ਦੂਰਸ੍ਥੋ ਨਾਰ੍ਚਯੇਦੇਨਂ ਨ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਨਾਂਤਿਕੇ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ । ਨ ਚੈਵਾਸ੍ਯੋਤ੍ਤਰਂ ਬ੍ਰੂਯਾਤ੍ਸ੍ਥਿਤੋ ਨਾਸੀਤ ਸਨ੍ਨਿਧੌ
ਉਸਤਾਦ ਨੂੰ ਦੂਰੋਂ ਨਮਸਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ, ਨਾ ਹੀ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਉਸ ਦੇ ਨੇੜੇ ਜਾਣਾ। ਉਸ ਨੂੰ ਜਵਾਬ ਨਹੀਂ ਦੇਣਾ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਬੈਠੇ ਨਹੀਂ ਰਹਿਣਾ।
ਉਦਕੁਂਭਂ ਕੁਸ਼ਾਨ੍ਪੁष੍ਪਂ ਸਮਿਧੋऽਸ੍ਯਾਹਰੇਤ੍ਸਦਾ । ਮਾਰ੍ਜਨਂ ਲੇਪਨਂ ਨਿਤ੍ਯਮਂਗਾਨਾਂ ਵੈ ਸਮਾਚਰੇਤ੍
ਉਸਤਾਦ ਲਈ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਾਣੀ ਦੇ ਘੜੇ, ਦਰਬਾ, ਫੁੱਲ ਤੇ ਲੱਕੜ ਲਿਆਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਉਸ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਦੀ ਸਫਾਈ ਤੇ ਲਗਾਉਣ ਦੀ ਸੇਵਾ ਨਿਯਮਤ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ।
ਨਾਸ੍ਯ ਨਿਰ੍ਮਾਲ੍ਯਸ਼ਯਨਂ ਪਾਦੁਕੋਪਾਨਹਾਵਪਿ । ਆਕ੍ਰਾਮੇਦਾਸਨਂ ਚਾਸ੍ਯ ਚ੍ਛਾਯਾਦੀਨ੍ਵਾ ਕਦਾਚਨ
ਉਸਤਾਦ ਦੇ ਉਤਾਰੇ ਹੋਏ ਫੁੱਲ, ਵਿਛੋਣਾ, ਜੁੱਤੇ ਜਾਂ ਚਪਲਾਂ ਉੱਤੇ ਕਦੇ ਪੈਰ ਨਹੀਂ ਰੱਖਣਾ। ਉਸ ਦੀ ਚੌਕੀ, ਵਿਛੋਣਾ ਜਾਂ ਛਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਬੈਠਣਾ।
ਸਾਧਯੇਦ੍ਦਂਤਕਾष੍ਠਾਦੀਂਲ੍ਲਬ੍ਧਂ ਚਾਸ੍ਮੈ ਨਿਵੇਦਯੇਤ੍ । ਅਨਾਪृਚ੍ਛ੍ਯ ਨ ਗਂਤਵ੍ਯਂ ਭਵੇਤ੍ਪ੍ਰਿਯਹਿਤੇ ਰਤਃ
ਦੰਦ ਸਾਫ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਲੱਕੜੀ ਆਦਿ ਤਿਆਰ ਕਰਕੇ ਉਸਤਾਦ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਉਸ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਜਾਣਾ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਭਲਾਈ ਵਿੱਚ ਹੀ ਰੁਚੀ ਰੱਖਣੀ ਚਾਹੀਦੀ।
ਨ ਪਾਦੌ ਸਾਰਯੇਦਸ੍ਯ ਸਨ੍ਨਿਧਾਨੇ ਕਦਾਚਨ । ਜृਂਭਿਤਂ ਹਸਿਤਂ ਚੈਵ ਕਂਠਪ੍ਰਾਵਰਣਂ ਤਥਾ
ਉਸਤਾਦ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਵੀ ਪੈਰ ਘਸੀਟ ਕੇ ਨਹੀਂ ਚਲਣਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਅੰਗੜਾਈ, ਹੱਸਣਾ ਜਾਂ ਗਲ ਨੂੰ ਢੱਕਣਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ।
ਵਰ੍ਜਯੇਤ੍ਸਨ੍ਨਿਧੌ ਨਿਤ੍ਯਮਂਗਸ੍ਫੋਟਨਮੇਵ ਚ । ਯਥਾਕਾਲਮਧੀਯੀਤ ਯਾਵਨ੍ਨ ਵਿਮਨਾ ਗੁਰੁਃ
ਉਸਤਾਦ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਅੰਗਾਂ ਦੀ ਚਟਕ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ। ਪੜ੍ਹਾਈ ਸਹੀ ਸਮੇਂ ਤੇ ਕਰਨੀ, ਜਦ ਤਕ ਉਸਤਾਦ ਨਾਰਾਜ਼ ਨਾ ਹੋਣ।
ਆਸੀਨੋऽਧੋ ਗੁਰੋਃ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇ ਸੇਵਾਂ ਚ ਸੁਸਮਾਹਿਤਃ । ਆਸਨੇ ਸ਼ਯਨੇ ਯਾਨੇ ਨੈਵ ਤਿष੍ਠੇਤ੍ਕਦਾਚਨ
ਉਸਤਾਦ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਜਾਂ ਪਾਸ ਬੈਠ ਕੇ, ਪੂਰੀ ਤਨ-ਮਨ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨੀ। ਉਸ ਦੀ ਚੌਕੀ, ਵਿਛੋਣਾ ਜਾਂ ਸਵਾਰੀ ਉੱਤੇ ਕਦੇ ਖੜਾ ਨਹੀਂ ਹੋਣਾ।
ਧਾਵਂਤਮਨੁਧਾਵੇਤ ਗਚ੍ਛਂਤਮਨੁਗਚ੍ਛਤਿ । ਗੋਸ਼੍ਵੋष੍ਟ੍ਰਯਾਨਪ੍ਰਾਸਾਦੇ ਤਥਾਧੋਵਿष੍ਟਰੇषੁ ਚ
ਉਸਤਾਦ ਜਦ ਦੌੜੇ, ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਦੌੜਣਾ; ਜਦ ਚਲੇ, ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਚਲਣਾ। ਗਾਂ, ਘੋੜੇ, ਉੱਠ, ਪਲਕੀ ਜਾਂ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਵੀ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਰਹਿਣਾ।
ਆਸੀਤ ਗੁਰੁਣਾ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਸ਼ਿਲਾਫਲਕ ਨੌषੁ ਚ । ਜਿਤੇਂਦ੍ਰਿਯਃ ਸ੍ਯਾਤ੍ਸਤਤਂ ਵਸ਼੍ਯਾਤ੍ਮਾਕ੍ਰੋਧਨਃ ਸ਼ੁਚਿਃ
ਉਸਤਾਦ ਦੇ ਨਾਲ ਪੱਥਰ, ਤਖ਼ਤੇ ਜਾਂ ਨੌਕ ਉੱਤੇ ਬੈਠਣਾ। ਹਮੇਸ਼ਾ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਕਾਬੂ, ਆਤਮ-ਵਸ਼, ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਰਹਿਣਾ।
ਪ੍ਰਯੁਂਜੀਤ ਸਦਾ ਵਾਚਂ ਮਧੁਰਾਂ ਹਿਤਕਾਰਿਣੀਮ੍ । ਗਂਧਮਾਲ੍ਯਂ ਰਸਂ ਕਲ੍ਪਂ ਸ਼ੁਕ੍ਤਿਂ ਪ੍ਰਾਣਿਵਿਹਿਂਸਨਮ੍
ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਿੱਠਾ ਤੇ ਭਲਾ ਬੋਲਣਾ। ਸੁਗੰਧ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਹਾਰ, ਰਸਦਾਰ ਖਾਣਾ, ਤਿਆਰ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਤੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਹਾਨੀ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਤੋਂ ਬਚਣਾ।
ਅਭ੍ਯਂਜਨਾਂਜਨੋਨ੍ਮਰ੍ਦ੍ਦਚ੍ਛਤ੍ਰਧਾਰਣਮੇਵ ਚ । ਕਾਮਂ ਲੋਭਂ ਭਯਂ ਨਿਦ੍ਰਾਂ ਗੀਤਵਾਦਿਤ੍ਰਨਰ੍ਤਨਮ੍
ਤੇਲ ਲਗਾਉਣ, ਕਾਜਲ ਲਾਉਣ, ਮਸਾਜ਼, ਛਤਰੀ ਫੜਣ ਤੋਂ ਬਚਣਾ; ਇੱਛਾ, ਲਾਲਚ, ਡਰ, ਨੀਂਦ, ਗੀਤ-ਬਾਜਾ ਤੇ ਨਾਚ ਤੋਂ ਵੀ ਦੂਰ ਰਹਿਣਾ।
ਆਤਰ੍ਜਨਂ ਪਰੀਵਾਦਂ ਸ੍ਤ੍ਰੀਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਾਲਂਭਨਂ ਤਥਾ । ਪਰੋਪਘਾਤਂ ਪੈਸ਼ੁਨ੍ਯਂ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਵਿਵਰ੍ਜਯੇਤ੍
ਧਮਕਾਉਣ, ਨਿੰਦਾ, ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਤੱਕਣ, ਛੂਹਣਾ, ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਹਾਨੀ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਤੇ ਚੁਗਲੀ ਤੋਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਬਚਣਾ।
ਉਦਕੁਂਭਂ ਸੁਮਨਸੋ ਗੋਸ਼ਕृਨ੍ਮृਤ੍ਤਿਕਾ ਕੁਸ਼ਾਨ੍ । ਆਹਰੇਦ੍ਯਾਵਦਨ੍ਨਾਨਿ ਭੈਕ੍ਸ਼੍ਯਂ ਚਾਹਰਹਸ਼੍ਚਰੇਤ੍
ਜਦ ਤਕ ਭੋਜਨ ਮਿਲੇ, ਪਾਣੀ ਦੇ ਘੜੇ, ਫੁੱਲ, ਗਾਂ ਦਾ ਗੋਬਰ, ਮਿੱਟੀ ਤੇ ਦਰਬਾ ਲਿਆਉਣਾ। ਹਰ ਰੋਜ਼ ਭਿਖਿਆ ਮੰਗਣ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨੀ।
ਘृਤਂ ਚ ਲਵਣਂ ਸਰ੍ਵਂ ਵਰ੍ਜ੍ਯਂ ਪਰ੍ਯੁषਿਤਂ ਚ ਯਤ੍ । ਅਨृਤ੍ਯਦਰ੍ਸ਼ੀ ਸਤਤਂ ਭਵੇਦ੍ਗੀਤਾਦਿ ਨਿਸ੍ਪृਹਃ
ਘੀ, ਲੂਣ ਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਪੁਰਾਣਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਨਹੀਂ ਵਰਤਣਾ। ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਾਚ, ਗੀਤ ਆਦਿ ਤੋਂ ਬੇਪਰਵਾਹ ਰਹਿਣਾ।
ਨਾਦਿਤ੍ਯਂ ਵੈ ਸਮੀਹੇਤ ਨਾਚਰੇਦ੍ਦਂਤਧਾਵਨਮ੍ । ਏਕਾਂਤਮਸ਼ੁਚਿਸ੍ਤ੍ਰੀਭਿਃ ਸ਼ੂਦ੍ਰਾਦ੍ਯੈਰਭਿਭਾषਣਮ੍
ਸੂਰਜ ਵੱਲ ਨਹੀਂ ਤੱਕਣਾ, ਦੰਦ ਨਹੀਂ ਮੰਜਣਾ। ਗੰਦੇ ਔਰਤਾਂ ਜਾਂ ਨੀਵੀਂ ਜਾਤ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਇਕੱਲੇ ਵਿੱਚ ਗੱਲਬਾਤ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ।
ਗੁਰੂਚ੍ਛਿष੍ਟਂ ਭੇषਜਾਨ੍ਨਂ ਪ੍ਰਯੁਂਜੀਤ ਨ ਕਾਮਤਃ । ਮਲਾਪਕਰ੍षਣਂ ਸ੍ਨਾਨਂ ਨਾਚਰੇਦ੍ਧਿ ਕਦਾਚਨ
ਉਸਤਾਦ ਦੀ ਛੱਡੀ ਹੋਈ ਦਵਾਈ ਜਾਂ ਭੋਜਨ, ਇੱਛਾ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਵਰਤਣਾ। ਮਲ ਸਾਫ ਕਰਨਾ ਜਾਂ ਨ੍ਹਾਉਣਾ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ।
ਨ ਕੁਰ੍ਯਾਨ੍ਮਾਨਸਂ ਵਿਪ੍ਰੋ ਗੁਰੋਸ੍ਤ੍ਯਾਗੇ ਕਥਂਚਨ । ਮੋਹਾਦ੍ਵਾ ਯਦਿ ਵਾ ਲੋਭਾਤ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਪਤਿਤੋ ਭਵੇਤ੍
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਕਦੇ ਵੀ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਨੂੰ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵੀ ਛੱਡਣ ਦਾ ਵਿਚਾਰ ਨਾ ਕਰੇ। ਭਾਵੇਂ ਭੁਲੇਖੇ ਕਰਕੇ ਜਾਂ ਲਾਲਚ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਜੇ ਉਹ ਅਧਿਆਪਕ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਧਰਮ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਲੌਕਿਕਂ ਵੈਦਿਕਂ ਵਾਪਿ ਤਥਾਧ੍ਯਾਤ੍ਮਿਕਮੇਵ ਵਾ । ਆਦਦੀਤ ਯਤੋ ਜ੍ਞਾਨਂ ਤਂ ਨ ਦ੍ਰੁਹ੍ਯੇਤ੍ਕਦਾਚਨ
ਜਿਸ ਤੋਂ ਗਿਆਨ ਮਿਲੇ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਸੰਸਾਰੀ ਹੋਵੇ, ਵੇਦਾਂ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਆਤਮਕ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾਓ।
ਗੁਰੋਰਪ੍ਯਵਲਿਪ੍ਤਸ੍ਯ ਕਾਰ੍ਯਾਕਾਰ੍ਯਮਜਾਨਤਃ । ਉਤ੍ਪਥਪ੍ਰਤਿਪਨ੍ਨਸ੍ਯ ਨ ਮਨੁਸ੍ਤ੍ਯਾਗਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਜੇ ਅਧਿਆਪਕ ਅਹੰਕਾਰੀ ਹੋਵੇ, ਸਹੀ-ਗਲਤ ਨੂੰ ਨਾ ਜਾਣਦਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਗਲਤ ਰਾਹ ਤੇ ਚੱਲ ਪਏ, ਫਿਰ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡਣ ਦੀ ਮਨੂ ਨੇ ਆਗਿਆ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤੀ।
ਗੁਰੋਰ੍ਗੁਰੌ ਸਨ੍ਨਿਹਿਤੇ ਗੁਰੁਵਦ੍ਵृਤ੍ਤਿਮਾਚਰੇਤ੍ । ਨਤ੍ਵਾਭਿਸृष੍ਟੋ ਗੁਰੁਣਾ ਸ੍ਵਾਨ੍ਗੁਰੂਨਭਿਵਾਦਯੇਤ੍
ਅਧਿਆਪਕ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨਾਲ ਵੀ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਵਾਂਗ ਹੀ ਵਿਵਹਾਰ ਕਰੋ। ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਆਗਿਆ ਲੈ ਕੇ, ਹੋਰ ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰੋ।
ਵਿਦ੍ਯਾਗੁਰੁष੍ਵੇਤਦੇਵਂ ਨਿਤ੍ਯਾਵृਤ੍ਤਿषੁ ਯੋਗਿषੁ । ਪ੍ਰਤਿषੇਧਤ੍ਸੁ ਚਾਧਰ੍ਮਾਦ੍ਧਿਤਂ ਚੋਪਦਿਸ਼ਤ੍ਸੁ ਚ
ਇਹੀ ਵਿਵਹਾਰ ਵਿਦਿਆ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕਾਂ, ਜੋ ਸਦਾ ਭਗਤੀ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਅਧਰਮ ਤੋਂ ਰੋਕਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਜੋ ਲਾਭਦਾਇਕ ਸਿੱਖਿਆ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਵੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰੇਯਃ ਸ੍ਵਗੁਰੁਵਦ੍ਵृਤ੍ਤਿਂ ਨਿਤ੍ਯਮੇਵ ਸਮਾਚਰੇਤ੍ । ਗੁਰੁਪੁਤ੍ਰੇषੁ ਦਾਰੇषੁ ਗੁਰੋਸ਼੍ਚੈਵ ਸ੍ਵਬਂਧੁषੁ
ਅਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ, ਪਤਨੀਆਂ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨਾਲ ਹਮੇਸ਼ਾ ਅਧਿਆਪਕ ਵਾਂਗ ਹੀ ਵਿਵਹਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਬਾਲਃ ਸਂਮਾਨਯੇਨ੍ਮਾਨ੍ਯਾਞ੍ਛਿष੍ਟੋ ਵਾ ਯਦਿ ਕਰ੍ਮ੍ਮਣਿ । ਅਧ੍ਯਾਪਯਨ੍ਗੁਰੋਃ ਸੂਨੁਂ ਗੁਰੁਵਨ੍ਮਾਨਮਰ੍ਹਤਿ
ਚਾਹੇ ਉਹ ਬੱਚਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਵੱਡਾ, ਜਾਂ ਅਧਿਆਪਕ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹਾ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਅਧਿਆਪਕ ਵਾਂਗ ਹੀ ਆਦਰ ਦੇਣ ਯੋਗ ਹੈ।
ਉਤ੍ਸਾਦਨਂ ਚ ਗਾਤ੍ਰਾਣਾਂ ਸ੍ਨਾਪਨੋਚ੍ਛਿष੍ਟਭੋਜਨਃ । ਨ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਗੁਰੁਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਪਾਦਯੋਃ ਸ਼ੌਚਮੇਵ ਚ
ਅਧਿਆਪਕ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਲਈ ਮਸਾਜ, ਇਸ਼ਨਾਨ, ਬਚੀ ਹੋਈ ਰੋਟੀ ਖਾਣਾ ਜਾਂ ਪੈਰ ਧੋਣ ਦਾ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਗੁਰੁਵਤ੍ਪ੍ਰਤਿਪੂਜ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਸਵਰ੍ਣਾ ਗੁਰੁਯੋषਿਤਃ । ਅਸਵਰ੍ਣਾਸ਼੍ਚ ਸਂਪੂਜ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਤ੍ਥਾਨਾਭਿਵਾਦਨੈਃ
ਸਮਾਂ ਜਾਤੀ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨੂੰ ਅਧਿਆਪਕ ਵਾਂਗ ਆਦਰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਹੋਰ ਜਾਤੀਆਂ ਦੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਉਠ ਕੇ ਅਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਆਦਰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਅਭ੍ਯਂਜਨਂ ਸ੍ਨਾਪਨਂ ਚ ਗਾਤ੍ਰੋਤ੍ਸਾਦਨਮੇਵ ਚ । ਗੁਰੁਪਤ੍ਨ੍ਯਾ ਨ ਕਾਰ੍ਯਾਣਿ ਕੇਸ਼ਾਨਾਂ ਚ ਪ੍ਰਸਾਧਨਮ੍
ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਪਤਨੀ ਲਈ ਤੇਲ ਲਗਾਉਣ, ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਾਉਣ, ਮਸਾਜ ਜਾਂ ਵਾਲਾਂ ਦੀ ਸਜਾਵਟ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ।
ਗੁਰੁਪਤ੍ਨੀ ਤੁ ਯੁਵਤੀ ਨਾਭਿਵਾਦ੍ਯਾ ਤੁ ਪਾਦਯੋਃ । ਕੁਰ੍ਵੀਤ ਵਂਦਨਂ ਭੂਮ੍ਯਾਮਸਾਵਹਮਿਤਿ ਬ੍ਰੁਵਨ੍
ਜੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੌਜਵਾਨ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ; ਉਸ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਭੂਮੀ ਨੂੰ ਛੂਹ ਕੇ 'ਮੈਂ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ' ਕਹਿ ਕੇ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਵਿਪ੍ਰੋष੍ਯ ਪਾਦਗ੍ਰਹਣਪੂਰ੍ਵਕਂ ਚਾਭਿਵਾਦਨਮ੍ । ਗੁਰੁਦਾਰੇषੁ ਕੁਰ੍ਵੀਤ ਸਤਾਂ ਧਰ੍ਮ੍ਮਮਨੁਸ੍ਮਰਨ੍
ਯਾਤਰਾ ਤੋਂ ਵਾਪਸ ਆ ਕੇ, ਅਧਿਆਪਕ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨੂੰ ਪੈਰ ਛੂਹ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਸਚੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹੋਏ।
ਮਾਤृष੍ਵਸਾ ਮਾਤੁਲਾਨੀ ਸ਼੍ਵਸ਼੍ਰੂਸ਼੍ਚਾਥ ਪਿਤृष੍ਵਸਾ । ਸਂਪੂਜ੍ਯਾ ਗੁਰੁਪਤ੍ਨੀਵਤ੍ਸਮਾਸ੍ਤਾ ਗੁਰੁਭਾਰ੍ਯਯਾ
ਮਾਂ ਦੀ ਭੈਣ, ਪਿਤਾ ਦੀ ਭੈਣ, ਪਤਨੀ ਦੀ ਮਾਂ ਅਤੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਭੈਣ — ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਪਤਨੀ ਵਾਂਗ ਆਦਰ ਦੇਣ ਯੋਗ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹਨ।
ਭ੍ਰਾਤृਭਾਰ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਸਂਗ੍ਰਾਹ੍ਯਾ ਸਵਰ੍ਣਾ ਹਨ੍ਯਹਨ੍ਯਪਿ । ਵਿਪ੍ਰੋष੍ਯ ਤੂਪਸਂਗ੍ਰਾਹ੍ਯਾ ਜ੍ਞਾਤਿਸਂਬਂਧਿਯੋषਿਤਃ
ਸਮਾਂ ਜਾਤੀ ਦੇ ਭਰਾ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨੂੰ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਆਦਰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਯਾਤਰਾ ਤੋਂ ਵਾਪਸ ਆ ਕੇ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਆਦਰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।