ਇਤ੍ਯਾਕਲਯ੍ਯ ਸਕਲਂ ਭੂਪਾਲਃ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾਨ੍ਵਿਤਃ । ਗੀਤਾਮਭ੍ਯਸ੍ਯ ਸਕਲਾਮਵਾਪ ਪਰਮਾਂ ਗਤਿਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਭ ਕੁਝ ਸਮਝ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਭਰੋਸੇ ਨਾਲ ਗੀਤਾ ਦੇ ਸਾਰੇ ਅਧਿਆਇ ਪੜ੍ਹੇ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਈ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਪਾਦ੍ਮੇਮਹਾਪੁਰਾਣੇ ਪਂਚਪਂਚਾਸ਼ਤ੍ਸਹਸ੍ਰਸਂਹਿਤਾਯਾਮੁਤ੍ਤਰਖਂਡੇ ਗੀਤਾਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯੇ ਅष੍ਟਾਸ਼ੀਤ੍ਯਧਿਕਸ਼ਤਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼੍ਰੀ ਪਦਮਾ ਮਹਾ ਪੁਰਾਣੇ ਦੇ ਉੱਤਰ ਖੰਡ ਵਿਚ ਗੀਤਾ ਮਹਾਤਮਿਆਂ ਦੇ ਪਚਵੰਜਾ ਹਜ਼ਾਰ ਸੰਖਿਆ ਵਾਲੇ ਸੰਹਿਤਾ ਵਿਚ ਇੱਕ ਸੌ ਅਠਾਸੀਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ।
ਈਸ਼੍ਵਰ ਉਵਾਚ। ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਵਿਸ਼ਾਲਾਕ੍ਸ਼ਿ ਤੁਹਿਨਾਚਲਕਨ੍ਯਕੇ । ਗੀਤਾ ਪਂਚਦਸ਼ਾਧ੍ਯਾਯਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਮਵਧਾਰਯ
ਈਸ਼ਵਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੇ ਹਿਮਾਲਾ ਦੀ ਪੁੱਤਰੀ, ਵੱਡੀ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਗੀਤਾ ਦੇ ਪੰਦਰਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਦੀ ਮਹਾਤਮਤਾ ਦੱਸਾਂਗਾ—ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ।
ਕृਪਾਲੁਰ੍ਨਰਸਿਂਹੋऽਭੂਨ੍ਨਾਮ੍ਨਾ ਗੌਡੇषੁ ਭੂਪਤਿਃ । ਯਸ੍ਯਾਸਿਧਾਰਯਾ ਸਂਖ੍ਯੇ ਦੇਵਾਸਂਘਾ ਵਧੀਕृਤਾਃ
ਗੌਡ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਇੱਕ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਕ੍ਰਿਪਾਲੁ ਸੀ, ਜੋ ਨਰਸਿੰਘ ਵਾਂਗ ਬਹਾਦਰ ਸੀ; ਉਸ ਦੀ ਤਲਵਾਰ ਦੀ ਧਾਰ ਨਾਲ ਜੰਗ ਵਿਚ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਮਾਰੇ ਗਏ।
ਯਦੀਯ ਮਤ੍ਤਮਾਤਂਗ ਦਾਨਧਾਰਾਜਲੈਰਿਲਾ । ਨਿਦਾਘੇਪਿ ਚ ਸੇਹੇਤਾਂ ਰਵਿਸਂਤਾਪਵੇਦਨਾਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਮਸਤ ਹਾਥੀਆਂ ਦੀ ਦਾਨ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਇਲਾਵਾਂ ਵਿਚ ਵੀ ਸੂਰਜ ਦੀ ਤਪਸ਼ ਨੂੰ ਝੱਲ ਸਕਦੀਆਂ ਸਨ।
ਸਂਕ੍ਰਂਦਨਪਰਿਤ੍ਰਸ੍ਤਾ ਯਦੀਯ ਸ਼ਰਣਂ ਗਤਾਃ । ਰੇਜਿਰੇ ਕਰਿਣੋ ਮਤ੍ਤਾਸ਼੍ਚਲਂਤਃ ਪਰ੍ਵਤਾ ਇਵ
ਜੰਗ ਦੇ ਹਮਲੇ ਤੋਂ ਡਰੇ ਹੋਏ ਮਸਤ ਹਾਥੀ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਵਿਚ ਆ ਗਏ ਤੇ ਪਰਬਤਾਂ ਵਾਂਗ ਚਲਦੇ ਹੋਏ ਚਮਕਦੇ ਸਨ।
ਮਤ੍ਤਮਾਤਂਗਚੀਤ੍ਕਾਰਪ੍ਰਤਿਸ੍ਵਨਮਿਵਾਦਰਾਤ੍ । ਯਸ੍ਯ ਗੋਪਾਯਤਃ ਸ਼ੈਲਾ ਵ੍ਯਾਹਰਂਤਿ ਕृਪਾਵਤਃ
ਮਹਾਰਾਜਾ ਦੀ ਦਇਆ ਨਾਲ ਰੱਖੇ ਹੋਏ ਪਰਬਤ, ਮਸਤ ਹਾਥੀਆਂ ਦੀ ਚੀਕਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦੇ ਸਨ।
ਯਦੀਯ ਧਾਵਤ੍ਤੁਰਗਕ੍ਸ਼ੁਰਸਂਘਾਤਜਰ੍ਜਰਮ੍ । ਨਾਭੂਚ੍ਚਿਤ੍ਰਂ ਕਥਂਕਾਰਂ ਗਤਖਂਡਂ ਧਰਾਤਲਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਦੌੜਦੇ ਘੋੜਿਆਂ ਦੇ ਖੁਰਾਂ ਦੀ ਟੱਕਰ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਟੁੱਟੀ-ਫੁੱਟੀ ਹੋ ਗਈ, ਇਹ ਕੋਈ ਅਜੀਬ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਪੁਨਰੁਜ੍ਵਲਯਾਂਚਕ੍ਰੇ ਮਹਾਭਾष੍ਯਂ ਫਣੀਸ਼੍ਵਰਃ
ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਫਿਰ ਤੋਂ ਇੱਕ ਚਮਕਦਾਰ ਟਿੱਪਣੀ ਲਿਖੀ।
ਤਸ੍ਯਾਸੀਤ੍ਸੈਨਿਕੋ ਧੀਮਾਞ੍ਛਸ੍ਤ੍ਰਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਕਲਾਨਿਧਿਃ । ਨਾਮ੍ਨਾ ਸਰਭਭੇਰੁਂਡਃ ਪ੍ਰਚਂਡਭੁਜਮਂਡਲਃ
ਉਸ ਕੋਲ ਇੱਕ ਸਮਝਦਾਰ ਸੈਨਿਕ ਸੀ, ਜੋ ਹਥਿਆਰਾਂ ਤੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਸਰਭਭੇਰੁੰਡਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਸਨ।
ਭਾਂਡਾਰੇਣ ਤੁਰਂਗੈਸ਼੍ਚ ਭਟੈਰ੍ਵੀਰਰਸੋਦ੍ਭਵੈਃ । ਸਮਾਨ ਏਵ ਭੂਪਾਲਦੁਰ੍ਗੈਰਤ੍ਯਂਤਦੁਰ੍ਗਮੈਃ
ਉਸ ਦੇ ਖਜਾਨੇ, ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਬਹਾਦਰ ਸੈਨਿਕਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਰਾਜੇ ਦੇ ਕਿਲਿਆਂ ਵਿਚ ਬਰਾਬਰ ਸੀ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਕਿਲੇ ਕਿੰਨੇ ਹੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੋਣ।
ਸ ਕਦਾਚਿਤ੍ਸ੍ਵਯਂ ਰਾਜ੍ਯਂ ਕਰ੍ਤੁਂ ਪਾਪੋ ਦਧੇ ਮਨਃ । ਨਿਹਤ੍ਯ ਵਸੁਧਾਪਾਲਂ ਬਲਾਤ੍ਸਾਕਂ ਕੁਮਾਰਕੈਃ
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਸਮੇਤ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਰਾਜ ਹਥਿਆਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਉਸ ਪਾਪੀ ਨੇ ਮਨ ਵਿਚ ਸੋਚ ਲਿਆ।
ਕਰ੍ਤੁਂ ਵ੍ਯਵਸ੍ਯ ਦਿਵਸੈਃ ਸ੍ਵਲ੍ਪੈਰਿਤ੍ਥਂ ਚਿਕੀਰ੍षਯਾ । ਵਿषੂਚਿਕਾਮਯਾਦਾਸ਼ੁ ਪਰਾਸੁਃ ਸਮਜਾਯਤ
ਇਹ ਕੰਮ ਕੁਝ ਦਿਨਾਂ ਵਿਚ ਕਰਨ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਅਚਾਨਕ ਵਿਸੂਚਿਕਾ ਰੋਗ ਨਾਲ ਮਰ ਗਿਆ।
ਕਾਲੇਨਾਲ੍ਪੀਯਸਾ ਪ੍ਰੇਤ੍ਯ ਪਾਪਾਤ੍ਮਾ ਤੇਨ ਕਰ੍ਮਣਾ । ਤੇਜਸ੍ਵੀ ਤੁਰਗੋ ਜਾਤਃ ਸਿਂਧੁਦੇਸ਼ੇ ਕृਸ਼ੋਦਰਿਃ
ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਉਸ ਪਾਪੀ ਕਰਤੂਤ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਸਿੰਧ ਦੇਸ਼ ਵਿਚ ਪਤਲਾ ਪੇਟ ਵਾਲਾ ਤਾਕਤਵਰ ਘੋੜਾ ਬਣ ਕੇ ਜਨਮਿਆ।
ਮੂਲੇਨ ਬਹੁਨਾ ਕ੍ਰੀਤ੍ਵਾ ਹਯਤਤ੍ਵਵਿਦਾ ਤਤਃ । ਬਹੁਯਤ੍ਨਵਤਾ ਨੀਤਃ ਕੇਨਚਿਦ੍ਵੈਸ਼੍ਯਸੂਨੁਨਾ
ਘੋੜਾ ਦੀ ਸਮਝ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ ਤੋਂ, ਵੱਡੀ ਕੀਮਤ ਦੇ ਕੇ, ਇਕ ਵਪਾਰੀ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੇ ਬੜੀ ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ ਲਿਆ ਸੀ।
ਰਾਜਾਪਿ ਪੌਤ੍ਰਨਪ੍ਤ੍ਤ੍ਰਾਦ੍ਯੈਸ੍ਤਸ੍ਯੈਵ ਮਰਣਾਤ੍ਪਰਮ੍ । ਕਾਲੇਨ ਵृਦ੍ਧਤਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਸ੍ਵਰਾਜ੍ਯਂ ਚਾਪਿ ਪਾਲਯਨ੍
ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਪੋਤਿਆਂ ਤੇ ਵੰਸ਼ਜਾਂ ਨਾਲ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਵੱਡਾ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਆਪਣਾ ਰਾਜ ਚਲਾਉਂਦਾ ਰਿਹਾ।
ਸ ਵੈਸ਼੍ਯਸੂਨੁਸ੍ਤਂ ਚਾਸ਼੍ਵਂ ਰਾਜ੍ਞੇ ਦਾਤੁਂ ਸਮਾਗਤਃ । ਰਾਜ੍ਞੋਦ੍ਵਾਰਿਸ੍ਥਿਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਪ੍ਰਤੀਕ੍ਸ਼ਂਸ੍ਤਤ੍ਸਮਾਗਮਮ੍
ਉਹ ਵਪਾਰੀ ਦਾ ਪੁੱਤ ਘੋੜਾ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਦੇਣ ਆਇਆ, ਰਾਜੇ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੁਲਾਕਾਤ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਜ੍ਞਾਤਪੂਰ੍ਵੋऽਪਿ ਵੈਸ਼੍ਯੋऽਸੌ ਪ੍ਰਤੀਹਾਰੇਣ ਦਰ੍ਸ਼ਿਤਃ । ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਬ੍ਰੂਹਿ ਰਾਜ੍ਞੇਤਿ ਪृष੍ਟਃ ਸ੍ਪष੍ਟਮਭਾषਤ
ਜਾਣ-ਪਛਾਣ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਵਪਾਰੀ ਨੂੰ ਦਰਬਾਨ ਨੇ ਅੰਦਰ ਲਿਆਇਆ; ਪੁੱਛਿਆ, 'ਕਿਸ ਗੱਲ ਲਈ ਆਏ ਹੋ?', ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਸਾਫ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
ਦੇਵ ਤ੍ਰਿਜਗਤੀਰਤ੍ਨਮਿਤਿ ਮਤ੍ਵਾ ਤੁਰਂਗਮਃ । ਮਯਾ ਨਿਯੁਤਮੂਲ੍ਯੇਨ ਬਹੁਨਾ ਸਾਧੁਲਕ੍ਸ਼ਣਃ
ਮਹਾਰਾਜ, ਇਹ ਘੋੜਾ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਰਤਨ ਸਮਝ ਕੇ, ਮੈਂ ਇਸ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਕੀਮਤ ਤੇ ਚੰਗੀ ਖਾਸੀਅਤਾਂ ਕਰਕੇ ਲਿਆ ਹੈ।
ਤਤੋऽਵਲੋਕ੍ਯ ਵਕ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਭੂਪਾਲਃ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਵਰ੍ਤਿਨਾਮ੍ । ਸਮਾਦਿਦੇਸ਼ ਵਣਿਜਮਸ਼੍ਵੋऽਤ੍ਰ ਨੀਯਤਾਮਿਤਿ
ਫਿਰ, ਨੇੜਲੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਜੇ ਨੇ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ, 'ਵਪਾਰੀ ਦਾ ਘੋੜਾ ਇੱਥੇ ਲਿਆਓ।'
ਸ਼ਿਰਾਂਸਿ ਧੂਨਯਨ੍ਨृਣਾਮਸ਼੍ਵਲਕ੍ਸ਼ਣਵੇਦਿਨਾਮ੍ । ਸ਼ੂਰਾਣਾਮਪਿ ਚੇਤਾਂਸਿ ਮੁਹੁਰੁਤ੍ਸਾਹਯਨ੍ਮਹਾਨ੍
ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਪਛਾਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਸਿਰ ਹਿਲਾ ਕੇ, ਤੇ ਬਹਾਦਰਾਂ ਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰ ਕੇ, ਵੱਡਾ ਘੋੜਾ ਸਭ ਨੂੰ ਚੌਕਸ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਅਖਂਡਮੇਦਿਨੀਵੇਗਬਹੁਸਂਕ੍ਰਮਣਾਰ੍ਜਿਤਮ੍ । ਲਾਲਾਫੇਨਛਲੇਨਾਸੌ ਵਮਨ੍ਸ਼ੁਭ੍ਰਤਰਂ ਯਸ਼ਃ
ਅਟੱਲ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਤੇਜ਼ ਦੌੜਾਂ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਘੋੜਾ ਆਪਣੇ ਲਾਲ-ਝੱਗ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਮਾਣ ਛੱਡਦਾ ਸੀ।
ਉਚ੍ਚੈਃਸ਼੍ਰਵਸ੍ਤੁਲਾਂ ਭੇਜੇ ਗੁਣਸਾਮ੍ਯੇਨ ਤਤ੍ਤ੍ਵਤਃ । ਵਿਵृਣ੍ਵਨ੍ਨਤਿ ਤੇਜਸ੍ਵੀ ਹ੍ਰਿਯੇਵ ਨਤਕਂਧਰਃ
ਇਹ ਘੋੜਾ ਗੁਣਾਂ ਤੇ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਉੱਚੈਸ਼੍ਰਵਸ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਸੀ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਾਨ ਨਮੀਂ ਗਲ ਨਾਲ, ਲਜਜਤ ਤੇ ਤੇਜਸਵੀ ਵਾਂਗ ਦਿਖਾ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਚਾਮਰੈਰਿਂਦੁਧਵਲੈਰ੍ਵੀਜ੍ਯਮਾਨੋ ਨਿਰਂਤਰਮ੍ । ਦੁਗ੍ਧਾਂਭੋਨਿਧਿਲੋਲੈਸ੍ਤੈਃ ਸ਼੍ਵਾਸੈਰੁਚ੍ਚੈਃਸ਼੍ਰਵਾ ਇਵ
ਸਫੈਦ ਚਾਮਰਾਂ ਨਾਲ ਲਗਾਤਾਰ ਝਲਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਉਸ ਦੀ ਸਾਹ ਦੁੱਧ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਲਹਿਰਾਂ ਵਾਂਗ ਹਿਲਦੀ ਸੀ, ਉੱਚੈਸ਼੍ਰਵਸ ਵਾਂਗ।
ਨੀਲਾਤਪਤ੍ਰਯੁਗਲਂ ਘਨਚ੍ਛਾਯਤੁਲਸ਼੍ਰਿਯਾ । ਬਿਭ੍ਰਾਣੋ ਵਾਰਿਦਾਲੀਢ ਹਿਮਾਦ੍ਰਿ ਸ਼ਿਖਰਸ਼੍ਰਿਯਮ੍
ਨੀਲੇ ਛਤਰੀਆਂ ਦੀ ਜੋੜੀ, ਘਣੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਰਗੀ ਛਾਂ ਨਾਲ, ਇਹ ਘੋੜਾ ਮੀਂਹ ਵਾਲੇ ਬੱਦਲਾਂ ਨਾਲ ਛੂਹੇ ਹਿਮਾਲਾ ਦੀ ਚੋਟੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ।
ਮੇਦਿਨੀਮਂਡਲਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ ਸਂਕ੍ਰਾਂਤਮਿਵ ਪਾਵਕਮ੍ । ਮੁਹੁਰੁਦ੍ਧਰਯਨ੍ਧੁਨ੍ਵਨ੍ਬਂਧੁਰਂ ਕਂਧਰਾਤਟਮ੍
ਧਰਤੀ ਦੇ ਗੋਲ ਨੂੰ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਛੂਹ ਕੇ, ਇਹ ਘੋੜਾ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਆਪਣੀ ਸੋਹਣੀ ਗਲ ਉਠਾ ਕੇ ਹਿਲਾਉਂਦਾ ਸੀ।
ਦਾਰਯਨ੍ਵੈਰਿਣਃ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਵ੍ਯਾਹਰਂਸ਼੍ਚ ਜਯਸ਼੍ਰਿਯਮ੍ । ਹੇषਾਰਵੇਣ ਗੁਰੁਣਾ ਦਿਕ੍ਸ਼ੁਪ੍ਰਖ੍ਯਾਪਯਨ੍ਯਸ਼ਃ
ਸਾਰੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਚੀਰ ਕੇ, ਜਿੱਤ ਦਾ ਮਾਣ ਉਚਾਰਦਾ, ਵੱਡੀ ਹਿੰਮਤ ਨਾਲ ਹਿੰਮਤ ਭਰਿਆ ਹਿੰਸਾ ਕਰਕੇ, ਆਪਣਾ ਮਾਣ ਚਾਰ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਪਸਾਰਦਾ ਸੀ।
ਸਤ੍ਤ੍ਵਸ੍ਯ ਰਾਸ਼ਿਰਤ੍ਯੁਚ੍ਚੈਰ੍ਗਤੀਨਾਮਿਵ ਸ਼ੇਵਧਿਃ । ਰੂਪਸ੍ਯ ਨਿਲਯਂ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਲ੍ਲਕ੍ਸ਼ਣਾਨਾਂ ਪਯੋਨਿਧਿਃ
ਇਹ ਘੋੜਾ ਹੌਸਲੇ ਦਾ ਢੇਰ ਸੀ, ਉੱਚੇ ਰਾਹਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਖਜ਼ਾਨਾ ਵਾਂਗ; ਸੋਹਣੇ ਰੂਪ ਦਾ ਘਰ, ਨਿਸ਼ਾਨਿਆਂ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ ਸੀ।
ਆਨੀਤੋ ਵਣਿਜਾ ਵਾਜੀ ਰਾਜ੍ਞਾ ਚ ਸਮਦृਸ਼੍ਯਤ । ਬਹੁਧਾ ਵਰ੍ਣਿਤੋऽਮਾਤ੍ਯੈਰਸ਼੍ਵਲਕ੍ਸ਼ਣਵੇਦਿਭਿਃ
ਵਪਾਰੀ ਨੇ ਘੋੜਾ ਲਿਆ ਕੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਵਿਖਾਇਆ, ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜੋ ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਪਛਾਣ ਜਾਣਦੇ ਸਨ, ਤੇ ਉਹ ਘੋੜਾ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਢੰਗਾਂ ਨਾਲ ਵੇਰਵਾ ਗਿਆ।
ਯਥੇਚ੍ਛਂ ਵਣਿਜੋਦੀਰ੍ਣਂ ਸ੍ਵਰ੍ਣਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਮਹੀਪਤਿਃ । ਜਗ੍ਰਾਹ ਤੁਰਗਂ ਵੇਗਾਦਸੀਮਾਨਂਦਨਿਰ੍ਭਰਃ
ਜਿਵੇਂ ਵਪਾਰੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਰਾਜੇ ਨੇ ਸੋਨਾ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਘੋੜਾ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਲੈ ਲਿਆ, ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਬੇਹੱਦ ਖੁਸ਼ੀ ਸੀ।