ਸ਼ਿਰਾਂਸਿ ਧੂਨਯਨ੍ਨृਣਾਮਸ਼੍ਵਲਕ੍ਸ਼ਣਵੇਦਿਨਾਮ੍ । ਸ਼ੂਰਾਣਾਮਪਿ ਚੇਤਾਂਸਿ ਮੁਹੁਰੁਤ੍ਸਾਹਯਨ੍ਮਹਾਨ੍
ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਪਛਾਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਸਿਰ ਹਿਲਾ ਕੇ, ਤੇ ਬਹਾਦਰਾਂ ਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰ ਕੇ, ਵੱਡਾ ਘੋੜਾ ਸਭ ਨੂੰ ਚੌਕਸ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਅਖਂਡਮੇਦਿਨੀਵੇਗਬਹੁਸਂਕ੍ਰਮਣਾਰ੍ਜਿਤਮ੍ । ਲਾਲਾਫੇਨਛਲੇਨਾਸੌ ਵਮਨ੍ਸ਼ੁਭ੍ਰਤਰਂ ਯਸ਼ਃ
ਅਟੱਲ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਤੇਜ਼ ਦੌੜਾਂ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਘੋੜਾ ਆਪਣੇ ਲਾਲ-ਝੱਗ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਮਾਣ ਛੱਡਦਾ ਸੀ।
ਉਚ੍ਚੈਃਸ਼੍ਰਵਸ੍ਤੁਲਾਂ ਭੇਜੇ ਗੁਣਸਾਮ੍ਯੇਨ ਤਤ੍ਤ੍ਵਤਃ । ਵਿਵृਣ੍ਵਨ੍ਨਤਿ ਤੇਜਸ੍ਵੀ ਹ੍ਰਿਯੇਵ ਨਤਕਂਧਰਃ
ਇਹ ਘੋੜਾ ਗੁਣਾਂ ਤੇ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਉੱਚੈਸ਼੍ਰਵਸ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਸੀ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਾਨ ਨਮੀਂ ਗਲ ਨਾਲ, ਲਜਜਤ ਤੇ ਤੇਜਸਵੀ ਵਾਂਗ ਦਿਖਾ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਚਾਮਰੈਰਿਂਦੁਧਵਲੈਰ੍ਵੀਜ੍ਯਮਾਨੋ ਨਿਰਂਤਰਮ੍ । ਦੁਗ੍ਧਾਂਭੋਨਿਧਿਲੋਲੈਸ੍ਤੈਃ ਸ਼੍ਵਾਸੈਰੁਚ੍ਚੈਃਸ਼੍ਰਵਾ ਇਵ
ਸਫੈਦ ਚਾਮਰਾਂ ਨਾਲ ਲਗਾਤਾਰ ਝਲਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਉਸ ਦੀ ਸਾਹ ਦੁੱਧ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਲਹਿਰਾਂ ਵਾਂਗ ਹਿਲਦੀ ਸੀ, ਉੱਚੈਸ਼੍ਰਵਸ ਵਾਂਗ।
ਨੀਲਾਤਪਤ੍ਰਯੁਗਲਂ ਘਨਚ੍ਛਾਯਤੁਲਸ਼੍ਰਿਯਾ । ਬਿਭ੍ਰਾਣੋ ਵਾਰਿਦਾਲੀਢ ਹਿਮਾਦ੍ਰਿ ਸ਼ਿਖਰਸ਼੍ਰਿਯਮ੍
ਨੀਲੇ ਛਤਰੀਆਂ ਦੀ ਜੋੜੀ, ਘਣੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਰਗੀ ਛਾਂ ਨਾਲ, ਇਹ ਘੋੜਾ ਮੀਂਹ ਵਾਲੇ ਬੱਦਲਾਂ ਨਾਲ ਛੂਹੇ ਹਿਮਾਲਾ ਦੀ ਚੋਟੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ।
ਮੇਦਿਨੀਮਂਡਲਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ ਸਂਕ੍ਰਾਂਤਮਿਵ ਪਾਵਕਮ੍ । ਮੁਹੁਰੁਦ੍ਧਰਯਨ੍ਧੁਨ੍ਵਨ੍ਬਂਧੁਰਂ ਕਂਧਰਾਤਟਮ੍
ਧਰਤੀ ਦੇ ਗੋਲ ਨੂੰ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਛੂਹ ਕੇ, ਇਹ ਘੋੜਾ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਆਪਣੀ ਸੋਹਣੀ ਗਲ ਉਠਾ ਕੇ ਹਿਲਾਉਂਦਾ ਸੀ।
ਦਾਰਯਨ੍ਵੈਰਿਣਃ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਵ੍ਯਾਹਰਂਸ਼੍ਚ ਜਯਸ਼੍ਰਿਯਮ੍ । ਹੇषਾਰਵੇਣ ਗੁਰੁਣਾ ਦਿਕ੍ਸ਼ੁਪ੍ਰਖ੍ਯਾਪਯਨ੍ਯਸ਼ਃ
ਸਾਰੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਚੀਰ ਕੇ, ਜਿੱਤ ਦਾ ਮਾਣ ਉਚਾਰਦਾ, ਵੱਡੀ ਹਿੰਮਤ ਨਾਲ ਹਿੰਮਤ ਭਰਿਆ ਹਿੰਸਾ ਕਰਕੇ, ਆਪਣਾ ਮਾਣ ਚਾਰ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਪਸਾਰਦਾ ਸੀ।
ਸਤ੍ਤ੍ਵਸ੍ਯ ਰਾਸ਼ਿਰਤ੍ਯੁਚ੍ਚੈਰ੍ਗਤੀਨਾਮਿਵ ਸ਼ੇਵਧਿਃ । ਰੂਪਸ੍ਯ ਨਿਲਯਂ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਲ੍ਲਕ੍ਸ਼ਣਾਨਾਂ ਪਯੋਨਿਧਿਃ
ਇਹ ਘੋੜਾ ਹੌਸਲੇ ਦਾ ਢੇਰ ਸੀ, ਉੱਚੇ ਰਾਹਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਖਜ਼ਾਨਾ ਵਾਂਗ; ਸੋਹਣੇ ਰੂਪ ਦਾ ਘਰ, ਨਿਸ਼ਾਨਿਆਂ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ ਸੀ।
ਆਨੀਤੋ ਵਣਿਜਾ ਵਾਜੀ ਰਾਜ੍ਞਾ ਚ ਸਮਦृਸ਼੍ਯਤ । ਬਹੁਧਾ ਵਰ੍ਣਿਤੋऽਮਾਤ੍ਯੈਰਸ਼੍ਵਲਕ੍ਸ਼ਣਵੇਦਿਭਿਃ
ਵਪਾਰੀ ਨੇ ਘੋੜਾ ਲਿਆ ਕੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਵਿਖਾਇਆ, ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜੋ ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਪਛਾਣ ਜਾਣਦੇ ਸਨ, ਤੇ ਉਹ ਘੋੜਾ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਢੰਗਾਂ ਨਾਲ ਵੇਰਵਾ ਗਿਆ।
ਯਥੇਚ੍ਛਂ ਵਣਿਜੋਦੀਰ੍ਣਂ ਸ੍ਵਰ੍ਣਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਮਹੀਪਤਿਃ । ਜਗ੍ਰਾਹ ਤੁਰਗਂ ਵੇਗਾਦਸੀਮਾਨਂਦਨਿਰ੍ਭਰਃ
ਜਿਵੇਂ ਵਪਾਰੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਰਾਜੇ ਨੇ ਸੋਨਾ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਘੋੜਾ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਲੈ ਲਿਆ, ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਬੇਹੱਦ ਖੁਸ਼ੀ ਸੀ।
ਤਤੋऽਸ਼੍ਵਪਾਲਮਾਹੂਯ ਯਤ੍ਨਤਸ੍ਤਂ ਨਿਰੂਪ੍ਯ ਚ । ਵਿਸਰ੍ਜਿਤਸਭਾਲੋਕੋ ਗृਹਾਂਤਰਮਗਾਨ੍ਨृਪਃ
ਫਿਰ, ਘੋੜਾ ਦੇਖਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਬੁਲਾ ਕੇ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਘੋੜਾ ਵੇਖਿਆ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਸਭ ਨੂੰ ਰੁਖਸਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਘਰ ਦੇ ਅੰਦਰਲੇ ਹਿੱਸੇ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਅਨੇਕਧਾ ਸਮਾਪृष੍ਟੋ ਮਹੀਪਾਲਂ ਰਂਣਾਂਗਣੇ । ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਵ੍ਰਣਕਿਣਸ਼੍ਰੇਣੀਭੂषਣਂ ਸਤ੍ਵਸਨ੍ਨਿਭਮ੍
ਰਾਜ ਦਰਬਾਰ ਵਿੱਚ ਬਾਰ-ਬਾਰ ਪੁੱਛਿਆ ਗਿਆ, ਰਾਜਾ ਦੀ ਸਰੀਰ ਤੇ ਤਲਵਾਰਾਂ ਦੇ ਜਖਮਾਂ ਦੀ ਲੜੀ ਸੀ, ਜੋ ਹੌਸਲੇ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦੀ ਸੀ।
ਏਕਦਾ ਮृਗਯਾਂ ਖੇਲਨ੍ਕੁਤੂਹਲਰਸਾਤ੍ਮਨਾ । ਤਮਾਰੁਹ੍ਯ ਮਹੀਪਾਲੋ ਵਨਂ ਪ੍ਰਤਿ ਵਿਵੇਸ਼ ਹ
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਸ਼ਿਕਾਰ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦੇ ਹੋਏ, ਉਤਸੁਕਤਾ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਰਾਜਾ ਘੋੜੇ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਵਿਸृਜ੍ਯ ਸੈਨਿਕਾਨ੍ਪृष੍ਟੇ ਧਾਵਤਃ ਪਰਿਤੋऽਖਿਲਾਨ੍ । ਆਕृष੍ਯਮਾਣੋ ਹਰਿਣੈਃ ਪਿਪਾਸਾਕੁਲਿਤੋऽਭਵਤ੍
ਉਹ ਆਪਣੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਛੱਡ ਕੇ, ਜੋ ਹਰ ਪਾਸੇ ਦੌੜ ਰਹੇ ਸਨ, ਹਿਰਣਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਖਿੱਚਿਆ ਗਿਆ ਅਤੇ ਪਿਆਸ ਨਾਲ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਤ ਉਤ੍ਤੀਰ੍ਯ ਤੁਰਗਾਜ੍ਜਲਮਨ੍ਵੇषਯਨ੍ ਨृਪਃ । ਬਧ੍ਵਾਸ਼੍ਵਂ ਤਰੁਸ਼ਾਖਾਯਾਮਾਰੁਰੋਹ ਸ਼ਿਲਾਂ ਨृਪਃ
ਫਿਰ, ਰਾਜਾ ਘੋੜੇ ਲਈ ਪਾਣੀ ਲੱਭਣ ਲੱਗਾ; ਉਹ ਘੋੜੇ ਨੂੰ ਰੁੱਖ ਦੀ ਟਾਹਣੀ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ, ਪੱਥਰ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ।
ਗੀਤਾਪਂਚਦਸ਼ਾਧ੍ਯਾਯਸ਼੍ਲੋਕਾਰ੍ਦ੍ਧਲਿਖਿਤਂ ਤਤਃ । ਪਾਤਿਤਂ ਮਰੁਤਾ ਤਤ੍ਰ ਯਤ੍ਰ ਖਂਡੇ ਵਿਲੋਕਯਤ੍
ਉਥੇ, ਉਸ ਨੇ ਗੀਤਾ ਦੇ ਪੰਦਰਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦੀ ਅੱਧੀ ਪੰਤੀ ਲਿਖੀ ਹੋਈ, ਹਵਾ ਵਲੋਂ ਡਿੱਗੀ ਹੋਈ, ਇੱਕ ਟੁਕੜੇ 'ਤੇ ਪਈ ਹੋਈ ਵੇਖੀ।
ਪਤ੍ਰਂ ਵਾਚਯਤੋ ਰਾਜ੍ਞਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਗੀਤਾਕ੍ਸ਼ਰਾਵਲੀਮ੍ । ਤਤੋ ਮੁਕ੍ਤਿਪਦਂ ਲੇਭੇ ਤੁਰਗਸ੍ਤ੍ਵਰਯਾऽਪਤਤ੍
ਜਦ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਹ ਪੱਤਰਾ ਪੜ੍ਹਿਆ ਅਤੇ ਗੀਤਾ ਦੇ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣੇ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਘੋੜਾ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਗਿਆ ਅਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਤਤੋ ਗ੍ਰਂਥਿਂ ਸਮਾਚ੍ਛਿਦ੍ਯ ਪਲ੍ਯਾਣਵਤਾਰ੍ਯ ਚ । ਉਤ੍ਥਾਪਮਾਨਸ੍ਤੁਰਗੋ ਰਾਜ੍ਞਾ ਨੋਤ੍ਥਿਤਵਾਨ੍ਮृਤਃ
ਫਿਰ, ਗੰਢ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ ਅਤੇ ਘੋੜੇ ਨੂੰ ਹੇਠਾਂ ਲਿਆ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਉਠਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਉਹ ਉਠਿਆ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਮਰ ਚੁੱਕਾ ਸੀ।
ਤਤਃ ਸਰਭਭੇਰੁਂਡੋ ਨृਪਮਾਭਾष੍ਯ ਸੁਸ੍ਵਰਮ੍ । ਦਿਵ੍ਯਂ ਵਿਮਾਨਮਾਰੁਹ੍ਯ ਜਗਾਮ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਲਯਮ੍
ਫਿਰ, ਸਰਭਭੇਰੁੰਡ ਨਾਮ ਦਾ ਦੇਵਤਾ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਮਿੱਠੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਬੋਲਿਆ, ਦਿਵਿਆ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਘਰ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਤਤੋ ਗਿਰਿਂ ਸਮਾਰੁਹ੍ਯ ਦਦਰ੍ਸ਼ਾਸ਼੍ਰਮਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਪੁਨ੍ਨਾਗਕਦਲੀਚੂਤਨਾਰਿਕੇਲਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਫਿਰ, ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਇੱਕ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਆਸ਼ਰਮ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਪੁੰਨਾਗ, ਕੇਲੇ, ਆਮ ਅਤੇ ਨਾਰੀਅਲ ਦੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੇਕ੍ਸ਼ੁਵਾਟਿਕਾਪੂਗਨਾਗਕੇਸਰਚਂਪਕਮ੍ । ਖੇਲਤ੍ਕਰਭਸਾਰਂਗਂ ਨृਤ੍ਯਤ੍ਕੇਕਿਕੁਲਂ ਨृਪਃ
ਉਥੇ ਅੰਗੂਰਾਂ ਦੇ ਬਾਗ, ਗੰਨੇ ਦੇ ਖੇਤ, ਪਾਨ, ਨਾਗ, ਕੇਸਰ ਅਤੇ ਚੰਪਾ ਦੇ ਰੁੱਖ ਸਨ, ਛੋਟੇ ਹਾਥੀ ਅਤੇ ਹਿਰਣ ਖੇਡ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਮੋਰਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਨੱਚ ਰਹੇ ਸਨ।
ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯ ਦ੍ਵਿਜਨ੍ਮਾਨਮੁਟਜਾਭ੍ਯਂਤਰਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਪਰਯਾ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਮੁਕ੍ਤਸਂਸਾਰਵਾਸਨਾਤ੍
ਉਟੇ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਦੁਜਨਮ ਸਾਧੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਸੰਸਾਰਕ ਇੱਛਾਵਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਡੂੰਘੀ ਭਕਤੀ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ।
ਤੁਰਗੋ ਨਿਰਗਾਤ੍ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਹੇਤੁਨਾ ਕੇਨ ਮੇ ਵਦ । ਇਤ੍ਯਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਵਚੋ ਰਾਜ੍ਞੋ ਦ੍ਵਿਜਨ੍ਮਾ ਵਾਚਮੂਚਿਵਾਨ੍
“ਮੇਰਾ ਘੋੜਾ ਕਿਸ ਕਾਰਨ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਗਿਆ?” ਰਾਜੇ ਦੇ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੁਜਨਮ ਸਾਧੂ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਕਾਲੇਨ ਬਹੁਨਾ ਪ੍ਰੇਤ੍ਯ ਤਤ੍ਪਾਪਾਤ੍ਤੁਰਗੋऽਭਵਤ੍ । ਅਥ ਪਂਚਦਸ਼ਾਧ੍ਯਾਯਸ਼੍ਲੋਕਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਲਿਖਿਤਂ ਕ੍ਵਚਿਤ੍
ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਪਿਛਲੇ ਪਾਪ ਕਰਕੇ, ਘੋੜਾ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਨਮਿਆ; ਪਰ ਕਿਤੇ, ਗੀਤਾ ਦੇ ਪੰਦਰਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦੀ ਅੱਧੀ ਪੰਤੀ ਲਿਖੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਤਤੋ ਵਾਚਯਤਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਨਿਰਗਾਤ੍ਤੁਰਗੋ ਦਿਵਮ੍ । ਤਤਃ ਸਮਾਗਤੈਸ੍ਤਤ੍ਰ ਪਰਿਵਾਰਜਨੈਰ੍ਵृਤਃ
ਫਿਰ, ਜਦ ਤੁਸੀਂ ਪੜ੍ਹਿਆ ਅਤੇ ਸੁਣਿਆ, ਘੋੜਾ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਚਲਾ ਗਿਆ; ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਉਥੇ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯ ਦ੍ਵਿਜਨ੍ਮਾਨਂ ਹृष੍ਟਰੋਮਾ ਵਿਨਿਰ੍ਗਤਃ । ਪਤ੍ਰਂ ਤਦੇਵ ਲਿਖਿਤਂ ਗੀਤਾਪਂਚਦਸ਼ਾਕ੍ਸ਼ਰਮ੍
ਦੁਜਨਮ ਸਾਧੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਰਾਜਾ ਦੇ ਵਾਲ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ, ਉਹ ਪੱਤਰਾ ਲੈ ਕੇ ਰਾਜਾ ਉਥੋਂ ਨਿਕਲ ਗਿਆ, ਜਿਸ 'ਤੇ ਗੀਤਾ ਦੇ ਪੰਦਰਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦੇ ਸ਼ਬਦ ਲਿਖੇ ਸਨ।
ਵਾਚਯਨ੍ਸ ਮਹੀਪਾਲੋ ਹਰ੍षਸਂਫੁਲ੍ਲਲੋਚਨਃ । ਅਭਿषਿਚ੍ਯ ਨਿਜਂ ਪੁਤ੍ਰਂ ਮਂਤ੍ਰਵਿਨ੍ਮਂਤ੍ਰਿਭਿਃ ਸਮਮ੍
ਰਾਜਾ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਖਿੜ ਗਈਆਂ, ਉਹ ਪੜ੍ਹਦਾ ਗਿਆ; ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਅਤੇ ਪੁਰੋਹਿਤਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਰਾਜਾ ਬਣਾਇਆ।
ਸਿਂਹਾਸਨੇ ਸਿਂਹਬਲਂ ਮੁਕ੍ਤਿਮਾਪ ਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਧੀਃ
ਸਿੰਘ-ਵਾਂਗ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਸਿੰਘਾਸਨ 'ਤੇ ਬਿਠਾ ਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਵਾਲਾ ਰਾਜਾ ਮੁਕਤੀ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਪਾਦ੍ਮੇ ਮਹਾਪੁਰਾਣੇ ਪਂਚਪਂਚਾਸ਼ਤ੍ਸਹਸ੍ਰਸਂਹਿਤਾਯਾਮੁਤ੍ਤਰਖਂਡੇ ਗੀਤਾਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯੇ ਏਕੋਨਨਵਤ੍ਯਧਿਕਸ਼ਤਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼੍ਰੀ ਪਦਮ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਦੇ ਉੱਤਰ ਖੰਡ ਵਿੱਚ, ਗੀਤਾ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵਾਲੇ ਭਾਗ ਵਿੱਚ, ਪਚਪੰਜ ਹਜ਼ਾਰ ਸ਼ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸੰਹਿਤਾ ਦੇ ਇੱਕ ਸੌ ਉਣਨਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦਾ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ।
ਸ਼ਿਵਸ਼ਰ੍ਮੋਵਾਚ- ਵਿष੍ਣੁਸ਼ਰ੍ਮਂਸ੍ਤਤੋ ਵੈਸ਼੍ਯਃ ਸ਼ਰਭਃ ਸਹ ਭਾਰ੍ਯਯਾ । ਨੀਤ੍ਵਾ ਪੂਜੋਪਕਰਣਂ ਯਯੌ ਸ਼੍ਰੀਚਂਡਿਕਾਲਯਮ੍
ਸ਼ਿਵਸ਼ਰਮਣ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਫਿਰ ਵਿਸ਼ਣੁਸ਼ਰਮਣ ਵਪਾਰੀ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਸ਼ਰਭਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਪੂਜਾ ਦੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਲੈ ਕੇ, ਸ਼੍ਰੀ ਚੰਡਿਕਾ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵੱਲ ਗਿਆ।