ਯਃ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਸਮਯੇ ਦੂਰਾਤ੍ਸ੍ਮृਤੋऽਪਿ ਪਿਤृਮੁਕ੍ਤਿਦਃ । ਤਂ ਗਯਾਯਾਂ ਸ੍ਥਿਤਂ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਨਮਾਮਿ ਸ਼੍ਰੀਗਦਾਧਰਮ੍
ਜੋ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਹ ਦੇ ਸਮੇਂ ਦੂਰੋਂ ਯਾਦ ਆਉਣ ਤੇ ਵੀ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਗਿਆ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਸ਼੍ਰੀ ਗਦਾਧਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਪਂਥਾਨਂ ਸਮਤੀਤ੍ਯ ਦੁਸ੍ਤਰਮਿਮਂ ਦੂਰਾਦਵੀਯਸ੍ਤਰਂ ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰ ਵ੍ਯਾਘ੍ਰਤਰਕ੍ਸ਼ੁਕਂਟਕਫਣਿਪ੍ਰਤ੍ਯਾਰ੍ਥਿਭਿਃ ਸਂਕੁਲਮ੍ । ਆਗਤ੍ਯ ਪ੍ਰਥਮਵ੍ਯਯਂ ਕृਪਣਵਾਗ੍ਯਾਚੇਜ੍ਜਨਃ । ਕਰ੍ਪਰੀਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਰਿਗਦਾਧਰ ਪ੍ਰਤਿਦਿਨਂ ਤ੍ਵਾਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਮੁਤ੍ਕਂਠਤੇ
ਇਹ ਔਖਾ ਰਸਤਾ, ਦੂਰ ਤੇ ਹੋਰ ਵੀ ਦੂਰ, ਛੋਟੇ ਜਾਨਵਰਾਂ, ਵਾਘਾਂ, ਚੋਰਾਂ, ਕੰਡਿਆਂ ਤੇ ਸੱਪਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਪਾਰ ਕਰਕੇ, ਪਹਿਲੀ ਵਾਰੀ ਆ ਕੇ, ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਨਿਮਰ ਬੋਲੀ ਨਾਲ ਮੰਗਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਕਰਪਰੀ, ਹੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਕੋਲ ਵੱਸਦੇ ਮਹਾਨ ਗਦਾਧਰ, ਮੈਂ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਤੈਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਤਰਸਦਾ ਹਾਂ।
ਸਰ੍ਵਾਤ੍ਮਨ੍ਨਿਜਦਰ੍ਸ਼ਨੇਨ ਚ ਗਯਾਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧੇਨ ਵੈ ਦੇਵਤਾਃ ਪ੍ਰੀਣਨ੍ਵਿਸ਼੍ਵਮਨੀਹਵਤ੍ਕਥਮਿਹੌਦਾਸੀਨ੍ਯਮਾਲਂਬਸੇ । ਕਿਂ ਤੇ ਸਰ੍ਵਦਨਿਰ੍ਦਯਤ੍ਵਮਧੁਨਾ ਕਿਂ ਵਾ ਪ੍ਰਭੁਤ੍ਵਂ ਕਲੇਃ ਕਿਂ ਵਾ ਸਤ੍ਵਨਿਰੀਕ੍ਸ਼ਣਂ ਨृषੁ ਚਿਰਂ ਕਿਂ ਵਾਸ੍ਯ ਸੇਵਾਰੁਚਿਃ
ਤੂੰ ਹਰ ਥਾਂ ਮੌਜੂਦ ਹੈਂ, ਤੇ ਗਯਾ ਵਿੱਚ ਕੀਤਾ ਸ੍ਰਾਦ੍ਹਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਵੀ ਤੂੰ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਤੋਂ ਬੇਪਰਵਾਹ ਕਿਉਂ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈਂ? ਕੀ ਇਹ ਤੇਰੀ ਬੇਮਹਰਬਾਨੀ ਹੈ, ਜਾਂ ਕਲਿਜੁਗ ਦੀ ਤਾਕਤ? ਜਾਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਚਿਰਕਾਲ ਤੋਂ ਚੰਗਿਆਈ ਦੇਖਣ ਦੀ ਆਦਤ, ਜਾਂ ਤੇਰੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਦੀ ਰੁਚੀ?
ਗਦਾਧਰ ਮਯਾ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਸਂਚੀਰ੍ਣਂ ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਤਃ । ਅਨੁਜਾਨੀਹਿ ਮਾਂ ਦੇਵ ਗਮਨਾਯ ਗृਹਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਗਦਾਧਰ ਜੀ, ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਮੈਂ ਸ੍ਰਾਦ੍ਹਾ ਪੂਰਾ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ। ਮੈਨੂੰ ਘਰ ਵਾਪਸ ਜਾਣ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਦੇ, ਪ੍ਰਭੂ।
ਚਤੁਰ੍ਣਾਂ ਦੇਵਤਾਨਾਂ ਚ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਰ੍ਥਦਾਯਕਮ੍ । ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਕਾਲੇ ਪਠੇਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਸ੍ਨਾਨਕਾਲੇ ਤੁ ਯਃ ਪਠੇਤ੍
ਚਾਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਜੋ ਸਤੋਤ੍ਰ ਹੈ, ਜੋ ਸੁਵਰਗ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਕਰਵਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸ੍ਰਾਦ੍ਹਾ ਸਮੇਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪੜ੍ਹਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਇਸਨਾਨ ਕਰਦੇ ਸਮੇਂ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ—
ਸਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥਸਮਂ ਸ੍ਨਾਨਂ ਸ਼੍ਰਵਣਾਤ੍ਪਠਨਾਜ੍ਜਪਾਤ੍ । ਪ੍ਰਯਾਗਸ੍ਯ ਚ ਗਂਗਾਯਾ ਯਮੁਨਾਯਾਃ ਸ੍ਤੁਤੇਰ੍ਦ੍ਵਿਜ । ਸ਼੍ਰਵਣੇਨ ਵਿਨਸ਼੍ਯਂਤਿ ਦੋषਾਸ਼੍ਚੈਵ ਤੁ ਕਰ੍ਮਜਾਃ
ਸੁਣਨ, ਪੜ੍ਹਨ ਤੇ ਜਪਣ ਨਾਲ ਇਸਨਾਨ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਦੁਜਾ, ਪ੍ਰਯਾਗ, ਗੰਗਾ ਤੇ ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਸਤੋਤ੍ਰ ਸੁਣਨ ਨਾਲ ਕਰਮਾਂ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਦੋਸ਼ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਮਹਾਦੇਵਉਵਾਚ- ਸ਼ृਣੁ ਨਾਰਦ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਤੁਲਸੀਭਵਮ੍ । ਯਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਪਾਪਾਦਾਜਨ੍ਮਮਰਣਾਂਤਿਕਾਤ੍
ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਨਾਰਦ ਜੀ, ਸੁਣੋ, ਮੈਂ ਤੁਲਸੀ ਦੇ ਜਨਮ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦੱਸਾਂਗਾ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਤੇ ਜਨਮ ਮਰਨ ਦੇ ਚੱਕਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਪਤ੍ਰਂ ਪੁष੍ਪਂ ਫਲਂ ਮੂਲਂ ਸ਼ਾਖਾ ਤ੍ਵਕ੍ਸ੍ਕਂਧਸਂਜ੍ਞਿਤਮ੍ । ਤੁਲਸੀ ਸਂਭਵਂ ਸਰ੍ਵਂ ਪਾਵਨਂ ਮृਤ੍ਤਿਕਾਦਿਕਮ੍
ਪੱਤਾ, ਫੁੱਲ, ਫਲ, ਜੜ੍ਹ, ਟਾਹਣੀ, ਛਾਲ ਤੇ ਡੰਡੀ—ਤੁਲਸੀ ਦੇ ਸਾਰੇ ਹਿੱਸੇ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਮਿੱਟੀ ਵੀ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਸ਼ਰੀਰਂ ਦਹ੍ਯਤੇ ਯੇषਾਂ ਤੁਲਸੀਕਾष੍ਠਵਹ੍ਨਿਨਾ । ਦਤ੍ਵਾ ਚ ਤੁਲਸੀਕਾष੍ਠਂ ਸਰ੍ਵਾਂਗੇषੁ ਮृਤਸ੍ਯ ਵੈ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੁਲਸੀ ਦੀ ਲੱਕੜ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸਾੜੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਤੁਲਸੀ ਦੀ ਲੱਕੜ ਸਰੀਰ ਦੇ ਹਰ ਹਿੱਸੇ 'ਤੇ ਰੱਖੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ—
ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ਯਃ ਕੁਰੁਤੇ ਦਾਹਂ ਸੋऽਪਿ ਪਾਪਾਤ੍ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯਤੇ । ਮਰਣੇ ਯਸ੍ਯ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਕੀਰ੍ਤਨਂ ਸ੍ਮਰਣਂ ਹਰੇਃ
ਫਿਰ ਜੋ ਦਾਹ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮਰਨ ਵੇਲੇ ਜੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਹਰੀ ਦਾ ਨਾਮ ਜਪਣ ਜਾਂ ਯਾਦ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—
ਤੁਲਸੀਦਾਰੁਣਾ ਦਾਹੋ ਨ ਤਸ੍ਯ ਪੁਨਰਾਵृਤਿਃ । ਯਦ੍ਯੇਕਂ ਤੁਲਸੀਕਾष੍ਠਂ ਮਧ੍ਯੇ ਕਾष੍ਠਸ਼ਤਸ੍ਯ ਹਿ
ਤੁਲਸੀ ਦੀ ਲੱਕੜ ਨਾਲ ਦਾਹ ਹੋਣ 'ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮੁੜ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ। ਜੇ ਸੌ ਲੱਕੜਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵੀ ਤੁਲਸੀ ਦੀ ਲੱਕੜ ਹੋਵੇ—
ਦਾਹਕਾਲੇ ਭਵੇਨ੍ਮੁਕ੍ਤਿਃ ਕੋਟਿਪਾਪਾਯੁਤਸ੍ਯ ਚ । ਗਂਗਾਂਭਸਾਭਿषੇਕੇਣ ਯਾਂਤਿ ਪੁਣ੍ਯਾਨਿ ਪੁਣ੍ਯਤਾਮ੍
ਦਾਹ ਸਮੇਂ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਕੋਟੀਆਂ ਪਾਪ ਹੋਣ। ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਇਸਨਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਪੁੰਨ ਵਧ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤੁਲਸੀਕਾष੍ਠਮਿਸ਼੍ਰਾਣਿ ਯਾਂਤਿ ਦਾਰੂਣਿ ਪੁਣ੍ਯਤਾਮ੍ । ਤੁਲਸੀਕਾष੍ਠਸਂਮਿਸ਼੍ਰਾ ਯਾਵਤ੍ਪ੍ਰਜ੍ਵਲਤੇ ਚਿਤਾ
ਤੁਲਸੀ ਦੀ ਲੱਕੜ ਮਿਲੀ ਹੋਈ ਲੱਕੜਾਂ ਪੁੰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਜਦ ਤਕ ਚਿਤਾ 'ਤੇ ਤੁਲਸੀ ਦੀ ਲੱਕੜ ਨਾਲ ਅੱਗ ਜਲਦੀ ਰਹੇ—
ਦਹ੍ਯਂਤਿ ਤਸ੍ਯ ਪਾਪਾਨਿ ਕਲ੍ਪਕੋਟਿਕृਤਾਨਿ ਵੈ । ਦਹ੍ਯਮਾਨਂ ਨਰਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੁਲਸੀਕਾष੍ਠਵਹ੍ਨਿਨਾ
ਕਲਪਾਂ ਦੇ ਕੋਟੀਆਂ ਪਾਪ ਉਸ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸਾੜੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਤੁਲਸੀ ਦੀ ਲੱਕੜ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸਾੜਦੇ ਵੇਖੇ—
ਨਯਂਤਿ ਤਂ ਵਿष੍ਣੁਦੂਤਾ ਨ ਚ ਵੈ ਯਮਕਿਂਕਰਾਃ । ਜਨ੍ਮਕੋਟਿਸਹਸ੍ਰੈਸ੍ਤੁ ਮੁਕ੍ਤੋ ਯਾਤਿ ਜਨਾਰ੍ਦਨਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਦੂਤ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਯਮ ਦੇ ਸੇਵਕ ਨਹੀਂ। ਲੱਖਾਂ-ਕੋਟੀਆਂ ਜਨਮਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਉਹ ਜਨਾਰਦਨ ਦੇ ਦਰ ਤੇ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ।
ਦਹ੍ਯਂਤੇ ਯੇ ਨਰਾ ਲੋਕੇ ਤੁਲਸੀਕਾष੍ਠਵਹ੍ਨਿਨਾ । ਤਾਨ੍ਵਿਮਾਨਸ੍ਥਿਤਾਨ੍ਦੇਵਾਃ ਕ੍ਸ਼ਿਪਂਤਿ ਕੁਸੁਮਾਂਜਲਿਮ੍
ਜੋ ਲੋਕ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਤੁਲਸੀ ਦੀ ਲੱਕੜ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸਾੜੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਦੇਵਤੇ ਆਪਣੇ ਵਿਮਾਨਾਂ 'ਤੇ ਬੈਠ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਨृਤ੍ਯਂਤ੍ਯਪ੍ਸਰਸਃ ਸਰ੍ਵਾ ਗੀਤਂ ਗਾਯਂਤਿ ਗਾਯਕਾਃ । ਜਾਯਂਤੇ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਤਂ ਵਿष੍ਣੁਃ ਸਂਤੁष੍ਟਃ ਸ਼ਂਭੁਨਾ ਸਹ
ਸਾਰੀਆਂ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨੱਚਦੀਆਂ ਹਨ, ਗਾਇਕ ਗੀਤ ਗਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਤੇ ਸ਼ੰਭੂ ਦੋਵੇਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਤਂ ਕਰੇ ਸ਼ੌਰਿਰ੍ਗृਹਂ ਨੀਤ੍ਵਾਸ੍ਯ ਚਾਂਗਤਃ । ਮਾਰ੍ਜਯੇਤ੍ਸਰ੍ਵਪਾਪਾਨਿ ਪਸ਼੍ਯਤਾਂ ਤ੍ਰਿਦਿਵੌਕਸਾਮ੍
ਸ਼ੌਰੀ ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਤ੍ਰਿਦੇਵ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਮਿਟਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਮਹੋਤ੍ਸਵਂ ਕਾਰਯਿਤ੍ਵਾ ਜਯਸ਼ਬ੍ਦਪੁਰਃਸਰਮ੍ । ਜ੍ਵਲਤੇ ਯਤ੍ਰ ਚਾਜ੍ਯੇਨ ਤੁਲਸੀਕਾष੍ਠਪਾਵਕਃ
ਜਿੱਥੇ ਤੁਲਸੀ ਦੀ ਲੱਕੜ ਦੀ ਅੱਗ ਘੀ ਨਾਲ ਜਲਦੀ ਹੈ, ਉਥੇ ਵੱਡਾ ਉਤਸਵ ਮਨਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੈਕਾਰਾਂ ਨਾਲ।
ਅਗ੍ਨ੍ਯਗਾਰੇ ਸ਼੍ਮਸ਼ਾਨੇ ਵਾ ਦਹ੍ਯਤੇ ਪਾਤਕਂ ਨृਣਾਮ੍ । ਹੋਮਂ ਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਯੇ ਵਿਪ੍ਰਾਸ੍ਤੁਲਸੀਕਾष੍ਠਵਹ੍ਨਿਨਾ । ਸਿਕ੍ਤੇ ਸਿਕ੍ਤੇ ਤਿਲੇ ਵਾਪਿ ਅਗ੍ਨਿष੍ਟੋਮਫਲਂ ਲਭੇਤ੍
ਅੱਗ ਦੇ ਘਰ ਜਾਂ ਸ਼ਮਸ਼ਾਨ ਵਿੱਚ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਸਾੜੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੁਲਸੀ ਦੀ ਲੱਕੜ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਹੋਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਤਿਲ ਛਿੜਕਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਅਗਨਿਸ਼ਤੋਮ ਯਗ ਦਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਯੋ ਦਦਾਤਿ ਹਰੇਰ੍ਧੂਪਂ ਤੁਲਸੀਕਾष੍ਠਸਂਭਵਮ੍ । ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁਸਮਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਲਭਤੇ ਗੋਸ਼ਤਂ ਫਲਮ੍
ਜੋ ਕੋਈ ਹਰਿ ਨੂੰ ਤੁਲਸੀ ਦੀ ਲੱਕੜ ਤੋਂ ਬਣਿਆ ਧੂਪ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇੰਦਰ ਵਰਗਾ ਪਵਿੱਤਰ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸੋ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਦਾਨ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਨੈਵੇਦ੍ਯਂ ਪਚ੍ਯਤੇ ਯਸ੍ਤੁ ਤੁਲਸੀਕਾष੍ਠਵਹ੍ਨਿਨਾ । ਮੇਰੁਤੁਲ੍ਯਂ ਭਵੇਦ੍ਦਤ੍ਤਂ ਤਦਨ੍ਨਂ ਕੇਸ਼ਵਸ੍ਯ ਹਿ
ਜੇ ਕੋਈ ਤੁਲਸੀ ਦੀ ਲੱਕੜ ਦੀ ਅੱਗ 'ਚ ਨੈਵੇਦਿਆ ਪਕਾ ਕੇ ਕੇਸ਼ਵ ਨੂੰ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਭੋਜਨ ਮੈਰੂ ਪਹਾੜ ਵਰਗਾ ਕੀਮਤੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤੁਲਸੀਪਾਵਕੇਨਾਥ ਯੋ ਦੀਪਂ ਕੁਰੁਤੇ ਹਰੇਃ । ਦੀਪਲਕ੍ਸ਼ਸਹਸ੍ਰਾਣਾਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਸ ਲਭਤੇ ਫਲਮ੍
ਜੋ ਹਰਿ ਲਈ ਤੁਲਸੀ ਦੀ ਲੱਕੜ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਦੀਵਾ ਬਲਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਲੱਖਾਂ ਦੀਵਿਆਂ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਫਲ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਨ ਤੇਨ ਸਦृਸ਼ੋ ਲੋਕੇ ਵੈष੍ਣਵੋ ਭੁਵਿ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ । ਯਃ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤਿ ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਤੁਲਸੀਕਾष੍ਠਚਂਦਨਮ੍
ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਕੋਈ ਵੀ ਵਿਸ਼ਨੁ ਭਗਤ ਉਸ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਤੁਲਸੀ ਦੀ ਲੱਕੜ ਤੋਂ ਬਣਿਆ ਚੰਦਨ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਸ ਜਾਯਤੇ ਕृਪਾਪਾਤ੍ਰਂ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਵਾਡਵਸਤ੍ਤਮ
ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੀ ਦਇਆ ਦਾ ਪਾਤਰ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਵਾਢਾ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਘੋੜੇ।
ਤੁਲਸੀਦਾਰੁਜਾਤੇਨ ਚਂਦਨੇਨ ਕਲੌ ਹਰਿਮ੍ । ਵਿਲਿਪ੍ਯ ਭਕ੍ਤਿਤੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਰਮਤੇ ਹਰਿਸਨ੍ਨਿਧੌ
ਤੁਲਸੀ ਦੀ ਲੱਕੜ ਤੋਂ ਬਣੇ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਹਰਿ ਨੂੰ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਰੋਜ਼ ਲਗਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਹਰਿ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਤੁਲਸੀਪਂਕਲਿਪ੍ਤਾਂਗਃ ਕੁਰੁਤੇ ਵਿष੍ਣੁਪੂਜਨਮ੍ । ਪੂਜਾਸ਼ਤਦਿਨੈਕਾਹ੍ਨਾ ਲਭ੍ਯਤੇ ਗੋਸ਼ਤਂ ਫਲਮ੍
ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੀ ਪੂਜਾ ਤੁਲਸੀ ਦੇ ਲੇਪ ਨਾਲ ਲਗਾ ਕੇ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇੱਕ ਦਿਨ 'ਚ ਸੋ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਦਾਨ ਦਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸੋ ਦਿਨਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ।
ਵਿਲੇਪਾਰ੍ਥੇ ਤੁ ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਤੁਲਸੀਕਾष੍ਠਚਂਦਨਮ੍ । ਮਂਦਿਰੇ ਤਿष੍ਠਤੇ ਯਾਵਤ੍ਤਾਵਤ੍ਪੁਣ੍ਯਫਲਂ ਸ਼ृਣੁ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਲੇਪ ਲਈ ਤੁਲਸੀ ਦੀ ਲੱਕੜ ਤੋਂ ਬਣਿਆ ਚੰਦਨ ਜਿੰਨਾ ਸਮੇਂ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਤਨਾ ਸਮਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਤਿਲਪ੍ਰਸ੍ਥਾष੍ਟਕਂ ਦਤ੍ਵਾ ਯਤ੍ਪੁਣ੍ਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਯਾਨ੍ਨਰਃ । ਤਤ੍ਫਲਂ ਜਾਯਤੇ ਪੁਂਸਾਂ ਪ੍ਰਸਾਦਾਚ੍ਚਕ੍ਰਪਾਣਿਨਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਅੱਠ ਪ੍ਰਸਤ ਤਿਲ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਚਕਰਧਾਰੀ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਉਹੀ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਯੋ ਦਦਾਤਿ ਪਿਤॄਣਾਂ ਤੁ ਪਿਂਡੇ ਤੁਲਸਿਸਂਭਵਮ੍ । ਦਲਂ ਸਂਜਾਯਤੇ ਤृਪ੍ਤਿਃ ਪਤ੍ਰੇ ਪਤ੍ਰੇ ਸ਼ਤਾਬ੍ਦਿਕਾ
ਜੋ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਤੁਲਸੀ ਸਮੇਤ ਪਿੰਡ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਰ ਪੱਤੇ ਲਈ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸੋ ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।