ਗृਹਦਾਤਾਗ੍ਰ੍ਯਵੇਸ਼੍ਮਾਨਿ ਰੂਪ੍ਯਦੋ ਰੂਪਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਵਾਸੋਦਸ਼੍ਚਂਦ੍ਰਸਾਲੋਕ੍ਯਮਸ਼੍ਵਦੋ ਯਾਨਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਘਰ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਵਧੀਆ ਘਰਾਂ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਚਾਂਦੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਵਧੀਆ ਸੁੰਦਰਤਾ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਕਪੜੇ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਚੰਦ ਦੀ ਦੁਨੀਆਂ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਘੋੜੇ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਵਧੀਆ ਸਵਾਰੀ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਅਨ੍ਨਦਾਤਾ ਸ਼੍ਰਿਯਂ ਸ੍ਵੇष੍ਟਾਂ ਗੋਦੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਵਿष੍ਟਪਮ੍ । ਯਾਨਸ਼ਯ੍ਯਾਪ੍ਰਦੋ ਭਾਰ੍ਯ੍ਯਾਮੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਮਭਯਪ੍ਰਦਃ
ਅੰਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਆਪਣੀ ਮਨਚਾਹੀ ਲਕ਼shmi ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਗਾਂ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਬ੍ਰਹਮ ਲੋਕ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਗੱਡੀ ਤੇ ਵਿਛੋਣੇ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਪਤਨੀ ਤੇ ਰਾਜ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਡਰ-ਰਹਿਤਤਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਸੁਰੱਖਿਆ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਧਾਨ੍ਯਦਃ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਂ ਸੌਖ੍ਯਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਦੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਮ੍ । ਧਾਨ੍ਯਾਨ੍ਯਪਿ ਯਥਾਸ਼ਕ੍ਤਿ ਵਿਪ੍ਰੇषੁ ਪ੍ਰਤਿਪਾਦਯੇਤ੍
ਅਨਾਜ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਸਦਾ ਸੁਖ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਬ੍ਰਹਮ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਸਦਾ ਬ੍ਰਹਮ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਤੇ ਅਨਾਜ ਵੀ ਜਿੰਨੀ ਸਮਰਥਾ ਹੋਵੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਵੇਦਵਿਦ੍ਯਾਵਿਸ਼ਿष੍ਟੇषੁ ਪ੍ਰੇਤ੍ਯ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਸਮਸ਼੍ਨੁਤੇ । ਗਵਾਂ ਚਾਨ੍ਨਪ੍ਰਦਾਨੇਨ ਸਰ੍ਵਪਾਪੈਃ ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਜੋ ਵੈਦਕ ਗਿਆਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਸਵਰਗ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਗਾਂ ਤੇ ਅੰਨ ਦੇਣ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਇਂਧਨਾਨਾਂ ਪ੍ਰਦਾਨੇਨ ਦੀਪ੍ਤਾਗ੍ਨਿਰ੍ਜਾਯਤੇ ਨਰਃ । ਫਲਮੂਲਾਨਿ ਪਾਨਾਨਿ ਸ਼ਾਕਾਨਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ
ਇੰਧਨ ਦੇਣ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚਮਕਦਾਰ ਅੱਗ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਫਲ, ਪੀਣ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸਬਜ਼ੀਆਂ,
ਪ੍ਰਦਦ੍ਯਾਦ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਭ੍ਯਸ੍ਤੁ ਮੁਦਾਯੁਕ੍ਤਃ ਸਦਾ ਭਵੇਤ੍ । ਔषਧਂ ਸ੍ਨੇਹਮਾਹਾਰਂ ਰੋਗਿਣੋ ਰੋਗਸ਼ਾਂਤਯੇ
ਹਮੇਸ਼ਾ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦੇਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ; ਦਵਾਈ, ਤੇਲ ਤੇ ਭੋਜਨ ਰੋਗੀਆਂ ਨੂੰ ਰੋਗ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਦਦਾਨੋ ਰੋਗਰਹਿਤਃ ਸੁਖੀ ਦੀਰ੍ਘਾਯੁਰੇਵ ਚ । ਅਸਿਪਤ੍ਰਵਨਂ ਮਾਰ੍ਗਂ ਕ੍ਸ਼ੁਰਧਾਰਾਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਰੋਗ-ਰਹਿਤ, ਖੁਸ਼ ਤੇ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਵਾਲਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਤਲਵਾਰਾਂ ਦੇ ਜੰਗਲ ਦਾ ਰਸਤਾ, ਜਿੱਥੇ ਕਲੇਸ਼ ਤੇ ਧਾਰਾਂ ਹਨ,
ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਤਾਪਂ ਚ ਤਰਤਿ ਛਤ੍ਰੋਪਾਨਤ੍ਪ੍ਰਦੋ ਨਰਃ । ਯਦ੍ਯਦਿष੍ਟਤਮਂ ਲੋਕੇ ਯਚ੍ਚਾਸ੍ਯਾਪੇਕ੍ਸ਼ਿਤਂ ਗृਹੇ
ਛਤਰੀ ਤੇ ਜੁੱਤੇ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਤੇਜ਼ ਗਰਮੀ ਤੋਂ ਪਾਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਕੁਝ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਘਰ ਵਿੱਚ ਲੋੜੀਂਦਾ ਹੈ,
ਤਤ੍ਤਦ੍ਗੁਣਵਤੇ ਦੇਯਂ ਤਦੇਵਾਕ੍ਸ਼ਯਮਿਚ੍ਛਤਾ । ਅਯਨੇ ਵਿषੁਵੇ ਚੈਵ ਗ੍ਰਹਣੇ ਚਂਦ੍ਰਸੂਰ੍ਯਯੋਃ
ਉਹ ਗੁਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਉਹ ਦਾਨ ਅਟੱਲ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਅਯਨ, ਵਿਸ਼ੁਵ ਤੇ ਚੰਦ-ਸੂਰਜ ਗ੍ਰਹਣ ਸਮੇਂ,
ਸਂਕ੍ਰਾਂਤ੍ਯਾਦਿषੁ ਕਾਲੇषੁ ਦਤ੍ਤਂ ਭਵਤਿ ਚਾਕ੍ਸ਼ਯਮ੍ । ਪ੍ਰਯਾਗਾਦਿषੁ ਤੀਰ੍ਥੇषੁ ਪੁਣ੍ਯੇष੍ਵਾਯਤਨੇषੁ ਚ
ਸੰਕ੍ਰਾਂਤੀ ਆਦਿ ਸਮਿਆਂ 'ਤੇ ਦਿੱਤਾ ਦਾਨ ਅਟੱਲ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਪ੍ਰਯਾਗ ਵਰਗੇ ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥਾਂ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਦਰਾਂ ਵਿੱਚ,
ਦਤ੍ਵਾ ਚਾਕ੍ਸ਼ਯਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਨਦੀਪ੍ਰਸ੍ਰਵਣੇषੁ ਚ । ਦਾਨਧਰ੍ਮਾਤ੍ਪਰੋ ਧਰ੍ਮੋ ਭੂਤਾਨਾਂ ਨੇਹ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
ਨਦੀਆਂ ਦੇ ਸਰੋਤਾਂ 'ਤੇ ਦਾਨ ਦੇਣ ਨਾਲ ਅਟੱਲਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਸਾਰੇ ਕਰਤਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਦਾਨ ਧਰਮ ਹੀ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਵਿਪ੍ਰਾਯ ਦਾਤਵ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰਿਯਾਯ ਦ੍ਵਿਜਾਤਿਭਿਃ । ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਯ ਭੂਤਿਕਾਮੇਨ ਤਥਾ ਪਾਪੋਪਸ਼ਾਂਤਯੇ
ਇਸ ਲਈ, ਦੁਜਾਤੀਆਂ ਨੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੇ ਸ਼੍ਰੋਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਸਵਰਗ, ਭਲਾਈ ਤੇ ਪਾਪ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ।
ਮੁਮੁਕ੍ਸ਼ੁਣਾ ਤੁ ਦਾਤਵ੍ਯਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਭ੍ਯਸ੍ਤਥਾਨ੍ਵਹਮ੍ । ਦੀਯਮਾਨਂ ਤੁ ਯੋ ਮੋਹਾਦ੍ਗੋਵਿਪ੍ਰਾਗ੍ਨਿਸੁਰੇषੁ ਚ
ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇਵੇ। ਪਰ ਜੋ ਮੂਰਖਤਾ ਕਰਕੇ ਗਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਅੱਗ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ—
ਨਿਵਾਰਯਤ੍ਯਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਤਿਰ੍ਯਗ੍ਯੋਨਿਂ ਵ੍ਰਜੇਤ ਸਃ । ਯਸ੍ਤੁ ਦ੍ਰਵ੍ਯਾਰ੍ਜਨਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਨਾਰ੍ਚਯੇਦ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨ੍ਸੁਰਾਨ੍
ਉਹ ਬੇਇਮਾਨ ਮਨੁੱਖ ਦਾਨ ਰੋਕਦਾ ਹੈ ਤੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਦੀ ਜਾਤੀ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਧਨ ਕਮਾ ਕੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਜਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾ ਕਰੇ—
ਸਰ੍ਵਸ੍ਵਮਪਹृਤ੍ਯੈਨਂ ਰਾਜਾ ਰਾष੍ਟ੍ਰਾਤ੍ਪ੍ਰਵਾਸਯੇਤ੍ । ਯਸ੍ਤੁ ਦੁਰ੍ਭਿਕ੍ਸ਼ਵੇਲਾਯਾਮਨ੍ਨਾਦ੍ਯਂ ਨ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤਿ
ਉਸ ਦਾ ਸਾਰਾ ਧਨ ਰਾਜਾ ਜਬਤ ਕਰ ਲਏ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਸ਼ ਤੋਂ ਨਿਕਾਲ ਦੇਵੇ। ਤੇ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਕੱਲ੍ਹ ਦੇ ਸਮੇਂ ਭੁੱਖੇ ਨੂੰ ਖਾਣਾ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ—
ਮ੍ਰਿਯਮਾਣੇषੁ ਵਿਪ੍ਰੇषੁ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਃ ਸ ਤੁ ਗਰ੍ਹਿਤਃ । ਨ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਣੀਯੁਃ ਨ ਵਸੇਯੁਸ਼੍ਚ ਤੇਨ ਹਿ
ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮਰ ਰਹੇ ਹੋਣ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨਿੰਦਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਹੋਰ ਲੋਕ ਉਸ ਤੋਂ ਕੁਝ ਨਾ ਲੈਣ ਤੇ ਉਸ ਨਾਲ ਨਾ ਰਹਿਣ।
ਆਜ੍ਞਾਯਿਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਕਾਦ੍ਰਾष੍ਟ੍ਰਾਦ੍ਰਾਜਾ ਤਂ ਵਿਪ੍ਰਵਾਸਯੇਤ੍ । ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਸਦ੍ਭ੍ਯੋ ਦਦਾਤੀਹ ਸ੍ਵਦ੍ਰਵ੍ਯਂ ਧਰ੍ਮਸਾਧਨਮ੍
ਇਸ ਗਲ ਦਾ ਪਤਾ ਲੱਗਣ 'ਤੇ ਰਾਜਾ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਰਾਜ ਤੋਂ ਕੱਢ ਦੇਵੇ। ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ, ਆਪਣਾ ਧਨ ਇੱਥੇ ਚੰਗਿਆਂ ਨੂੰ ਧਰਮ ਲਈ ਦਿੰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸਪੂਰ੍ਵਾਭ੍ਯਧਿਕਃ ਪਾਪੀ ਨਰਕੇ ਪਚ੍ਯਤੇ ਨਰਃ । ਸ੍ਵਾਧ੍ਯਾਯਵਂਤੋ ਯੇ ਵਿਪ੍ਰਾ ਵਿਦ੍ਯਾਵਂਤੋ ਜਿਤੇਂਦ੍ਰਿਯਾਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਐਸਾ ਪਾਪ ਕਰ ਕੇ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧੇਰੇ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਸੜਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਗਿਆਨਵਾਨ, ਸਵੈ-ਨਿਯੰਤਰਿਤ ਤੇ ਵਿਦਵਾਨ ਹਨ—
ਸਤ੍ਯਸਂਯਮਸਂਯੁਕ੍ਤਾਸ੍ਤੇਭ੍ਯੋ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ । ਪ੍ਰਭੁਕ੍ਤਮਪਿ ਵਿਦ੍ਵਾਂਸਂ ਧਾਰ੍ਮਿਕਂ ਭੋਜਯੇਦ੍ਦ੍ਵਿਜਮ੍
ਸੱਚ ਤੇ ਸੰਯਮ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਹੀ ਦਾਨ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਉਹ ਵਿਦਵਾਨ ਤੇ ਧਰਮਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਖਾ ਚੁੱਕਾ ਹੋਵੇ, ਫਿਰ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਨ ਚ ਮੂਰ੍ਖਮਵृਤ੍ਤਸ੍ਥਂ ਦਸ਼ਰਾਤ੍ਰਮੁਪੋषਿਤਮ੍ । ਸਨ੍ਨਿਕृष੍ਟਮਤਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰਿਯਂ ਯਃ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤਿ
ਪਰ ਮੂਰਖ, ਨੀਚ ਆਚਰਨ ਵਾਲੇ ਜਾਂ ਦਸ ਰਾਤਾਂ ਉਪਵਾਸ ਕਰ ਚੁੱਕੇ ਨੂੰ ਦਾਨ ਨਾ ਦੇਵੇ। ਜੋ ਨੇੜੇ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਵਿਦਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਸ ਤੇਨ ਕਰ੍ਮਣਾ ਪਾਪੀ ਦਹਤ੍ਯਾਸਪ੍ਤਮਂ ਕੁਲਮ੍ । ਯਦਿ ਸ੍ਯਾਦਧਿਕੋ ਵਿਪ੍ਰਃ ਸ਼ੀਲਵਿਦ੍ਯਾਦਿਭਿਃ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਉਹ ਇਸ ਕਰਮ ਨਾਲ ਪਾਪੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਆਪਣੀ ਸੱਤਵੀਂ ਪੀੜੀ ਤੱਕ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਚਰਿਤਰ, ਗਿਆਨ ਆਦਿ ਵਿੱਚ ਵਧੀਆ ਹੋਵੇ—
ਤਸ੍ਮੈ ਯਤ੍ਨੇਨ ਦਾਤਵ੍ਯਮਤਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਚ ਸਨ੍ਨਿਧਿਮ੍ । ਯੋਰ੍ਚਿਤਂ ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਣੀਯਾਦ੍ਦਦ੍ਯਾਦਰ੍ਚਿਤਮੇਵ ਚ
ਉਸ ਨੂੰ ਯਤਨ ਕਰਕੇ ਦਾਨ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਨੇੜੇ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ। ਜੋ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਦਾਨ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਤਿਕਾਰ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਹੀ ਦਾਨ ਦੇਵੇ।
ਤਾਵੁਭੌ ਗਚ੍ਛਤਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਨਰਕਂ ਤੁ ਵਿਪਰ੍ਯਯੇ । ਨ ਵਾਰ੍ਯਪਿ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛੇਤ ਨਾਸ੍ਤਿਕੇ ਹੈਤੁਕੇਪਿ ਚ
ਦਾਤਾ ਤੇ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਦੋਵੇਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਰਗ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਉਲਟ ਕਰਮ ਨਾਲ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਵੈਦ ਨੂੰ ਨਕਾਰਦੇ ਜਾਂ ਨਾਸਤਿਕ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਵੀ ਨਾ ਦੇਵੇ।
ਨ ਪਾਖਂਡੇषੁ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਨਾਵੇਦਵਿਦਿਧਰ੍ਮਵਿਤ੍ । ਰੂਪ੍ਯਂ ਚੈਵ ਹਿਰਣ੍ਯਂ ਚ ਗਾਮਸ਼੍ਵਂ ਪृਥਿਵੀਂ ਤਿਲਾਨ੍
ਕਿਸੇ ਪਾਖੰਡੀ, ਵੈਦ-ਅਗਿਆਨੀ ਜਾਂ ਧਰਮ-ਅਗਿਆਨੀ ਨੂੰ ਵੀ ਦਾਨ ਨਾ ਦੇਵੇ। ਚਾਂਦੀ, ਸੋਨਾ, ਗਾਂ, ਘੋੜਾ, ਜ਼ਮੀਨ, ਤੇ ਤਿਲ—
ਅਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਣੀਯਾਦ੍ਭਸ੍ਮੀ ਭਵਤਿ ਕਾष੍ਠਵਤ੍ । ਦ੍ਵਿਜਾਤਿਭ੍ਯੋ ਧਨਂ ਲਿਪ੍ਸੇਤ੍ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਤੇਭ੍ਯੋ ਦ੍ਵਿਜੋਤਮਃ
ਜੇ ਅਗਿਆਨੀ ਮਨੁੱਖ ਇਹ ਦਾਨ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਇਹ ਲੱਕੜ ਵਾਂਗ ਭਸਮ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਚੰਗਿਆਂ ਤੋਂ ਹੀ ਧਨ ਲੈਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖੇ—
ਅਪਿ ਰਾਜਨ੍ਯਵੈਸ਼੍ਯਾਭ੍ਯਾਂ ਨ ਤੁ ਸ਼ੂਦ੍ਰਾਤ੍ਕਥਂਚਨ । ਵृਤ੍ਤਿਸਂਕੋਚਮਨ੍ਵਿਚ੍ਛੇਨ੍ਨੇਹੇਤ ਧਨਵਿਸ੍ਤਰਮ੍
ਕਿਸ਼ਤਰੀ ਤੇ ਵੈਸ਼ ਤੋਂ ਵੀ ਲੈ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਸ਼ੂਦਰ ਤੋਂ ਕਦੇ ਵੀ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਸਧਾਰਣ ਜੀਵਨ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰੇ, ਵੱਡੇ ਧਨ ਦੀ ਲਾਲਚ ਨਾ ਕਰੇ।
ਧਨਲੋਭੇ ਪ੍ਰਸਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣ੍ਯਾਦੇਵ ਹੀਯਤੇ । ਵੇਦਾਨਧੀਤ੍ਯ ਸਕਲਾਨ੍ਯਜ੍ਞਾਂਸ਼੍ਚਾਵਾਪ੍ਯ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਧਨ ਦੀ ਲਾਲਚ ਵਿੱਚ ਫਸ ਕੇ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਤਾ ਤੋਂ ਹਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਸਾਰੇ ਵੈਦ ਪੜ੍ਹ ਲਏ ਤੇ ਸਾਰੇ ਯਜਨ ਕਰ ਲਏ—
ਨ ਤਾਂ ਗਤਿਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਸਂਤੋषਾਦ੍ਯਾਮਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍ । ਪ੍ਰਤਿਗ੍ਰਹਰੁਚਿਰ੍ਨ ਸ੍ਯਾਚ੍ਛੂਦ੍ਰਾਨ੍ਨ ਤੁ ਸਮਾਹਰੇਤ੍
ਉਹ ਉਹ ਦਰਜਾ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦਾ ਜੋ ਸੰਤੋਖ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਤੋਂ ਦਾਨ ਲੈਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾ ਰੱਖੇ, ਨਾ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਕੁਝ ਇਕੱਠਾ ਕਰੇ।
ਸ੍ਥਿਤ੍ਯਰ੍ਥਾਦਧਿਕਂ ਗृਹ੍ਣਨ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਯਾਤ੍ਯਧੋਗਤਿਮ੍ । ਯਸ੍ਤੁ ਯਾਤਿ ਨ ਸਂਤੋषਂ ਨ ਸ ਸ੍ਵਰ੍ਗਸ੍ਯ ਭਾਜਨਮ੍
ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜ਼ਰੂਰਤ ਤੋਂ ਵੱਧ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨੀਵੀਂ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਸੰਤੋਖ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ, ਉਹ ਸੁਰਗ ਦਾ ਹੱਕਦਾਰ ਨਹੀਂ।
ਉਦ੍ਵੇਜਯਤਿ ਭੂਤਾਨਿ ਯਥਾ ਚੌਰਸ੍ਤਥੈਵ ਸਃ । ਗੁਰੁਂ ਭृਤ੍ਯਾਂਸ਼੍ਚੋਜ੍ਜਿਹੀਰ੍षੁਸ੍ਤਰ੍ਪਯਨ੍ਦੇਵਤਾਤਿਥੀਨ੍
ਉਹ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਚੋਰ ਵਾਂਗ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਜਾਂ ਨੌਕਰਾਂ ਨੂੰ ਵੰਜਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ—