ਸ ਤੇਨ ਕਰ੍ਮਣਾ ਪਾਪੀ ਦਹਤ੍ਯਾਸਪ੍ਤਮਂ ਕੁਲਮ੍ । ਯਦਿ ਸ੍ਯਾਦਧਿਕੋ ਵਿਪ੍ਰਃ ਸ਼ੀਲਵਿਦ੍ਯਾਦਿਭਿਃ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਉਹ ਇਸ ਕਰਮ ਨਾਲ ਪਾਪੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਆਪਣੀ ਸੱਤਵੀਂ ਪੀੜੀ ਤੱਕ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਚਰਿਤਰ, ਗਿਆਨ ਆਦਿ ਵਿੱਚ ਵਧੀਆ ਹੋਵੇ—
ਤਸ੍ਮੈ ਯਤ੍ਨੇਨ ਦਾਤਵ੍ਯਮਤਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਚ ਸਨ੍ਨਿਧਿਮ੍ । ਯੋਰ੍ਚਿਤਂ ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਣੀਯਾਦ੍ਦਦ੍ਯਾਦਰ੍ਚਿਤਮੇਵ ਚ
ਉਸ ਨੂੰ ਯਤਨ ਕਰਕੇ ਦਾਨ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਨੇੜੇ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ। ਜੋ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਦਾਨ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਤਿਕਾਰ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਹੀ ਦਾਨ ਦੇਵੇ।
ਤਾਵੁਭੌ ਗਚ੍ਛਤਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਨਰਕਂ ਤੁ ਵਿਪਰ੍ਯਯੇ । ਨ ਵਾਰ੍ਯਪਿ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛੇਤ ਨਾਸ੍ਤਿਕੇ ਹੈਤੁਕੇਪਿ ਚ
ਦਾਤਾ ਤੇ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਦੋਵੇਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਰਗ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਉਲਟ ਕਰਮ ਨਾਲ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਵੈਦ ਨੂੰ ਨਕਾਰਦੇ ਜਾਂ ਨਾਸਤਿਕ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਵੀ ਨਾ ਦੇਵੇ।
ਨ ਪਾਖਂਡੇषੁ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਨਾਵੇਦਵਿਦਿਧਰ੍ਮਵਿਤ੍ । ਰੂਪ੍ਯਂ ਚੈਵ ਹਿਰਣ੍ਯਂ ਚ ਗਾਮਸ਼੍ਵਂ ਪृਥਿਵੀਂ ਤਿਲਾਨ੍
ਕਿਸੇ ਪਾਖੰਡੀ, ਵੈਦ-ਅਗਿਆਨੀ ਜਾਂ ਧਰਮ-ਅਗਿਆਨੀ ਨੂੰ ਵੀ ਦਾਨ ਨਾ ਦੇਵੇ। ਚਾਂਦੀ, ਸੋਨਾ, ਗਾਂ, ਘੋੜਾ, ਜ਼ਮੀਨ, ਤੇ ਤਿਲ—
ਅਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਣੀਯਾਦ੍ਭਸ੍ਮੀ ਭਵਤਿ ਕਾष੍ਠਵਤ੍ । ਦ੍ਵਿਜਾਤਿਭ੍ਯੋ ਧਨਂ ਲਿਪ੍ਸੇਤ੍ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਤੇਭ੍ਯੋ ਦ੍ਵਿਜੋਤਮਃ
ਜੇ ਅਗਿਆਨੀ ਮਨੁੱਖ ਇਹ ਦਾਨ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਇਹ ਲੱਕੜ ਵਾਂਗ ਭਸਮ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਚੰਗਿਆਂ ਤੋਂ ਹੀ ਧਨ ਲੈਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖੇ—
ਅਪਿ ਰਾਜਨ੍ਯਵੈਸ਼੍ਯਾਭ੍ਯਾਂ ਨ ਤੁ ਸ਼ੂਦ੍ਰਾਤ੍ਕਥਂਚਨ । ਵृਤ੍ਤਿਸਂਕੋਚਮਨ੍ਵਿਚ੍ਛੇਨ੍ਨੇਹੇਤ ਧਨਵਿਸ੍ਤਰਮ੍
ਕਿਸ਼ਤਰੀ ਤੇ ਵੈਸ਼ ਤੋਂ ਵੀ ਲੈ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਸ਼ੂਦਰ ਤੋਂ ਕਦੇ ਵੀ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਸਧਾਰਣ ਜੀਵਨ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰੇ, ਵੱਡੇ ਧਨ ਦੀ ਲਾਲਚ ਨਾ ਕਰੇ।
ਧਨਲੋਭੇ ਪ੍ਰਸਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣ੍ਯਾਦੇਵ ਹੀਯਤੇ । ਵੇਦਾਨਧੀਤ੍ਯ ਸਕਲਾਨ੍ਯਜ੍ਞਾਂਸ਼੍ਚਾਵਾਪ੍ਯ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਧਨ ਦੀ ਲਾਲਚ ਵਿੱਚ ਫਸ ਕੇ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਤਾ ਤੋਂ ਹਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਸਾਰੇ ਵੈਦ ਪੜ੍ਹ ਲਏ ਤੇ ਸਾਰੇ ਯਜਨ ਕਰ ਲਏ—
ਨ ਤਾਂ ਗਤਿਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਸਂਤੋषਾਦ੍ਯਾਮਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍ । ਪ੍ਰਤਿਗ੍ਰਹਰੁਚਿਰ੍ਨ ਸ੍ਯਾਚ੍ਛੂਦ੍ਰਾਨ੍ਨ ਤੁ ਸਮਾਹਰੇਤ੍
ਉਹ ਉਹ ਦਰਜਾ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦਾ ਜੋ ਸੰਤੋਖ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਤੋਂ ਦਾਨ ਲੈਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾ ਰੱਖੇ, ਨਾ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਕੁਝ ਇਕੱਠਾ ਕਰੇ।
ਸ੍ਥਿਤ੍ਯਰ੍ਥਾਦਧਿਕਂ ਗृਹ੍ਣਨ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਯਾਤ੍ਯਧੋਗਤਿਮ੍ । ਯਸ੍ਤੁ ਯਾਤਿ ਨ ਸਂਤੋषਂ ਨ ਸ ਸ੍ਵਰ੍ਗਸ੍ਯ ਭਾਜਨਮ੍
ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜ਼ਰੂਰਤ ਤੋਂ ਵੱਧ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨੀਵੀਂ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਸੰਤੋਖ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ, ਉਹ ਸੁਰਗ ਦਾ ਹੱਕਦਾਰ ਨਹੀਂ।
ਉਦ੍ਵੇਜਯਤਿ ਭੂਤਾਨਿ ਯਥਾ ਚੌਰਸ੍ਤਥੈਵ ਸਃ । ਗੁਰੁਂ ਭृਤ੍ਯਾਂਸ਼੍ਚੋਜ੍ਜਿਹੀਰ੍षੁਸ੍ਤਰ੍ਪਯਨ੍ਦੇਵਤਾਤਿਥੀਨ੍
ਉਹ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਚੋਰ ਵਾਂਗ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਜਾਂ ਨੌਕਰਾਂ ਨੂੰ ਵੰਜਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਸਰ੍ਵਤਃ ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਣੀਯਾਨ੍ਨ ਤੁ ਤृਪ੍ਯੇਤ੍ਸ੍ਵਯਂ ਤਤਃ । ਏਵਂ ਗृਹਸ੍ਥੋ ਯੁਕ੍ਤਾਤ੍ਮਾ ਦੇਵਤਾਤਿਥਿਪੂਜਕਃ
ਉਹ ਹਰ ਪਾਸੋਂ ਭੀਖ ਲੈ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਆਪਣੇ ਲਈ ਕਦੇ ਪੂਰਾ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਮਨ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਵਰ੍ਤਮਾਨਃ ਸਂਯਤਾਤ੍ਮਾ ਯਾਤਿ ਤਤ੍ਪਰਮਂ ਪਦਮ੍ । ਪੁਤ੍ਰੇषੁ ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਨਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਗਤ੍ਵਾਰਣ੍ਯਂ ਤੁ ਤਤ੍ਤ੍ਵਵਿਤ੍
ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਸੰਯਮ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਹ ਉਹ ਉੱਚਾ ਦਰਜਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਕਰਕੇ, ਜੋ ਸੱਚ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚਲਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਏਕਾਕੀ ਵਿਚਰੇਨ੍ਨਿਤ੍ਯਮੁਦਾਸੀਨਃ ਸਮਾਹਿਤਃ । ਏष ਵਃ ਕਥਿਤੋ ਧਰ੍ਮ੍ਮੋ ਗृਹਸ੍ਥਾਨਾਂ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ । ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਤੁ ਤਿष੍ਠੇਨ੍ਨਿਯਤਂ ਤਥਾਨੁष੍ਠਾਪਯੇਦ੍ਦ੍ਵਿਜਾਨ੍
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਕੱਲਾ, ਬੇਪਰਵਾਹ ਤੇ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਰਹੇ। ਇਹ ਗ੍ਰਿਹਸਥਾਂ ਲਈ ਧਰਮ ਹੈ, ਹੇ ਦੋਹਾਂ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਚੰਗਿਆਂ। ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਮਨ ਨੂੰ ਸੰਯਮ ਵਿੱਚ ਰੱਖੋ ਤੇ ਇਸ ਅਨੁਸਾਰ ਆਚਰਨ ਕਰੋ।
ਇਤਿ ਦੇਵਮਨਾਦਿਮੇਕਮੀਸ਼ਂ ਗृਹਧਰ੍ਮੇਣ ਸਮਰ੍ਚਯੇਦਜਸ੍ਰਮ੍ । ਸਮਤੀਤ੍ਯ ਸ ਸਰ੍ਵਭੂਤਯੋਨਿਂ ਪ੍ਰਕृਤਿਂ ਯਾਤਿ ਪਰਂ ਨ ਯਾਤਿ ਜਨ੍ਮ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਦੇ ਕਰਤਵਾਂ ਨਾਲ, ਇੱਕ ਆਦਿ ਰਹਿਤ, ਇੱਕ ਹੀ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਨਿਰੰਤਰ ਪੂਜੋ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮੂਲ ਤੇ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਤੋਂ ਉੱਤਰਨ ਕਰਕੇ, ਉੱਚਾ ਦਰਜਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਮੁੜ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ- ਏਵਂ ਗृਹਾਸ਼੍ਰਮੇ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਦ੍ਵਿਤੀਯਂ ਭਾਗਮਾਯੁषਃ । ਵਾਨਪ੍ਰਸ੍ਥਾਸ਼੍ਰਮਂ ਗਚ੍ਛੇਤ੍ਸਦਾਰਃ ਸਾਗ੍ਨਿਰੇਵ ਚ
ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਜੀਵਨ ਦਾ ਦੂਜਾ ਹਿੱਸਾ ਬਿਤਾ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਤੇ ਅੱਗ ਨਾਲ ਵਾਨਪ੍ਰਸਥ ਆਸ਼ਰਮ ਵੱਲ ਜਾਵੇ।
ਨਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਪੁਤ੍ਰੇषੁ ਗਚ੍ਛੇਦ੍ਵਨਮਥਾਪਿ ਵਾ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾਪਤ੍ਯਸ੍ਯ ਵਾਪਤ੍ਯਂ ਜਰ੍ਜਰੀਕृਤਵਿਗ੍ਰਹਃ
ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਕਰਕੇ ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਪੋਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਜਦੋਂ ਸਰੀਰ ਬੁੱਢਾ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚਲਾ ਜਾਵੇ।
ਸ਼ੁਕ੍ਲਪਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਪੂਰ੍ਵਾਹ੍ਣੇ ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਤੇ ਚੋਤ੍ਤਰਾਯਣੇ । ਗਤ੍ਵਾਰਣ੍ਯਂ ਨਿਯਮਵਾਂਸ੍ਤਪਃ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਸਮਾਹਿਤਃ
ਚੰਗੇ ਉੱਤਰਾਯਣ ਵਿੱਚ, ਸ਼ੁਕਲ ਪੱਖ ਦੇ ਸਵੇਰੇ, ਉਹ ਨਿਯਮ ਨਾਲ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਜਾਵੇ ਤੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਤਪ ਕਰੇ।
ਫਲਮੂਲਾਨਿ ਪੂਤਾਨਿ ਨਿਤ੍ਯਮਾਹਾਰਮਾਹਰੇਤ੍ । ਯਦਾਹਾਰੋ ਭਵੇਤ੍ਤੇਨ ਪੂਜਯੇਤ੍ਪਿਤृਦੇਵਤਾਃ
ਉਹ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਸਾਫ਼ ਫਲ ਤੇ ਜੜਾਂ ਖਾਣ ਲਈ ਇਕੱਠਾ ਕਰੇ। ਜੋ ਭੋਜਨ ਮਿਲੇ, ਉਸ ਨਾਲ ਪਿਤਰਾਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ।
ਪੂਜਯੇਦਤਿਥਿਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਚਾਭ੍ਯਰ੍ਚਯੇਤ੍ਸੁਰਾਨ੍ । ਗृਹਾਦਾਦਾਯ ਚਾਸ਼੍ਨੀਯਾਦष੍ਟੌ ਗ੍ਰਾਸਾਨ੍ਸਮਾਹਿਤਃ
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਹਿਮਾਨ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਕਰੇ, ਨ੍ਹਾਵੇ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ। ਘਰ ਤੋਂ ਭੋਜਨ ਲੈ ਕੇ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਅੱਠ ਗ੍ਰਾਸ ਖਾਏ।
ਜਟਾਸ਼੍ਚ ਬਿਭृਯਾਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਨਖਰੋਮਾਣਿ ਨੋਤ੍ਸृਜੇਤ੍ । ਸ੍ਵਾਧ੍ਯਾਯਂ ਸਰ੍ਵਥਾ ਕੁਰ੍ਯਾਨ੍ਨਿਯਚ੍ਛੇਦ੍ਵਾਚਮਨ੍ਯਤਃ
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਜਟਾ ਰੱਖੇ, ਨਖ ਤੇ ਵਾਲ ਨਾ ਕੱਟੇ। ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਾਠ ਕਰੇ ਤੇ ਹੋਰ ਬੋਲ ਰੋਕ ਕੇ ਰੱਖੇ।
ਅਗ੍ਨਿਹੋਤ੍ਰਂ ਚ ਜੁਹੁਯਾਤ੍ਪਂਚਯਜ੍ਞਾਨ੍ਸਮਾਚਰੇਤ੍ । ਉਤ੍ਪਨ੍ਨੈਰ੍ਵਿਵਿਧੈਰ੍ਮੇਧ੍ਯੈਃ ਸ਼ਾਕਮੂਲਫਲੇਨ ਵਾ
ਉਹ ਅਗਨਿਹੋਤ੍ਰ ਕਰੇ ਤੇ ਪੰਜ ਯਗ ਕਰੇ। ਜੋ ਕੁਝ ਮਿਲੇ, ਸਾਫ਼ ਸਬਜ਼ੀਆਂ, ਜੜਾਂ ਜਾਂ ਫਲ, ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਯਗ ਕਰੇ।
ਚੀਰਵਾਸਾ ਭਵੇਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਸ੍ਨਾਯਾਤ੍ਤ੍ਰਿषਵਣਂ ਸ਼ੁਚਿਃ । ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨੁਕਂਪਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਤਿਗ੍ਰਹਵਿਵਰ੍ਜਿਤਃ
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਛਾਲ ਦੀ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ, ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਨ੍ਹਾਵੇ, ਸਾਫ਼ ਰਹੇ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਤੇ ਦਇਆ ਕਰੇ ਤੇ ਦਾਨ ਨਾ ਲਵੇ।
ਦਰ੍ਸ਼ੇਨ ਪੌਰ੍ਣਮਾਸੇਨ ਯਜੇਤ ਨਿਯਤਂ ਦ੍ਵਿਜਃ । ऋਤ੍ਵਿष੍ਟ੍ਯਾਗ੍ਰਯਣੇ ਚੈਵ ਚਾਤੁਰ੍ਮਾਸ੍ਯਾਨਿ ਕਾਰਯੇਤ੍
ਦੋਹਾਂ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਨਿਯਮ ਨਾਲ ਦਰਸ਼ ਤੇ ਪੌਰਨਮਾਸੀ ਯਗ ਕਰੇ। ਰਿਤਵਿਸ਼ਟ ਤੇ ਅਗ੍ਰਯਣ ਤੇ ਚਾਰ ਮਹੀਨੇ ਵਾਲੇ ਯਗ ਵੀ ਕਰੇ।
ਉਤ੍ਤਰਾਯਣਂ ਚ ਕ੍ਰਮਸ਼ੋ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਯਨਮੇਵ ਚ । ਵਾਸਂਤਸ਼ਾਰਦੈਰ੍ਮੇਦ੍ਧ੍ਯੈਰੁਤ੍ਪਨ੍ਨੈਃ ਸ੍ਵਯਮਾਹृਤੈਃ
ਉਹ ਉੱਤਰਾਯਣ ਤੇ ਦੱਖਣਾਯਣ ਦੀ ਕ੍ਰਮ ਨਾਲ ਪਾਲਣਾ ਕਰੇ। ਵਸੰਤ ਤੇ ਸ਼ਰਦ ਦੇ ਸਾਫ਼ ਫਲ, ਜੋ ਖੁਦ ਇਕੱਠੇ ਕਰੇ, ਉਹ ਵਰਤੇ।
ਪੁਰੋਡਾਸ਼ਾਂਸ਼੍ਚਰੂਂਸ਼੍ਚੈਵ ਵਿਧਿਵਨ੍ਨਿਰ੍ਵਪੇਤ੍ਪृਥਕ੍ । ਦੇਵਤਾਭ੍ਯਃ ਪਿਤृਭ੍ਯਸ਼੍ਚ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਮੇਧ੍ਯਤਰਂ ਹਵਿਃ
ਉਹ ਪੁਰੋਡਾਸ਼ ਤੇ ਚਰੂ ਵਿਧੀ ਨਾਲ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਚੜ੍ਹਾਏ। ਸਭ ਤੋਂ ਸਾਫ਼ ਹਵਨ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਦੇ।
ਸ਼ੇषਂ ਸਮੁਪਭੁਂਜੀਤ ਲਵਣਂ ਚ ਸ੍ਵਯਂਕृਤਮ੍ । ਵਰ੍ਜ੍ਜਯੇਨ੍ਮਦ੍ਯਮਾਂਸਾਨਿ ਭੌਮਾਨਿ ਕਵਕਾਨਿ ਚ
ਉਹ ਬਚਿਆ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਖਾਏ ਤੇ ਖੁਦ ਬਣਾਇਆ ਲੂਣ ਵਰਤੇ। ਸ਼ਰਾਬ, ਮਾਸ, ਜਮੀਨ ਦੇ ਅੰਦਰ ਦੀਆਂ ਜੜਾਂ ਤੇ ਖੁੰਬੀਆਂ ਛੱਡ ਦੇਵੇ।
ਭੂਸ੍ਤृਣਂ ਸ਼ष੍ਪਕਂ ਚੈਵ ਸ਼੍ਲੇष੍ਮਾਤਕ ਫਲਾਨਿ ਚ । ਨ ਫਾਲਕृष੍ਟਮਸ਼੍ਨੀਯਾਦੁਤ੍ਸृष੍ਟਮਪਿ ਕੇਨਚਿਤ੍
ਉਹ ਘਾਸ, ਛੋਟੇ ਪੌਦੇ ਤੇ ਸ਼ਲੇਸ਼ਮਾਤਕ ਦੇ ਫਲ ਖਾਏ। ਹਲ ਨਾਲ ਜੁਤੀ ਹੋਈ ਚੀਜ਼, ਭਾਵੇਂ ਕਿਸੇ ਨੇ ਛੱਡੀ ਹੋਵੇ, ਨਾ ਖਾਏ।
ਨ ਗ੍ਰਾਮਜਾਤਾਨ੍ਯਾਰ੍ਤੋਪਿ ਪੁष੍ਪਾਣਿ ਚ ਫਲਾਨਿ ਚ । ਸ਼੍ਰਾਵਣੇਨੈਵ ਵਿਧਿਨਾ ਵਹ੍ਨਿਂ ਪਰਿਚਰੇਤ੍ਸਦਾ
ਉਹ ਪਿੰਡਾਂ ਵਿੱਚ ਉਗੇ ਫੁੱਲ ਜਾਂ ਫਲ ਨਾ ਖਾਏ, ਭਾਵੇਂ ਦੁੱਖੀ ਹੋਵੇ। ਸ੍ਰਾਵਣ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਵਿਧੀ ਨਾਲ ਹਮੇਸ਼ਾ ਅੱਗ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰੇ।
ਨ ਦ੍ਰੁਹ੍ਯੇਤ੍ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਿ ਨਿਰ੍ਦ੍ਵਂਦ੍ਵੋ ਨਿਰ੍ਭਯੋ ਭਵੇਤ੍ । ਨ ਨਕ੍ਤਂ ਕਿਂਚਿਦਸ਼੍ਨੀਯਾਦ੍ਰਾਤ੍ਰੌ ਧ੍ਯਾਨਪਰੋ ਭਵੇਤ੍
ਉਹ ਕਿਸੇ ਜੀਵ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾਏ, ਦੋਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਰਹਿਤ ਤੇ ਡਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਰਹੇ। ਰਾਤ ਨੂੰ ਕੁਝ ਵੀ ਨਾ ਖਾਏ ਅਤੇ ਰਾਤ ਦੇ ਸਮੇਂ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹੇ।
ਜਿਤੇਂਦ੍ਰਿਯੋ ਜਿਤਕ੍ਰੋਧਸ੍ਤਤ੍ਤ੍ਵਜ੍ਞਾਨਵਿਚਿਂਤਕਃ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰੀ ਭਵੇਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਨ ਪਤ੍ਨੀਮਪਿ ਸਂਸ਼੍ਰਯੇਤ੍
ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਸੱਚੀ ਗਿਆਨ ਤੇ ਵਿਚਾਰ ਕਰੇ। ਹਮੇਸ਼ਾ ਬ੍ਰਹਮਚਰੀ ਰਹੇ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਵੀ ਸੰਗਤ ਨਾ ਕਰੇ।