ਤਿਸ੍ਰੋऽष੍ਟਕਾਃ ਸਮਾਖ੍ਯਾਤਾ ਕृष੍ਣਪਕ੍ਸ਼ੇषੁ ਸੂਰਿਭਿਃ । ਸ਼੍ਲੇष੍ਮਾਤਕਸ੍ਯ ਚ੍ਛਾਯਾਯਾਂ ਸ਼ਾਲ੍ਮਲੇਰ੍ਮਧੁਕਸ੍ਯ ਚ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਪੱਖ ਵਿੱਚ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੇ ਤਿੰਨ ਅਸ਼ਟਕਾ ਉਪਵਾਸ ਦਰਸਾਏ ਹਨ, ਜੋ ਸ਼ਲੇਸ਼ਮਤਕ, ਸ਼ਾਲਮਲ ਅਤੇ ਮਧੂਕ ਰੁੱਖਾਂ ਦੀ ਛਾਂ ਹੇਠ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਕਦਾਚਿਦਪਿ ਨਾਧ੍ਯੇਯਂ ਕੋਵਿਦਾਰਕਪਿਤ੍ਥਯੋਃ । ਸਮਾਨਵਿਦ੍ਯੇ ਚ ਮृਤੇ ਤਥਾ ਸਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰਿਣਿ
ਕਦੇ ਵੀ ਕਦੰਬ ਜਾਂ ਕਪਿੱਥ ਰੁੱਖਾਂ ਹੇਠ ਪਾਠ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਜੇ ਸਾਥੀ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਜਾਂ ਸਾਥੀ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਦੀ ਮੌਤ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਵੀ ਪਾਠ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ।
ਆਚਾਰ੍ਯੇ ਸਂਸ੍ਥਿਤੇ ਚਾਪਿ ਤ੍ਰਿਰਾਤ੍ਰਂ ਕ੍ਸ਼ਪਣਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍ । ਛਿਦ੍ਰਾਣ੍ਯੇਤਾਨਿ ਵਿਪ੍ਰਾਣਾਮਨਧ੍ਯਾਯਾਃ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤਿਤਾਃ
ਜੇ ਅਚਾਰਯ ਦੀ ਮੌਤ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਲਈ ਪਾਠ ਛੱਡਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਇਹ ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਲਈ ਪਾਠ-ਰੋਕ ਦੇ ਸਮੇਂ ਹਨ।
ਹਿਂਸਂਤਿ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਸ੍ਤੇषੁ ਤਸ੍ਮਾਦੇਤਾਨ੍ਵਿਵਰ੍ਜਯੇਤ੍ । ਨੈਤ੍ਯਕੇਨਾਸ੍ਤ੍ਯਨਧ੍ਯਾਯਃ ਸਂਧ੍ਯੋਪਾਸਨਮੇਵ ਚ
ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ ਰਾਕਸ਼ਸ ਹਾਨੀ ਪਹੁੰਚਾ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਇਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਬਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਕਰਮ ਜਾਂ ਸਾਂਝ-ਸਵੇਰ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਲਈ ਪਾਠ-ਰੋਕ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ।
ਉਪਾਕਰ੍ਮ੍ਮਣਿ ਹੋਮਾਂਤੇ ਹੋਮਮਧ੍ਯੇ ਤਥੈਵ ਚ । ਏਕਾਮृਚਮਥੈਕਂ ਵਾ ਯਜੁਃ ਸਾਮਾਨਿ ਵਾ ਪੁਨਃ
ਪਾਠ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ, ਯਜਨ ਦੀ ਸਮਾਪਤੀ ਜਾਂ ਮੱਧ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਰਿਕ, ਜਾਂ ਇੱਕ ਯਜੁਸ, ਜਾਂ ਸਾਮ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਪੜ੍ਹਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਨਾष੍ਟਕਾਦ੍ਯਾਸ੍ਵਧੀਯੀਤ ਮਾਰੁਤੇ ਚਾਭਿਧਾਵਤਿ । ਅਨਧ੍ਯਾਯਸ੍ਤੁ ਨਾਂਗੇषੁ ਨੇਤਿਹਾਸਪੁਰਾਣਯੋਃ
ਅਸ਼ਟਕਾ ਆਦਿ ਪਾਠ ਤੇਜ਼ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਵੇਦ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਜਾਂ ਇਤਿਹਾਸ-ਪੁਰਾਣਾ ਪਾਠ ਲਈ ਪਾਠ-ਰੋਕ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ।
ਨ ਧਰ੍ਮਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰੇष੍ਵਨ੍ਯੇषੁ ਸਰ੍ਵਾਣ੍ਯੇਤਾਨਿ ਵਰ੍ਜਯੇਤ੍ । ਏष ਧਰ੍ਮਃ ਸਮਾਸੇਨ ਕੀਰ੍ਤਿਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰਿਣਃ
ਧਰਮ-ਸ਼ਾਸਤਰ ਜਾਂ ਹੋਰ ਗ੍ਰੰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਇਹ ਪਾਠ-ਰੋਕ ਨਹੀਂ ਲਾਗੂ ਹੁੰਦੀ। ਇਹ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਲਈ ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ ਨਿਯਮ ਹੈ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾऽਭਿਹਿਤਃ ਪੂਰ੍ਵਮृषੀਣਾਂ ਭਾਵਿਤਾਤ੍ਮਨਾਮ੍ । ਯੋऽਨ੍ਯਤ੍ਰ ਕੁਰੁਤੇ ਯਤ੍ਨਮਨਧੀਤ੍ਯ ਸ਼੍ਰੁਤਿਂ ਦ੍ਵਿਜਃ
ਇਹ ਨਿਯਮ ਪਹਿਲਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਸੀ। ਜੋ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਬਿਨਾਂ ਵੇਦ ਪੜ੍ਹੇ ਹੋਰ ਜਗ੍ਹਾ ਯਤਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਗਲਤ ਹੈ।
ਸ ਸਂਮੂਢੋ ਨ ਸਂਭਾष੍ਯੋ ਵੇਦਬਾਹ੍ਯੋ ਦ੍ਵਿਜਾਤਿਭਿਃ । ਨ ਵੇਦਪਾਠਮਾਤ੍ਰੇਣ ਸਂਤੁष੍ਟੋ ਵੈ ਭਵੇਦ੍ਦ੍ਵਿਜਃ
ਉਹ ਭਟਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਸ ਨਾਲ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ, ਅਤੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਉਹ ਵੇਦ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸਿਰਫ ਵੇਦ ਪਾਠ ਨਾਲ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਪਾਠਮਾਤ੍ਰਾਵਸਾਨਸ੍ਤੁ ਪਂਕੇ ਗੌਰਿਵ ਸੀਦਤਿ । ਯੋऽਧੀਤ੍ਯ ਵਿਧਿਵਦ੍ਵੇਦਂ ਵੇਦਾਰ੍ਥਂ ਨ ਵਿਚਾਰਯੇਤ੍
ਜੋ ਸਿਰਫ ਪਾਠ ਕਰਕੇ ਰੁਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਗਾਂ ਵਾਂਗ ਮਿੱਟੀ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਵੇਦ ਪੜ੍ਹ ਕੇ ਵੀ ਅਰਥ ਨਹੀਂ ਸੋਚਦਾ, ਉਹ ਵੀ ਐਸਾ ਹੀ ਹੈ।
ਸ ਸਂਮੂਢਃ ਸ਼ੂਦ੍ਰਕਲ੍ਪਃ ਪਾਤ੍ਰਤਾਂ ਨ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯਤੇ । ਯਦਿਤ੍ਵਾਤ੍ਯਂਤਿਕਂ ਵਾਸਂ ਕਰ੍ਤੁਮਿਚ੍ਛਤਿ ਵੈ ਗੁਰੌ
ਉਹ ਭਟਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਸ਼ੂਦਰ ਵਾਂਗ, ਅਤੇ ਯੋਗਤਾ ਨਹੀਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ। ਪਰ ਜੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਕੋਲ ਲੰਬਾ ਸਮਾਂ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੇ,
ਯੁਕ੍ਤਃ ਪਰਿਚਰੇਦੇਨਮਾਸ਼ਰੀਰਵਿਮੋਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ । ਗਤ੍ਵਾ ਵਨਂ ਚ ਵਿਧਿਵਜ੍ਜੁਹੁਯਾਜ੍ਜਾਤਵੇਦਸਮ੍
ਉਹ ਸਰੀਰ ਛੱਡਣ ਤੱਕ ਗੁਰੂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕਰੇ। ਫਿਰ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਹਵਨ ਕਰੇ।
ਅਧੀਯੀਤ ਤਥਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨਿष੍ਠਃ ਸਮਾਹਿਤਃ । ਸਾਵਿਤ੍ਰੀਂ ਸ਼ਤਰੁਦ੍ਰੀਯਂ ਵੇਦਾਂਤਾਂਸ਼੍ਚ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ । ਅਭ੍ਯਸੇਤ੍ਸਤਤਂ ਯੁਕ੍ਤੋ ਭਿਕ੍ਸ਼ਾਸ਼ਨਪਰਾਯਣਃ
ਉਹ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਬ੍ਰਹਮ ਵਿੱਚ ਮਨ ਲਾ ਕੇ ਪਾਠ ਕਰੇ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਸਾਵਿਤਰੀ, ਸ਼ਤਰੁਦਰੀ ਅਤੇ ਵੇਦਾਂਤ ਗ੍ਰੰਥ। ਹਮੇਸ਼ਾ ਅਭਿਆਸ ਕਰੇ, ਅਤੇ ਭਿਖਿਆ ਮੰਗ ਕੇ ਖਾਏ।
ਏਤਦ੍ਵਿਧਾਨਂ ਪਰਮਂ ਪੁਰਾਣਂ ਵੇਦਾਗਮੇ ਸਮ੍ਯਗਿਹੋਦਿਤਂ ਵਃ । ਪੁਰਾ ਮਹਰ੍षਿਪ੍ਰਵਰਾਭਿਪृष੍ਟਃ ਸ੍ਵਾਯਂਭੁਵੋ ਯਨ੍ਮਨੁਰਾਹ ਦੇਵਃ
ਇਹ ਉੱਚਾ ਅਤੇ ਪੁਰਾਣਾ ਨਿਯਮ ਵੇਦ ਅਤੇ ਆਗਮ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਪਹਿਲਾਂ, ਜਦੋਂ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, ਤਾਂ ਸਵਾਯੰਭੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਮਨੂ ਨੇ ਇਹ ਕਿਹਾ ਸੀ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ- ਵੇਦਂ ਵੇਦੌ ਤਥਾ ਵੇਦਾਨ੍ਵੇਦਾਂਗਾਨਿ ਤਥਾ ਦ੍ਵਿਜਾਃ । ਅਧੀਤ੍ਯ ਚਾਧਿਗਮ੍ਯਾਰ੍ਥਂ ਤਤਃ ਸ੍ਨਾਯਾਦ੍ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਃ
ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਵਿਦਵਾਨ ਵੇਦ, ਦੋਵੇਂ ਵੇਦ ਅਤੇ ਵੇਦਾਂਗ ਪੜ੍ਹ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਅਰਥ ਸਮਝ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਵਧੀਆ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਸਨਾਤਨ ਕਰਮ ਕਰੇ।
ਗੁਰਵੇ ਤੁ ਧਨਂ ਦਤ੍ਵਾ ਸ੍ਨਾਯੀਤ ਤਦਨੁਜ੍ਞਯਾ । ਤੀਰ੍ਣਵ੍ਰਤੋਥ ਯੁਕ੍ਤਾਤ੍ਮਾ ਸ਼ਕ੍ਤੋ ਵਾ ਸ੍ਨਾਤੁਮਰ੍ਹਤਿ
ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇ ਕੇ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਉਹ ਸਨਾਤਨ ਕਰਮ ਕਰੇ। ਜਿਸ ਨੇ ਵਰਤ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਜੋ ਯੋਗ ਹੈ, ਉਹ ਸਨਾਤਨ ਕਰਮ ਕਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਹੈ।
ਵੈਣਵੀਂ ਧਾਰਯੇਦ੍ਯष੍ਟਿਮਂਤਰ੍ਵਾਸਸ੍ਤਥੋਤ੍ਤਰਮ੍ । ਯਜ੍ਞੋਪਵੀਤਦ੍ਵਿਤਯਂ ਸੋਦਕਂ ਚ ਕਮਂਡਲੁਮ੍
ਉਹ ਬਾਂਸ ਦੀ ਲਾਠੀ, ਉਪਰਲਾ ਤੇ ਹੇਠਲਾ ਕਪੜਾ, ਦੋ ਜਨੈਊ, ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਵਾਲਾ ਕਮੰਡਲ ਲੈ ਕੇ ਚਲੇ।
ਛਤ੍ਰਂ ਚੋष੍ਣੀषਮਮਲਂ ਪਾਦੁਕੇ ਚਾਪ੍ਯੁਪਾਨਹੌ । ਰੌਕ੍ਮੇ ਚ ਕੁਂਡਲੇ ਧਾਰ੍ਯੇ ਕृਤ੍ਤਕੇਸ਼ਨਖਃ ਸ਼ੁਚਿਃ
ਉਹ ਸਾਫ ਛਤਰੀ ਅਤੇ ਪੱਗ, ਚਪਲ ਅਤੇ ਜੁੱਤੇ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਕੁੰਡਲ, ਕਟੇ ਹੋਏ ਵਾਲ ਅਤੇ ਨਖ, ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ।
ਅਨ੍ਯਤ੍ਰ ਕਾਂਚਨਾਦ੍ਵਿਪ੍ਰੋ ਨ ਰਕ੍ਤਾਂ ਬਿਭृਯਾਤ੍ਸ੍ਰਜਮ੍ । ਸ਼ੁਕ੍ਲਾਂਬਰਧਰੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸੁਗਂਧਃ ਪ੍ਰਿਯਦਰ੍ਸ਼ਨਃ
ਸੋਨੇ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਲਾਲ ਰੰਗ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਹੀਂ ਪਹਿਨੇ। ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚਿੱਟਾ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ, ਸੁਗੰਧਤ ਹੋਵੇ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸੂਰਤ ਪਿਆਰੀ ਹੋਵੇ।
ਨ ਜੀਰ੍ਣ ਮਲਵਦ੍ਵਾਸਾ ਭਵੇਦ੍ਵੈ ਵਿਭਵੇ ਸਤਿ । ਨ ਰਕ੍ਤਮੁਲ੍ਬਣਂ ਚਾਨ੍ਯ ਧृਤਂ ਵਾਸੋ ਨ ਕੁਂਡਲਮ੍
ਜੇਕਰ ਉਸ ਕੋਲ ਸਮਰੱਥਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਪੁਰਾਣੇ ਜਾਂ ਗੰਦੇ ਕਪੜੇ ਨਹੀਂ ਪਹਿਨੇ। ਲਾਲ, ਕਰੜੇ ਜਾਂ ਹੋਰ ਅਣਉਚਿਤ ਵਸਤ੍ਰ, ਜਾਂ ਕੁੰਡਲ ਵੀ ਨਹੀਂ ਪਹਿਨੇ।
ਨੋਪਾਨਹੌ ਸ੍ਰਜਂ ਚਾਥ ਪਾਦੁਕੇ ਚ ਪ੍ਰਯੋਜਯੇਤ੍ । ਉਪਵੀਤਮਲਂਕਾਰਂ ਦਰ੍ਸ਼ਯਨ੍ਕृष੍ਣਮਾਜਿਨਮ੍
ਉਹ ਜੁੱਤੇ, ਮਾਲਾ ਜਾਂ ਪੈਰਾਂ ਦੀਆਂ ਚੱਪਲਾਂ ਨਹੀਂ ਵਰਤੇ। ਉਹ ਜਨੇਉ ਅਤੇ ਗਹਣੇ ਦਿਖਾਏ, ਤੇ ਕਾਲਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਮ੍ਰਿਗ ਚਮੜਾ ਪਹਿਨੇ।
ਨਾਪਸਵ੍ਯਂ ਪਰੀਦਧ੍ਯਾਦ੍ਵਾਸੋ ਨ ਵਿਕृਤਂ ਵਸੇਤ੍ । ਆਹਰੇਦ੍ਵਿਧਿਵਦ੍ਦਾਰਾਨ੍ਸਦृਸ਼ਾਨਾਤ੍ਮਨਃ ਸ਼ੁਭਾਨ੍
ਉਹ ਕਪੜਾ ਕਦੇ ਵੀ ਖੱਬੇ ਮੋਢੇ 'ਤੇ ਨਹੀਂ ਪਹਿਨੇ, ਤੇ ਵਿਅੰਗ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਰਹੇ। ਉਹ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਆਪਣੇ ਲਈ ਸੁਭਾਗਣ ਤੇ ਉਚਿਤ ਪਤਨੀ ਲਏ।
ਰੂਪਲਕ੍ਸ਼ਣਸਂਯੁਕ੍ਤਾਨ੍ਯੋਨਿਦੋषਵਿਵਰ੍ਜਿਤਾਨ੍ । ਅਪਿਤृਗੋਤ੍ਰਜਭਵਾਮਨ੍ਯਮਾਨੁषਗੋਤ੍ਰਜਾਮ੍
ਉਹ ਪਤਨੀ ਸੁੰਦਰਤਾ ਅਤੇ ਚੰਗੇ ਲੱਛਣ ਵਾਲੀ ਹੋਵੇ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਖਾਮੀ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋਵੇ, ਪਿਤਾ ਦੇ ਗੋਤ ਤੋਂ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਮਨੁੱਖੀ ਵੰਸ਼ ਤੋਂ ਹੋਵੇ।
ਆਹਰੇਦ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਸ਼ੀਲਸ਼ੌਚਸਮਨ੍ਵਿਤਾਮ੍ । ऋਤੁਕਾਲਾਭਿਗਾਮੀ ਸ੍ਯਾਦ੍ਯਾਵਤ੍ਪੁਤ੍ਰੋਭਿਜਾਯਤੇ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਪਤਨੀ ਚੰਗੇ ਚਲਣ ਅਤੇ ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਵਾਲੀ ਲਏ, ਜੋ ਠੀਕ ਸਮੇਂ 'ਤੇ ਆਵੇ, ਤੇ ਪੁੱਤਰ ਹੋਣ ਤੱਕ ਇਹ ਕਰੇ।
ਵਰ੍ਜਯੇਤ੍ਪ੍ਰਤਿषਿਦ੍ਧਾਨਿ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਦਿਨਾਨਿ ਤੁ । षष੍ਠ੍ਯष੍ਟਮੀਂ ਪਂਚਦਸ਼ੀਂ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ੀਂ ਚ ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼ੀਮ੍
ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਨਹੂਸ ਦਿਨਾਂ ਤੋਂ ਬਚੇ: ਛੇਵਾਂ, ਅਠਵਾਂ, ਪੰਦਰਵਾਂ, ਬਾਰਵਾਂ ਅਤੇ ਚੌਦਵਾਂ ਦਿਨ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰੀ ਭਵੇਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਤਦ੍ਵਜ੍ਜਨ੍ਮਤ੍ਰਯਾਹਨਿ । ਆਦਧੀਤ ਵਿਵਾਹਾਗ੍ਨਿਂ ਜੁਹੁਯਾਜ੍ਜਾਤਵੇਦਸਮ੍
ਉਹ ਦਿਨਾਂ 'ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਰਹੇ, ਜਿਵੇਂ ਜਨਮ ਤੋਂ ਤਿੰਨ ਦਿਨਾਂ 'ਤੇ। ਉਹ ਵਿਆਹ ਦੀ ਅੱਗ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰੇ ਤੇ ਜਾਤਵੇਦਸ ਨੂੰ ਹਵਨ ਕਰੇ।
ਏਤਾਨਿ ਸ੍ਨਾਤਕੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਪਾਵਨਾਨਿ ਚ ਪਾਵਯੇਤ੍ । ਵੇਦੋਦਿਤਂ ਸ੍ਵਕਂ ਕਰ੍ਮ੍ਮ ਨਿਤ੍ਯਂ ਕੁਰ੍ਯਾਦਤਂਦ੍ਰਿਤਃ
ਇੱਕ ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਹ ਪਵਿਤ੍ਰ ਕਰਮ ਕਰੇ। ਉਹ ਵੈਦਕ ਨੁਸਖੇ ਅਨੁਸਾਰ ਆਪਣਾ ਕਰਤਵ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਕਰੇ।
ਅਕੁਰ੍ਵਾਣਃ ਪਤਤ੍ਯਾਸ਼ੁ ਨਰਕਾਨਤਿਭੀषਣਾਨ੍ । ਅਭ੍ਯਸੇਤ੍ਪ੍ਰਯਤੋ ਵੇਦਂ ਮਹਾਯਜ੍ਞਾਨ੍ਨ ਹਾਪਯੇਤ੍
ਜੇਕਰ ਉਹ ਇਹ ਕਰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਤਾਂ ਜਲਦੀ ਹੀ ਡਰਾਉਣੇ ਨਰਕਾਂ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਵੇਦ ਪੜ੍ਹੇ ਤੇ ਮਹਾਨ ਯਜਨਾਂ ਨੂੰ ਕਦੇ ਨਾ ਛੱਡੇ।
ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਗृਹ੍ਯਾਣਿ ਕਾਰ੍ਯਾਣਿ ਸਂਧ੍ਯੋਪਾਸਨਮੇਵ ਚ । ਸਖ੍ਯਂ ਸਮਾਧਿਕੈਃ ਕੁਰ੍ਯਾਦੁਪੇਯਾਦੀਸ਼੍ਵਰਂ ਸਦਾ
ਉਹ ਘਰ ਦੇ ਕਰਮ ਅਤੇ ਸੰਧਿਆ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰੇ। ਉਹ ਵਧੇਰੇ ਉੱਨਤ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਮਿੱਤਰਤਾ ਕਰੇ ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਮਿਲੇ।
ਦੈਵਤਾਨ੍ਯਭਿਗਚ੍ਛੇਤ ਕੁਰ੍ਯ੍ਯਾਦ੍ਭਾਰ੍ਯ੍ਯਾਭਿਪੋषਣਮ੍ । ਨ ਧਰ੍ਮਂ ਖ੍ਯਾਪਯੇਦ੍ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ਨ ਪਾਪਂ ਗੂਹਯੇਦਪਿ
ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ ਤੇ ਪਤਨੀ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਕਰੇ। ਗਿਆਨਵਾਨ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣਾ ਧਰਮ ਜਾਹਿਰ ਨਾ ਕਰੇ ਤੇ ਪਾਪ ਨੂੰ ਵੀ ਨਾ ਛੁਪਾਏ।