ਕੁਰੁਰਂ ਚ ਚਕੋਰਂ ਚ ਜਾਲਪਾਦਂ ਚ ਕੋਕਿਲਮ੍ । ਵਾਯਸਾਨ੍ਖਂਜਰੀਟਾਂਸ਼੍ਚ ਸ਼੍ਯੇਨਂ ਗृਧ੍ਰਂ ਤਥੈਵ ਚ
ਕੁਰੁਰਾ, ਚਕੋਰਾ, ਜਾਲਪਾਦ, ਕੋਕਿਲ, ਕਾਂ, ਖੰਜਰੀਟ, ਸ਼ੇਨ ਅਤੇ ਗਿਧ — ਇਹਨਾਂ ਪੰਛੀਆਂ ਦਾ ਮਾਸ ਨਹੀਂ ਖਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਉਲੂਕਂ ਚਕ੍ਰਵਾਕਂ ਚ ਭਾਸਂ ਪਾਰਾਵਤਂ ਤਥਾ । ਕਪੋਤਂ ਟਿਟ੍ਟਿਭਂ ਚੈਵ ਗ੍ਰਾਮਕੁਕ੍ਕੁਟਮੇਵ ਚ
ਉਲੂਕ, ਚਕਰਵਾਕ, ਭਾਸ, ਪਾਰਾਵਤ, ਕਪੋਤਾ, ਟਿੱਟਭਾ ਅਤੇ ਪਿੰਡ ਦਾ ਕੁੱਕੜ — ਇਹਨਾਂ ਦਾ ਮਾਸ ਵੀ ਨਹੀਂ ਖਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਸਿਂਹਂ ਵ੍ਯਾਘ੍ਰਂ ਚ ਮਾਰ੍ਜਾਰਂ ਸ਼੍ਵਾਨਂ ਸੂਕਰਮੇਵ ਚ । ਸ਼ृਗਾਲਂ ਮਰ੍ਕਟਂ ਚੈਵ ਗਰ੍ਦ੍ਦਭਂ ਨ ਚ ਭਕ੍ਸ਼ਯੇਤ੍
ਸਿੰਘ, ਬਾਘ, ਬਿੱਲੀ, ਕੁੱਤਾ, ਸੂਅਰ, ਸਿਆਲ, ਬਾਂਦਰ ਅਤੇ ਗਧਾ — ਇਹਨਾਂ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦਾ ਮਾਸ ਨਹੀਂ ਖਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਨ ਭਕ੍ਸ਼ਯੇਤ੍ਸਰ੍ਪਮृਗਾਞ੍ਛਿਖਿਨੋਨ੍ਯਾਨ੍ਵਨੇਚਰਾਨ੍ । ਜਲੇਚਰਾਨ੍ਸ੍ਥਲਚਰਾਨ੍ਪ੍ਰਾਣਿਨਸ਼੍ਚੇਤਿ ਧਾਰਣਾ
ਸੱਪ, ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ, ਮੋਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ, ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਮਾਸ ਨਹੀਂ ਖਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ — ਇਹ ਨਿਯਮ ਹੈ।
ਗੋਧਾ ਕੂਰ੍ਮਃ ਸ਼ਸ਼ਃ ਖਡ੍ਗਃ ਸਲ੍ਲਕਸ਼੍ਚੇਤਿ ਸਤ੍ਤਮਾਃ । ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਾਨ੍ਪਂਚਨਖਾਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਮਨੁਰਾਹ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਃ
ਗੋਧਾ, ਕਛੂਆ, ਖਰਗੋਸ਼, ਗੈਂਡਾ ਅਤੇ ਸੱਲਕ — ਇਹ ਪੰਜ ਨਖ ਵਾਲੇ ਜੀਵ ਮਾਨਵ ਨੇ ਭੋਜਨ ਯੋਗ ਦੱਸੇ ਹਨ।
ਮਤ੍ਸ੍ਯਾਨ੍ਸਸ਼ਲ੍ਕਾਨ੍ਭੁਂਜੀਤ ਮਾਂਸਂ ਰੌਰਵਮੇਵ ਚ । ਨਿਵੇਦ੍ਯ ਦੇਵਤਾਭ੍ਯਸ੍ਤੁ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਭ੍ਯਸ਼੍ਚ ਨਾਨ੍ਯਥਾ
ਪਟਲ ਵਾਲੀ ਮਛੀ ਅਤੇ ਰੌਰਵ ਜਾਨਵਰ ਦਾ ਮਾਸ, ਪਰ ਇਹ ਮਾਸ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕਰਕੇ ਹੀ ਖਾਇਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਹੀਂ।
ਮਯੂਰਂ ਤਿਤ੍ਤਿਰਂ ਚੈਵ ਕਪੋਤਂ ਚ ਕਪਿਂਜਲਮ੍ । ਵਾਰ੍ਧ੍ਰੀਣਸਂ ਬਕਂ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਂ ਮੀਨਂ ਹਂਸਂ ਪਰਾਜਿਤਮ੍
ਮੋਰ, ਟਿੱਤੀਰਾ, ਕਪੋਤਾ, ਕਪਿੰਜਲ, ਗਿਧ, ਬਕ, ਭੋਜਨ ਯੋਗ ਮਛੀ, ਹੰਸ ਅਤੇ ਪਰਾਜਿਤਾ — ਇਹਨਾਂ ਦਾ ਮਾਸ ਖਾਣਾ ਮਨਜੂਰ ਹੈ।
ਸ਼ਫਰੀ ਸਿਂਹਤੁਂਡਂ ਚ ਤਥਾ ਪਾਠੀਨਰੋਹਿਤੌ । ਮਤ੍ਸ੍ਯਾਸ਼੍ਚੈਤੇ ਸਮੁਦ੍ਦਿष੍ਟਾ ਭਕ੍ਸ਼ਣੀਯਾ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ
ਸ਼ਫਰੀ, ਸਿੰਹਤੁੰਡ, ਪਾਠੀਨਾ ਅਤੇ ਰੋਹਿਤਾ — ਇਹ ਮਛੀਆਂ ਉੱਤਮ ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਖਾਣ ਯੋਗ ਦੱਸੀਆਂ ਗਈਆਂ ਹਨ।
ਪ੍ਰੋਕ੍ਸ਼ਿਤਂ ਭਕ੍ਸ਼ਯੇਦੇषਾਂ ਮਾਂਸਂ ਚ ਦ੍ਵਿਜਕਾਮ੍ਯਯਾ । ਯਥਾਵਿਧਿ ਪ੍ਰਯੁਕ੍ਤਂ ਚ ਪ੍ਰਾਣਾਨਾਮਪਿ ਚਾਤ੍ਯਯੇ
ਇਹਨਾਂ ਦਾ ਮਾਸ ਸ਼ੁੱਧ ਕਰਕੇ, ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਨਿਯਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਤੇ ਜਾਨ ਬਚਾਉਣ ਦੀ ਲੋੜ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਹੀ ਖਾਇਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਭਕ੍ਸ਼ਯੇਨ੍ਨੈਵ ਮਾਂਸਾਨਿ ਸ਼ੇषਭੋਜੀ ਨ ਲਿਪ੍ਯਤੇ । ਔषਧਾਰ੍ਥਮਸ਼ਕ੍ਤੋ ਵਾ ਨਿਯੋਗਾਦ੍ਯਜ੍ਞਕਾਰਣਾਤ੍
ਬਚਿਆ ਹੋਇਆ ਮਾਸ ਨਹੀਂ ਖਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ; ਜੇ ਕੋਈ ਬਚਿਆ ਹੋਇਆ ਖਾਂਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਉਹ ਪਾਪੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਦਵਾਈ ਲਈ, ਅਸਮਰਥ ਹੋਣ ਤੇ, ਆਗਿਆ ਮਿਲਣ ਤੇ ਜਾਂ ਯਜਨ ਦੇ ਕਾਰਨ ਮਾਸ ਖਾਣਾ ਮਨਜੂਰ ਹੈ।
ਆਮਂਤ੍ਰਿਤਸ਼੍ਚ ਯਃ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧੇ ਦੈਵੇ ਵਾ ਮਾਂਸਮੁਤ੍ਸृਜੇਤ੍ । ਯਾਵਂਤਿ ਪਸ਼ੁਰੋਮਾਣਿ ਤਾਵਨ੍ਨਰਕਮृਚ੍ਛਤਿ
ਜੇ ਕੋਈ ਸ਼੍ਰਾਧ ਜਾਂ ਦੇਵਕਰਮ 'ਤੇ ਬੁਲਾਇਆ ਗਿਆ ਹੋ ਕੇ ਮਾਸ ਛੱਡ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਜਿੰਨੇ ਰੋਮ ਪਸ਼ੂ ਦੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਹਨ, ਉਤਨੇ ਸਾਲ ਉਹ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਦੇਯਂ ਵਾਪ੍ਯਪੇਯਂ ਵਾ ਤਥੈਵਾਸ੍ਪृਸ਼੍ਯਮੇਵ ਵਾ । ਦ੍ਵਿਜਾਤੀਨਾਮਨਾਲੋਕ੍ਯਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਮਦ੍ਯਮਿਤਿ ਸ੍ਥਿਤਿਃ
ਜੋ ਨਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ, ਨਾ ਪਿਆ ਜਾਵੇ, ਨਾ ਛੂਹਿਆ ਜਾਵੇ — ਇਹ ਮਦਿਰਾ ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਹੈ; ਇਸ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਦੇਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ — ਇਹ ਨਿਯਮ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਰ੍ਵਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਮਦ੍ਯਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਵਿਵਰ੍ਜਯੇਤ੍ । ਪੀਤ੍ਵਾ ਪਤਤਿ ਕਰ੍ਮ੍ਮਭ੍ਯਸ੍ਤ੍ਵਸਂਭਾष੍ਯੋ ਭਵੇਦ੍ਦ੍ਵਿਜਃ
ਇਸ ਲਈ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਮਦਿਰਾ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤਿਆਗਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਜੇ ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਮਦਿਰਾ ਪੀ ਲਵੇ, ਉਹ ਕਰਮਾਂ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਉਸ ਨਾਲ ਸੰਗਤ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ।
ਭਕ੍ਸ਼ਯਿਤ੍ਵਾਪ੍ਯਭਕ੍ਸ਼੍ਯਾਣਿ ਪੀਤ੍ਵਾऽਪੇਯਾਨ੍ਯਪਿ ਦ੍ਵਿਜਃ । ਨਾਧਿਕਾਰੀ ਭਵੇਤ੍ਤਾਵਦ੍ਯਾਵਤ੍ਤਨ੍ਨ ਜਹਾਤ੍ਯਧਃ
ਜੇ ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਅਭੱਖਯ ਭੋਜਨ ਜਾਂ ਅਪेय ਪੀ ਲਵੇ, ਤਾਂ ਜਦ ਤੱਕ ਉਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਛੱਡ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ, ਉਹ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਪਰਿਹਰੇਨ੍ਨਿਤ੍ਯਮਭਕ੍ਸ਼੍ਯਾਣਿ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨਤਃ । ਅਪੇਯਾਨਿ ਚ ਵਿਪ੍ਰੋ ਵੈ ਤਥਾ ਚੇਦ੍ਯਾਤਿ ਰੌਰਵਮ੍
ਇਸ ਲਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਅਭੱਖਯ ਭੋਜਨ ਤੇ ਅਪेय ਪਦਾਰਥਾਂ ਤੋਂ ਬਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਜੇ ਉਹ ਨਹੀਂ ਬਚਦਾ, ਤਾਂ ਰੌਰਵ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਪਾਦ੍ਮੇ ਮਹਾਪੁਰਾਣੇ ਸ੍ਵਰ੍ਗਖਂਡੇ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਾਭਕ੍ਸ਼੍ਯਨਿਯਮੋ ਨਾਮ षਟ੍ਪਂਚਾਸ਼ਤ੍ਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼੍ਰੀ ਪਦਮ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਦੇ ਸਵਰਗ ਖੰਡ ਵਿੱਚ ਭੱਖਯ-ਅਭੱਖਯ ਨਿਯਮਾਂ ਵਾਲਾ ਛਪੰਜਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ- ਅਥਾਤਃ ਸਂਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਦਾਨਧਰ੍ਮ੍ਮਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾਭਿਹਿਤਂ ਪੂਰ੍ਵਮृषੀਣਾਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਾਦਿਨਾਮ੍
ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੁਣ ਮੈਂ ਦਾਨ ਦੇ ਉੱਤਮ ਧਰਮ ਨੂੰ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰਾਂਗਾ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਸੀ।
ਅਰ੍ਥਾਨਾਮੁਚਿਤਂ ਪਾਤ੍ਰੇ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾ ਪ੍ਰਤਿਪਾਦਨਮ੍ । ਦਾਨਮਿਤ੍ਯਭਿਨਿਰ੍ਦਿष੍ਟਂ ਭੁਕ੍ਤਿਮੁਕ੍ਤਿਫਲਪ੍ਰਦਮ੍
ਉਚਿਤ ਵਸਤੂ, ਯੋਗ ਪਾਤਰ ਨੂੰ, ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਦੇਣਾ — ਇਹ ਦਾਨ ਹੈ, ਜੋ ਭੋਗ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੋਵੇਂ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਯੋ ਦਦਾਤਿ ਵਿਸ਼ਿष੍ਟੇਭ੍ਯਃ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾ ਪਰਯਾ ਯੁਤਃ । ਤਦ੍ਵੈ ਦਤ੍ਤਮਹਂ ਮਨ੍ਯੇ ਸ਼ੇषਂ ਕਸ੍ਯਾਪਿ ਰਕ੍ਸ਼ਤਿ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਵਧੀਆ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਦਾਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਸ ਦਾਨ ਨੂੰ ਸੱਚਾ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ; ਬਾਕੀ ਦਾਨ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਲਈ ਹੀ ਰਹਿ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨਿਤ੍ਯਂ ਨੈਮਿਤ੍ਤਿਕਂ ਕਾਮ੍ਯਂ ਤ੍ਰਿਵਿਧਂ ਦਾਨਮੁਚ੍ਯਤੇ । ਚਤੁਰ੍ਥਂ ਵਿਮਲਂ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਸਰ੍ਵਦਾਨੋਤ੍ਤਮੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਸਦਾ, ਮੌਕੇ ਤੇ, ਤੇ ਇੱਛਾ ਦੇ ਕਾਰਨ—ਇਹ ਤਿੰਨ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਾਨ ਹਨ; ਚੌਥਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਦਾਨ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਦਾਨ ਹੈ।
ਅਹਨ੍ਯਹਨਿ ਯਤ੍ਕਿਂਚਿਦ੍ਦੀਯਤੇ ਨੁਪਕਾਰਿਣੇ । ਅਨੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯਫਲਂ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਯ ਤੁ ਨਿਤ੍ਯਕਮ੍
ਜੋ ਹਰ ਰੋਜ਼, ਚਾਹੇ ਥੋੜ੍ਹਾ ਹੀ ਹੋਵੇ, ਕਿਸੇ ਨਿਰਲੋਭ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ, ਬਿਨਾ ਲਾਭ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖੇ, ਦਾਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਦਾ ਦਾਨ ਹੈ ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਤ੍ਤੁ ਪਾਪੋਪਸ਼ਾਂਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਦੀਯਤੇ ਵਿਦੁषਾਂ ਕਰੇ । ਨੈਮਿਤ੍ਤਿਕਂ ਤਦੁਦ੍ਦਿष੍ਟਂ ਦਾਨਂ ਸਦ੍ਭਿਰਨੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਜੋ ਪਾਪ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੌਕੇ ਤੇ ਦਿੱਤਾ ਦਾਨ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਚੰਗੇ ਲੋਕ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੰਨਦੇ ਹਨ।
ਅਪਤ੍ਯਵਿਜਯੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯ ਸੁਖਾਰ੍ਥਂ ਯਤ੍ਪ੍ਰਦੀਯਤੇ । ਦਾਨਂ ਤਤ੍ਕਾਮ੍ਯਮਾਖ੍ਯਾਤਮृषਿਭਿਰ੍ਧਰ੍ਮਚਿਂਤਕੈਃ
ਜੋ ਦਾਨ ਪੁੱਤਰ, ਜਿੱਤ, ਦੌਲਤ ਜਾਂ ਸੁਖ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇੱਛਾ ਵਾਲਾ ਦਾਨ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਧਰਮ ਵਿਚ ਸੋਚਣ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ ਹੈ।
ਯਦੀਸ਼੍ਵਰਸ੍ਯ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿਤ੍ਸੁ ਪ੍ਰਦੀਯਤੇ । ਚੇਤਸਾ ਧਰ੍ਮਯੁਕ੍ਤੇਨ ਦਾਨਂ ਤਦ੍ਵਿਮਲਂ ਸ਼ਿਵਮ੍
ਜੋ ਦਾਨ ਧਰਮ ਨਾਲ ਜੋੜੀ ਮਨ ਨਾਲ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਲਈ, ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨੀ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਦਾਨ ਹੈ।
ਦਾਨਧਰ੍ਮਂ ਨਿषੇਵੇਤ ਪਾਤ੍ਰਮਾਸਾਦ੍ਯ ਸ਼ਕ੍ਤਿਤਃ । ਉਪਾਸ੍ਯਤੇ ਤੁ ਤਤ੍ਪਾਤ੍ਰਂ ਯਤ੍ਤਾਰਯਤਿ ਸਰ੍ਵਤਃ
ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਯੋਗ ਦਾਨੀ ਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ ਦਾਨ ਦੇ ਧਰਮ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰੇ; ਉਹ ਯੋਗ ਦਾਨੀ ਸਤਿਕਾਰ ਜੋਗ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਤਾਰਦਾ ਹੈ।
ਕੁਟੁਂਬਭੁਕ੍ਤਿਵਸਨਾਦ੍ਦੇਯਂ ਯਦਤਿਰਿਚ੍ਯਤੇ । ਅਨ੍ਯਥਾ ਦੀਯਤੇ ਯਦ੍ਵੈ ਨ ਤਦ੍ਦਾਨਂ ਫਲਪ੍ਰਦਮ੍
ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਰੋਟੀ ਤੇ ਕਪੜੇ ਤੋਂ ਬਚਾ ਹੋਇਆ ਜੋ ਕੁਝ ਹੈ, ਉਹ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਜੇ ਹੋਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਦਾਨ ਫਲ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ।
ਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰਿਯਾਯ ਕੁਲੀਨਾਯ ਵਿਨੀਤਾਯ ਤਪਸ੍ਵਿਨੇ । ਵ੍ਰਤਸ੍ਥਾਯ ਦਰਿਦ੍ਰਾਯ ਪ੍ਰਦੇਯਂ ਭਕ੍ਤਿਪੂਰ੍ਵਕਮ੍
ਇੱਕ ਵਿਦਵਾਨ, ਉੱਚ ਕੁਲ ਵਾਲੇ, ਨਿਮਰ, ਤਪਸੀ, ਵਰਤ ਵਾਲੇ ਤੇ ਗਰੀਬ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਯਸ੍ਤੁ ਦਦ੍ਯਾਨ੍ਮਹੀਂ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਯਾਹਿਤਾਗ੍ਨਯੇ । ਸ ਯਾਤਿ ਪਰਮਂ ਸ੍ਥਾਨਂ ਯਤ੍ਰ ਗਤ੍ਵਾ ਨ ਸ਼ੋਚਤਿ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਭਕਤੀ ਨਾਲ, ਅੱਗ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਜ਼ਮੀਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਜਾ ਕੇ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਇਕ੍ਸ਼ੁਭਿਃ ਸਂਯੁਤਾਂ ਭੂਮਿਂ ਯਵਗੋਧੂਮਸ਼ਾਲਿਨੀਮ੍ । ਦਦਾਤਿ ਵੇਦਵਿਦੁषੇ ਯਃ ਸ ਭੂਯੋ ਨ ਜਾਯਤੇ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਗੰਨੇ, ਜੌ, ਗਹੂੰ, ਜਾਂ ਚੌਲ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਜ਼ਮੀਨ ਵਿਦਵਾਨ ਨੂੰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੁੜ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ।
ਗੋਚਰ੍ਮਮਾਤ੍ਰਾਮਪਿ ਵਾ ਯੋ ਭੂਮਿਂ ਸਂਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤਿ । ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਯ ਦਰਿਦ੍ਰਾਯ ਸਰ੍ਵਪਾਪੈਃ ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਗਰੀਬ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਗੋ-ਚਰਮ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਜ਼ਮੀਨ ਵੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।