ਨੋਪਾਨਹੌ ਸ੍ਰਜਂ ਚਾਥ ਪਾਦੁਕੇ ਚ ਪ੍ਰਯੋਜਯੇਤ੍ । ਉਪਵੀਤਮਲਂਕਾਰਂ ਦਰ੍ਸ਼ਯਨ੍ਕृष੍ਣਮਾਜਿਨਮ੍
ਉਹ ਜੁੱਤੇ, ਮਾਲਾ ਜਾਂ ਪੈਰਾਂ ਦੀਆਂ ਚੱਪਲਾਂ ਨਹੀਂ ਵਰਤੇ। ਉਹ ਜਨੇਉ ਅਤੇ ਗਹਣੇ ਦਿਖਾਏ, ਤੇ ਕਾਲਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਮ੍ਰਿਗ ਚਮੜਾ ਪਹਿਨੇ।
ਨਾਪਸਵ੍ਯਂ ਪਰੀਦਧ੍ਯਾਦ੍ਵਾਸੋ ਨ ਵਿਕृਤਂ ਵਸੇਤ੍ । ਆਹਰੇਦ੍ਵਿਧਿਵਦ੍ਦਾਰਾਨ੍ਸਦृਸ਼ਾਨਾਤ੍ਮਨਃ ਸ਼ੁਭਾਨ੍
ਉਹ ਕਪੜਾ ਕਦੇ ਵੀ ਖੱਬੇ ਮੋਢੇ 'ਤੇ ਨਹੀਂ ਪਹਿਨੇ, ਤੇ ਵਿਅੰਗ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਰਹੇ। ਉਹ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਆਪਣੇ ਲਈ ਸੁਭਾਗਣ ਤੇ ਉਚਿਤ ਪਤਨੀ ਲਏ।
ਰੂਪਲਕ੍ਸ਼ਣਸਂਯੁਕ੍ਤਾਨ੍ਯੋਨਿਦੋषਵਿਵਰ੍ਜਿਤਾਨ੍ । ਅਪਿਤृਗੋਤ੍ਰਜਭਵਾਮਨ੍ਯਮਾਨੁषਗੋਤ੍ਰਜਾਮ੍
ਉਹ ਪਤਨੀ ਸੁੰਦਰਤਾ ਅਤੇ ਚੰਗੇ ਲੱਛਣ ਵਾਲੀ ਹੋਵੇ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਖਾਮੀ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋਵੇ, ਪਿਤਾ ਦੇ ਗੋਤ ਤੋਂ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਮਨੁੱਖੀ ਵੰਸ਼ ਤੋਂ ਹੋਵੇ।
ਆਹਰੇਦ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਸ਼ੀਲਸ਼ੌਚਸਮਨ੍ਵਿਤਾਮ੍ । ऋਤੁਕਾਲਾਭਿਗਾਮੀ ਸ੍ਯਾਦ੍ਯਾਵਤ੍ਪੁਤ੍ਰੋਭਿਜਾਯਤੇ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਪਤਨੀ ਚੰਗੇ ਚਲਣ ਅਤੇ ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਵਾਲੀ ਲਏ, ਜੋ ਠੀਕ ਸਮੇਂ 'ਤੇ ਆਵੇ, ਤੇ ਪੁੱਤਰ ਹੋਣ ਤੱਕ ਇਹ ਕਰੇ।
ਵਰ੍ਜਯੇਤ੍ਪ੍ਰਤਿषਿਦ੍ਧਾਨਿ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਦਿਨਾਨਿ ਤੁ । षष੍ਠ੍ਯष੍ਟਮੀਂ ਪਂਚਦਸ਼ੀਂ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ੀਂ ਚ ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼ੀਮ੍
ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਨਹੂਸ ਦਿਨਾਂ ਤੋਂ ਬਚੇ: ਛੇਵਾਂ, ਅਠਵਾਂ, ਪੰਦਰਵਾਂ, ਬਾਰਵਾਂ ਅਤੇ ਚੌਦਵਾਂ ਦਿਨ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰੀ ਭਵੇਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਤਦ੍ਵਜ੍ਜਨ੍ਮਤ੍ਰਯਾਹਨਿ । ਆਦਧੀਤ ਵਿਵਾਹਾਗ੍ਨਿਂ ਜੁਹੁਯਾਜ੍ਜਾਤਵੇਦਸਮ੍
ਉਹ ਦਿਨਾਂ 'ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਰਹੇ, ਜਿਵੇਂ ਜਨਮ ਤੋਂ ਤਿੰਨ ਦਿਨਾਂ 'ਤੇ। ਉਹ ਵਿਆਹ ਦੀ ਅੱਗ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰੇ ਤੇ ਜਾਤਵੇਦਸ ਨੂੰ ਹਵਨ ਕਰੇ।
ਏਤਾਨਿ ਸ੍ਨਾਤਕੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਪਾਵਨਾਨਿ ਚ ਪਾਵਯੇਤ੍ । ਵੇਦੋਦਿਤਂ ਸ੍ਵਕਂ ਕਰ੍ਮ੍ਮ ਨਿਤ੍ਯਂ ਕੁਰ੍ਯਾਦਤਂਦ੍ਰਿਤਃ
ਇੱਕ ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਹ ਪਵਿਤ੍ਰ ਕਰਮ ਕਰੇ। ਉਹ ਵੈਦਕ ਨੁਸਖੇ ਅਨੁਸਾਰ ਆਪਣਾ ਕਰਤਵ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਕਰੇ।
ਅਕੁਰ੍ਵਾਣਃ ਪਤਤ੍ਯਾਸ਼ੁ ਨਰਕਾਨਤਿਭੀषਣਾਨ੍ । ਅਭ੍ਯਸੇਤ੍ਪ੍ਰਯਤੋ ਵੇਦਂ ਮਹਾਯਜ੍ਞਾਨ੍ਨ ਹਾਪਯੇਤ੍
ਜੇਕਰ ਉਹ ਇਹ ਕਰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਤਾਂ ਜਲਦੀ ਹੀ ਡਰਾਉਣੇ ਨਰਕਾਂ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਵੇਦ ਪੜ੍ਹੇ ਤੇ ਮਹਾਨ ਯਜਨਾਂ ਨੂੰ ਕਦੇ ਨਾ ਛੱਡੇ।
ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਗृਹ੍ਯਾਣਿ ਕਾਰ੍ਯਾਣਿ ਸਂਧ੍ਯੋਪਾਸਨਮੇਵ ਚ । ਸਖ੍ਯਂ ਸਮਾਧਿਕੈਃ ਕੁਰ੍ਯਾਦੁਪੇਯਾਦੀਸ਼੍ਵਰਂ ਸਦਾ
ਉਹ ਘਰ ਦੇ ਕਰਮ ਅਤੇ ਸੰਧਿਆ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰੇ। ਉਹ ਵਧੇਰੇ ਉੱਨਤ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਮਿੱਤਰਤਾ ਕਰੇ ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਮਿਲੇ।
ਦੈਵਤਾਨ੍ਯਭਿਗਚ੍ਛੇਤ ਕੁਰ੍ਯ੍ਯਾਦ੍ਭਾਰ੍ਯ੍ਯਾਭਿਪੋषਣਮ੍ । ਨ ਧਰ੍ਮਂ ਖ੍ਯਾਪਯੇਦ੍ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ਨ ਪਾਪਂ ਗੂਹਯੇਦਪਿ
ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ ਤੇ ਪਤਨੀ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਕਰੇ। ਗਿਆਨਵਾਨ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣਾ ਧਰਮ ਜਾਹਿਰ ਨਾ ਕਰੇ ਤੇ ਪਾਪ ਨੂੰ ਵੀ ਨਾ ਛੁਪਾਏ।
ਕੁਰ੍ਵੀਤਾਤ੍ਮਹਿਤਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨੁਕਂਪਕਃ । ਵਯਸਃ ਕਰ੍ਮ੍ਮਣੋऽਰ੍ਥਸ੍ਯ ਸ਼੍ਰੁਤਸ੍ਯਾਭਿਜਨਸ੍ਯ ਚ
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਕਰਮ ਕਰੇ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰੇ, ਉਮਰ, ਕਰਮ, ਧਨ, ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਉੱਚ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਖਿਆਲ ਰੱਖੇ।
ਦੇਸ਼ਵਾਗ੍ਬੁਦ੍ਧਿਸਾਰੂਪ੍ਯਮਾਚਰਨ੍ਵਿਚਰੇਤ੍ਸਦਾ । ਸ਼੍ਰੁਤਿਸ੍ਮृਤ੍ਯੁਦਿਤਂ ਸਮ੍ਯਕ੍ਸਾਧੁਭਿਰ੍ਯਸ਼੍ਚ ਸੇਵਿਤਃ
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੇਸ਼, ਬੋਲੀ ਅਤੇ ਬੁੱਧੀ ਦੇ ਅਨੁਕੂਲ ਕਰਮ ਕਰੇ, ਜੋ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਠੀਕ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ ਤੇ ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਅਮਲ ਕੀਤਾ ਹੈ।
ਤਮਾਚਾਰਂ ਨਿषੇਵੇਤ ਨੇਹੇਤਾਨ੍ਯਤ੍ਰ ਕਰ੍ਹਿਚਿਤ੍ । ਯੇਨਾਸ੍ਯ ਪਿਤਰੋ ਯਾਤਾ ਯੇਨ ਯਾਤਾਃ ਪਿਤਾਮਹਾਃ
ਉਹ ਉਹੀ ਚਲਣ ਅਪਣਾਏ, ਤੇ ਕਦੇ ਵੀ ਹੋਰ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਨਾ ਜਾਏ। ਜਿਸ ਰਸਤੇ ਉਸਦੇ ਪਿਤਾ ਤੇ ਦਾਦਾ ਚਲੇ, ਉਹ ਵੀ ਉਸ ਰਸਤੇ ਚਲੇ।
ਤੇਨ ਯਾਯਾਤ੍ਸਤਾਂ ਮਾਰ੍ਗਂ ਤੇਨ ਗਚ੍ਛਨ੍ਨ ਦੁष੍ਯਤਿ । ਨਿਤ੍ਯਂ ਸ੍ਵਾਧ੍ਯਾਯਸ਼ੀਲਃ ਸ੍ਯਾਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਯਜ੍ਞੋਪਵੀਤਵਾਨ੍
ਉਹ ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਚਲੇ; ਉਸ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਚਲ ਕੇ ਕਦੇ ਭਟਕਦਾ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਵ-ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹੇ ਤੇ ਜਨੇਉ ਪਹਿਨੇ।
ਸਤ੍ਯਵਾਦੀ ਜਿਤਕ੍ਰੋਧੋ ਲੋਭਮੋਹਵਿਵਰ੍ਜਿਤਃ । ਸਾਵਿਤ੍ਰੀਜਾਪ ਨਿਰਤਃ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਕृਨ੍ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਗृਹੀ
ਉਹ ਸੱਚ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ, ਗੁੱਸੇ 'ਤੇ ਜਿੱਤ ਪਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਲਾਲਚ ਤੇ ਮੋਹ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋਵੇ। ਸਾਵਿਤਰੀ ਮੰਤਰ ਜਪਣ ਤੇ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਕਰਣ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹੇ, ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਮਾਤਾਪਿਤ੍ਰੋਰ੍ਹਿਤੇ ਯੁਕ੍ਤੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਯ ਹਿਤੇ ਰਤਃ । ਦਾਤਾ ਯਜ੍ਵਾ ਦੇਵਭਕ੍ਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ
ਮਾਂ-ਪਿਤਾ ਦੀ ਭਲਾਈ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖੇ, ਦਾਨੀ, ਯਜਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਭਗਤ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਤ੍ਰਿਵਰ੍ਗਸੇਵੀ ਸਤਤਂ ਦੇਵਾਨਾਂ ਚ ਸਮਰ੍ਚਨਮ੍ । ਕੁਰ੍ਯਾਦਹਰਹਰ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਨਮਸ੍ਯੇਤ੍ਪ੍ਰਯਤਃ ਸੁਰਾਨ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਹਮੇਸ਼ਾ ਜੀਵਨ ਦੇ ਤਿੰਨ ਉਦੇਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਮੰਨਦਾ ਹੈ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸਦਾ ਭਗਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਸ਼ੁੱਧ ਮਨ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰੇ।
ਵਿਭਾਗਸ਼ੀਲਃ ਸਤਤਂ ਕ੍ਸ਼ਮਾਯੁਕ੍ਤੋ ਦਯਾਲੁਕਃ । ਗृਹਸ੍ਥਸ੍ਤੁ ਸਮਾਖ੍ਯਾਤੋ ਨ ਗृਹੇਣ ਗृਹੀ ਭਵੇਤ੍
ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦਾਨੀ, ਮਾਫ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਦਇਆਲੂ ਰਹੇ, ਉਹੀ ਅਸਲ ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਹੈ; ਸਿਰਫ ਘਰ ਰੱਖਣ ਨਾਲ ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਨਹੀਂ ਬਣਦਾ।
ਕ੍ਸ਼ਮਾ ਦਯਾ ਚ ਵਿਜ੍ਞਾਨਂ ਸਤ੍ਯਂ ਚੈਵ ਦਮਃ ਸ਼ਮਃ । ਅਧ੍ਯਾਤ੍ਮਨਿਤ੍ਯਤਾ ਜ੍ਞਾਨਮੇਤਦ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਲਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਮਾਫੀ, ਦਇਆ, ਗਿਆਨ, ਸਚਾਈ, ਆਪ ਤੇ ਕਾਬੂ, ਮਨ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤੀ, ਅੰਦਰੂਨੀ ਭਗਤੀ ਤੇ ਬੁਧੀ—ਇਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਲਕੜ ਹਨ।
ਏਤਸ੍ਮਾਨ੍ਨ ਪ੍ਰਮਾਦ੍ਯੇਤ ਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਃ । ਯਥਾਸ਼ਕ੍ਤਿ ਚਰਨ੍ਧਰ੍ਮ੍ਮਂ ਨਿਂਦਿਤਾਨਿ ਵਿਵਰ੍ਜਯੇਤ੍
ਇਸ ਕਰਕੇ ਚੰਗਾ ਦੋਵਾਂ ਜਨਮ ਵਾਲਾ ਇਨ੍ਹਾਂ ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਕਦੇ ਲਾਪਰਵਾਹ ਨਾ ਹੋਵੇ; ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਧਰਮ ਕਰੇ ਤੇ ਨਿੰਦਾ ਵਾਲੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਤੋਂ ਬਚੇ।
ਵਿਧੂਯ ਮੋਹਕਲਿਲਂ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਯੋਗਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਗृਹਸ੍ਥੋ ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਬਂਧਾਨ੍ਨਾਤ੍ਰ ਕਾਰ੍ਯਾਵਿਚਾਰਣਾ
ਜਦੋਂ ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਮੋਹ ਦੀ ਹਣੇਰੀ ਦੂਰ ਕਰਕੇ ਉੱਚਾ ਜੋਗ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਵਿਗਰ੍ਹਿਤ ਜਯ ਕ੍ਸ਼ੇਪ ਹਿਂਸਾ ਬਂਧਵਧਾਤ੍ਮਨਾਮ੍ । ਅਨ੍ਯਮਨ੍ਯੁ ਸਮੁਤ੍ਥਾਨਾਂ ਦੋषਾਣਾਂ ਮਰ੍षਣਂ ਕ੍ਸ਼ਮਾ
ਨਿੰਦਾ, ਹਾਰ, ਬਦਸਲੂਕੀ, ਹਾਨੀ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਦੀ ਕਰਤੂਤ ਜਾਂ ਆਪਸੀ ਵੈਰ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਈਆਂ ਗਲਤੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰਨਾ—ਇਹੀ ਅਸਲ ਮਾਫੀ ਹੈ।
ਸ੍ਵਦੁਃਖੇष੍ਵੇਵ ਕਾਰੁਣ੍ਯਂ ਪਰਦੁਃਖੇषੁ ਸੌਹृਦਮ੍ । ਦਯੇਤਿ ਮੁਨਯਃ ਪ੍ਰਾਹੁਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ਧਰ੍ਮਸ੍ਯ ਸਾਧਨਮ੍
ਆਪਣੇ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਦਇਆ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਮਿੱਤਰਤਾ—ਇਸ ਨੂੰ ਹੀ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਦਇਆ ਕਿਹਾ ਹੈ, ਜੋ ਧਰਮ ਦਾ ਸਿੱਧਾ ਰਸਤਾ ਹੈ।
ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼ਾਨਾਂ ਵਿਦ੍ਯਾਨਾਂ ਧਾਰਣਾ ਹਿ ਪਰਾਰ੍ਥਤਃ । ਵਿਜ੍ਞਾਨਮਿਤਿ ਤਦ੍ਵਿਦ੍ਯਾਦ੍ਯੇਨ ਧਰ੍ਮੋ ਵਿਵਰ੍ਧਤੇ
ਚੌਦਾਂ ਵਿਦਿਆਵਾਂ ਨੂੰ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਯਾਦ ਰੱਖਣਾ—ਇਹੀ ਵਿਦਿਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਧਰਮ ਵਧਦਾ ਹੈ।
ਅਧੀਤ੍ਯ ਵਿਧਿਵਦ੍ਵਿਦ੍ਯਾਮਰ੍ਥਂ ਚੈਵੋਪਲਭ੍ਯਤੇ । ਧਰ੍ਮਕਾਰ੍ਯਾਣਿ ਕੁਰ੍ਵੀਤ ਹ੍ਯੇਤਦ੍ਵਿਜ੍ਞਾਨਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਵਿਦਿਆ ਨੂੰ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪੜ੍ਹ ਕੇ, ਉਸ ਦਾ ਲਾਭ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਧਰਮਕਰਮ ਕਰਨਾ—ਇਸ ਨੂੰ ਹੀ ਅਸਲ ਗਿਆਨ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ।
ਸਤ੍ਯੇਨ ਲੋਕਂ ਜਯਤਿ ਸਤ੍ਯਂ ਤਤ੍ਪਰਮਂ ਪਦਮ੍ । ਯਥਾ ਭੂਤਾ ਪ੍ਰਮਾਦਂ ਤੁ ਸਤ੍ਯਮਾਹੁਰ੍ਮਨੀषਿਣਃ
ਸਚਾਈ ਨਾਲ ਸੰਸਾਰ ਜਿੱਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਸਚਾਈ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਦਰਜਾ ਹੈ। ਵਿਦਵਾਨ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਸਚਾਈ ਉਹੀ ਹੈ ਜੋ ਜਿਵੇਂ ਹੈ, ਲਾਪਰਵਾਹੀ ਨਹੀਂ।
ਦਮਃ ਸ਼ਰੀਰੋਪਰਤਿਃ ਸ਼ਮਃ ਪ੍ਰਜ੍ਞਾਪ੍ਰਸਾਦਤਃ । ਅਧ੍ਯਾਤ੍ਮਮਕ੍ਸ਼ਰਂ ਵਿਦ੍ਯਾ ਯਤ੍ਰ ਗਤ੍ਵਾ ਨ ਸ਼ੋਚਤਿ
ਆਪ ਤੇ ਕਾਬੂ—ਇਹ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਰੋਕਣਾ ਹੈ; ਮਨ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤੀ—ਇਹ ਸਮਝ ਦੀ ਸਫ਼ਾਈ ਨਾਲ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਅੰਦਰੂਨੀ, ਨਾਸ਼ ਨਾ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਆਤਮ—ਇਹੀ ਵਿਦਿਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ ਕੋਈ ਦੁਖੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਯਯਾ ਸ ਦੇਵੋਭਗਵਾਨ੍ਵਿਦ੍ਯਯਾ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਪਰਃ । ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦੇਵ ਹृषੀਕੇਸ਼ਸ੍ਤਜ੍ਜ੍ਞਾਨਮਿਤਿ ਕੀਰ੍ਤਿਤਮ੍
ਜਿਸ ਵਿਦਿਆ ਨਾਲ ਉਹ ਪਰਮਾਤਮਾ ਹੈ, ਉਸੇ ਵਿਦਿਆ ਨਾਲ ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਹਰੀਕੇਸ਼ਾ ਨੂੰ ਹੀ ਉਹ ਵਿਦਿਆ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਤਨ੍ਨਿष੍ਠਸ੍ਤਤ੍ਪਰੋ ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ਨਿਤ੍ਯਮਕ੍ਰੋਧਨਃ ਸ਼ੁਚਿਃ । ਮਹਾਯਜ੍ਞਪਰੋ ਵਿਪ੍ਰੋ ਲਭਤੇ ਤਦਨੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਜੋ ਉਸ ਵਿਚ ਨਿਸ਼ਠਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਸੀ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਗਿਆਨਵਾਨ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਵੱਡੇ ਯਜਨਾਂ ਨੂੰ ਮੰਨਦਾ ਹੈ—ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਉਸ ਅਤੁੱਟ ਦਰਜੇ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਧਰ੍ਮਸ੍ਯਾਯਤਨਂ ਯਤ੍ਨਾਚ੍ਛਰੀਰਂ ਪਰਿਪਾਲਯੇਤ੍ । ਨਹਿ ਦੇਹਂ ਵਿਨਾ ਵਿष੍ਣੁਃ ਪੁਰੁषੈਰ੍ਵਿਦ੍ਯਤੇਪਰਃ
ਧਰਮ ਦੇ ਆਸਰੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਯਤਨ ਨਾਲ ਸੰਭਾਲੋ; ਕਿਉਂਕਿ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਮਨੁੱਖ ਪਰਮ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਾ ਸਕਦਾ।