ਦੀਯਤੇ ਵਿष੍ਣੁਮੇਵਾਪਿ ਤਦਨਂਤਫਲਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍ । ਯੋ ਹਿ ਯਾਂ ਦੇਵਤਾਮਿਚ੍ਛੇਤ੍ਸਮਾਰਾਧਯਿਤੁਂ ਨਰਃ
ਉਹ ਅਨੰਤ ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਵਿਸ਼ਨੁ ਨੂੰ ਹੀ ਦਿੱਤਾ ਹੋਵੇ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਕਿਸੇ ਵੀ ਦੇਵੀ-ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੇ,
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨ੍ਪੂਜਯੇਦ੍ਯਤ੍ਨਾਤ੍ਸ ਤਸ੍ਯਾਸ੍ਤੋषਯੇਤ੍ਤਤਃ । ਦ੍ਵਿਜਾਨਾਂ ਵਪੁਰਾਸ੍ਥਾਯ ਨਿਤ੍ਯਂ ਤਿष੍ਠਂਤਿ ਦੇਵਤਾਃ
ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਉਸ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਦੇਵਤਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲਿਆ ਹੋਏ ਦੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਪੂਜ੍ਯਂਤੇ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾ ਲਾਭੇ ਪ੍ਰਤਿਮਾਦਿषੁ ਤੈਃ ਕ੍ਵਚਿਤ੍ । ਪ੍ਰਤਿਮਾਦਿषੁ ਯਤ੍ਨੇਨ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਫਲਮਭੀਪ੍ਸਤਾ
ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਕਦੇ-ਕਦੇ ਮੂਰਤੀਆਂ ਆਦਿ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪੂਜਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਫਲ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੂਰਤੀਆਂ ਆਦਿ ਵਿੱਚ ਲਗਨ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰੇ।
ਦ੍ਵਿਜੇषੁ ਦੇਵਤਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਪੂਜਨੀਯਾ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ । ਵਿਭੂਤਿਕਾਮਃ ਸਤਤਂ ਪੂਜਯੇਦ੍ਧਿ ਪੁਰਂਦਰਮ੍
ਦੇਵਤਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ 'ਤੇ ਪੂਜਣਯੋਗ ਹਨ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸਦਾ ਵਧਾਈ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇੰਦਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਰ੍ਚਸਕਾਮਸ੍ਤੁ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਜ੍ਞਾਨਕਾਮੁਕਃ । ਆਰੋਗ੍ਯਕਾਮੋਥ ਰਵਿਂ ਧਨਕਾਮੋ ਹੁਤਾਸ਼ਨਮ੍
ਜੋ ਆਤਮਕ ਚਮਕ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰੇ; ਗਿਆਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲਾ ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰੇ; ਸਿਹਤ ਚਾਹੁਣ ਵਾਲਾ ਸੂਰਜ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰੇ; ਤੇ ਧਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲਾ ਅੱਗ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰੇ।
ਕਰ੍ਮ੍ਮਣਾਂ ਸਿਦ੍ਧਿਕਾਮਸ੍ਤੁ ਪੂਜਯੇਦ੍ਵੈ ਵਿਨਾਯਕਮ੍ । ਭੋਗਕਾਮਸ੍ਤੁ ਸ਼ਸ਼ਿਨਂ ਬਲਕਾਮਃ ਸਮੀਰਣਮ੍
ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਸਫਲਤਾ ਚਾਹੁਣ ਵਾਲਾ ਵਿਨਾਇਕ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ; ਸੁਖ-ਵਿਲਾਸ ਚਾਹੁਣ ਵਾਲਾ ਚੰਦ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ; ਤੇ ਤਾਕਤ ਚਾਹੁਣ ਵਾਲਾ ਹਵਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ।
ਮੁਮੁਕ੍ਸ਼ੁਃ ਸਰ੍ਵਸਂਸਾਰਾਤ੍ਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨਾਰ੍ਚਯੇਦ੍ਧਰਿਮ੍ । ਯਸ੍ਤੁ ਯੋਗਂ ਤਥਾ ਮੋਕ੍ਸ਼ਮਨ੍ਵਿਚ੍ਛੇऽਜ੍ਜ੍ਞਾਨਮੈਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ ਹਰੀ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰੇ; ਜੋ ਜੋਗ, ਮੁਕਤੀ, ਗਿਆਨ ਜਾਂ ਇਸ਼ਵਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਐਸਾ ਹੀ ਕਰੇ।
ਅਰ੍ਚਯੇਤ ਵਿਰੂਪਾਕ੍ਸ਼ਂ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ । ਯੇ ਵਾਂਚ੍ਛਂਤਿ ਮਹਾਭੋਗਾਨ੍ਜ੍ਞਾਨਾਨਿ ਚ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਸੁਰਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਵਿਰੂਪਾਖ ਨੂੰ ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ ਪੂਜਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੱਡੇ ਸੁਖ ਤੇ ਗਿਆਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਣ।
ਤੇ ਪੂਜਯਂਤਿ ਭੂਤੇਸ਼ਂ ਕੇਸ਼ਵਂ ਚਾਪਿ ਭੋਗਿਨਃ । ਵਾਰਿਦਸ੍ਤृਪ੍ਤਿਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਜਲਦਾਨਂ ਤਤੋਧਿਕਮ੍
ਜੋ ਵਿਲਾਸੀ ਹਨ, ਉਹ ਭੂਤਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਅਤੇ ਕੇਸ਼ਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਜਿਹੜਾ ਪਾਣੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਪਾਣੀ ਦੇਣ ਨਾਲ ਹੋਰ ਵਧੇਰੇ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਤੈਲਪ੍ਰਦਃ ਪ੍ਰਜਾਮਿष੍ਟਾਂ ਦੀਪਦਸ਼੍ਚਕ੍ਸ਼ੁਰੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਭੂਮਿਦਃ ਸਰ੍ਵਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਦੀਰ੍ਘਮਾਯੁਰ੍ਹਿਰਣ੍ਯਦਃ
ਤੇਲ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਚੰਗੇ ਵੰਸਜ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਦੀਵਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਵਧੀਆ ਅੱਖਾਂ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਜਮੀਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਸਭ ਕੁਝ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਸੋਨਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਗृਹਦਾਤਾਗ੍ਰ੍ਯਵੇਸ਼੍ਮਾਨਿ ਰੂਪ੍ਯਦੋ ਰੂਪਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਵਾਸੋਦਸ਼੍ਚਂਦ੍ਰਸਾਲੋਕ੍ਯਮਸ਼੍ਵਦੋ ਯਾਨਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਘਰ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਵਧੀਆ ਘਰਾਂ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਚਾਂਦੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਵਧੀਆ ਸੁੰਦਰਤਾ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਕਪੜੇ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਚੰਦ ਦੀ ਦੁਨੀਆਂ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਘੋੜੇ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਵਧੀਆ ਸਵਾਰੀ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਅਨ੍ਨਦਾਤਾ ਸ਼੍ਰਿਯਂ ਸ੍ਵੇष੍ਟਾਂ ਗੋਦੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਵਿष੍ਟਪਮ੍ । ਯਾਨਸ਼ਯ੍ਯਾਪ੍ਰਦੋ ਭਾਰ੍ਯ੍ਯਾਮੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਮਭਯਪ੍ਰਦਃ
ਅੰਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਆਪਣੀ ਮਨਚਾਹੀ ਲਕ਼shmi ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਗਾਂ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਬ੍ਰਹਮ ਲੋਕ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਗੱਡੀ ਤੇ ਵਿਛੋਣੇ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਪਤਨੀ ਤੇ ਰਾਜ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਡਰ-ਰਹਿਤਤਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਸੁਰੱਖਿਆ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਧਾਨ੍ਯਦਃ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਂ ਸੌਖ੍ਯਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਦੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਮ੍ । ਧਾਨ੍ਯਾਨ੍ਯਪਿ ਯਥਾਸ਼ਕ੍ਤਿ ਵਿਪ੍ਰੇषੁ ਪ੍ਰਤਿਪਾਦਯੇਤ੍
ਅਨਾਜ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਸਦਾ ਸੁਖ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਬ੍ਰਹਮ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਸਦਾ ਬ੍ਰਹਮ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਤੇ ਅਨਾਜ ਵੀ ਜਿੰਨੀ ਸਮਰਥਾ ਹੋਵੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਵੇਦਵਿਦ੍ਯਾਵਿਸ਼ਿष੍ਟੇषੁ ਪ੍ਰੇਤ੍ਯ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਸਮਸ਼੍ਨੁਤੇ । ਗਵਾਂ ਚਾਨ੍ਨਪ੍ਰਦਾਨੇਨ ਸਰ੍ਵਪਾਪੈਃ ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਜੋ ਵੈਦਕ ਗਿਆਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਸਵਰਗ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਗਾਂ ਤੇ ਅੰਨ ਦੇਣ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਇਂਧਨਾਨਾਂ ਪ੍ਰਦਾਨੇਨ ਦੀਪ੍ਤਾਗ੍ਨਿਰ੍ਜਾਯਤੇ ਨਰਃ । ਫਲਮੂਲਾਨਿ ਪਾਨਾਨਿ ਸ਼ਾਕਾਨਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ
ਇੰਧਨ ਦੇਣ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚਮਕਦਾਰ ਅੱਗ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਫਲ, ਪੀਣ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸਬਜ਼ੀਆਂ,
ਪ੍ਰਦਦ੍ਯਾਦ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਭ੍ਯਸ੍ਤੁ ਮੁਦਾਯੁਕ੍ਤਃ ਸਦਾ ਭਵੇਤ੍ । ਔषਧਂ ਸ੍ਨੇਹਮਾਹਾਰਂ ਰੋਗਿਣੋ ਰੋਗਸ਼ਾਂਤਯੇ
ਹਮੇਸ਼ਾ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦੇਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ; ਦਵਾਈ, ਤੇਲ ਤੇ ਭੋਜਨ ਰੋਗੀਆਂ ਨੂੰ ਰੋਗ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਦਦਾਨੋ ਰੋਗਰਹਿਤਃ ਸੁਖੀ ਦੀਰ੍ਘਾਯੁਰੇਵ ਚ । ਅਸਿਪਤ੍ਰਵਨਂ ਮਾਰ੍ਗਂ ਕ੍ਸ਼ੁਰਧਾਰਾਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਰੋਗ-ਰਹਿਤ, ਖੁਸ਼ ਤੇ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਵਾਲਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਤਲਵਾਰਾਂ ਦੇ ਜੰਗਲ ਦਾ ਰਸਤਾ, ਜਿੱਥੇ ਕਲੇਸ਼ ਤੇ ਧਾਰਾਂ ਹਨ,
ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਤਾਪਂ ਚ ਤਰਤਿ ਛਤ੍ਰੋਪਾਨਤ੍ਪ੍ਰਦੋ ਨਰਃ । ਯਦ੍ਯਦਿष੍ਟਤਮਂ ਲੋਕੇ ਯਚ੍ਚਾਸ੍ਯਾਪੇਕ੍ਸ਼ਿਤਂ ਗृਹੇ
ਛਤਰੀ ਤੇ ਜੁੱਤੇ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਤੇਜ਼ ਗਰਮੀ ਤੋਂ ਪਾਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਕੁਝ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਘਰ ਵਿੱਚ ਲੋੜੀਂਦਾ ਹੈ,
ਤਤ੍ਤਦ੍ਗੁਣਵਤੇ ਦੇਯਂ ਤਦੇਵਾਕ੍ਸ਼ਯਮਿਚ੍ਛਤਾ । ਅਯਨੇ ਵਿषੁਵੇ ਚੈਵ ਗ੍ਰਹਣੇ ਚਂਦ੍ਰਸੂਰ੍ਯਯੋਃ
ਉਹ ਗੁਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਉਹ ਦਾਨ ਅਟੱਲ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਅਯਨ, ਵਿਸ਼ੁਵ ਤੇ ਚੰਦ-ਸੂਰਜ ਗ੍ਰਹਣ ਸਮੇਂ,
ਸਂਕ੍ਰਾਂਤ੍ਯਾਦਿषੁ ਕਾਲੇषੁ ਦਤ੍ਤਂ ਭਵਤਿ ਚਾਕ੍ਸ਼ਯਮ੍ । ਪ੍ਰਯਾਗਾਦਿषੁ ਤੀਰ੍ਥੇषੁ ਪੁਣ੍ਯੇष੍ਵਾਯਤਨੇषੁ ਚ
ਸੰਕ੍ਰਾਂਤੀ ਆਦਿ ਸਮਿਆਂ 'ਤੇ ਦਿੱਤਾ ਦਾਨ ਅਟੱਲ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਪ੍ਰਯਾਗ ਵਰਗੇ ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥਾਂ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਦਰਾਂ ਵਿੱਚ,
ਦਤ੍ਵਾ ਚਾਕ੍ਸ਼ਯਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਨਦੀਪ੍ਰਸ੍ਰਵਣੇषੁ ਚ । ਦਾਨਧਰ੍ਮਾਤ੍ਪਰੋ ਧਰ੍ਮੋ ਭੂਤਾਨਾਂ ਨੇਹ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
ਨਦੀਆਂ ਦੇ ਸਰੋਤਾਂ 'ਤੇ ਦਾਨ ਦੇਣ ਨਾਲ ਅਟੱਲਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਸਾਰੇ ਕਰਤਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਦਾਨ ਧਰਮ ਹੀ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਵਿਪ੍ਰਾਯ ਦਾਤਵ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰਿਯਾਯ ਦ੍ਵਿਜਾਤਿਭਿਃ । ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਯ ਭੂਤਿਕਾਮੇਨ ਤਥਾ ਪਾਪੋਪਸ਼ਾਂਤਯੇ
ਇਸ ਲਈ, ਦੁਜਾਤੀਆਂ ਨੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੇ ਸ਼੍ਰੋਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਸਵਰਗ, ਭਲਾਈ ਤੇ ਪਾਪ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ।
ਮੁਮੁਕ੍ਸ਼ੁਣਾ ਤੁ ਦਾਤਵ੍ਯਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਭ੍ਯਸ੍ਤਥਾਨ੍ਵਹਮ੍ । ਦੀਯਮਾਨਂ ਤੁ ਯੋ ਮੋਹਾਦ੍ਗੋਵਿਪ੍ਰਾਗ੍ਨਿਸੁਰੇषੁ ਚ
ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇਵੇ। ਪਰ ਜੋ ਮੂਰਖਤਾ ਕਰਕੇ ਗਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਅੱਗ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ—
ਨਿਵਾਰਯਤ੍ਯਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਤਿਰ੍ਯਗ੍ਯੋਨਿਂ ਵ੍ਰਜੇਤ ਸਃ । ਯਸ੍ਤੁ ਦ੍ਰਵ੍ਯਾਰ੍ਜਨਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਨਾਰ੍ਚਯੇਦ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨ੍ਸੁਰਾਨ੍
ਉਹ ਬੇਇਮਾਨ ਮਨੁੱਖ ਦਾਨ ਰੋਕਦਾ ਹੈ ਤੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਦੀ ਜਾਤੀ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਧਨ ਕਮਾ ਕੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਜਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾ ਕਰੇ—
ਸਰ੍ਵਸ੍ਵਮਪਹृਤ੍ਯੈਨਂ ਰਾਜਾ ਰਾष੍ਟ੍ਰਾਤ੍ਪ੍ਰਵਾਸਯੇਤ੍ । ਯਸ੍ਤੁ ਦੁਰ੍ਭਿਕ੍ਸ਼ਵੇਲਾਯਾਮਨ੍ਨਾਦ੍ਯਂ ਨ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤਿ
ਉਸ ਦਾ ਸਾਰਾ ਧਨ ਰਾਜਾ ਜਬਤ ਕਰ ਲਏ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਸ਼ ਤੋਂ ਨਿਕਾਲ ਦੇਵੇ। ਤੇ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਕੱਲ੍ਹ ਦੇ ਸਮੇਂ ਭੁੱਖੇ ਨੂੰ ਖਾਣਾ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ—
ਮ੍ਰਿਯਮਾਣੇषੁ ਵਿਪ੍ਰੇषੁ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਃ ਸ ਤੁ ਗਰ੍ਹਿਤਃ । ਨ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਣੀਯੁਃ ਨ ਵਸੇਯੁਸ਼੍ਚ ਤੇਨ ਹਿ
ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮਰ ਰਹੇ ਹੋਣ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨਿੰਦਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਹੋਰ ਲੋਕ ਉਸ ਤੋਂ ਕੁਝ ਨਾ ਲੈਣ ਤੇ ਉਸ ਨਾਲ ਨਾ ਰਹਿਣ।
ਆਜ੍ਞਾਯਿਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਕਾਦ੍ਰਾष੍ਟ੍ਰਾਦ੍ਰਾਜਾ ਤਂ ਵਿਪ੍ਰਵਾਸਯੇਤ੍ । ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਸਦ੍ਭ੍ਯੋ ਦਦਾਤੀਹ ਸ੍ਵਦ੍ਰਵ੍ਯਂ ਧਰ੍ਮਸਾਧਨਮ੍
ਇਸ ਗਲ ਦਾ ਪਤਾ ਲੱਗਣ 'ਤੇ ਰਾਜਾ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਰਾਜ ਤੋਂ ਕੱਢ ਦੇਵੇ। ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ, ਆਪਣਾ ਧਨ ਇੱਥੇ ਚੰਗਿਆਂ ਨੂੰ ਧਰਮ ਲਈ ਦਿੰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸਪੂਰ੍ਵਾਭ੍ਯਧਿਕਃ ਪਾਪੀ ਨਰਕੇ ਪਚ੍ਯਤੇ ਨਰਃ । ਸ੍ਵਾਧ੍ਯਾਯਵਂਤੋ ਯੇ ਵਿਪ੍ਰਾ ਵਿਦ੍ਯਾਵਂਤੋ ਜਿਤੇਂਦ੍ਰਿਯਾਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਐਸਾ ਪਾਪ ਕਰ ਕੇ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧੇਰੇ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਸੜਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਗਿਆਨਵਾਨ, ਸਵੈ-ਨਿਯੰਤਰਿਤ ਤੇ ਵਿਦਵਾਨ ਹਨ—
ਸਤ੍ਯਸਂਯਮਸਂਯੁਕ੍ਤਾਸ੍ਤੇਭ੍ਯੋ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ । ਪ੍ਰਭੁਕ੍ਤਮਪਿ ਵਿਦ੍ਵਾਂਸਂ ਧਾਰ੍ਮਿਕਂ ਭੋਜਯੇਦ੍ਦ੍ਵਿਜਮ੍
ਸੱਚ ਤੇ ਸੰਯਮ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਹੀ ਦਾਨ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਉਹ ਵਿਦਵਾਨ ਤੇ ਧਰਮਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਖਾ ਚੁੱਕਾ ਹੋਵੇ, ਫਿਰ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਨ ਚ ਮੂਰ੍ਖਮਵृਤ੍ਤਸ੍ਥਂ ਦਸ਼ਰਾਤ੍ਰਮੁਪੋषਿਤਮ੍ । ਸਨ੍ਨਿਕृष੍ਟਮਤਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰਿਯਂ ਯਃ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤਿ
ਪਰ ਮੂਰਖ, ਨੀਚ ਆਚਰਨ ਵਾਲੇ ਜਾਂ ਦਸ ਰਾਤਾਂ ਉਪਵਾਸ ਕਰ ਚੁੱਕੇ ਨੂੰ ਦਾਨ ਨਾ ਦੇਵੇ। ਜੋ ਨੇੜੇ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਵਿਦਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ—