ਅਹਨ੍ਯਹਨਿ ਯਤ੍ਕਿਂਚਿਦ੍ਦੀਯਤੇ ਨੁਪਕਾਰਿਣੇ । ਅਨੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯਫਲਂ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਯ ਤੁ ਨਿਤ੍ਯਕਮ੍
ਜੋ ਹਰ ਰੋਜ਼, ਚਾਹੇ ਥੋੜ੍ਹਾ ਹੀ ਹੋਵੇ, ਕਿਸੇ ਨਿਰਲੋਭ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ, ਬਿਨਾ ਲਾਭ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖੇ, ਦਾਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਦਾ ਦਾਨ ਹੈ ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਤ੍ਤੁ ਪਾਪੋਪਸ਼ਾਂਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਦੀਯਤੇ ਵਿਦੁषਾਂ ਕਰੇ । ਨੈਮਿਤ੍ਤਿਕਂ ਤਦੁਦ੍ਦਿष੍ਟਂ ਦਾਨਂ ਸਦ੍ਭਿਰਨੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਜੋ ਪਾਪ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੌਕੇ ਤੇ ਦਿੱਤਾ ਦਾਨ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਚੰਗੇ ਲੋਕ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੰਨਦੇ ਹਨ।
ਅਪਤ੍ਯਵਿਜਯੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯ ਸੁਖਾਰ੍ਥਂ ਯਤ੍ਪ੍ਰਦੀਯਤੇ । ਦਾਨਂ ਤਤ੍ਕਾਮ੍ਯਮਾਖ੍ਯਾਤਮृषਿਭਿਰ੍ਧਰ੍ਮਚਿਂਤਕੈਃ
ਜੋ ਦਾਨ ਪੁੱਤਰ, ਜਿੱਤ, ਦੌਲਤ ਜਾਂ ਸੁਖ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇੱਛਾ ਵਾਲਾ ਦਾਨ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਧਰਮ ਵਿਚ ਸੋਚਣ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ ਹੈ।
ਯਦੀਸ਼੍ਵਰਸ੍ਯ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿਤ੍ਸੁ ਪ੍ਰਦੀਯਤੇ । ਚੇਤਸਾ ਧਰ੍ਮਯੁਕ੍ਤੇਨ ਦਾਨਂ ਤਦ੍ਵਿਮਲਂ ਸ਼ਿਵਮ੍
ਜੋ ਦਾਨ ਧਰਮ ਨਾਲ ਜੋੜੀ ਮਨ ਨਾਲ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਲਈ, ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨੀ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਦਾਨ ਹੈ।
ਦਾਨਧਰ੍ਮਂ ਨਿषੇਵੇਤ ਪਾਤ੍ਰਮਾਸਾਦ੍ਯ ਸ਼ਕ੍ਤਿਤਃ । ਉਪਾਸ੍ਯਤੇ ਤੁ ਤਤ੍ਪਾਤ੍ਰਂ ਯਤ੍ਤਾਰਯਤਿ ਸਰ੍ਵਤਃ
ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਯੋਗ ਦਾਨੀ ਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ ਦਾਨ ਦੇ ਧਰਮ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰੇ; ਉਹ ਯੋਗ ਦਾਨੀ ਸਤਿਕਾਰ ਜੋਗ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਤਾਰਦਾ ਹੈ।
ਕੁਟੁਂਬਭੁਕ੍ਤਿਵਸਨਾਦ੍ਦੇਯਂ ਯਦਤਿਰਿਚ੍ਯਤੇ । ਅਨ੍ਯਥਾ ਦੀਯਤੇ ਯਦ੍ਵੈ ਨ ਤਦ੍ਦਾਨਂ ਫਲਪ੍ਰਦਮ੍
ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਰੋਟੀ ਤੇ ਕਪੜੇ ਤੋਂ ਬਚਾ ਹੋਇਆ ਜੋ ਕੁਝ ਹੈ, ਉਹ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਜੇ ਹੋਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਦਾਨ ਫਲ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ।
ਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰਿਯਾਯ ਕੁਲੀਨਾਯ ਵਿਨੀਤਾਯ ਤਪਸ੍ਵਿਨੇ । ਵ੍ਰਤਸ੍ਥਾਯ ਦਰਿਦ੍ਰਾਯ ਪ੍ਰਦੇਯਂ ਭਕ੍ਤਿਪੂਰ੍ਵਕਮ੍
ਇੱਕ ਵਿਦਵਾਨ, ਉੱਚ ਕੁਲ ਵਾਲੇ, ਨਿਮਰ, ਤਪਸੀ, ਵਰਤ ਵਾਲੇ ਤੇ ਗਰੀਬ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਯਸ੍ਤੁ ਦਦ੍ਯਾਨ੍ਮਹੀਂ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਯਾਹਿਤਾਗ੍ਨਯੇ । ਸ ਯਾਤਿ ਪਰਮਂ ਸ੍ਥਾਨਂ ਯਤ੍ਰ ਗਤ੍ਵਾ ਨ ਸ਼ੋਚਤਿ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਭਕਤੀ ਨਾਲ, ਅੱਗ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਜ਼ਮੀਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਜਾ ਕੇ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਇਕ੍ਸ਼ੁਭਿਃ ਸਂਯੁਤਾਂ ਭੂਮਿਂ ਯਵਗੋਧੂਮਸ਼ਾਲਿਨੀਮ੍ । ਦਦਾਤਿ ਵੇਦਵਿਦੁषੇ ਯਃ ਸ ਭੂਯੋ ਨ ਜਾਯਤੇ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਗੰਨੇ, ਜੌ, ਗਹੂੰ, ਜਾਂ ਚੌਲ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਜ਼ਮੀਨ ਵਿਦਵਾਨ ਨੂੰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੁੜ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ।
ਗੋਚਰ੍ਮਮਾਤ੍ਰਾਮਪਿ ਵਾ ਯੋ ਭੂਮਿਂ ਸਂਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤਿ । ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਯ ਦਰਿਦ੍ਰਾਯ ਸਰ੍ਵਪਾਪੈਃ ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਗਰੀਬ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਗੋ-ਚਰਮ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਜ਼ਮੀਨ ਵੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਭੂਮਿਦਾਨਾਤ੍ਪਰਂ ਦਾਨਂ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਨੇਹ ਕਿਂਚਨ । ਅਨ੍ਨਦਾਨਂ ਤੇਨ ਤੁਲ੍ਯਂ ਵਿਦ੍ਯਾਦਾਨਂ ਤਤੋਧਿਕਮ੍
ਜ਼ਮੀਨ ਦੇਣ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਕੋਈ ਦਾਨ ਨਹੀਂ; ਅੰਨ ਦਾ ਦਾਨ ਉਸ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ, ਪਰ ਗਿਆਨ ਦਾ ਦਾਨ ਉਸ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧੀਆ ਹੈ।
ਯੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਯ ਸ਼ਾਂਤਾਯ ਸ਼ੁਚਯੇ ਧਰ੍ਮਸ਼ੀਲਿਨੇ । ਦਦਾਤਿ ਵਿਦ੍ਯਾਂ ਵਿਧਿਨਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਸ਼ਾਂਤ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਧਰਮਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਗਿਆਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਦਦ੍ਯਾਦਹਰਹਃ ਸ੍ਵਰ੍ਣਂ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰਿਣੇ । ਸਰ੍ਵਪਾਪਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਸ੍ਥਾਨਮਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਸੋਨਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ।
ਗृਹਸ੍ਥਾਯਾਨ੍ਨਦਾਨੇਨ ਫਲਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਮਾਨਵਃ । ਅਨ੍ਨਮੇਵਾਸ੍ਯ ਦਾਤਵ੍ਯਂ ਦਤ੍ਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਪਰਾਂ ਗਤਿਮ੍
ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਨੂੰ ਅੰਨ ਦੇਣ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਅੰਨ ਹੀ ਦਿਓ, ਤੇ ਦਾਨ ਦੇ ਕੇ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਵੈਸ਼ਾਖ੍ਯਾਂ ਪੂਰ੍ਣਮਾਸ੍ਯਾਂ ਤੁ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨ੍ਸਪ੍ਤ ਪਂਚ ਵਾ । ਉਪੋष੍ਯ ਵਿਧਿਨਾ ਸ਼ਾਂਤਃ ਸ਼ੁਚਿਃ ਪ੍ਰਯਤਮਾਨਸਃ
ਵੈਸ਼ਾਖ ਦੀ ਪੂਰਨਮਾਸੀ ਨੂੰ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸ਼ਾਂਤ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਮਨ ਲਗਾ ਕੇ, ਸੱਤ ਜਾਂ ਪੰਜ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਂਦਾ ਹੈ,
ਪੂਜਯਿਤ੍ਵਾ ਤਿਲੈਃ ਕृष੍ਣੈਰ੍ਮਧੁਨਾ ਚ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ । ਪ੍ਰੀਯਤਾਂ ਧਰ੍ਮਰਾਜੇਤਿ ਯਦਾ ਮਨਸਿ ਵਰ੍ਤ੍ਤਤੇ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਾਲੇ ਤਿਲ ਤੇ ਸ਼ਹਿ ਨਾਲ ਖਾਸ ਤੌਰ ਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਜਦ ਮਨ ਵਿੱਚ ਆਵੇ ਕਿ ਧਰਮ ਰਾਜ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਣ,
ਯਾਵਜ੍ਜੀਵਂ ਤੁ ਯਤ੍ਪਾਪਂ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਦੇਵ ਨਸ਼੍ਯਤਿ । ਕृष੍ਣਾਜਿਨੇ ਤਿਲਾਨ੍ਕृਤ੍ਵਾ ਹਿਰਣ੍ਯਂ ਮਧੁਸਰ੍ਪਿषੀ
ਜੀਵਨ ਭਰ ਕੀਤਾ ਹੋਇਆ ਪਾਪ, ਕਾਲੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਮਿਰਗ ਦੀ ਖਾਲ 'ਤੇ ਤਿਲ ਰੱਖ ਕੇ, ਸੋਨਾ, ਸ਼ਹਦ ਤੇ ਘੀ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ ਭੇਟ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਦਦਾਤਿ ਯਸ੍ਤੁ ਵਿਪ੍ਰਾਯ ਸਰ੍ਵਂ ਤਰਤਿ ਦੁष੍ਕृਤਮ੍ । ਘृਤਾਨ੍ਨਮੁਦਕੁਂਭਂ ਚ ਵੈਸ਼ਾਖ੍ਯਾਂ ਤੁ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਹ ਚੀਜ਼ਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਮੰਦ ਕਰਮਾਂ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ 'ਤੇ ਵਿਸਾਖ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ, ਘੀ ਵਾਲਾ ਭੋਜਨ ਤੇ ਪਾਣੀ ਦਾ ਘੜਾ ਦੇਣ ਨਾਲ।
ਨਿਰ੍ਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਧਰ੍ਮਰਾਜਾਯ ਵਿਪ੍ਰੇਭ੍ਯੋ ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਭਯਾਤ੍ । ਸੁਵਰ੍ਣਤਿਲਯੁਕ੍ਤੈਸ੍ਤੁ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨ੍ਸਪ੍ਤ ਪਂਚ ਵਾ
ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਜਾ ਲਈ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦੇਣ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਡਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸੋਨਾ ਤੇ ਤਿਲ ਨਾਲ ਪੰਜ ਜਾਂ ਸੱਤ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰਕੇ,
ਤਰ੍ਪਯੇਦੁਦਪਾਤ੍ਰੈਸ੍ਤੁ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਂ ਵ੍ਯਪੋਹਤਿ । ਮਾਘਮਾਸੇ ਤਮਿਸ੍ਰੇ ਤੁ ਦ੍ਵਾਦਸ਼੍ਯਾਂ ਸਮੁਪੋषਿਤਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਦੇ ਪਾਤਰ ਭੇਟ ਕਰਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਤਿਆ ਦਾ ਪਾਪ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮਾਘ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਅੰਧੇਰੀ ਪੱਖ ਦੀ ਦਵਾਦਸ਼ੀ ਨੂੰ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ,
ਸ਼ੁਕ੍ਲਾਂਬਰਧਰਃ ਕृष੍ਣੈਸ੍ਤਿਲੈਰ੍ਹੁਤ੍ਵਾ ਹੁਤਾਸ਼ਨਮ੍ । ਪ੍ਰਦਦ੍ਯਾਦ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਭ੍ਯਸ੍ਤੁ ਤਿਲਾਨੇਵ ਸਮਾਹਿਤਃ
ਸਫੈਦ ਕਪੜੇ ਪਾ ਕੇ, ਕਾਲੇ ਤਿਲ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਹਵਨ ਕਰਕੇ, ਮਨ ਲਾ ਕੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਤਿਲ ਭੇਟ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਜਨ੍ਮਪ੍ਰਭृਤਿ ਯਤ੍ਪਾਪਂ ਸਰ੍ਵਂ ਤਰਤਿ ਵੈ ਦ੍ਵਿਜਃ । ਅਮਾਵਾਸ੍ਯਾਮਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਯ ਤਪਸ੍ਵਿਨੇ
ਜੋ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲਿਆ ਹੋਇਆ ਮਨੁੱਖ ਇਹ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜਨਮ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਅਮਾਵਸ ਦੀ ਰਾਤ ਨੂੰ, ਤਪਸੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ
ਯਤ੍ਕਿਂਚਿਦ੍ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ਂ ਦਦ੍ਯਾਚ੍ਚੋਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਕੇਸ਼ਵਮ੍ । ਪ੍ਰੀਯਤਾਮੀਸ਼੍ਵਰੋ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਹृषੀਕੇਸ਼ਃ ਸਨਾਤਨਃ
ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਹੋ ਸਕੇ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਕੇਸ਼ਵ ਲਈ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਕੇ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਭੂ ਵਿਸ਼ਨੁ, ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼, ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਵੇ।
ਸਪ੍ਤਜਨ੍ਮਕृਤਂ ਪਾਪਂ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਦੇਵ ਨਸ਼੍ਯਤਿ । ਯਸ੍ਤੁ ਕृष੍ਣਚਤੁਰ੍ਦਸ਼੍ਯਾਂ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਦੇਵਂ ਪਿਨਾਕਿਨਮ੍
ਸੱਤ ਜਨਮਾਂ ਦਾ ਪਾਪ, ਕਾਲੀ ਚੌਦਸ ਨੂੰ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਮਦਦ ਨਾਲ ਪਿਨਾਕੀਨ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਆਰਾਧਯੇਦ੍ਦ੍ਵਿਜਮੁਖੇਨ ਤਸ੍ਯਾਸ੍ਤਿ ਪੁਨਰ੍ਭਵਃ । ਕृष੍ਣਾष੍ਟਮ੍ਯਾਂ ਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਧਾਰ੍ਮਿਕਾਯ ਦ੍ਵਿਜਾਤਯੇ
ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਮੁੜ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ 'ਤੇ ਕਾਲੀ ਅਸ਼ਟਮੀ ਨੂੰ, ਧਰਮ ਵਾਲੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲਿਆ ਹੋਏ ਨੂੰ
ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾਭ੍ਯਰ੍ਚ੍ਯ ਯਥਾਨ੍ਯਾਯਂ ਪਾਦਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਾਲਨਾਦਿਭਿਃ । ਪ੍ਰੀਯਤਾਂ ਮੇ ਮਹਾਦੇਵੋ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਦ੍ਰਵ੍ਯਂ ਸ੍ਵਕੀਯਕਮ੍
ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਪੈਰ ਧੋਣ ਆਦਿ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ, ਆਪਣਾ ਸਮਾਨ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਤੇ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ ਕਿ ਮਹਾਦੇਵ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਵੇ।
ਸਰ੍ਵਪਾਪਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਪਰਮਾਂ ਗਤਿਮ੍ । ਦ੍ਵਿਜੈਃ ਕृष੍ਣਚਤੁਰ੍ਦਸ਼੍ਯਾਂ ਕृष੍ਣਾष੍ਟਮ੍ਯਾਂ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ
ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ 'ਤੇ ਕਾਲੀ ਚੌਦਸ ਤੇ ਕਾਲੀ ਅਸ਼ਟਮੀ ਨੂੰ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੁਆਰਾ।
ਅਮਾਵਾਸ੍ਯਾਂ ਤਥਾ ਭਕ੍ਤੈਃ ਪੂਜਨੀਯਸ੍ਤ੍ਰਿਵਿਕ੍ਰਮਃ । ਏਕਾਦਸ਼੍ਯਾਂ ਨਿਰਾਹਾਰੋ ਦ੍ਵਾਦਸ਼੍ਯਾਂ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਅਮਾਵਸ ਨੂੰ, ਤ੍ਰਿਵਿਕਰਮ ਦੀ ਭਗਤਾਂ ਦੁਆਰਾ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਨੂੰ ਉਪਵਾਸ ਕਰਨਾ ਤੇ ਦਵਾਦਸ਼ੀ ਨੂੰ ਪੁਰੁਸ਼ੋਤਮ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਅਰ੍ਚਯੇਦ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਮੁਖੇ ਸ ਗਚ੍ਛੇਤ੍ਪਰਮਂ ਪਦਮ੍ । ਏषਾ ਤਿਥਿਰ੍ਵੈष੍ਣਵੀ ਸ੍ਯਾਦ੍ਦ੍ਵਾਦਸ਼ੀ ਸ਼ੁਕ੍ਲਪਕ੍ਸ਼ਤਃ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਮਦਦ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਚੰਨਣੀ ਪੱਖ ਦੀ ਦਵਾਦਸ਼ੀ, ਵੈਸ਼ਨਵ ਤਿਥੀ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯਾਮਾਰਾਧਯੇਦ੍ਦੇਵਂ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਜਨਾਰ੍ਦਨਮ੍ । ਯਤ੍ਕਿਂਚਿਦ੍ਦੇਵਮੀਸ਼ਾਨਮੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇ ਸ਼ੁਚੌ
ਉਸ ਦਿਨ, ਜਨਾਰਦਨ ਦੀ ਲਗਨ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ, ਪਵਿੱਤਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ, ਪ੍ਰਭੂ ਲਈ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਕੇ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ,