ਨਿਰ੍ਮਮੋ ਨਿਰ੍ਭਯਃ ਸ਼ਾਂਤੋ ਨਿਰ੍ਦ੍ਵਂਦ੍ਵਃ ਪਰ੍ਣਭੋਜਨਃ । ਜੀਰ੍ਣਕੌਪੀਨਵਾਸਾਃ ਸ੍ਯਾਨ੍ਨਗ੍ਨੋ ਵਾ ਧ੍ਯਾਨਤਤ੍ਪਰਃ
ਉਹ ਨਿਰਮਮ, ਨਿਰਭੈ, ਸ਼ਾਂਤ, ਦੁਵੈਤ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਪੱਤਿਆਂ ਦਾ ਭੋਜਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਪੁਰਾਣਾ ਕੌਪੀਨ ਪਹਿਨਣ ਵਾਲਾ ਜਾਂ ਨੰਗਾ, ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹੇ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰੀ ਜਿਤਾਹਾਰੋ ਗ੍ਰਾਮਾਦਨ੍ਨਂ ਸਮਾਹਰੇਤ੍ । ਅਧ੍ਯਾਤ੍ਮਰਤਿਰਾਸੀਤ ਨਿਰਪੇਕ੍ਸ਼ੋ ਨਿਰਾਸ਼ਿषਃ
ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ, ਸੰਯਮਿਤ ਭੋਜਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਪਿੰਡ ਤੋਂ ਅੰਨ ਲੈਣ ਵਾਲਾ, ਆਤਮ ਵਿਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ, ਨਿਰਲੇਪ ਤੇ ਨਿਰਾਸ਼ ਹੋਵੇ।
ਆਤ੍ਮਨੈਵ ਸਹਾਯੇਨ ਸੁਖਾਰ੍ਥਂ ਵਿਚਰੇਦਿਹ । ਨਾਭਿਨਂਦੇਤ ਮਰਣਂ ਨਾਭਿਨਂਦੇਤ ਜੀਵਨਮ੍
ਸਿਰਫ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਾਥੀ ਮੰਨ ਕੇ, ਸੁਖ ਲਈ ਇੱਥੇ ਘੁੰਮੇ; ਨਾ ਮੌਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰੇ, ਨਾ ਜੀਵਨ ਦੀ।
ਕਾਲਮੇਵ ਪ੍ਰਤੀਕ੍ਸ਼ੇਤ ਨਿਰ੍ਦੇਸ਼ਂ ਭृਤਕੋ ਯਥਾ । ਨਾਧ੍ਯੇਤਵ੍ਯਂ ਨ ਵਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰੋਤਵ੍ਯਂ ਨ ਕਦਾਚਨ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਮੇਂ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰੇ, ਜਿਵੇਂ ਨੌਕਰ ਹੁਕਮ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਨਾ ਪੜ੍ਹੇ, ਨਾ ਕਰਮ ਕਰੇ, ਨਾ ਸੁਣੇ।
ਏਵਂ ਜ੍ਞਾਨਪਰੋ ਯੋਗੀ ਬ੍ਰਹ੍ਮਭੂਯਾਯ ਕਲ੍ਪਤੇ । ਏਕਵਾਸਾਥ ਵਾ ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ਕੌਪੀਨਾਚ੍ਛਾਦਨੋਪਿ ਵਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗਿਆਨ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਜੋਗੀ ਬ੍ਰਹਮ ਨਾਲ ਮਿਲਣ ਦੇ ਯੋਗ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਇਕ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨ ਕੇ ਰਹੇ ਜਾਂ ਗਿਆਨਵਾਨ ਹੋ ਕੇ ਕੇਵਲ ਕਊਪੀਨ ਨਾਲ ਹੀ ਢੱਕਿਆ ਹੋਵੇ।
ਮੁਂਡੀ ਸ਼ਿਖੀ ਵਾਥ ਭਵੇਤ੍ਤ੍ਰਿਦਂਡੀ ਨਿष੍ਪਰਿਗ੍ਰਹਃ । ਕਾषਾਯਵਾਸਾਃ ਸਤਤਂ ਧ੍ਯਾਨਯੋਗਪਰਾਯਣਃ
ਉਹ ਮੁੰਡਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਚੋਟੀ ਰੱਖ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਤਿੰਨ ਦੰਡ ਲੈ ਕੇ, ਕੁਝ ਵੀ ਨਾ ਰੱਖ ਕੇ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਕੇਸਰੀ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਧਿਆਨ ਤੇ ਜੋਗ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹੇ।
ਗ੍ਰਾਮਾਂਤੇ ਵृਕ੍ਸ਼ਮੂਲੇ ਵਾ ਵਸੇਦ੍ਦੇਵਾਲਯੇਪਿ ਵਾ । ਸਮਃ ਸ਼ਤ੍ਰੌ ਤਥਾ ਮਿਤ੍ਰੇ ਤਥਾ ਮਾਨਾਪਮਾਨਯੋਃ
ਉਹ ਪਿੰਡ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਰੁੱਖ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਜਾਂ ਮੰਦਰ ਵਿਚ ਵੀ ਰਹਿ ਸਕਦਾ ਹੈ; ਵੈਰੀ ਤੇ ਮਿੱਤਰ, ਇਜ਼ਤ ਤੇ ਬੇਇਜ਼ਤੀ, ਸਭ ਵਿਚ ਇਕੋ ਜਿਹਾ ਰਹੇ।
ਭੈਕ੍ਸ਼੍ਯੇਣ ਵਰ੍ਤਯੇਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਨੈਕਾਨ੍ਨਾਦੀ ਭਵੇਤ੍ਕ੍ਵਚ੍ਚਿਤ੍ । ਯਸ੍ਤੁ ਮੋਹੇਨ ਵਾਨ੍ਯਸ੍ਮਾਦੇਕਾਨ੍ਨਾਦੀ ਭਵੇਦ੍ਯਤਿਃ
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਭਿਖਿਆ ਤੇ ਜੀਵਨ ਗੁਜ਼ਾਰੇ, ਕਦੇ ਵੀ ਇਕ ਘਰ ਤੋਂ ਹੀ ਖਾਣਾ ਨਾ ਲਵੇ; ਪਰ ਜੇ ਕੋਈ ਯਤੀ ਮੋਹ ਵਿਚ ਪੈ ਕੇ ਇਕ ਘਰ ਤੋਂ ਹੀ ਖਾਣਾ ਲਵੇ,
ਨ ਤਸ੍ਯ ਨਿष੍ਕृਤਿਃ ਕਾਚਿਦ੍ਧਰ੍ਮਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰੇषੁ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ । ਰਾਗਦ੍ਵੇषਵਿਯੁਕ੍ਤਾਤ੍ਮਾ ਸਮਲੋष੍ਟਾਸ਼੍ਮਕਾਂਚਨਃ
ਉਸ ਲਈ ਧਰਮ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿਚ ਕੋਈ ਮੁਆਫੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ; ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਰਾਗ ਤੇ ਦੁਵੈਸ਼ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋਵੇ, ਮਿੱਟੀ, ਪੱਥਰ ਤੇ ਸੋਨੇ ਨੂੰ ਇਕੋ ਜਿਹਾ ਸਮਝੇ।
ਪ੍ਰਾਣਿਹਿਂਸਾਨਿਵृਤ੍ਤਸ਼੍ਚ ਮੌਨੀ ਸ੍ਯਾਤ੍ਸਰ੍ਵਨਿਸ੍ਪृਹਃ । ਦृष੍ਟਿਪੂਤਂ ਨ੍ਯਸੇਤ੍ਪਾਦਂ ਵਸ੍ਤ੍ਰਪੂਤਂ ਜਲਂ ਪਿਬੇਤ੍
ਉਹ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਤੋਂ ਬਚੇ, ਚੁੱਪ ਰਹੇ, ਤੇ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਤੋਂ ਨਿਰਲੇਪ ਹੋਵੇ; ਆਪਣੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤੀ ਥਾਂ ਤੇ ਪੈਰ ਰੱਖੇ, ਤੇ ਕਪੜੇ ਨਾਲ ਛਾਣ ਕੇ ਪਾਣੀ ਪੀਵੇ।
ਸਤ੍ਯਪੂਤਾਂ ਵਦੇਦ੍ਵਾਣੀਂ ਮਨਃਪੂਤਂ ਸਮਾਚਰੇਤ੍ । ਨੈਕਤ੍ਰ ਨਿਵਸੇਦ੍ਦੇਸ਼ੇ ਵਰ੍षਾਭ੍ਯੋਨ੍ਯਤ੍ਰ ਭਿਕ੍ਸ਼ੁਕਃ
ਉਹ ਸੱਚ ਦੇ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤੇ ਬੋਲ ਬੋਲੇ, ਮਨ ਨੂੰ ਸਾਫ ਰੱਖ ਕੇ ਕੰਮ ਕਰੇ; ਭਿਖਿਆਰੀ ਵਰਖਾ ਵਿੱਚ ਇਕ ਹੀ ਥਾਂ ਨਾ ਰਹੇ, ਹੋਰ ਥਾਂ ਚਲਾ ਜਾਵੇ।
ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਸ਼ੌਚਯੁਤੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਕਮਂਡਲੁਕਰਃ ਸ਼ੁਚਿਃ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਰ੍ਯਰਤੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਵਨਵਾਸਰਤੋ ਭਵੇਤ੍
ਨਿੱਤ ਸਨਾਨ ਕਰ ਕੇ, ਸਫਾਈ ਵਿਚ ਰਹੇ, ਕਮੰਡਲ ਲੈ ਕੇ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਵੇ; ਬ੍ਰਹਮਚਰਿਆ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹੇ ਤੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਰਹਿਣਾ ਪਸੰਦ ਕਰੇ।
ਮੋਕ੍ਸ਼ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰੇषੁ ਨਿਰਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸੂਤ੍ਰੀ ਜਿਤੇਂਦ੍ਰਿਯਃ । ਦਂਭਾਹਂਕਾਰਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤੋ ਨਿਂਦਾਪੈਸ਼ੁਨ੍ਯਵਰ੍ਜਿਤਃ
ਉਹ ਮੁਕਤੀ ਵਾਲੀਆਂ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹੇ, ਬ੍ਰਹਮਸੂਤਰਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੋਵੇ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਕਾਬੂ ਹੋਵੇ; ਦੰਭ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਨਿੰਦਾ ਤੇ ਵੈਰ-ਵਿਰੋਧ ਤੋਂ ਬਚੇ।
ਆਤ੍ਮਜ੍ਞਾਨਗੁਣੋਪੇਤੋ ਯਦਿ ਮੋਕ੍ਸ਼ਮਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍ । ਅਭ੍ਯਸੇਤ੍ਸਤਤਂ ਦੇਵਂ ਪ੍ਰਣਵਾਖ੍ਯਂ ਸਨਾਤਨਮ੍
ਆਤਮ ਗਿਆਨ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਜੇ ਉਹ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਲਵੇ, ਤਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾ 'ਪ੍ਰਣਵ' ਨਾਮ ਵਾਲੇ ਸਨਾਤਨ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰੇ।
ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾਚਮ੍ਯ ਵਿਧਾਨੇਨ ਸ਼ੁਚਿਰ੍ਦੇਵਾਲਯਾਦਿषੁ । ਯਜ੍ਞੋਪਵੀਤੀ ਸ਼ਾਂਤਾਤ੍ਮਾ ਕੁਸ਼ਪਾਣਿਃ ਸਮਾਹਿਤਃ
ਸਨਾਨ ਕਰ ਕੇ, ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਆਚਮਨ ਕਰ ਕੇ, ਮੰਦਰ ਆਦਿ ਥਾਵਾਂ ਵਿਚ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਵੇ; ਯਜਨੋਪਵੀਤ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਮਨ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਰੱਖ ਕੇ, ਕੁਸ਼ਾ ਘਾਸ ਹੱਥ ਵਿਚ ਲੈ ਕੇ, ਧਿਆਨ ਲਗਾ ਕੇ।
ਧੌਤਕਾषਾਯਵਸਨੋ ਤਸ੍ਮਿਞ੍ਛਨ੍ਨਤਨੂਰੁਹਃ । ਅਧਿਯਜ੍ਞਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਜਪੇਦਾਧਿਦੈਵਿਕਮੇਵ ਚ
ਧੋਏ ਹੋਏ ਕੇਸਰੀ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਸਰੀਰ ਦੇ ਵਾਲ ਢੱਕ ਕੇ, ਉਹ ਯਜਨ ਲਈ ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਜਪ ਕਰੇ, ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਤ ਮੰਤਰ ਵੀ ਪੜ੍ਹੇ।
ਆਧ੍ਯਾਤ੍ਮਿਕਂ ਚ ਸਤਤਂ ਵੇਦਾਨ੍ਤਾਭਿਹਿਤਂ ਚ ਯਤ੍ । ਪੁਤ੍ਰੇषੁ ਚਾਥ ਨਿਵਸਨ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰੀ ਯਤਿਰ੍ਮੁਨਿਃ
ਅਤੇ ਜੋ ਆਧਿਆਤਮਕ ਤੇ ਵੇਦਾਂਤ ਵਿਚ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਜਪੇ; ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਿਚ ਰਹੇ ਜਾਂ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਹੋ ਕੇ, ਯਤੀ ਤੇ ਮੁਨੀ ਬਣ ਕੇ।
ਵੇਦਮੇਵਾਭ੍ਯਸੇਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਸ ਯਾਤਿ ਪਰਮਾਂ ਗਤਿਮ੍ । ਅਹਿਂਸਾਸਤ੍ਯਮਸ੍ਤੇਯਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਰ੍ਯਂ ਤਪਃ ਪਰਮ੍
ਉਹ ਨਿੱਤ ਵੇਦ ਦਾ ਅਭਿਆਸ ਕਰੇ; ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਅਹਿੰਸਾ, ਸਚ, ਚੋਰੀ ਨਾ ਕਰਨਾ, ਬ੍ਰਹਮਚਰਿਆ, ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤਪ—
ਕ੍ਸ਼ਮਾਦਯਾ ਚ ਸਂਤੋषੋ ਵ੍ਰਤਾਨ੍ਯਸ੍ਯ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ । ਵੇਦਾਂਤਜ੍ਞਾਨਨਿष੍ਠੋ ਵਾ ਪਂਚਯਜ੍ਞਾਨ੍ਸਮਾਹਿਤਃ
ਸਹਿਣਸ਼ੀਲਤਾ, ਦਇਆ ਤੇ ਸੰਤੋਖ, ਇਹ ਉਸ ਦੇ ਖਾਸ ਵਰਤ ਹਨ; ਵੇਦਾਂਤ ਗਿਆਨ ਵਿਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਵੇ, ਪੰਜ ਯਜਨਾਂ ਵਿਚ ਮਨ ਲਗਾ ਕੇ।
ਕੁਰ੍ਯ੍ਯਾਦਹਰਹਃ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਭਿਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥੇ ਨੈਵ ਤੇਨ ਹਿ । ਹੋਮਮਂਤ੍ਰਾਨ੍ਜਪੇਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਕਾਲੇਕਾਲੇ ਸਮਾਹਿਤਃ
ਉਹ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਸਨਾਨ ਕਰ ਕੇ, ਇਹ ਕਰਮ ਕਰੇ, ਪਰ ਭਿਖਿਆ ਲਈ ਨਹੀਂ; ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੋਮ ਦੇ ਮੰਤਰ ਜਪੇ, ਸਮੇਂ-ਸਮੇਂ ਤੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ।
ਸ੍ਵਾਧ੍ਯਾਯਂ ਚਾਨ੍ਵਹਂ ਕੁਰ੍ਯ੍ਯਾਤ੍ਸਾਵਿਤ੍ਰੀਂ ਸਂਧ੍ਯਯੋਰ੍ਜਪੇਤ੍ । ਧ੍ਯਾਯੀਤ ਸਤਤਂ ਦੇਵਮੇਕਾਂਤਂ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਉਹ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਸਵਧਿਆਇ ਕਰੇ, ਦੋ ਸੰਧੀਆਂ ਤੇ ਸਾਵਿਤਰੀ ਮੰਤਰ ਜਪੇ; ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਕਾਂਤ ਵਿਚ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰੇ।
ਏਕਾਨ੍ਨਂ ਵਰ੍ਜਯੇਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਕਾਮਂ ਕ੍ਰੋਧਂ ਪਰਿਗ੍ਰਹਮ੍ । ਏਕਵਾਸਾ ਦ੍ਵਿਵਾਸਾ ਵਾ ਸ਼ਿਖੀ ਯਜ੍ਞੋਪਵੀਤਵਾਨ੍ । ਕਮਂਡਲੁਕਰੋ ਵਿਦ੍ਵਾਂਸ੍ਤ੍ਰਿਦਂਡੋ ਯਾਤਿ ਤਤ੍ਪਰਮ੍
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਕ ਘਰ ਦਾ ਖਾਣਾ, ਇੱਛਾ, ਗੁੱਸਾ ਤੇ ਸੰਪਤੀ ਤੋਂ ਬਚੇ; ਚਾਹੇ ਇਕ ਜਾਂ ਦੋ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਣ, ਚੋਟੀ ਤੇ ਯਜਨੋਪਵੀਤ ਹੋਵੇ, ਕਮੰਡਲ ਲੈ ਕੇ, ਗਿਆਨਵਾਨ, ਤਿੰਨ ਦੰਡ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਉਸ ਪਰਮ ਲਕਸ਼ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਪਾਦ੍ਮੇ ਮਹਾਪੁਰਾਣੇ ਸ੍ਵਰ੍ਗਖਂਡੇ ਯਤਿਧਰ੍ਮਨਿਰੂਪਣਂ ਨਾਮੈਕੋਨषष੍ਟਿਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼੍ਰੀ ਪਦਮਾ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਦੇ ਸਵਰਗ ਖੰਡ ਵਿੱਚ 'ਯਤੀ ਧਰਮ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ' ਨਾਮਕ ਉਣਾਹਠਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ- ਏਵਂ ਤ੍ਵਾਸ਼੍ਰਮਨਿष੍ਠਾਨਾਂ ਯਤੀਨਾਂ ਨਿਯਤਾਤ੍ਮਨਾਮ੍ । ਭੈਕ੍ਸ਼੍ਯੇਣ ਵਰ੍ਤਨਂ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਫਲਮੂਲੈਰਥਾਪਿ ਵਾ
ਵਿਆਸ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ— ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਯਤੀ ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਹਨ ਤੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਸੰਯਮ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਭਿਖਿਆ ਮੰਗ ਕੇ ਜਾਂ ਫਲ-ਮੂਲ ਖਾ ਕੇ ਜੀਵਨ ਗੁਜ਼ਾਰਨਾ ਕਹਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਏਕਕਾਲਂ ਚਰੇਦ੍ਭੈਕ੍ਸ਼੍ਯਂ ਨ ਪ੍ਰਸਜ੍ਯੇਤ ਵਿਸ੍ਤਰਮ੍ । ਭੈਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਪ੍ਰਸਕ੍ਤੋ ਹਿ ਯਤਿਰ੍ਵਿषਯੇष੍ਵਪਿ ਸਜ੍ਜਤਿ
ਯਤੀ ਨੂੰ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਹੀ ਭਿਖਿਆ ਮੰਗਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਵਧੇਰੇ ਭਿਖਿਆ ਦੀ ਲਾਲਚ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ; ਕਿਉਂਕਿ ਜੇ ਯਤੀ ਭਿਖਿਆ ਨਾਲ ਜੁੜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਨਾਲ ਵੀ ਜੁੜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਪ੍ਤਾਗਾਰਂ ਚਰੇਦ੍ਭੈਕ੍ਸ਼੍ਯਮਲਾਭੇ ਨ ਪੁਨਸ਼੍ਚਰੇਤ੍ । ਗੋਦੋਹਮਾਤ੍ਰਂ ਤਿष੍ਠੇਤ ਕਾਲਂ ਭਿਕ੍ਸ਼ੁਰਧੋਮੁਖਃ
ਉਹ ਸੱਤ ਘਰਾਂ ਤੋਂ ਭਿਖਿਆ ਮੰਗੇ, ਜੇ ਨਾ ਮਿਲੇ ਤਾਂ ਮੁੜ ਨਹੀਂ ਜਾਣਾ; ਭਿਖਿਆ ਮੰਗਣ ਵਾਲਾ ਉਤਨਾ ਸਮਾਂ ਹੀ ਉਡੀਕ ਕਰੇ ਜਿੰਨਾ ਗਾਂ ਨੂੰ ਦੁੱਧ ਕੱਢਣ ਵਿੱਚ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਕੇ ਖੜਾ ਰਹੇ।
ਭਿਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਕृਤ੍ਤੂष੍ਣੀਮਾਦਦ੍ਯਾਦ੍ਵਾਗ੍ਯਤਃ ਸ਼ੁਚਿਃ । ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਾਲ੍ਯ ਪਾਣੀ ਪਾਦੌ ਚ ਸਮਾਚਮ੍ਯ ਯਥਾਵਿਧਿ
‘ਭਿਖਿਆ’ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਕਹਿ ਕੇ, ਚੁੱਪ ਰਹੇ ਤੇ ਭੋਜਨ ਲਵੇ, ਬੋਲਣ ਵਿੱਚ ਸੰਯਮਿਤ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਵੇ; ਹੱਥ ਪੈਰ ਧੋ ਕੇ, ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਪਾਣੀ ਪੀ ਲਵੇ।
ਆਦਿਤ੍ਯਂ ਦਰ੍ਸ਼ਯਿਤ੍ਵਾਨ੍ਨਂ ਭੁਂਜੀਤ ਪ੍ਰਾਙ੍ਮੁਖੋ ਨਰਃ । ਹੁਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਾਣਾਹੁਤੀਃ ਪਂਚ ਗ੍ਰਾਸਾਨष੍ਟੌ ਸਮਾਹਿਤਃ
ਅੰਨ ਨੂੰ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਦਿਖਾ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਖਾਏ; ਪੰਜ ਪ੍ਰਾਣਾਂ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਦੇ ਕੇ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਅੱਠ ਗੰਦੇ ਲਵੇ।
ਆਚਮ੍ਯ ਦੇਵਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਧ੍ਯਾਯੇਤ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ । ਆਲਾਬੁਦਾਰੁਪਾਤ੍ਰੇ ਚ ਮृਣ੍ਮਯਂ ਵੈਣਵਂ ਤਥਾ
ਪਾਣੀ ਪੀ ਕੇ, ਉਹ ਦੇਵਤਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰੇ; ਤੇ ਲੌਕੀ, ਮਿੱਟੀ ਜਾਂ ਬਾਂਸ ਦੇ ਪਾਤਰ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰੇ।
ਚਤ੍ਵਾਰਿ ਯਤਿਪਾਤ੍ਰਾਣਿ ਮਨੁਰਾਹ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਃ । ਪ੍ਰਾਗ੍ਰਾਤ੍ਰੇ ਮਧ੍ਯਰਾਤ੍ਰੇ ਚ ਪਰਰਾਤ੍ਰੇ ਤਥੈਵ ਚ
ਮਨੁ, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ ਨੇ ਕਿਹਾ ਹੈ ਕਿ ਯਤੀ ਲਈ ਚਾਰ ਪਾਤਰ ਹਨ: ਲੌਕੀ ਦਾ, ਮਿੱਟੀ ਦਾ, ਬਾਂਸ ਦਾ ਤੇ ਲੱਕੜ ਦਾ।