ਕੁਰ੍ਵੀਤਾਤ੍ਮਹਿਤਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨੁਕਂਪਕਃ । ਵਯਸਃ ਕਰ੍ਮ੍ਮਣੋऽਰ੍ਥਸ੍ਯ ਸ਼੍ਰੁਤਸ੍ਯਾਭਿਜਨਸ੍ਯ ਚ
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਕਰਮ ਕਰੇ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰੇ, ਉਮਰ, ਕਰਮ, ਧਨ, ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਉੱਚ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਖਿਆਲ ਰੱਖੇ।
ਦੇਸ਼ਵਾਗ੍ਬੁਦ੍ਧਿਸਾਰੂਪ੍ਯਮਾਚਰਨ੍ਵਿਚਰੇਤ੍ਸਦਾ । ਸ਼੍ਰੁਤਿਸ੍ਮृਤ੍ਯੁਦਿਤਂ ਸਮ੍ਯਕ੍ਸਾਧੁਭਿਰ੍ਯਸ਼੍ਚ ਸੇਵਿਤਃ
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੇਸ਼, ਬੋਲੀ ਅਤੇ ਬੁੱਧੀ ਦੇ ਅਨੁਕੂਲ ਕਰਮ ਕਰੇ, ਜੋ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਠੀਕ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ ਤੇ ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਅਮਲ ਕੀਤਾ ਹੈ।
ਤਮਾਚਾਰਂ ਨਿषੇਵੇਤ ਨੇਹੇਤਾਨ੍ਯਤ੍ਰ ਕਰ੍ਹਿਚਿਤ੍ । ਯੇਨਾਸ੍ਯ ਪਿਤਰੋ ਯਾਤਾ ਯੇਨ ਯਾਤਾਃ ਪਿਤਾਮਹਾਃ
ਉਹ ਉਹੀ ਚਲਣ ਅਪਣਾਏ, ਤੇ ਕਦੇ ਵੀ ਹੋਰ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਨਾ ਜਾਏ। ਜਿਸ ਰਸਤੇ ਉਸਦੇ ਪਿਤਾ ਤੇ ਦਾਦਾ ਚਲੇ, ਉਹ ਵੀ ਉਸ ਰਸਤੇ ਚਲੇ।
ਤੇਨ ਯਾਯਾਤ੍ਸਤਾਂ ਮਾਰ੍ਗਂ ਤੇਨ ਗਚ੍ਛਨ੍ਨ ਦੁष੍ਯਤਿ । ਨਿਤ੍ਯਂ ਸ੍ਵਾਧ੍ਯਾਯਸ਼ੀਲਃ ਸ੍ਯਾਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਯਜ੍ਞੋਪਵੀਤਵਾਨ੍
ਉਹ ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਚਲੇ; ਉਸ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਚਲ ਕੇ ਕਦੇ ਭਟਕਦਾ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਵ-ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹੇ ਤੇ ਜਨੇਉ ਪਹਿਨੇ।
ਸਤ੍ਯਵਾਦੀ ਜਿਤਕ੍ਰੋਧੋ ਲੋਭਮੋਹਵਿਵਰ੍ਜਿਤਃ । ਸਾਵਿਤ੍ਰੀਜਾਪ ਨਿਰਤਃ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਕृਨ੍ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਗृਹੀ
ਉਹ ਸੱਚ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ, ਗੁੱਸੇ 'ਤੇ ਜਿੱਤ ਪਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਲਾਲਚ ਤੇ ਮੋਹ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋਵੇ। ਸਾਵਿਤਰੀ ਮੰਤਰ ਜਪਣ ਤੇ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਕਰਣ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹੇ, ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਮਾਤਾਪਿਤ੍ਰੋਰ੍ਹਿਤੇ ਯੁਕ੍ਤੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਯ ਹਿਤੇ ਰਤਃ । ਦਾਤਾ ਯਜ੍ਵਾ ਦੇਵਭਕ੍ਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ
ਮਾਂ-ਪਿਤਾ ਦੀ ਭਲਾਈ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖੇ, ਦਾਨੀ, ਯਜਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਭਗਤ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਤ੍ਰਿਵਰ੍ਗਸੇਵੀ ਸਤਤਂ ਦੇਵਾਨਾਂ ਚ ਸਮਰ੍ਚਨਮ੍ । ਕੁਰ੍ਯਾਦਹਰਹਰ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਨਮਸ੍ਯੇਤ੍ਪ੍ਰਯਤਃ ਸੁਰਾਨ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਹਮੇਸ਼ਾ ਜੀਵਨ ਦੇ ਤਿੰਨ ਉਦੇਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਮੰਨਦਾ ਹੈ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸਦਾ ਭਗਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਸ਼ੁੱਧ ਮਨ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰੇ।
ਵਿਭਾਗਸ਼ੀਲਃ ਸਤਤਂ ਕ੍ਸ਼ਮਾਯੁਕ੍ਤੋ ਦਯਾਲੁਕਃ । ਗृਹਸ੍ਥਸ੍ਤੁ ਸਮਾਖ੍ਯਾਤੋ ਨ ਗृਹੇਣ ਗृਹੀ ਭਵੇਤ੍
ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦਾਨੀ, ਮਾਫ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਦਇਆਲੂ ਰਹੇ, ਉਹੀ ਅਸਲ ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਹੈ; ਸਿਰਫ ਘਰ ਰੱਖਣ ਨਾਲ ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਨਹੀਂ ਬਣਦਾ।
ਕ੍ਸ਼ਮਾ ਦਯਾ ਚ ਵਿਜ੍ਞਾਨਂ ਸਤ੍ਯਂ ਚੈਵ ਦਮਃ ਸ਼ਮਃ । ਅਧ੍ਯਾਤ੍ਮਨਿਤ੍ਯਤਾ ਜ੍ਞਾਨਮੇਤਦ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਲਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਮਾਫੀ, ਦਇਆ, ਗਿਆਨ, ਸਚਾਈ, ਆਪ ਤੇ ਕਾਬੂ, ਮਨ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤੀ, ਅੰਦਰੂਨੀ ਭਗਤੀ ਤੇ ਬੁਧੀ—ਇਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਲਕੜ ਹਨ।
ਏਤਸ੍ਮਾਨ੍ਨ ਪ੍ਰਮਾਦ੍ਯੇਤ ਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਃ । ਯਥਾਸ਼ਕ੍ਤਿ ਚਰਨ੍ਧਰ੍ਮ੍ਮਂ ਨਿਂਦਿਤਾਨਿ ਵਿਵਰ੍ਜਯੇਤ੍
ਇਸ ਕਰਕੇ ਚੰਗਾ ਦੋਵਾਂ ਜਨਮ ਵਾਲਾ ਇਨ੍ਹਾਂ ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਕਦੇ ਲਾਪਰਵਾਹ ਨਾ ਹੋਵੇ; ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਧਰਮ ਕਰੇ ਤੇ ਨਿੰਦਾ ਵਾਲੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਤੋਂ ਬਚੇ।
ਵਿਧੂਯ ਮੋਹਕਲਿਲਂ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਯੋਗਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਗृਹਸ੍ਥੋ ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਬਂਧਾਨ੍ਨਾਤ੍ਰ ਕਾਰ੍ਯਾਵਿਚਾਰਣਾ
ਜਦੋਂ ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਮੋਹ ਦੀ ਹਣੇਰੀ ਦੂਰ ਕਰਕੇ ਉੱਚਾ ਜੋਗ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਵਿਗਰ੍ਹਿਤ ਜਯ ਕ੍ਸ਼ੇਪ ਹਿਂਸਾ ਬਂਧਵਧਾਤ੍ਮਨਾਮ੍ । ਅਨ੍ਯਮਨ੍ਯੁ ਸਮੁਤ੍ਥਾਨਾਂ ਦੋषਾਣਾਂ ਮਰ੍षਣਂ ਕ੍ਸ਼ਮਾ
ਨਿੰਦਾ, ਹਾਰ, ਬਦਸਲੂਕੀ, ਹਾਨੀ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਦੀ ਕਰਤੂਤ ਜਾਂ ਆਪਸੀ ਵੈਰ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਈਆਂ ਗਲਤੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰਨਾ—ਇਹੀ ਅਸਲ ਮਾਫੀ ਹੈ।
ਸ੍ਵਦੁਃਖੇष੍ਵੇਵ ਕਾਰੁਣ੍ਯਂ ਪਰਦੁਃਖੇषੁ ਸੌਹृਦਮ੍ । ਦਯੇਤਿ ਮੁਨਯਃ ਪ੍ਰਾਹੁਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ਧਰ੍ਮਸ੍ਯ ਸਾਧਨਮ੍
ਆਪਣੇ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਦਇਆ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਮਿੱਤਰਤਾ—ਇਸ ਨੂੰ ਹੀ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਦਇਆ ਕਿਹਾ ਹੈ, ਜੋ ਧਰਮ ਦਾ ਸਿੱਧਾ ਰਸਤਾ ਹੈ।
ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼ਾਨਾਂ ਵਿਦ੍ਯਾਨਾਂ ਧਾਰਣਾ ਹਿ ਪਰਾਰ੍ਥਤਃ । ਵਿਜ੍ਞਾਨਮਿਤਿ ਤਦ੍ਵਿਦ੍ਯਾਦ੍ਯੇਨ ਧਰ੍ਮੋ ਵਿਵਰ੍ਧਤੇ
ਚੌਦਾਂ ਵਿਦਿਆਵਾਂ ਨੂੰ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਯਾਦ ਰੱਖਣਾ—ਇਹੀ ਵਿਦਿਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਧਰਮ ਵਧਦਾ ਹੈ।
ਅਧੀਤ੍ਯ ਵਿਧਿਵਦ੍ਵਿਦ੍ਯਾਮਰ੍ਥਂ ਚੈਵੋਪਲਭ੍ਯਤੇ । ਧਰ੍ਮਕਾਰ੍ਯਾਣਿ ਕੁਰ੍ਵੀਤ ਹ੍ਯੇਤਦ੍ਵਿਜ੍ਞਾਨਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਵਿਦਿਆ ਨੂੰ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪੜ੍ਹ ਕੇ, ਉਸ ਦਾ ਲਾਭ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਧਰਮਕਰਮ ਕਰਨਾ—ਇਸ ਨੂੰ ਹੀ ਅਸਲ ਗਿਆਨ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ।
ਸਤ੍ਯੇਨ ਲੋਕਂ ਜਯਤਿ ਸਤ੍ਯਂ ਤਤ੍ਪਰਮਂ ਪਦਮ੍ । ਯਥਾ ਭੂਤਾ ਪ੍ਰਮਾਦਂ ਤੁ ਸਤ੍ਯਮਾਹੁਰ੍ਮਨੀषਿਣਃ
ਸਚਾਈ ਨਾਲ ਸੰਸਾਰ ਜਿੱਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਸਚਾਈ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਦਰਜਾ ਹੈ। ਵਿਦਵਾਨ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਸਚਾਈ ਉਹੀ ਹੈ ਜੋ ਜਿਵੇਂ ਹੈ, ਲਾਪਰਵਾਹੀ ਨਹੀਂ।
ਦਮਃ ਸ਼ਰੀਰੋਪਰਤਿਃ ਸ਼ਮਃ ਪ੍ਰਜ੍ਞਾਪ੍ਰਸਾਦਤਃ । ਅਧ੍ਯਾਤ੍ਮਮਕ੍ਸ਼ਰਂ ਵਿਦ੍ਯਾ ਯਤ੍ਰ ਗਤ੍ਵਾ ਨ ਸ਼ੋਚਤਿ
ਆਪ ਤੇ ਕਾਬੂ—ਇਹ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਰੋਕਣਾ ਹੈ; ਮਨ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤੀ—ਇਹ ਸਮਝ ਦੀ ਸਫ਼ਾਈ ਨਾਲ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਅੰਦਰੂਨੀ, ਨਾਸ਼ ਨਾ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਆਤਮ—ਇਹੀ ਵਿਦਿਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ ਕੋਈ ਦੁਖੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਯਯਾ ਸ ਦੇਵੋਭਗਵਾਨ੍ਵਿਦ੍ਯਯਾ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਪਰਃ । ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦੇਵ ਹृषੀਕੇਸ਼ਸ੍ਤਜ੍ਜ੍ਞਾਨਮਿਤਿ ਕੀਰ੍ਤਿਤਮ੍
ਜਿਸ ਵਿਦਿਆ ਨਾਲ ਉਹ ਪਰਮਾਤਮਾ ਹੈ, ਉਸੇ ਵਿਦਿਆ ਨਾਲ ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਹਰੀਕੇਸ਼ਾ ਨੂੰ ਹੀ ਉਹ ਵਿਦਿਆ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਤਨ੍ਨਿष੍ਠਸ੍ਤਤ੍ਪਰੋ ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ਨਿਤ੍ਯਮਕ੍ਰੋਧਨਃ ਸ਼ੁਚਿਃ । ਮਹਾਯਜ੍ਞਪਰੋ ਵਿਪ੍ਰੋ ਲਭਤੇ ਤਦਨੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਜੋ ਉਸ ਵਿਚ ਨਿਸ਼ਠਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਸੀ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਗਿਆਨਵਾਨ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਵੱਡੇ ਯਜਨਾਂ ਨੂੰ ਮੰਨਦਾ ਹੈ—ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਉਸ ਅਤੁੱਟ ਦਰਜੇ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਧਰ੍ਮਸ੍ਯਾਯਤਨਂ ਯਤ੍ਨਾਚ੍ਛਰੀਰਂ ਪਰਿਪਾਲਯੇਤ੍ । ਨਹਿ ਦੇਹਂ ਵਿਨਾ ਵਿष੍ਣੁਃ ਪੁਰੁषੈਰ੍ਵਿਦ੍ਯਤੇਪਰਃ
ਧਰਮ ਦੇ ਆਸਰੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਯਤਨ ਨਾਲ ਸੰਭਾਲੋ; ਕਿਉਂਕਿ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਮਨੁੱਖ ਪਰਮ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਾ ਸਕਦਾ।
ਨਿਤ੍ਯਂ ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਕਾਮੇषੁ ਯੁਜ੍ਯੇਤ ਨਿਯਤੋ ਦ੍ਵਿਜਃ । ਨ ਧਰ੍ਮਵਰ੍ਜਿਤਂ ਕਾਮਮਰ੍ਥਂ ਵਾ ਮਨਸਾ ਸ੍ਮਰੇਤ੍
ਦੋਵਾਂ ਜਨਮ ਵਾਲਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਧਰਮ, ਧਨ ਤੇ ਇੱਛਾ ਵਿੱਚ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਜੁੜਿਆ ਰਹੇ; ਉਹ ਧਰਮ ਤੋਂ ਵੱਖਰੀ ਇੱਛਾ ਜਾਂ ਧਨ ਬਾਰੇ ਸੋਚੇ ਵੀ ਨਾ।
ਸੀਦਨ੍ਨਪਿ ਹਿ ਧਰ੍ਮੇਣ ਨ ਤ੍ਵਧਰ੍ਮਂ ਸਮਾਚਰੇਤ੍ । ਧਰ੍ਮੋ ਹਿ ਭਗਵਾਨ੍ਦੇਵੋ ਗਤਿਃ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਜਂਤੁषੁ
ਚਾਹੇ ਮੁਸ਼ਕਲ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਹੀ ਕੰਮ ਕਰੇ, ਅਧਰਮ ਨਾ ਕਰੇ; ਕਿਉਂਕਿ ਧਰਮ ਹੀ ਭਗਵਾਨ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਠਿਕਾਣਾ ਹੈ।
ਭੂਤਾਨਾਂਪ੍ਰਿਯਕਾਰੀਸ੍ਯਾਨ੍ਨਪਰਦ੍ਰੋ ਹਕਰ੍ਮਧੀਃ । ਨ ਵੇਦਦੇਵਤਾਨਿਂਦਾਂ ਕੁਰ੍ਯ੍ਯਾਤ੍ਤੈਸ਼੍ਚ ਨ ਸਂਵਸੇਤ੍
ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨਾਲ ਚੰਗਾ ਵਰਤਾਵ ਕਰੇ, ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੇ ਧਨ ਜਾਂ ਕਰਤੂਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾ ਕਰੇ; ਨਾ ਹੀ ਵੇਦਾਂ ਜਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰੇ, ਨਾ ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਰਹੇ ਜੋ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਯਸ੍ਤ੍ਵਿਮਂ ਨਿਯਤੋ ਮਰ੍ਤ੍ਯੋ ਧਰ੍ਮਾਧ੍ਯਾਯਂ ਪਠੇਚ੍ਛੁਚਿਃ । ਅਧ੍ਯਾਪਯੇਚ੍ਛ੍ਰਾਵਯੇਦ੍ਵਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨਾਲ, ਧਰਮ ਦੇ ਇਸ ਅਧਿਆਇ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹਦਾ, ਪੜ੍ਹਾਉਂਦਾ ਜਾਂ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸਤਿਕਾਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਪਾਦ੍ਮੇ ਮਹਾਪੁਰਾਣੇ ਸ੍ਵਰ੍ਗਖਂਡੇ ਚਤੁਃਪਂਚਾਸ਼ਤ੍ਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਵਿਤ੍ਰ ਪਦਮਾ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਦੇ ਸਵਰਗ ਖੰਡ ਦਾ ਚਉਂਵਾਂ ਤੇ ਪੰਜਵਾਂ, ਚਪਟਰ ਮੁਕੰਮਲ ਹੋਇਆ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ- ਨ ਹਿਂਸ੍ਯਾਤ੍ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਿ ਨਾਨृਤਂ ਵਾਵਦੇਤ੍ਕ੍ਵਚਿਤ੍ । ਨਾਹਿਤਂ ਨਾਪ੍ਰਿਂਯਂ ਵਾਚ੍ਯਂ ਨ ਸ੍ਤੇਨਃ ਸ੍ਯਾਤ੍ਕਦਾਚਨ
ਵਿਆਸ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਕਿਸੇ ਜੀਵ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾਓ, ਝੂਠ ਨਾ ਬੋਲੋ, ਨਾਹ ਹੀ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਦੁਖਦਾਈ ਜਾਂ ਨਾਪਸੰਦ ਗੱਲ ਕਹੋ, ਤੇ ਕਦੇ ਵੀ ਚੋਰੀ ਨਾ ਕਰੋ।
ਤृਣਂ ਵਾ ਯਦਿ ਵਾ ਸ਼ਾਕਂ ਮृਦਂ ਵਾ ਜਲਮੇਵ ਚ । ਪਰਸ੍ਯਾਪਹਰਞ੍ਜਂਤੁਰ੍ਨਰਕਂ ਪ੍ਰਤਿਪਦ੍ਯਤੇ
ਚਾਹੇ ਘਾਹ ਹੋਵੇ, ਪੱਤਾ ਹੋਵੇ, ਮਿੱਟੀ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਹੋਵੇ—ਜੇ ਕੋਈ ਇਹ ਦੂਜਿਆਂ ਤੋਂ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਚੋਰ ਨਰਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨ ਰਾਜ੍ਞਃ ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਣੀਯਾਨ੍ਨ ਸ਼ੂਦ੍ਰਾਤ੍ਪਤਿਤਾਦਪਿ । ਨ ਚਾਨ੍ਯਸ੍ਮਾਦਸ਼ਕ੍ਤਸ਼੍ਚੇਨ੍ਨਿਂਦਿਤਾਨ੍ਵਰ੍ਜਯੇਦ੍ਬੁਧਃ
ਕਿਸੇ ਰਾਜੇ ਤੋਂ, ਸ਼ੂਦਰ ਜਾਂ ਪਤਿਤ ਤੋਂ ਦਾਨ ਨਹੀਂ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਜੇ ਹੋਰਾਂ ਤੋਂ ਲੈਣ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਸਮਝਦਾਰ ਮਨੁੱਖ ਨਿੰਦਤ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹੇ।
ਨਿਤ੍ਯਂ ਯਾਚਨਕੋ ਨ ਸ੍ਯਾਤ੍ਪੁਨਸ੍ਤਂ ਨੈਵ ਯਾਚਯੇਤ੍ । ਪ੍ਰਾਣਾਨਪਹਰਤ੍ਯੇਵਂ ਯਾਚਕਸ੍ਤਸ੍ਯ ਦੁਰ੍ਮਤੇਃ
ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੰਗਣ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ ਬਣਨਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਤੇ ਇੱਕੋ ਵਿਅਕਤੀ ਤੋਂ ਮੁੜ ਮੰਗਣਾ ਵੀ ਨਹੀਂ। ਐਸਾ ਮੰਗਣ ਵਾਲਾ, ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲਾ, ਦੂਜੇ ਦੀ ਜਿੰਦ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਨ ਦੇਵਦ੍ਰਵ੍ਯਹਾਰੀ ਸ੍ਯਾਦ੍ਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਃ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਸ੍ਵਂ ਵਾ ਨਾਪਹਰੇਦਾਪਤ੍ਸ੍ਵਪਿ ਕਦਾਚਨ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸੰਪਤੀ ਨਹੀਂ ਲੈਣੀ ਚਾਹੀਦੀ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਉੱਚ ਜਾਤ ਵਾਲੇ। ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਸੰਪਤੀ ਵੀ, ਮੁਸ਼ਕਲ ਸਮੇਂ ਵਿਚ ਵੀ, ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਲੈਣੀ।