਅਨੁਸਾਰ, ਚੋਰੀ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਕੋਈ ਪਾਪ ਨਹੀਂ।
ਹਿਂਸਾ ਚੈਵਾਪਰਾ ਤृष੍ਣਾ ਯਾਚ੍ਞਾਤ੍ਮਜ੍ਞਾਨਨਾਸ਼ਿਕਾ । ਯਦੇਤਦ੍ਦ੍ਰਵਿਣਂ ਨਾਮ ਪ੍ਰਾਣਾ ਹ੍ਯੇਤੇ ਬਹਿਸ਼੍ਚਰਾਃ ੨੭ ਦ੍ਰਵਿਣ। ਸ ਤਸ੍ਯ ਹਰਤੇ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ਯੋ ਯਸ੍ਯ ਹਰਤੇ ਧਨਮ੍ । ਏਵਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ ਦੁष੍ਟਾਤ੍ਮਾ ਭਿਨ੍ਨਵृਤ੍ਤੋ ਵ੍ਰਤਚ੍ਯੁਤਃ
ਹਿੰਸਾ, ਵਧੀਕ ਲਾਲਚ ਅਤੇ ਮੰਗਣਾ, ਆਤਮ-ਗਿਆਨ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਿਹਨੂੰ ਧਨ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਜੀਵਨ ਦੀਆਂ ਬਾਹਰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੀਆਂ ਤਾਕਤਾਂ ਹਨ। ਜੋ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦਾ ਧਨ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਸ ਦੀ ਜਿੰਦ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਐਸਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਪਾਪੀ, ਆਪਣੇ ਵਰਤ ਤੋਂ ਹਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਭੂਯੋ ਨਿਰ੍ਵੇਦਮਾਪਨ੍ਨਸ਼੍ਚਰੇਦ੍ਭਿਕ੍ਸ਼ੁਰਤਂਦ੍ਰਿਤਃ । ਅਕਸ੍ਮਾਦੇਵ ਹਿਂਸਾਂ ਤੁ ਯਦਿ ਭਿਕ੍ਸ਼ੁਃ ਸਮਾਚਰੇਤ੍
ਮੁੜ ਪਸ਼ਚਾਤਾਪ ਆ ਜਾਣ ਤੇ, ਭਿਖਾਰੀ ਨਿਸ਼ਚਲ ਰਹਿ ਕੇ ਜੀਵਨ ਬਿਤਾਵੇ। ਪਰ ਜੇ ਭਿਖਾਰੀ ਅਚਾਨਕ ਹਿੰਸਾ ਕਰ ਲਵੇ—
ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਕृਚ੍ਛ੍ਰਾਤਿਕृਚ੍ਛ੍ਰਂ ਤੁ ਚਾਂਦ੍ਰਾਯਣਮਥਾਪਿ ਵਾ । ਸ੍ਕਂਦੇਤੇਂਦ੍ਰਿਯਦੌਰ੍ਬਲ੍ਯਾਤ੍ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਯਤਿਰ੍ਯਦਿ
ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਔਖਾ ਵਰਤ ਜਾਂ ਚਾਂਦ੍ਰਾਯਣ ਵਰਤ ਕਰੇ। ਜੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੀ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਕਰਕੇ ਯਤੀ ਇਸਤਰੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਹੋ ਜਾਵੇ—
ਤੇਨ ਧਾਰਯਿਤਵ੍ਯਾ ਵੈ ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮਾਸ੍ਤੁ षੋਡਸ਼ । ਦਿਵਾਸ੍ਕਂਦੇ ਤ੍ਰਿਰਾਤ੍ਰਂ ਸ੍ਯਾਤ੍ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮਸ਼ਤਂ ਬੁਧਾਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਸੋਲ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮ ਕਰਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਦਿਨ ਵਿਚ ਐਸਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਉਪਵਾਸ ਕਰੇ, ਤੇ ਵਿਦਵਾਨ ਸੌ ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮ ਕਰਨ ਦੀ ਸਲਾਹ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਏਕਾਨ੍ਨੇ ਮਧੁਮਾਂਸੇ ਚ ਨਵਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧੇ ਤਥੈਵ ਚ । ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਲਵਣੇ ਚੋਕ੍ਤਂ ਪ੍ਰਾਜਾਪਤ੍ਯਂ ਵਿਸ਼ੋਧਨਮ੍
ਇਕ ਹੀ ਥਾਂ ਦਾ ਭੋਜਨ, ਸ਼ਹਦ, ਮਾਸ ਜਾਂ ਨਵੇਂ ਸ਼ਰਾਦ੍ਹ ਤੇ, ਜਾਂ ਲਵਣ ਸਿੱਧਾ ਲੈਣ 'ਤੇ, ਪ੍ਰਾਜਾਪਤ ਵਰਤ ਸ਼ੁਧੀ ਲਈ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਧ੍ਯਾਨਨਿष੍ਠਸ੍ਯ ਸਤਤਂ ਨਸ਼੍ਯਤੇ ਸਰ੍ਵਪਾਤਕਮ੍ । ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਨਾਰਾਯਣਂ ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾ ਤਸ੍ਯ ਧ੍ਯਾਨਪਰੋ ਭਵੇਤ੍
ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਨਾਰਾਇਣ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਯਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਪਰਂ ਜ੍ਯੋਤਿਃ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਾਕ੍ਸ਼ਰਮਵ੍ਯਯਮ੍ । ਯੋਂਤਰਾਤ੍ਮਾ ਪਰਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਸ ਵਿਜ੍ਞੇਯੋ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਉਹ ਬ੍ਰਹਮ ਦਾ ਪਰਮ ਜੋਤ, ਜੋ ਅਟੱਲ ਤੇ ਅਟਲ ਵਿਚ ਵੱਸ ਗਿਆ ਹੈ, ਅੰਦਰੂਨੀ ਆਤਮਾ, ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ—ਉਹੀ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਜਾਣਨ ਯੋਗ ਹੈ।
ਏष ਦੇਵੋ ਮਹਾਦੇਵਃ ਕੇਵਲਃ ਪਰਮਂ ਸ਼ਿਵਃ । ਤਦੇਵਾਕ੍ਸ਼ਰਮਦ੍ਵੈਤਂ ਤਦਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਪਰਂ ਪਦਮ੍
ਇਹ ਪ੍ਰਭੂ, ਮਹਾਂਦੇਵ, ਇਕੱਲਾ, ਪਰਮ ਤੇ ਸੁਭਾਵਕ ਹੈ। ਉਹੀ ਅਟੱਲ, ਅਦਵੈਤ, ਉਹੀ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ, ਪਰਮ ਪਦ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਮਹੀਯਤੇ ਦੇਵੇ ਸ੍ਵਧਾਮ੍ਨਿ ਜ੍ਞਾਨਸਂਜ੍ਞਿਤੇ । ਆਤ੍ਮਯੋਗਾਤ੍ਪਰੇ ਤਤ੍ਵੇ ਮਹਾਦੇਵਸ੍ਤਤਃ ਸ੍ਮृਤਃ
ਇਸ ਲਈ, ਪ੍ਰਭੂ ਆਪਣੇ ਗਿਆਨ-ਰੂਪ ਘਰ ਵਿਚ ਵਡਿਆਈ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਆਤਮ-ਯੋਗ ਰਾਹੀਂ ਪਰਮ ਸਤ ਵਿਚ, ਉਹ ਮਹਾਂਦੇਵ ਵਜੋਂ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨਾਨ੍ਯਂ ਦੇਵਂ ਮਹਾਦੇਵਾਦ੍ਵ੍ਯਤਿਰਿਕ੍ਤਂ ਪ੍ਰਪਸ਼੍ਯਤਿ । ਤਮੇਵਾਤ੍ਮਾਨਮਨ੍ਵੇਤਿ ਯਃ ਸ ਯਾਤਿ ਪਰਂ ਪਦਮ੍
ਉਹ ਮਹਾਂਦੇਵ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਦੇਵਤਾ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਉਸੇ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਆਪ ਮੰਨ ਕੇ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚੱਲਦਾ, ਉਹ ਪਰਮ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਮਨ੍ਯਂਤੇ ਯੇ ਸ੍ਵਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਵਿਭਿਨ੍ਨਂ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਾਤ੍ । ਨ ਤੇ ਪਸ਼੍ਯਂਤਿ ਤਂ ਦੇਵਂ ਵृਥਾ ਤੇषਾਂ ਪਰਿਸ਼੍ਰਮਃ
ਜੋ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਸਮਝਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਉਸ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਦੇ। ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਮਿਹਨਤ ਵਿਅਰਥ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।