ਆਮਂਤ੍ਰਿਤਸ਼੍ਚ ਯਃ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧੇ ਦੈਵੇ ਵਾ ਮਾਂਸਮੁਤ੍ਸृਜੇਤ੍ । ਯਾਵਂਤਿ ਪਸ਼ੁਰੋਮਾਣਿ ਤਾਵਨ੍ਨਰਕਮृਚ੍ਛਤਿ
ਜੇ ਕੋਈ ਸ਼੍ਰਾਧ ਜਾਂ ਦੇਵਕਰਮ 'ਤੇ ਬੁਲਾਇਆ ਗਿਆ ਹੋ ਕੇ ਮਾਸ ਛੱਡ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਜਿੰਨੇ ਰੋਮ ਪਸ਼ੂ ਦੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਹਨ, ਉਤਨੇ ਸਾਲ ਉਹ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਦੇਯਂ ਵਾਪ੍ਯਪੇਯਂ ਵਾ ਤਥੈਵਾਸ੍ਪृਸ਼੍ਯਮੇਵ ਵਾ । ਦ੍ਵਿਜਾਤੀਨਾਮਨਾਲੋਕ੍ਯਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਮਦ੍ਯਮਿਤਿ ਸ੍ਥਿਤਿਃ
ਜੋ ਨਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ, ਨਾ ਪਿਆ ਜਾਵੇ, ਨਾ ਛੂਹਿਆ ਜਾਵੇ — ਇਹ ਮਦਿਰਾ ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਹੈ; ਇਸ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਦੇਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ — ਇਹ ਨਿਯਮ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਰ੍ਵਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਮਦ੍ਯਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਵਿਵਰ੍ਜਯੇਤ੍ । ਪੀਤ੍ਵਾ ਪਤਤਿ ਕਰ੍ਮ੍ਮਭ੍ਯਸ੍ਤ੍ਵਸਂਭਾष੍ਯੋ ਭਵੇਦ੍ਦ੍ਵਿਜਃ
ਇਸ ਲਈ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਮਦਿਰਾ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤਿਆਗਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਜੇ ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਮਦਿਰਾ ਪੀ ਲਵੇ, ਉਹ ਕਰਮਾਂ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਉਸ ਨਾਲ ਸੰਗਤ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ।
ਭਕ੍ਸ਼ਯਿਤ੍ਵਾਪ੍ਯਭਕ੍ਸ਼੍ਯਾਣਿ ਪੀਤ੍ਵਾऽਪੇਯਾਨ੍ਯਪਿ ਦ੍ਵਿਜਃ । ਨਾਧਿਕਾਰੀ ਭਵੇਤ੍ਤਾਵਦ੍ਯਾਵਤ੍ਤਨ੍ਨ ਜਹਾਤ੍ਯਧਃ
ਜੇ ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਅਭੱਖਯ ਭੋਜਨ ਜਾਂ ਅਪेय ਪੀ ਲਵੇ, ਤਾਂ ਜਦ ਤੱਕ ਉਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਛੱਡ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ, ਉਹ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਪਰਿਹਰੇਨ੍ਨਿਤ੍ਯਮਭਕ੍ਸ਼੍ਯਾਣਿ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨਤਃ । ਅਪੇਯਾਨਿ ਚ ਵਿਪ੍ਰੋ ਵੈ ਤਥਾ ਚੇਦ੍ਯਾਤਿ ਰੌਰਵਮ੍
ਇਸ ਲਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਅਭੱਖਯ ਭੋਜਨ ਤੇ ਅਪेय ਪਦਾਰਥਾਂ ਤੋਂ ਬਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਜੇ ਉਹ ਨਹੀਂ ਬਚਦਾ, ਤਾਂ ਰੌਰਵ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਪਾਦ੍ਮੇ ਮਹਾਪੁਰਾਣੇ ਸ੍ਵਰ੍ਗਖਂਡੇ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਾਭਕ੍ਸ਼੍ਯਨਿਯਮੋ ਨਾਮ षਟ੍ਪਂਚਾਸ਼ਤ੍ਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼੍ਰੀ ਪਦਮ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਦੇ ਸਵਰਗ ਖੰਡ ਵਿੱਚ ਭੱਖਯ-ਅਭੱਖਯ ਨਿਯਮਾਂ ਵਾਲਾ ਛਪੰਜਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ- ਅਥਾਤਃ ਸਂਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਦਾਨਧਰ੍ਮ੍ਮਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾਭਿਹਿਤਂ ਪੂਰ੍ਵਮृषੀਣਾਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਾਦਿਨਾਮ੍
ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੁਣ ਮੈਂ ਦਾਨ ਦੇ ਉੱਤਮ ਧਰਮ ਨੂੰ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰਾਂਗਾ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਸੀ।
ਅਰ੍ਥਾਨਾਮੁਚਿਤਂ ਪਾਤ੍ਰੇ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾ ਪ੍ਰਤਿਪਾਦਨਮ੍ । ਦਾਨਮਿਤ੍ਯਭਿਨਿਰ੍ਦਿष੍ਟਂ ਭੁਕ੍ਤਿਮੁਕ੍ਤਿਫਲਪ੍ਰਦਮ੍
ਉਚਿਤ ਵਸਤੂ, ਯੋਗ ਪਾਤਰ ਨੂੰ, ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਦੇਣਾ — ਇਹ ਦਾਨ ਹੈ, ਜੋ ਭੋਗ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੋਵੇਂ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਯੋ ਦਦਾਤਿ ਵਿਸ਼ਿष੍ਟੇਭ੍ਯਃ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾ ਪਰਯਾ ਯੁਤਃ । ਤਦ੍ਵੈ ਦਤ੍ਤਮਹਂ ਮਨ੍ਯੇ ਸ਼ੇषਂ ਕਸ੍ਯਾਪਿ ਰਕ੍ਸ਼ਤਿ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਵਧੀਆ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਦਾਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਸ ਦਾਨ ਨੂੰ ਸੱਚਾ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ; ਬਾਕੀ ਦਾਨ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਲਈ ਹੀ ਰਹਿ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨਿਤ੍ਯਂ ਨੈਮਿਤ੍ਤਿਕਂ ਕਾਮ੍ਯਂ ਤ੍ਰਿਵਿਧਂ ਦਾਨਮੁਚ੍ਯਤੇ । ਚਤੁਰ੍ਥਂ ਵਿਮਲਂ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਸਰ੍ਵਦਾਨੋਤ੍ਤਮੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਸਦਾ, ਮੌਕੇ ਤੇ, ਤੇ ਇੱਛਾ ਦੇ ਕਾਰਨ—ਇਹ ਤਿੰਨ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਾਨ ਹਨ; ਚੌਥਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਦਾਨ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਦਾਨ ਹੈ।
ਅਹਨ੍ਯਹਨਿ ਯਤ੍ਕਿਂਚਿਦ੍ਦੀਯਤੇ ਨੁਪਕਾਰਿਣੇ । ਅਨੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯਫਲਂ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਯ ਤੁ ਨਿਤ੍ਯਕਮ੍
ਜੋ ਹਰ ਰੋਜ਼, ਚਾਹੇ ਥੋੜ੍ਹਾ ਹੀ ਹੋਵੇ, ਕਿਸੇ ਨਿਰਲੋਭ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ, ਬਿਨਾ ਲਾਭ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖੇ, ਦਾਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਦਾ ਦਾਨ ਹੈ ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਤ੍ਤੁ ਪਾਪੋਪਸ਼ਾਂਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਦੀਯਤੇ ਵਿਦੁषਾਂ ਕਰੇ । ਨੈਮਿਤ੍ਤਿਕਂ ਤਦੁਦ੍ਦਿष੍ਟਂ ਦਾਨਂ ਸਦ੍ਭਿਰਨੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਜੋ ਪਾਪ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੌਕੇ ਤੇ ਦਿੱਤਾ ਦਾਨ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਚੰਗੇ ਲੋਕ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੰਨਦੇ ਹਨ।
ਅਪਤ੍ਯਵਿਜਯੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯ ਸੁਖਾਰ੍ਥਂ ਯਤ੍ਪ੍ਰਦੀਯਤੇ । ਦਾਨਂ ਤਤ੍ਕਾਮ੍ਯਮਾਖ੍ਯਾਤਮृषਿਭਿਰ੍ਧਰ੍ਮਚਿਂਤਕੈਃ
ਜੋ ਦਾਨ ਪੁੱਤਰ, ਜਿੱਤ, ਦੌਲਤ ਜਾਂ ਸੁਖ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇੱਛਾ ਵਾਲਾ ਦਾਨ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਧਰਮ ਵਿਚ ਸੋਚਣ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ ਹੈ।
ਯਦੀਸ਼੍ਵਰਸ੍ਯ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿਤ੍ਸੁ ਪ੍ਰਦੀਯਤੇ । ਚੇਤਸਾ ਧਰ੍ਮਯੁਕ੍ਤੇਨ ਦਾਨਂ ਤਦ੍ਵਿਮਲਂ ਸ਼ਿਵਮ੍
ਜੋ ਦਾਨ ਧਰਮ ਨਾਲ ਜੋੜੀ ਮਨ ਨਾਲ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਲਈ, ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨੀ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਦਾਨ ਹੈ।
ਦਾਨਧਰ੍ਮਂ ਨਿषੇਵੇਤ ਪਾਤ੍ਰਮਾਸਾਦ੍ਯ ਸ਼ਕ੍ਤਿਤਃ । ਉਪਾਸ੍ਯਤੇ ਤੁ ਤਤ੍ਪਾਤ੍ਰਂ ਯਤ੍ਤਾਰਯਤਿ ਸਰ੍ਵਤਃ
ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਯੋਗ ਦਾਨੀ ਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ ਦਾਨ ਦੇ ਧਰਮ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰੇ; ਉਹ ਯੋਗ ਦਾਨੀ ਸਤਿਕਾਰ ਜੋਗ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਤਾਰਦਾ ਹੈ।
ਕੁਟੁਂਬਭੁਕ੍ਤਿਵਸਨਾਦ੍ਦੇਯਂ ਯਦਤਿਰਿਚ੍ਯਤੇ । ਅਨ੍ਯਥਾ ਦੀਯਤੇ ਯਦ੍ਵੈ ਨ ਤਦ੍ਦਾਨਂ ਫਲਪ੍ਰਦਮ੍
ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਰੋਟੀ ਤੇ ਕਪੜੇ ਤੋਂ ਬਚਾ ਹੋਇਆ ਜੋ ਕੁਝ ਹੈ, ਉਹ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਜੇ ਹੋਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਦਾਨ ਫਲ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ।
ਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰਿਯਾਯ ਕੁਲੀਨਾਯ ਵਿਨੀਤਾਯ ਤਪਸ੍ਵਿਨੇ । ਵ੍ਰਤਸ੍ਥਾਯ ਦਰਿਦ੍ਰਾਯ ਪ੍ਰਦੇਯਂ ਭਕ੍ਤਿਪੂਰ੍ਵਕਮ੍
ਇੱਕ ਵਿਦਵਾਨ, ਉੱਚ ਕੁਲ ਵਾਲੇ, ਨਿਮਰ, ਤਪਸੀ, ਵਰਤ ਵਾਲੇ ਤੇ ਗਰੀਬ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਯਸ੍ਤੁ ਦਦ੍ਯਾਨ੍ਮਹੀਂ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਯਾਹਿਤਾਗ੍ਨਯੇ । ਸ ਯਾਤਿ ਪਰਮਂ ਸ੍ਥਾਨਂ ਯਤ੍ਰ ਗਤ੍ਵਾ ਨ ਸ਼ੋਚਤਿ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਭਕਤੀ ਨਾਲ, ਅੱਗ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਜ਼ਮੀਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਜਾ ਕੇ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਇਕ੍ਸ਼ੁਭਿਃ ਸਂਯੁਤਾਂ ਭੂਮਿਂ ਯਵਗੋਧੂਮਸ਼ਾਲਿਨੀਮ੍ । ਦਦਾਤਿ ਵੇਦਵਿਦੁषੇ ਯਃ ਸ ਭੂਯੋ ਨ ਜਾਯਤੇ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਗੰਨੇ, ਜੌ, ਗਹੂੰ, ਜਾਂ ਚੌਲ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਜ਼ਮੀਨ ਵਿਦਵਾਨ ਨੂੰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੁੜ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ।
ਗੋਚਰ੍ਮਮਾਤ੍ਰਾਮਪਿ ਵਾ ਯੋ ਭੂਮਿਂ ਸਂਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤਿ । ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਯ ਦਰਿਦ੍ਰਾਯ ਸਰ੍ਵਪਾਪੈਃ ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਗਰੀਬ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਗੋ-ਚਰਮ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਜ਼ਮੀਨ ਵੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਭੂਮਿਦਾਨਾਤ੍ਪਰਂ ਦਾਨਂ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਨੇਹ ਕਿਂਚਨ । ਅਨ੍ਨਦਾਨਂ ਤੇਨ ਤੁਲ੍ਯਂ ਵਿਦ੍ਯਾਦਾਨਂ ਤਤੋਧਿਕਮ੍
ਜ਼ਮੀਨ ਦੇਣ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਕੋਈ ਦਾਨ ਨਹੀਂ; ਅੰਨ ਦਾ ਦਾਨ ਉਸ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ, ਪਰ ਗਿਆਨ ਦਾ ਦਾਨ ਉਸ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧੀਆ ਹੈ।
ਯੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਯ ਸ਼ਾਂਤਾਯ ਸ਼ੁਚਯੇ ਧਰ੍ਮਸ਼ੀਲਿਨੇ । ਦਦਾਤਿ ਵਿਦ੍ਯਾਂ ਵਿਧਿਨਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਸ਼ਾਂਤ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਧਰਮਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਗਿਆਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਦਦ੍ਯਾਦਹਰਹਃ ਸ੍ਵਰ੍ਣਂ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰਿਣੇ । ਸਰ੍ਵਪਾਪਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਸ੍ਥਾਨਮਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਸੋਨਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ।
ਗृਹਸ੍ਥਾਯਾਨ੍ਨਦਾਨੇਨ ਫਲਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਮਾਨਵਃ । ਅਨ੍ਨਮੇਵਾਸ੍ਯ ਦਾਤਵ੍ਯਂ ਦਤ੍ਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਪਰਾਂ ਗਤਿਮ੍
ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਨੂੰ ਅੰਨ ਦੇਣ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਅੰਨ ਹੀ ਦਿਓ, ਤੇ ਦਾਨ ਦੇ ਕੇ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਵੈਸ਼ਾਖ੍ਯਾਂ ਪੂਰ੍ਣਮਾਸ੍ਯਾਂ ਤੁ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨ੍ਸਪ੍ਤ ਪਂਚ ਵਾ । ਉਪੋष੍ਯ ਵਿਧਿਨਾ ਸ਼ਾਂਤਃ ਸ਼ੁਚਿਃ ਪ੍ਰਯਤਮਾਨਸਃ
ਵੈਸ਼ਾਖ ਦੀ ਪੂਰਨਮਾਸੀ ਨੂੰ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸ਼ਾਂਤ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਮਨ ਲਗਾ ਕੇ, ਸੱਤ ਜਾਂ ਪੰਜ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਂਦਾ ਹੈ,
ਪੂਜਯਿਤ੍ਵਾ ਤਿਲੈਃ ਕृष੍ਣੈਰ੍ਮਧੁਨਾ ਚ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ । ਪ੍ਰੀਯਤਾਂ ਧਰ੍ਮਰਾਜੇਤਿ ਯਦਾ ਮਨਸਿ ਵਰ੍ਤ੍ਤਤੇ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਾਲੇ ਤਿਲ ਤੇ ਸ਼ਹਿ ਨਾਲ ਖਾਸ ਤੌਰ ਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਜਦ ਮਨ ਵਿੱਚ ਆਵੇ ਕਿ ਧਰਮ ਰਾਜ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਣ,
ਯਾਵਜ੍ਜੀਵਂ ਤੁ ਯਤ੍ਪਾਪਂ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਦੇਵ ਨਸ਼੍ਯਤਿ । ਕृष੍ਣਾਜਿਨੇ ਤਿਲਾਨ੍ਕृਤ੍ਵਾ ਹਿਰਣ੍ਯਂ ਮਧੁਸਰ੍ਪਿषੀ
ਜੀਵਨ ਭਰ ਕੀਤਾ ਹੋਇਆ ਪਾਪ, ਕਾਲੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਮਿਰਗ ਦੀ ਖਾਲ 'ਤੇ ਤਿਲ ਰੱਖ ਕੇ, ਸੋਨਾ, ਸ਼ਹਦ ਤੇ ਘੀ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ ਭੇਟ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਦਦਾਤਿ ਯਸ੍ਤੁ ਵਿਪ੍ਰਾਯ ਸਰ੍ਵਂ ਤਰਤਿ ਦੁष੍ਕृਤਮ੍ । ਘृਤਾਨ੍ਨਮੁਦਕੁਂਭਂ ਚ ਵੈਸ਼ਾਖ੍ਯਾਂ ਤੁ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਹ ਚੀਜ਼ਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਮੰਦ ਕਰਮਾਂ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ 'ਤੇ ਵਿਸਾਖ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ, ਘੀ ਵਾਲਾ ਭੋਜਨ ਤੇ ਪਾਣੀ ਦਾ ਘੜਾ ਦੇਣ ਨਾਲ।
ਨਿਰ੍ਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਧਰ੍ਮਰਾਜਾਯ ਵਿਪ੍ਰੇਭ੍ਯੋ ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਭਯਾਤ੍ । ਸੁਵਰ੍ਣਤਿਲਯੁਕ੍ਤੈਸ੍ਤੁ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨ੍ਸਪ੍ਤ ਪਂਚ ਵਾ
ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਜਾ ਲਈ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦੇਣ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਡਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸੋਨਾ ਤੇ ਤਿਲ ਨਾਲ ਪੰਜ ਜਾਂ ਸੱਤ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰਕੇ,
ਤਰ੍ਪਯੇਦੁਦਪਾਤ੍ਰੈਸ੍ਤੁ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਂ ਵ੍ਯਪੋਹਤਿ । ਮਾਘਮਾਸੇ ਤਮਿਸ੍ਰੇ ਤੁ ਦ੍ਵਾਦਸ਼੍ਯਾਂ ਸਮੁਪੋषਿਤਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਦੇ ਪਾਤਰ ਭੇਟ ਕਰਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਤਿਆ ਦਾ ਪਾਪ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮਾਘ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਅੰਧੇਰੀ ਪੱਖ ਦੀ ਦਵਾਦਸ਼ੀ ਨੂੰ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ,