ਭਾਂਡਾਰੇਣ ਤੁਰਂਗੈਸ਼੍ਚ ਭਟੈਰ੍ਵੀਰਰਸੋਦ੍ਭਵੈਃ । ਸਮਾਨ ਏਵ ਭੂਪਾਲਦੁਰ੍ਗੈਰਤ੍ਯਂਤਦੁਰ੍ਗਮੈਃ
ਉਸ ਦੇ ਖਜਾਨੇ, ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਬਹਾਦਰ ਸੈਨਿਕਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਰਾਜੇ ਦੇ ਕਿਲਿਆਂ ਵਿਚ ਬਰਾਬਰ ਸੀ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਕਿਲੇ ਕਿੰਨੇ ਹੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੋਣ।
ਸ ਕਦਾਚਿਤ੍ਸ੍ਵਯਂ ਰਾਜ੍ਯਂ ਕਰ੍ਤੁਂ ਪਾਪੋ ਦਧੇ ਮਨਃ । ਨਿਹਤ੍ਯ ਵਸੁਧਾਪਾਲਂ ਬਲਾਤ੍ਸਾਕਂ ਕੁਮਾਰਕੈਃ
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਸਮੇਤ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਰਾਜ ਹਥਿਆਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਉਸ ਪਾਪੀ ਨੇ ਮਨ ਵਿਚ ਸੋਚ ਲਿਆ।
ਕਰ੍ਤੁਂ ਵ੍ਯਵਸ੍ਯ ਦਿਵਸੈਃ ਸ੍ਵਲ੍ਪੈਰਿਤ੍ਥਂ ਚਿਕੀਰ੍षਯਾ । ਵਿषੂਚਿਕਾਮਯਾਦਾਸ਼ੁ ਪਰਾਸੁਃ ਸਮਜਾਯਤ
ਇਹ ਕੰਮ ਕੁਝ ਦਿਨਾਂ ਵਿਚ ਕਰਨ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਅਚਾਨਕ ਵਿਸੂਚਿਕਾ ਰੋਗ ਨਾਲ ਮਰ ਗਿਆ।
ਕਾਲੇਨਾਲ੍ਪੀਯਸਾ ਪ੍ਰੇਤ੍ਯ ਪਾਪਾਤ੍ਮਾ ਤੇਨ ਕਰ੍ਮਣਾ । ਤੇਜਸ੍ਵੀ ਤੁਰਗੋ ਜਾਤਃ ਸਿਂਧੁਦੇਸ਼ੇ ਕृਸ਼ੋਦਰਿਃ
ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਉਸ ਪਾਪੀ ਕਰਤੂਤ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਸਿੰਧ ਦੇਸ਼ ਵਿਚ ਪਤਲਾ ਪੇਟ ਵਾਲਾ ਤਾਕਤਵਰ ਘੋੜਾ ਬਣ ਕੇ ਜਨਮਿਆ।
ਮੂਲੇਨ ਬਹੁਨਾ ਕ੍ਰੀਤ੍ਵਾ ਹਯਤਤ੍ਵਵਿਦਾ ਤਤਃ । ਬਹੁਯਤ੍ਨਵਤਾ ਨੀਤਃ ਕੇਨਚਿਦ੍ਵੈਸ਼੍ਯਸੂਨੁਨਾ
ਘੋੜਾ ਦੀ ਸਮਝ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ ਤੋਂ, ਵੱਡੀ ਕੀਮਤ ਦੇ ਕੇ, ਇਕ ਵਪਾਰੀ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੇ ਬੜੀ ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ ਲਿਆ ਸੀ।
ਰਾਜਾਪਿ ਪੌਤ੍ਰਨਪ੍ਤ੍ਤ੍ਰਾਦ੍ਯੈਸ੍ਤਸ੍ਯੈਵ ਮਰਣਾਤ੍ਪਰਮ੍ । ਕਾਲੇਨ ਵृਦ੍ਧਤਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਸ੍ਵਰਾਜ੍ਯਂ ਚਾਪਿ ਪਾਲਯਨ੍
ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਪੋਤਿਆਂ ਤੇ ਵੰਸ਼ਜਾਂ ਨਾਲ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਵੱਡਾ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਆਪਣਾ ਰਾਜ ਚਲਾਉਂਦਾ ਰਿਹਾ।
ਸ ਵੈਸ਼੍ਯਸੂਨੁਸ੍ਤਂ ਚਾਸ਼੍ਵਂ ਰਾਜ੍ਞੇ ਦਾਤੁਂ ਸਮਾਗਤਃ । ਰਾਜ੍ਞੋਦ੍ਵਾਰਿਸ੍ਥਿਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਪ੍ਰਤੀਕ੍ਸ਼ਂਸ੍ਤਤ੍ਸਮਾਗਮਮ੍
ਉਹ ਵਪਾਰੀ ਦਾ ਪੁੱਤ ਘੋੜਾ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਦੇਣ ਆਇਆ, ਰਾਜੇ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੁਲਾਕਾਤ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਜ੍ਞਾਤਪੂਰ੍ਵੋऽਪਿ ਵੈਸ਼੍ਯੋऽਸੌ ਪ੍ਰਤੀਹਾਰੇਣ ਦਰ੍ਸ਼ਿਤਃ । ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਬ੍ਰੂਹਿ ਰਾਜ੍ਞੇਤਿ ਪृष੍ਟਃ ਸ੍ਪष੍ਟਮਭਾषਤ
ਜਾਣ-ਪਛਾਣ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਵਪਾਰੀ ਨੂੰ ਦਰਬਾਨ ਨੇ ਅੰਦਰ ਲਿਆਇਆ; ਪੁੱਛਿਆ, 'ਕਿਸ ਗੱਲ ਲਈ ਆਏ ਹੋ?', ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਸਾਫ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
ਦੇਵ ਤ੍ਰਿਜਗਤੀਰਤ੍ਨਮਿਤਿ ਮਤ੍ਵਾ ਤੁਰਂਗਮਃ । ਮਯਾ ਨਿਯੁਤਮੂਲ੍ਯੇਨ ਬਹੁਨਾ ਸਾਧੁਲਕ੍ਸ਼ਣਃ
ਮਹਾਰਾਜ, ਇਹ ਘੋੜਾ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਰਤਨ ਸਮਝ ਕੇ, ਮੈਂ ਇਸ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਕੀਮਤ ਤੇ ਚੰਗੀ ਖਾਸੀਅਤਾਂ ਕਰਕੇ ਲਿਆ ਹੈ।
ਤਤੋऽਵਲੋਕ੍ਯ ਵਕ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਭੂਪਾਲਃ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਵਰ੍ਤਿਨਾਮ੍ । ਸਮਾਦਿਦੇਸ਼ ਵਣਿਜਮਸ਼੍ਵੋऽਤ੍ਰ ਨੀਯਤਾਮਿਤਿ
ਫਿਰ, ਨੇੜਲੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਜੇ ਨੇ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ, 'ਵਪਾਰੀ ਦਾ ਘੋੜਾ ਇੱਥੇ ਲਿਆਓ।'
ਸ਼ਿਰਾਂਸਿ ਧੂਨਯਨ੍ਨृਣਾਮਸ਼੍ਵਲਕ੍ਸ਼ਣਵੇਦਿਨਾਮ੍ । ਸ਼ੂਰਾਣਾਮਪਿ ਚੇਤਾਂਸਿ ਮੁਹੁਰੁਤ੍ਸਾਹਯਨ੍ਮਹਾਨ੍
ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਪਛਾਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਸਿਰ ਹਿਲਾ ਕੇ, ਤੇ ਬਹਾਦਰਾਂ ਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰ ਕੇ, ਵੱਡਾ ਘੋੜਾ ਸਭ ਨੂੰ ਚੌਕਸ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਅਖਂਡਮੇਦਿਨੀਵੇਗਬਹੁਸਂਕ੍ਰਮਣਾਰ੍ਜਿਤਮ੍ । ਲਾਲਾਫੇਨਛਲੇਨਾਸੌ ਵਮਨ੍ਸ਼ੁਭ੍ਰਤਰਂ ਯਸ਼ਃ
ਅਟੱਲ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਤੇਜ਼ ਦੌੜਾਂ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਘੋੜਾ ਆਪਣੇ ਲਾਲ-ਝੱਗ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਮਾਣ ਛੱਡਦਾ ਸੀ।
ਉਚ੍ਚੈਃਸ਼੍ਰਵਸ੍ਤੁਲਾਂ ਭੇਜੇ ਗੁਣਸਾਮ੍ਯੇਨ ਤਤ੍ਤ੍ਵਤਃ । ਵਿਵृਣ੍ਵਨ੍ਨਤਿ ਤੇਜਸ੍ਵੀ ਹ੍ਰਿਯੇਵ ਨਤਕਂਧਰਃ
ਇਹ ਘੋੜਾ ਗੁਣਾਂ ਤੇ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਉੱਚੈਸ਼੍ਰਵਸ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਸੀ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਾਨ ਨਮੀਂ ਗਲ ਨਾਲ, ਲਜਜਤ ਤੇ ਤੇਜਸਵੀ ਵਾਂਗ ਦਿਖਾ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਚਾਮਰੈਰਿਂਦੁਧਵਲੈਰ੍ਵੀਜ੍ਯਮਾਨੋ ਨਿਰਂਤਰਮ੍ । ਦੁਗ੍ਧਾਂਭੋਨਿਧਿਲੋਲੈਸ੍ਤੈਃ ਸ਼੍ਵਾਸੈਰੁਚ੍ਚੈਃਸ਼੍ਰਵਾ ਇਵ
ਸਫੈਦ ਚਾਮਰਾਂ ਨਾਲ ਲਗਾਤਾਰ ਝਲਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਉਸ ਦੀ ਸਾਹ ਦੁੱਧ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਲਹਿਰਾਂ ਵਾਂਗ ਹਿਲਦੀ ਸੀ, ਉੱਚੈਸ਼੍ਰਵਸ ਵਾਂਗ।
ਨੀਲਾਤਪਤ੍ਰਯੁਗਲਂ ਘਨਚ੍ਛਾਯਤੁਲਸ਼੍ਰਿਯਾ । ਬਿਭ੍ਰਾਣੋ ਵਾਰਿਦਾਲੀਢ ਹਿਮਾਦ੍ਰਿ ਸ਼ਿਖਰਸ਼੍ਰਿਯਮ੍
ਨੀਲੇ ਛਤਰੀਆਂ ਦੀ ਜੋੜੀ, ਘਣੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਰਗੀ ਛਾਂ ਨਾਲ, ਇਹ ਘੋੜਾ ਮੀਂਹ ਵਾਲੇ ਬੱਦਲਾਂ ਨਾਲ ਛੂਹੇ ਹਿਮਾਲਾ ਦੀ ਚੋਟੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ।
ਮੇਦਿਨੀਮਂਡਲਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ ਸਂਕ੍ਰਾਂਤਮਿਵ ਪਾਵਕਮ੍ । ਮੁਹੁਰੁਦ੍ਧਰਯਨ੍ਧੁਨ੍ਵਨ੍ਬਂਧੁਰਂ ਕਂਧਰਾਤਟਮ੍
ਧਰਤੀ ਦੇ ਗੋਲ ਨੂੰ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਛੂਹ ਕੇ, ਇਹ ਘੋੜਾ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਆਪਣੀ ਸੋਹਣੀ ਗਲ ਉਠਾ ਕੇ ਹਿਲਾਉਂਦਾ ਸੀ।
ਦਾਰਯਨ੍ਵੈਰਿਣਃ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਵ੍ਯਾਹਰਂਸ਼੍ਚ ਜਯਸ਼੍ਰਿਯਮ੍ । ਹੇषਾਰਵੇਣ ਗੁਰੁਣਾ ਦਿਕ੍ਸ਼ੁਪ੍ਰਖ੍ਯਾਪਯਨ੍ਯਸ਼ਃ
ਸਾਰੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਚੀਰ ਕੇ, ਜਿੱਤ ਦਾ ਮਾਣ ਉਚਾਰਦਾ, ਵੱਡੀ ਹਿੰਮਤ ਨਾਲ ਹਿੰਮਤ ਭਰਿਆ ਹਿੰਸਾ ਕਰਕੇ, ਆਪਣਾ ਮਾਣ ਚਾਰ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਪਸਾਰਦਾ ਸੀ।
ਸਤ੍ਤ੍ਵਸ੍ਯ ਰਾਸ਼ਿਰਤ੍ਯੁਚ੍ਚੈਰ੍ਗਤੀਨਾਮਿਵ ਸ਼ੇਵਧਿਃ । ਰੂਪਸ੍ਯ ਨਿਲਯਂ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਲ੍ਲਕ੍ਸ਼ਣਾਨਾਂ ਪਯੋਨਿਧਿਃ
ਇਹ ਘੋੜਾ ਹੌਸਲੇ ਦਾ ਢੇਰ ਸੀ, ਉੱਚੇ ਰਾਹਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਖਜ਼ਾਨਾ ਵਾਂਗ; ਸੋਹਣੇ ਰੂਪ ਦਾ ਘਰ, ਨਿਸ਼ਾਨਿਆਂ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ ਸੀ।
ਆਨੀਤੋ ਵਣਿਜਾ ਵਾਜੀ ਰਾਜ੍ਞਾ ਚ ਸਮਦृਸ਼੍ਯਤ । ਬਹੁਧਾ ਵਰ੍ਣਿਤੋऽਮਾਤ੍ਯੈਰਸ਼੍ਵਲਕ੍ਸ਼ਣਵੇਦਿਭਿਃ
ਵਪਾਰੀ ਨੇ ਘੋੜਾ ਲਿਆ ਕੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਵਿਖਾਇਆ, ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜੋ ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਪਛਾਣ ਜਾਣਦੇ ਸਨ, ਤੇ ਉਹ ਘੋੜਾ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਢੰਗਾਂ ਨਾਲ ਵੇਰਵਾ ਗਿਆ।
ਯਥੇਚ੍ਛਂ ਵਣਿਜੋਦੀਰ੍ਣਂ ਸ੍ਵਰ੍ਣਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਮਹੀਪਤਿਃ । ਜਗ੍ਰਾਹ ਤੁਰਗਂ ਵੇਗਾਦਸੀਮਾਨਂਦਨਿਰ੍ਭਰਃ
ਜਿਵੇਂ ਵਪਾਰੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਰਾਜੇ ਨੇ ਸੋਨਾ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਘੋੜਾ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਲੈ ਲਿਆ, ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਬੇਹੱਦ ਖੁਸ਼ੀ ਸੀ।
ਤਤੋऽਸ਼੍ਵਪਾਲਮਾਹੂਯ ਯਤ੍ਨਤਸ੍ਤਂ ਨਿਰੂਪ੍ਯ ਚ । ਵਿਸਰ੍ਜਿਤਸਭਾਲੋਕੋ ਗृਹਾਂਤਰਮਗਾਨ੍ਨृਪਃ
ਫਿਰ, ਘੋੜਾ ਦੇਖਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਬੁਲਾ ਕੇ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਘੋੜਾ ਵੇਖਿਆ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਸਭ ਨੂੰ ਰੁਖਸਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਘਰ ਦੇ ਅੰਦਰਲੇ ਹਿੱਸੇ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਅਨੇਕਧਾ ਸਮਾਪृष੍ਟੋ ਮਹੀਪਾਲਂ ਰਂਣਾਂਗਣੇ । ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਵ੍ਰਣਕਿਣਸ਼੍ਰੇਣੀਭੂषਣਂ ਸਤ੍ਵਸਨ੍ਨਿਭਮ੍
ਰਾਜ ਦਰਬਾਰ ਵਿੱਚ ਬਾਰ-ਬਾਰ ਪੁੱਛਿਆ ਗਿਆ, ਰਾਜਾ ਦੀ ਸਰੀਰ ਤੇ ਤਲਵਾਰਾਂ ਦੇ ਜਖਮਾਂ ਦੀ ਲੜੀ ਸੀ, ਜੋ ਹੌਸਲੇ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦੀ ਸੀ।
ਏਕਦਾ ਮृਗਯਾਂ ਖੇਲਨ੍ਕੁਤੂਹਲਰਸਾਤ੍ਮਨਾ । ਤਮਾਰੁਹ੍ਯ ਮਹੀਪਾਲੋ ਵਨਂ ਪ੍ਰਤਿ ਵਿਵੇਸ਼ ਹ
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਸ਼ਿਕਾਰ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦੇ ਹੋਏ, ਉਤਸੁਕਤਾ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਰਾਜਾ ਘੋੜੇ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਵਿਸृਜ੍ਯ ਸੈਨਿਕਾਨ੍ਪृष੍ਟੇ ਧਾਵਤਃ ਪਰਿਤੋऽਖਿਲਾਨ੍ । ਆਕृष੍ਯਮਾਣੋ ਹਰਿਣੈਃ ਪਿਪਾਸਾਕੁਲਿਤੋऽਭਵਤ੍
ਉਹ ਆਪਣੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਛੱਡ ਕੇ, ਜੋ ਹਰ ਪਾਸੇ ਦੌੜ ਰਹੇ ਸਨ, ਹਿਰਣਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਖਿੱਚਿਆ ਗਿਆ ਅਤੇ ਪਿਆਸ ਨਾਲ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਤ ਉਤ੍ਤੀਰ੍ਯ ਤੁਰਗਾਜ੍ਜਲਮਨ੍ਵੇषਯਨ੍ ਨृਪਃ । ਬਧ੍ਵਾਸ਼੍ਵਂ ਤਰੁਸ਼ਾਖਾਯਾਮਾਰੁਰੋਹ ਸ਼ਿਲਾਂ ਨृਪਃ
ਫਿਰ, ਰਾਜਾ ਘੋੜੇ ਲਈ ਪਾਣੀ ਲੱਭਣ ਲੱਗਾ; ਉਹ ਘੋੜੇ ਨੂੰ ਰੁੱਖ ਦੀ ਟਾਹਣੀ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ, ਪੱਥਰ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ।
ਗੀਤਾਪਂਚਦਸ਼ਾਧ੍ਯਾਯਸ਼੍ਲੋਕਾਰ੍ਦ੍ਧਲਿਖਿਤਂ ਤਤਃ । ਪਾਤਿਤਂ ਮਰੁਤਾ ਤਤ੍ਰ ਯਤ੍ਰ ਖਂਡੇ ਵਿਲੋਕਯਤ੍
ਉਥੇ, ਉਸ ਨੇ ਗੀਤਾ ਦੇ ਪੰਦਰਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦੀ ਅੱਧੀ ਪੰਤੀ ਲਿਖੀ ਹੋਈ, ਹਵਾ ਵਲੋਂ ਡਿੱਗੀ ਹੋਈ, ਇੱਕ ਟੁਕੜੇ 'ਤੇ ਪਈ ਹੋਈ ਵੇਖੀ।
ਪਤ੍ਰਂ ਵਾਚਯਤੋ ਰਾਜ੍ਞਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਗੀਤਾਕ੍ਸ਼ਰਾਵਲੀਮ੍ । ਤਤੋ ਮੁਕ੍ਤਿਪਦਂ ਲੇਭੇ ਤੁਰਗਸ੍ਤ੍ਵਰਯਾऽਪਤਤ੍
ਜਦ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਹ ਪੱਤਰਾ ਪੜ੍ਹਿਆ ਅਤੇ ਗੀਤਾ ਦੇ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣੇ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਘੋੜਾ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਗਿਆ ਅਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਤਤੋ ਗ੍ਰਂਥਿਂ ਸਮਾਚ੍ਛਿਦ੍ਯ ਪਲ੍ਯਾਣਵਤਾਰ੍ਯ ਚ । ਉਤ੍ਥਾਪਮਾਨਸ੍ਤੁਰਗੋ ਰਾਜ੍ਞਾ ਨੋਤ੍ਥਿਤਵਾਨ੍ਮृਤਃ
ਫਿਰ, ਗੰਢ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ ਅਤੇ ਘੋੜੇ ਨੂੰ ਹੇਠਾਂ ਲਿਆ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਉਠਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਉਹ ਉਠਿਆ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਮਰ ਚੁੱਕਾ ਸੀ।
ਤਤਃ ਸਰਭਭੇਰੁਂਡੋ ਨृਪਮਾਭਾष੍ਯ ਸੁਸ੍ਵਰਮ੍ । ਦਿਵ੍ਯਂ ਵਿਮਾਨਮਾਰੁਹ੍ਯ ਜਗਾਮ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਲਯਮ੍
ਫਿਰ, ਸਰਭਭੇਰੁੰਡ ਨਾਮ ਦਾ ਦੇਵਤਾ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਮਿੱਠੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਬੋਲਿਆ, ਦਿਵਿਆ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਘਰ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਤਤੋ ਗਿਰਿਂ ਸਮਾਰੁਹ੍ਯ ਦਦਰ੍ਸ਼ਾਸ਼੍ਰਮਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਪੁਨ੍ਨਾਗਕਦਲੀਚੂਤਨਾਰਿਕੇਲਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਫਿਰ, ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਇੱਕ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਆਸ਼ਰਮ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਪੁੰਨਾਗ, ਕੇਲੇ, ਆਮ ਅਤੇ ਨਾਰੀਅਲ ਦੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।