ਤਤੋऽਸ਼੍ਵਪਾਲਮਾਹੂਯ ਯਤ੍ਨਤਸ੍ਤਂ ਨਿਰੂਪ੍ਯ ਚ । ਵਿਸਰ੍ਜਿਤਸਭਾਲੋਕੋ ਗृਹਾਂਤਰਮਗਾਨ੍ਨृਪਃ
ਫਿਰ, ਘੋੜਾ ਦੇਖਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਬੁਲਾ ਕੇ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਘੋੜਾ ਵੇਖਿਆ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਸਭ ਨੂੰ ਰੁਖਸਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਘਰ ਦੇ ਅੰਦਰਲੇ ਹਿੱਸੇ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਅਨੇਕਧਾ ਸਮਾਪृष੍ਟੋ ਮਹੀਪਾਲਂ ਰਂਣਾਂਗਣੇ । ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਵ੍ਰਣਕਿਣਸ਼੍ਰੇਣੀਭੂषਣਂ ਸਤ੍ਵਸਨ੍ਨਿਭਮ੍
ਰਾਜ ਦਰਬਾਰ ਵਿੱਚ ਬਾਰ-ਬਾਰ ਪੁੱਛਿਆ ਗਿਆ, ਰਾਜਾ ਦੀ ਸਰੀਰ ਤੇ ਤਲਵਾਰਾਂ ਦੇ ਜਖਮਾਂ ਦੀ ਲੜੀ ਸੀ, ਜੋ ਹੌਸਲੇ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦੀ ਸੀ।
ਏਕਦਾ ਮृਗਯਾਂ ਖੇਲਨ੍ਕੁਤੂਹਲਰਸਾਤ੍ਮਨਾ । ਤਮਾਰੁਹ੍ਯ ਮਹੀਪਾਲੋ ਵਨਂ ਪ੍ਰਤਿ ਵਿਵੇਸ਼ ਹ
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਸ਼ਿਕਾਰ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦੇ ਹੋਏ, ਉਤਸੁਕਤਾ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਰਾਜਾ ਘੋੜੇ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਵਿਸृਜ੍ਯ ਸੈਨਿਕਾਨ੍ਪृष੍ਟੇ ਧਾਵਤਃ ਪਰਿਤੋऽਖਿਲਾਨ੍ । ਆਕृष੍ਯਮਾਣੋ ਹਰਿਣੈਃ ਪਿਪਾਸਾਕੁਲਿਤੋऽਭਵਤ੍
ਉਹ ਆਪਣੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਛੱਡ ਕੇ, ਜੋ ਹਰ ਪਾਸੇ ਦੌੜ ਰਹੇ ਸਨ, ਹਿਰਣਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਖਿੱਚਿਆ ਗਿਆ ਅਤੇ ਪਿਆਸ ਨਾਲ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਤ ਉਤ੍ਤੀਰ੍ਯ ਤੁਰਗਾਜ੍ਜਲਮਨ੍ਵੇषਯਨ੍ ਨृਪਃ । ਬਧ੍ਵਾਸ਼੍ਵਂ ਤਰੁਸ਼ਾਖਾਯਾਮਾਰੁਰੋਹ ਸ਼ਿਲਾਂ ਨृਪਃ
ਫਿਰ, ਰਾਜਾ ਘੋੜੇ ਲਈ ਪਾਣੀ ਲੱਭਣ ਲੱਗਾ; ਉਹ ਘੋੜੇ ਨੂੰ ਰੁੱਖ ਦੀ ਟਾਹਣੀ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ, ਪੱਥਰ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ।
ਗੀਤਾਪਂਚਦਸ਼ਾਧ੍ਯਾਯਸ਼੍ਲੋਕਾਰ੍ਦ੍ਧਲਿਖਿਤਂ ਤਤਃ । ਪਾਤਿਤਂ ਮਰੁਤਾ ਤਤ੍ਰ ਯਤ੍ਰ ਖਂਡੇ ਵਿਲੋਕਯਤ੍
ਉਥੇ, ਉਸ ਨੇ ਗੀਤਾ ਦੇ ਪੰਦਰਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦੀ ਅੱਧੀ ਪੰਤੀ ਲਿਖੀ ਹੋਈ, ਹਵਾ ਵਲੋਂ ਡਿੱਗੀ ਹੋਈ, ਇੱਕ ਟੁਕੜੇ 'ਤੇ ਪਈ ਹੋਈ ਵੇਖੀ।
ਪਤ੍ਰਂ ਵਾਚਯਤੋ ਰਾਜ੍ਞਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਗੀਤਾਕ੍ਸ਼ਰਾਵਲੀਮ੍ । ਤਤੋ ਮੁਕ੍ਤਿਪਦਂ ਲੇਭੇ ਤੁਰਗਸ੍ਤ੍ਵਰਯਾऽਪਤਤ੍
ਜਦ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਹ ਪੱਤਰਾ ਪੜ੍ਹਿਆ ਅਤੇ ਗੀਤਾ ਦੇ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣੇ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਘੋੜਾ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਗਿਆ ਅਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਤਤੋ ਗ੍ਰਂਥਿਂ ਸਮਾਚ੍ਛਿਦ੍ਯ ਪਲ੍ਯਾਣਵਤਾਰ੍ਯ ਚ । ਉਤ੍ਥਾਪਮਾਨਸ੍ਤੁਰਗੋ ਰਾਜ੍ਞਾ ਨੋਤ੍ਥਿਤਵਾਨ੍ਮृਤਃ
ਫਿਰ, ਗੰਢ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ ਅਤੇ ਘੋੜੇ ਨੂੰ ਹੇਠਾਂ ਲਿਆ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਉਠਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਉਹ ਉਠਿਆ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਮਰ ਚੁੱਕਾ ਸੀ।
ਤਤਃ ਸਰਭਭੇਰੁਂਡੋ ਨृਪਮਾਭਾष੍ਯ ਸੁਸ੍ਵਰਮ੍ । ਦਿਵ੍ਯਂ ਵਿਮਾਨਮਾਰੁਹ੍ਯ ਜਗਾਮ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਲਯਮ੍
ਫਿਰ, ਸਰਭਭੇਰੁੰਡ ਨਾਮ ਦਾ ਦੇਵਤਾ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਮਿੱਠੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਬੋਲਿਆ, ਦਿਵਿਆ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਘਰ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਤਤੋ ਗਿਰਿਂ ਸਮਾਰੁਹ੍ਯ ਦਦਰ੍ਸ਼ਾਸ਼੍ਰਮਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਪੁਨ੍ਨਾਗਕਦਲੀਚੂਤਨਾਰਿਕੇਲਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਫਿਰ, ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਇੱਕ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਆਸ਼ਰਮ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਪੁੰਨਾਗ, ਕੇਲੇ, ਆਮ ਅਤੇ ਨਾਰੀਅਲ ਦੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੇਕ੍ਸ਼ੁਵਾਟਿਕਾਪੂਗਨਾਗਕੇਸਰਚਂਪਕਮ੍ । ਖੇਲਤ੍ਕਰਭਸਾਰਂਗਂ ਨृਤ੍ਯਤ੍ਕੇਕਿਕੁਲਂ ਨृਪਃ
ਉਥੇ ਅੰਗੂਰਾਂ ਦੇ ਬਾਗ, ਗੰਨੇ ਦੇ ਖੇਤ, ਪਾਨ, ਨਾਗ, ਕੇਸਰ ਅਤੇ ਚੰਪਾ ਦੇ ਰੁੱਖ ਸਨ, ਛੋਟੇ ਹਾਥੀ ਅਤੇ ਹਿਰਣ ਖੇਡ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਮੋਰਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਨੱਚ ਰਹੇ ਸਨ।
ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯ ਦ੍ਵਿਜਨ੍ਮਾਨਮੁਟਜਾਭ੍ਯਂਤਰਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਪਰਯਾ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਮੁਕ੍ਤਸਂਸਾਰਵਾਸਨਾਤ੍
ਉਟੇ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਦੁਜਨਮ ਸਾਧੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਸੰਸਾਰਕ ਇੱਛਾਵਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਡੂੰਘੀ ਭਕਤੀ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ।
ਤੁਰਗੋ ਨਿਰਗਾਤ੍ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਹੇਤੁਨਾ ਕੇਨ ਮੇ ਵਦ । ਇਤ੍ਯਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਵਚੋ ਰਾਜ੍ਞੋ ਦ੍ਵਿਜਨ੍ਮਾ ਵਾਚਮੂਚਿਵਾਨ੍
“ਮੇਰਾ ਘੋੜਾ ਕਿਸ ਕਾਰਨ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਗਿਆ?” ਰਾਜੇ ਦੇ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੁਜਨਮ ਸਾਧੂ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਕਾਲੇਨ ਬਹੁਨਾ ਪ੍ਰੇਤ੍ਯ ਤਤ੍ਪਾਪਾਤ੍ਤੁਰਗੋऽਭਵਤ੍ । ਅਥ ਪਂਚਦਸ਼ਾਧ੍ਯਾਯਸ਼੍ਲੋਕਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਲਿਖਿਤਂ ਕ੍ਵਚਿਤ੍
ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਪਿਛਲੇ ਪਾਪ ਕਰਕੇ, ਘੋੜਾ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਨਮਿਆ; ਪਰ ਕਿਤੇ, ਗੀਤਾ ਦੇ ਪੰਦਰਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦੀ ਅੱਧੀ ਪੰਤੀ ਲਿਖੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਤਤੋ ਵਾਚਯਤਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਨਿਰਗਾਤ੍ਤੁਰਗੋ ਦਿਵਮ੍ । ਤਤਃ ਸਮਾਗਤੈਸ੍ਤਤ੍ਰ ਪਰਿਵਾਰਜਨੈਰ੍ਵृਤਃ
ਫਿਰ, ਜਦ ਤੁਸੀਂ ਪੜ੍ਹਿਆ ਅਤੇ ਸੁਣਿਆ, ਘੋੜਾ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਚਲਾ ਗਿਆ; ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਉਥੇ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯ ਦ੍ਵਿਜਨ੍ਮਾਨਂ ਹृष੍ਟਰੋਮਾ ਵਿਨਿਰ੍ਗਤਃ । ਪਤ੍ਰਂ ਤਦੇਵ ਲਿਖਿਤਂ ਗੀਤਾਪਂਚਦਸ਼ਾਕ੍ਸ਼ਰਮ੍
ਦੁਜਨਮ ਸਾਧੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਰਾਜਾ ਦੇ ਵਾਲ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ, ਉਹ ਪੱਤਰਾ ਲੈ ਕੇ ਰਾਜਾ ਉਥੋਂ ਨਿਕਲ ਗਿਆ, ਜਿਸ 'ਤੇ ਗੀਤਾ ਦੇ ਪੰਦਰਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦੇ ਸ਼ਬਦ ਲਿਖੇ ਸਨ।
ਵਾਚਯਨ੍ਸ ਮਹੀਪਾਲੋ ਹਰ੍षਸਂਫੁਲ੍ਲਲੋਚਨਃ । ਅਭਿषਿਚ੍ਯ ਨਿਜਂ ਪੁਤ੍ਰਂ ਮਂਤ੍ਰਵਿਨ੍ਮਂਤ੍ਰਿਭਿਃ ਸਮਮ੍
ਰਾਜਾ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਖਿੜ ਗਈਆਂ, ਉਹ ਪੜ੍ਹਦਾ ਗਿਆ; ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਅਤੇ ਪੁਰੋਹਿਤਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਰਾਜਾ ਬਣਾਇਆ।
ਸਿਂਹਾਸਨੇ ਸਿਂਹਬਲਂ ਮੁਕ੍ਤਿਮਾਪ ਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਧੀਃ
ਸਿੰਘ-ਵਾਂਗ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਸਿੰਘਾਸਨ 'ਤੇ ਬਿਠਾ ਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਵਾਲਾ ਰਾਜਾ ਮੁਕਤੀ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਪਾਦ੍ਮੇ ਮਹਾਪੁਰਾਣੇ ਪਂਚਪਂਚਾਸ਼ਤ੍ਸਹਸ੍ਰਸਂਹਿਤਾਯਾਮੁਤ੍ਤਰਖਂਡੇ ਗੀਤਾਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯੇ ਏਕੋਨਨਵਤ੍ਯਧਿਕਸ਼ਤਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼੍ਰੀ ਪਦਮ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਦੇ ਉੱਤਰ ਖੰਡ ਵਿੱਚ, ਗੀਤਾ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵਾਲੇ ਭਾਗ ਵਿੱਚ, ਪਚਪੰਜ ਹਜ਼ਾਰ ਸ਼ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸੰਹਿਤਾ ਦੇ ਇੱਕ ਸੌ ਉਣਨਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦਾ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ।
ਸ਼ਿਵਸ਼ਰ੍ਮੋਵਾਚ- ਵਿष੍ਣੁਸ਼ਰ੍ਮਂਸ੍ਤਤੋ ਵੈਸ਼੍ਯਃ ਸ਼ਰਭਃ ਸਹ ਭਾਰ੍ਯਯਾ । ਨੀਤ੍ਵਾ ਪੂਜੋਪਕਰਣਂ ਯਯੌ ਸ਼੍ਰੀਚਂਡਿਕਾਲਯਮ੍
ਸ਼ਿਵਸ਼ਰਮਣ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਫਿਰ ਵਿਸ਼ਣੁਸ਼ਰਮਣ ਵਪਾਰੀ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਸ਼ਰਭਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਪੂਜਾ ਦੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਲੈ ਕੇ, ਸ਼੍ਰੀ ਚੰਡਿਕਾ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵੱਲ ਗਿਆ।
ਤਤ੍ਰ ਤੌਵਿਧਿਵਤ੍ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਸੁਮਨੋ ਧੂਪਦੀਪਕੈਃ । ਆਨਰ੍ਚਤੁਰ੍ਭਕ੍ਤਿਯੁਕ੍ਤੌ ਚਂਡਿਕਾਂ ਪੁਤ੍ਰਕਾਮ੍ਯਯਾ
ਉਥੇ, ਦੋਵੇਂ ਨੇ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਫੁੱਲ, ਧੂਪ ਤੇ ਦੀਵੇ ਨਾਲ ਚੰਡੀਕਾ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਪੁਜਾ ਕੀਤੀ, ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਹੋਏ।
ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾ ਪੂਜਿਤਾ ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਦਿਨੈਃ ਸਪ੍ਤਭਿਰਂਬਿਕਾ । ਉਵਾਚ ਵਾਚਾ ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਂ ਭੂਤ੍ਵਾ ਵਿਸ਼ਦਮਾਨਸਾ
ਅੰਬਿਕਾ, ਦੋਵੇਂ ਵਲੋਂ ਸਤ ਦਿਨ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਪੁਜੀ ਗਈ, ਸਿੱਧਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬਿਲਕੁਲ ਸਾਫ ਮਨ ਨਾਲ ਬੋਲ ਪਈ।
ਪਾਰ੍ਵਤ੍ਯੁਵਾਚ- ਭੋ ਭੋ ਵੈਸ਼੍ਯ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾਸ੍ਮਿ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸੁਦृਢਯਾ ਤਵ । ਦਦਾਮਿ ਪੁਤ੍ਰਂ ਤੇ ਸਾਧੋ ਯਦਰ੍ਥੇ ਯਤ੍ਨਵਾਨਸਿ
ਪਾਰਵਤੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਓ ਵਪਾਰੀ, ਤੇਰੀ ਪੱਕੀ ਭਗਤੀ ਤੋਂ ਮੈਂ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ। ਜਿਸ ਲਈ ਤੂੰ ਇੰਨੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਦੇਵਾਂਗੀ।'
ਗਚ੍ਛ ਤ੍ਵਂ ਮਾ ਵਿਲਂਬਸ੍ਵ ਵਨਮੈਦ੍ਰਂ ਚ ਖਾਂਡਵਮ੍ । ਤਤ੍ਰ ਤੀਰ੍ਥਂ ਮਹਾਪੁਣ੍ਯਮਿਂਦ੍ਰਪ੍ਰਸ੍ਥਾਖ੍ਯਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਤੂੰ ਦੇਰੀ ਨਾ ਕਰ, ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਜੰਗਲ ਤੇ ਖਾਂਡਵ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਜਾ; ਉਥੇ ਇੰਦ੍ਰਪ੍ਰਸਥ ਨਾਮ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥ ਹੈ।
ਨਿਗਮੋਦ੍ਬੋਧਕਂ ਤਤ੍ਰ ਤੀਰ੍ਥਂ ਨਿਖਿਲਕਾਮਦਮ੍ । ਬृਹਸ੍ਪਤਿਕृਤਂ ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਹਿ ਤ੍ਵਂ ਸੁਤਵਾਂਛਯਾ
ਉਥੇ ਉਹ ਤੀਰਥ ਹੈ ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਨੂੰ ਜਾਗਰੂਕ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨੇ ਬਣਾਇਆ, ਉਥੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਨ੍ਹਾ।
ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਸੁਤਸ੍ਤਾਤ ਤਵ ਸ੍ਨਾਨੇਨ ਤਤ੍ਰ ਹਿ । ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਮਯਾਪ੍ਯਂਗ ਲਬ੍ਧਃ ਸ੍ਕਂਦਃ ਸੁਰਾਰਿਹਾ
ਉਥੇ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਤੈਨੂੰ ਯਕੀਨਨ ਪੁੱਤਰ ਹੋਵੇਗਾ; ਉਥੇ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਮੈਂ ਵੀ ਸਕੰਦ — ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ — ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਸੀ।
ਸ਼ਿਵਸ਼ਰ੍ਮੋਵਾਚ- ਇਤ੍ਯਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਵਚੋ ਦੇਵ੍ਯਾਃ ਪਿਤਾ ਮਮ ਸਹਸ੍ਤ੍ਰਿਯਾ । ਅਤ੍ਰਾਜਗਾਮ ਸਤ੍ਤੀਰ੍ਥੇ ਸਸ੍ਨੌ ਚ ਸੁਤਵਾਂਛਯਾ
ਸ਼ਿਵਸ਼ਰਮਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਦੇਵੀ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥ ਤੇ ਆਏ ਤੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਨ੍ਹਾਏ।'
ਉਪਸ੍ਕਰਵਤੀਰ੍ਧੇਨੂਰ੍ਦ੍ਵਿਜੇਭ੍ਯਃ ਪ੍ਰਦਦੌ ਸ਼ਤਮ੍ । ਦੇਵਾਨ੍ਪਿਤॄਂਸ਼੍ਚ ਸਂਤਰ੍ਪ੍ਯ ਯਥਾਵਿਧ੍ਯਤ੍ਰ ਬੁਦ੍ਧਿਮਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਸਜਾਵਟ ਵਾਲੀਆਂ ਸੌ ਗਾਂਵਾਂ ਦੋਵੇਂ ਜਾਤੀਆਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀਆਂ; ਤੇ, ਸਮਝਦਾਰ ਹੋ ਕੇ, ਉਥੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕੀਤਾ।
ਸਪ੍ਤਰਾਤ੍ਰਮੁषਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਦਂਪਤੀ ਯਤਮਾਨਸੌ । ਜਗ੍ਮਤੁਃ ਸ੍ਵਗृਹਾਨਿष੍ਟਲਾਭੋਤ੍ਫੁਲ੍ਲਮੁਖਾਂਬੁਜੌ
ਸੱਤ ਰਾਤਾਂ ਰਹਿ ਕੇ, ਭਗਤੀ ਭਰੇ ਦੋਵੇਂ ਪਤੀ-ਪਤਨੀ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਆਏ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਚਿਹਰੇ ਖਿੜੇ ਹੋਏ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨੇਵਾਭਵਦ੍ਗਰ੍ਭੋ ਮਾਸਿ ਮਾਤੁਰ੍ਮਮਾਨ੍ਵਹਮ੍ । ਵ੍ਯਤੀਤੇ ਨਵਮੇ ਮਾਸਿ ਜਾਤੋऽਹਂ ਦਸ਼ਮੇ ਸ਼ੁਭੇ
ਉਸੇ ਸਾਲ ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਗਰਭ ਰਹਿ ਗਿਆ; ਨੌ ਮਹੀਨੇ ਲੰਘਣ ਤੇ, ਮੈਂ ਦਸਵੇਂ ਪਵਿੱਤਰ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲਿਆ।