ਸ ਸਂਮੂਢਃ ਸ਼ੂਦ੍ਰਕਲ੍ਪਃ ਪਾਤ੍ਰਤਾਂ ਨ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯਤੇ । ਯਦਿਤ੍ਵਾਤ੍ਯਂਤਿਕਂ ਵਾਸਂ ਕਰ੍ਤੁਮਿਚ੍ਛਤਿ ਵੈ ਗੁਰੌ
ਉਹ ਭਟਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਸ਼ੂਦਰ ਵਾਂਗ, ਅਤੇ ਯੋਗਤਾ ਨਹੀਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ। ਪਰ ਜੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਕੋਲ ਲੰਬਾ ਸਮਾਂ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੇ,
ਯੁਕ੍ਤਃ ਪਰਿਚਰੇਦੇਨਮਾਸ਼ਰੀਰਵਿਮੋਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ । ਗਤ੍ਵਾ ਵਨਂ ਚ ਵਿਧਿਵਜ੍ਜੁਹੁਯਾਜ੍ਜਾਤਵੇਦਸਮ੍
ਉਹ ਸਰੀਰ ਛੱਡਣ ਤੱਕ ਗੁਰੂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕਰੇ। ਫਿਰ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਹਵਨ ਕਰੇ।
ਅਧੀਯੀਤ ਤਥਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨਿष੍ਠਃ ਸਮਾਹਿਤਃ । ਸਾਵਿਤ੍ਰੀਂ ਸ਼ਤਰੁਦ੍ਰੀਯਂ ਵੇਦਾਂਤਾਂਸ਼੍ਚ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ । ਅਭ੍ਯਸੇਤ੍ਸਤਤਂ ਯੁਕ੍ਤੋ ਭਿਕ੍ਸ਼ਾਸ਼ਨਪਰਾਯਣਃ
ਉਹ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਬ੍ਰਹਮ ਵਿੱਚ ਮਨ ਲਾ ਕੇ ਪਾਠ ਕਰੇ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਸਾਵਿਤਰੀ, ਸ਼ਤਰੁਦਰੀ ਅਤੇ ਵੇਦਾਂਤ ਗ੍ਰੰਥ। ਹਮੇਸ਼ਾ ਅਭਿਆਸ ਕਰੇ, ਅਤੇ ਭਿਖਿਆ ਮੰਗ ਕੇ ਖਾਏ।
ਏਤਦ੍ਵਿਧਾਨਂ ਪਰਮਂ ਪੁਰਾਣਂ ਵੇਦਾਗਮੇ ਸਮ੍ਯਗਿਹੋਦਿਤਂ ਵਃ । ਪੁਰਾ ਮਹਰ੍षਿਪ੍ਰਵਰਾਭਿਪृष੍ਟਃ ਸ੍ਵਾਯਂਭੁਵੋ ਯਨ੍ਮਨੁਰਾਹ ਦੇਵਃ
ਇਹ ਉੱਚਾ ਅਤੇ ਪੁਰਾਣਾ ਨਿਯਮ ਵੇਦ ਅਤੇ ਆਗਮ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਪਹਿਲਾਂ, ਜਦੋਂ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, ਤਾਂ ਸਵਾਯੰਭੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਮਨੂ ਨੇ ਇਹ ਕਿਹਾ ਸੀ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ- ਵੇਦਂ ਵੇਦੌ ਤਥਾ ਵੇਦਾਨ੍ਵੇਦਾਂਗਾਨਿ ਤਥਾ ਦ੍ਵਿਜਾਃ । ਅਧੀਤ੍ਯ ਚਾਧਿਗਮ੍ਯਾਰ੍ਥਂ ਤਤਃ ਸ੍ਨਾਯਾਦ੍ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਃ
ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਵਿਦਵਾਨ ਵੇਦ, ਦੋਵੇਂ ਵੇਦ ਅਤੇ ਵੇਦਾਂਗ ਪੜ੍ਹ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਅਰਥ ਸਮਝ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਵਧੀਆ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਸਨਾਤਨ ਕਰਮ ਕਰੇ।
ਗੁਰਵੇ ਤੁ ਧਨਂ ਦਤ੍ਵਾ ਸ੍ਨਾਯੀਤ ਤਦਨੁਜ੍ਞਯਾ । ਤੀਰ੍ਣਵ੍ਰਤੋਥ ਯੁਕ੍ਤਾਤ੍ਮਾ ਸ਼ਕ੍ਤੋ ਵਾ ਸ੍ਨਾਤੁਮਰ੍ਹਤਿ
ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇ ਕੇ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਉਹ ਸਨਾਤਨ ਕਰਮ ਕਰੇ। ਜਿਸ ਨੇ ਵਰਤ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਜੋ ਯੋਗ ਹੈ, ਉਹ ਸਨਾਤਨ ਕਰਮ ਕਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਹੈ।
ਵੈਣਵੀਂ ਧਾਰਯੇਦ੍ਯष੍ਟਿਮਂਤਰ੍ਵਾਸਸ੍ਤਥੋਤ੍ਤਰਮ੍ । ਯਜ੍ਞੋਪਵੀਤਦ੍ਵਿਤਯਂ ਸੋਦਕਂ ਚ ਕਮਂਡਲੁਮ੍
ਉਹ ਬਾਂਸ ਦੀ ਲਾਠੀ, ਉਪਰਲਾ ਤੇ ਹੇਠਲਾ ਕਪੜਾ, ਦੋ ਜਨੈਊ, ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਵਾਲਾ ਕਮੰਡਲ ਲੈ ਕੇ ਚਲੇ।
ਛਤ੍ਰਂ ਚੋष੍ਣੀषਮਮਲਂ ਪਾਦੁਕੇ ਚਾਪ੍ਯੁਪਾਨਹੌ । ਰੌਕ੍ਮੇ ਚ ਕੁਂਡਲੇ ਧਾਰ੍ਯੇ ਕृਤ੍ਤਕੇਸ਼ਨਖਃ ਸ਼ੁਚਿਃ
ਉਹ ਸਾਫ ਛਤਰੀ ਅਤੇ ਪੱਗ, ਚਪਲ ਅਤੇ ਜੁੱਤੇ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਕੁੰਡਲ, ਕਟੇ ਹੋਏ ਵਾਲ ਅਤੇ ਨਖ, ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ।
ਅਨ੍ਯਤ੍ਰ ਕਾਂਚਨਾਦ੍ਵਿਪ੍ਰੋ ਨ ਰਕ੍ਤਾਂ ਬਿਭृਯਾਤ੍ਸ੍ਰਜਮ੍ । ਸ਼ੁਕ੍ਲਾਂਬਰਧਰੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸੁਗਂਧਃ ਪ੍ਰਿਯਦਰ੍ਸ਼ਨਃ
ਸੋਨੇ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਲਾਲ ਰੰਗ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਹੀਂ ਪਹਿਨੇ। ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚਿੱਟਾ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ, ਸੁਗੰਧਤ ਹੋਵੇ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸੂਰਤ ਪਿਆਰੀ ਹੋਵੇ।
ਨ ਜੀਰ੍ਣ ਮਲਵਦ੍ਵਾਸਾ ਭਵੇਦ੍ਵੈ ਵਿਭਵੇ ਸਤਿ । ਨ ਰਕ੍ਤਮੁਲ੍ਬਣਂ ਚਾਨ੍ਯ ਧृਤਂ ਵਾਸੋ ਨ ਕੁਂਡਲਮ੍
ਜੇਕਰ ਉਸ ਕੋਲ ਸਮਰੱਥਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਪੁਰਾਣੇ ਜਾਂ ਗੰਦੇ ਕਪੜੇ ਨਹੀਂ ਪਹਿਨੇ। ਲਾਲ, ਕਰੜੇ ਜਾਂ ਹੋਰ ਅਣਉਚਿਤ ਵਸਤ੍ਰ, ਜਾਂ ਕੁੰਡਲ ਵੀ ਨਹੀਂ ਪਹਿਨੇ।
ਨੋਪਾਨਹੌ ਸ੍ਰਜਂ ਚਾਥ ਪਾਦੁਕੇ ਚ ਪ੍ਰਯੋਜਯੇਤ੍ । ਉਪਵੀਤਮਲਂਕਾਰਂ ਦਰ੍ਸ਼ਯਨ੍ਕृष੍ਣਮਾਜਿਨਮ੍
ਉਹ ਜੁੱਤੇ, ਮਾਲਾ ਜਾਂ ਪੈਰਾਂ ਦੀਆਂ ਚੱਪਲਾਂ ਨਹੀਂ ਵਰਤੇ। ਉਹ ਜਨੇਉ ਅਤੇ ਗਹਣੇ ਦਿਖਾਏ, ਤੇ ਕਾਲਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਮ੍ਰਿਗ ਚਮੜਾ ਪਹਿਨੇ।
ਨਾਪਸਵ੍ਯਂ ਪਰੀਦਧ੍ਯਾਦ੍ਵਾਸੋ ਨ ਵਿਕृਤਂ ਵਸੇਤ੍ । ਆਹਰੇਦ੍ਵਿਧਿਵਦ੍ਦਾਰਾਨ੍ਸਦृਸ਼ਾਨਾਤ੍ਮਨਃ ਸ਼ੁਭਾਨ੍
ਉਹ ਕਪੜਾ ਕਦੇ ਵੀ ਖੱਬੇ ਮੋਢੇ 'ਤੇ ਨਹੀਂ ਪਹਿਨੇ, ਤੇ ਵਿਅੰਗ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਰਹੇ। ਉਹ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਆਪਣੇ ਲਈ ਸੁਭਾਗਣ ਤੇ ਉਚਿਤ ਪਤਨੀ ਲਏ।
ਰੂਪਲਕ੍ਸ਼ਣਸਂਯੁਕ੍ਤਾਨ੍ਯੋਨਿਦੋषਵਿਵਰ੍ਜਿਤਾਨ੍ । ਅਪਿਤृਗੋਤ੍ਰਜਭਵਾਮਨ੍ਯਮਾਨੁषਗੋਤ੍ਰਜਾਮ੍
ਉਹ ਪਤਨੀ ਸੁੰਦਰਤਾ ਅਤੇ ਚੰਗੇ ਲੱਛਣ ਵਾਲੀ ਹੋਵੇ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਖਾਮੀ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋਵੇ, ਪਿਤਾ ਦੇ ਗੋਤ ਤੋਂ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਮਨੁੱਖੀ ਵੰਸ਼ ਤੋਂ ਹੋਵੇ।
ਆਹਰੇਦ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਸ਼ੀਲਸ਼ੌਚਸਮਨ੍ਵਿਤਾਮ੍ । ऋਤੁਕਾਲਾਭਿਗਾਮੀ ਸ੍ਯਾਦ੍ਯਾਵਤ੍ਪੁਤ੍ਰੋਭਿਜਾਯਤੇ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਪਤਨੀ ਚੰਗੇ ਚਲਣ ਅਤੇ ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਵਾਲੀ ਲਏ, ਜੋ ਠੀਕ ਸਮੇਂ 'ਤੇ ਆਵੇ, ਤੇ ਪੁੱਤਰ ਹੋਣ ਤੱਕ ਇਹ ਕਰੇ।
ਵਰ੍ਜਯੇਤ੍ਪ੍ਰਤਿषਿਦ੍ਧਾਨਿ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਦਿਨਾਨਿ ਤੁ । षष੍ਠ੍ਯष੍ਟਮੀਂ ਪਂਚਦਸ਼ੀਂ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ੀਂ ਚ ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼ੀਮ੍
ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਨਹੂਸ ਦਿਨਾਂ ਤੋਂ ਬਚੇ: ਛੇਵਾਂ, ਅਠਵਾਂ, ਪੰਦਰਵਾਂ, ਬਾਰਵਾਂ ਅਤੇ ਚੌਦਵਾਂ ਦਿਨ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰੀ ਭਵੇਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਤਦ੍ਵਜ੍ਜਨ੍ਮਤ੍ਰਯਾਹਨਿ । ਆਦਧੀਤ ਵਿਵਾਹਾਗ੍ਨਿਂ ਜੁਹੁਯਾਜ੍ਜਾਤਵੇਦਸਮ੍
ਉਹ ਦਿਨਾਂ 'ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਰਹੇ, ਜਿਵੇਂ ਜਨਮ ਤੋਂ ਤਿੰਨ ਦਿਨਾਂ 'ਤੇ। ਉਹ ਵਿਆਹ ਦੀ ਅੱਗ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰੇ ਤੇ ਜਾਤਵੇਦਸ ਨੂੰ ਹਵਨ ਕਰੇ।
ਏਤਾਨਿ ਸ੍ਨਾਤਕੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਪਾਵਨਾਨਿ ਚ ਪਾਵਯੇਤ੍ । ਵੇਦੋਦਿਤਂ ਸ੍ਵਕਂ ਕਰ੍ਮ੍ਮ ਨਿਤ੍ਯਂ ਕੁਰ੍ਯਾਦਤਂਦ੍ਰਿਤਃ
ਇੱਕ ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਹ ਪਵਿਤ੍ਰ ਕਰਮ ਕਰੇ। ਉਹ ਵੈਦਕ ਨੁਸਖੇ ਅਨੁਸਾਰ ਆਪਣਾ ਕਰਤਵ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਕਰੇ।
ਅਕੁਰ੍ਵਾਣਃ ਪਤਤ੍ਯਾਸ਼ੁ ਨਰਕਾਨਤਿਭੀषਣਾਨ੍ । ਅਭ੍ਯਸੇਤ੍ਪ੍ਰਯਤੋ ਵੇਦਂ ਮਹਾਯਜ੍ਞਾਨ੍ਨ ਹਾਪਯੇਤ੍
ਜੇਕਰ ਉਹ ਇਹ ਕਰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਤਾਂ ਜਲਦੀ ਹੀ ਡਰਾਉਣੇ ਨਰਕਾਂ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਵੇਦ ਪੜ੍ਹੇ ਤੇ ਮਹਾਨ ਯਜਨਾਂ ਨੂੰ ਕਦੇ ਨਾ ਛੱਡੇ।
ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਗृਹ੍ਯਾਣਿ ਕਾਰ੍ਯਾਣਿ ਸਂਧ੍ਯੋਪਾਸਨਮੇਵ ਚ । ਸਖ੍ਯਂ ਸਮਾਧਿਕੈਃ ਕੁਰ੍ਯਾਦੁਪੇਯਾਦੀਸ਼੍ਵਰਂ ਸਦਾ
ਉਹ ਘਰ ਦੇ ਕਰਮ ਅਤੇ ਸੰਧਿਆ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰੇ। ਉਹ ਵਧੇਰੇ ਉੱਨਤ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਮਿੱਤਰਤਾ ਕਰੇ ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਮਿਲੇ।
ਦੈਵਤਾਨ੍ਯਭਿਗਚ੍ਛੇਤ ਕੁਰ੍ਯ੍ਯਾਦ੍ਭਾਰ੍ਯ੍ਯਾਭਿਪੋषਣਮ੍ । ਨ ਧਰ੍ਮਂ ਖ੍ਯਾਪਯੇਦ੍ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ਨ ਪਾਪਂ ਗੂਹਯੇਦਪਿ
ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ ਤੇ ਪਤਨੀ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਕਰੇ। ਗਿਆਨਵਾਨ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣਾ ਧਰਮ ਜਾਹਿਰ ਨਾ ਕਰੇ ਤੇ ਪਾਪ ਨੂੰ ਵੀ ਨਾ ਛੁਪਾਏ।
ਕੁਰ੍ਵੀਤਾਤ੍ਮਹਿਤਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨੁਕਂਪਕਃ । ਵਯਸਃ ਕਰ੍ਮ੍ਮਣੋऽਰ੍ਥਸ੍ਯ ਸ਼੍ਰੁਤਸ੍ਯਾਭਿਜਨਸ੍ਯ ਚ
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਕਰਮ ਕਰੇ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰੇ, ਉਮਰ, ਕਰਮ, ਧਨ, ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਉੱਚ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਖਿਆਲ ਰੱਖੇ।
ਦੇਸ਼ਵਾਗ੍ਬੁਦ੍ਧਿਸਾਰੂਪ੍ਯਮਾਚਰਨ੍ਵਿਚਰੇਤ੍ਸਦਾ । ਸ਼੍ਰੁਤਿਸ੍ਮृਤ੍ਯੁਦਿਤਂ ਸਮ੍ਯਕ੍ਸਾਧੁਭਿਰ੍ਯਸ਼੍ਚ ਸੇਵਿਤਃ
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੇਸ਼, ਬੋਲੀ ਅਤੇ ਬੁੱਧੀ ਦੇ ਅਨੁਕੂਲ ਕਰਮ ਕਰੇ, ਜੋ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਠੀਕ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ ਤੇ ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਅਮਲ ਕੀਤਾ ਹੈ।
ਤਮਾਚਾਰਂ ਨਿषੇਵੇਤ ਨੇਹੇਤਾਨ੍ਯਤ੍ਰ ਕਰ੍ਹਿਚਿਤ੍ । ਯੇਨਾਸ੍ਯ ਪਿਤਰੋ ਯਾਤਾ ਯੇਨ ਯਾਤਾਃ ਪਿਤਾਮਹਾਃ
ਉਹ ਉਹੀ ਚਲਣ ਅਪਣਾਏ, ਤੇ ਕਦੇ ਵੀ ਹੋਰ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਨਾ ਜਾਏ। ਜਿਸ ਰਸਤੇ ਉਸਦੇ ਪਿਤਾ ਤੇ ਦਾਦਾ ਚਲੇ, ਉਹ ਵੀ ਉਸ ਰਸਤੇ ਚਲੇ।
ਤੇਨ ਯਾਯਾਤ੍ਸਤਾਂ ਮਾਰ੍ਗਂ ਤੇਨ ਗਚ੍ਛਨ੍ਨ ਦੁष੍ਯਤਿ । ਨਿਤ੍ਯਂ ਸ੍ਵਾਧ੍ਯਾਯਸ਼ੀਲਃ ਸ੍ਯਾਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਯਜ੍ਞੋਪਵੀਤਵਾਨ੍
ਉਹ ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਚਲੇ; ਉਸ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਚਲ ਕੇ ਕਦੇ ਭਟਕਦਾ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਵ-ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹੇ ਤੇ ਜਨੇਉ ਪਹਿਨੇ।
ਸਤ੍ਯਵਾਦੀ ਜਿਤਕ੍ਰੋਧੋ ਲੋਭਮੋਹਵਿਵਰ੍ਜਿਤਃ । ਸਾਵਿਤ੍ਰੀਜਾਪ ਨਿਰਤਃ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਕृਨ੍ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਗृਹੀ
ਉਹ ਸੱਚ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ, ਗੁੱਸੇ 'ਤੇ ਜਿੱਤ ਪਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਲਾਲਚ ਤੇ ਮੋਹ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋਵੇ। ਸਾਵਿਤਰੀ ਮੰਤਰ ਜਪਣ ਤੇ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਕਰਣ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹੇ, ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਮਾਤਾਪਿਤ੍ਰੋਰ੍ਹਿਤੇ ਯੁਕ੍ਤੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਯ ਹਿਤੇ ਰਤਃ । ਦਾਤਾ ਯਜ੍ਵਾ ਦੇਵਭਕ੍ਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ
ਮਾਂ-ਪਿਤਾ ਦੀ ਭਲਾਈ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖੇ, ਦਾਨੀ, ਯਜਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਭਗਤ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਤ੍ਰਿਵਰ੍ਗਸੇਵੀ ਸਤਤਂ ਦੇਵਾਨਾਂ ਚ ਸਮਰ੍ਚਨਮ੍ । ਕੁਰ੍ਯਾਦਹਰਹਰ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਨਮਸ੍ਯੇਤ੍ਪ੍ਰਯਤਃ ਸੁਰਾਨ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਹਮੇਸ਼ਾ ਜੀਵਨ ਦੇ ਤਿੰਨ ਉਦੇਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਮੰਨਦਾ ਹੈ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸਦਾ ਭਗਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਸ਼ੁੱਧ ਮਨ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰੇ।
ਵਿਭਾਗਸ਼ੀਲਃ ਸਤਤਂ ਕ੍ਸ਼ਮਾਯੁਕ੍ਤੋ ਦਯਾਲੁਕਃ । ਗृਹਸ੍ਥਸ੍ਤੁ ਸਮਾਖ੍ਯਾਤੋ ਨ ਗृਹੇਣ ਗृਹੀ ਭਵੇਤ੍
ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦਾਨੀ, ਮਾਫ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਦਇਆਲੂ ਰਹੇ, ਉਹੀ ਅਸਲ ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਹੈ; ਸਿਰਫ ਘਰ ਰੱਖਣ ਨਾਲ ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਨਹੀਂ ਬਣਦਾ।
ਕ੍ਸ਼ਮਾ ਦਯਾ ਚ ਵਿਜ੍ਞਾਨਂ ਸਤ੍ਯਂ ਚੈਵ ਦਮਃ ਸ਼ਮਃ । ਅਧ੍ਯਾਤ੍ਮਨਿਤ੍ਯਤਾ ਜ੍ਞਾਨਮੇਤਦ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਲਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਮਾਫੀ, ਦਇਆ, ਗਿਆਨ, ਸਚਾਈ, ਆਪ ਤੇ ਕਾਬੂ, ਮਨ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤੀ, ਅੰਦਰੂਨੀ ਭਗਤੀ ਤੇ ਬੁਧੀ—ਇਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਲਕੜ ਹਨ।
ਏਤਸ੍ਮਾਨ੍ਨ ਪ੍ਰਮਾਦ੍ਯੇਤ ਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਃ । ਯਥਾਸ਼ਕ੍ਤਿ ਚਰਨ੍ਧਰ੍ਮ੍ਮਂ ਨਿਂਦਿਤਾਨਿ ਵਿਵਰ੍ਜਯੇਤ੍
ਇਸ ਕਰਕੇ ਚੰਗਾ ਦੋਵਾਂ ਜਨਮ ਵਾਲਾ ਇਨ੍ਹਾਂ ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਕਦੇ ਲਾਪਰਵਾਹ ਨਾ ਹੋਵੇ; ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਧਰਮ ਕਰੇ ਤੇ ਨਿੰਦਾ ਵਾਲੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਤੋਂ ਬਚੇ।