ਕੁਰ੍ਯਾਦਤਂਦ੍ਰਿਤਃ ਸ਼ੌਚਂ ਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧੈਰੁਦ੍ਧृਤੋਦਕੈਃ । ਨਾਹਰੇਨ੍ਮृਤਿਕਾਂ ਵਿਪ੍ਰਃ ਪਾਂਸ਼ੁਲਾਂ ਨ ਸਕਰ੍ਦਮਾਮ੍
ਸਫ਼ਾਈ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਸਾਫ਼ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਜੋ ਇਸ ਲਈ ਲਿਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਧੂੜੀ ਜਾਂ ਗੰਦਲੀ ਮਿੱਟੀ ਨਹੀਂ ਵਰਤਣੀ।
ਨ ਮਾਰ੍ਗਾਨ੍ਨੋषਰਾਦ੍ਦੇਸ਼ਾਚ੍ਛੌਚਸ਼ਿष੍ਟਾਂ ਪਰਸ੍ਯ ਚ । ਨ ਦੇਵਾਯਤਨਾਤ੍ਕੂਪਾਦ੍ਧਾਮ੍ਨੋ ਨ ਚ ਜਲਾਤ੍ਤਥਾ
ਮਾਰਗ, ਉਜੜੀ ਜਗ੍ਹਾ, ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਸਫ਼ਾਈ ਵਾਲੀ ਥਾਂ, ਮੰਦਰ, ਕੂਏ, ਘਰ ਜਾਂ ਪਾਣੀ 'ਚੋਂ ਮਿੱਟੀ ਨਹੀਂ ਲੈਣੀ।
ਉਪਸ੍ਪृਸ਼ੇਤ੍ਤਤੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਪੂਰ੍ਵੋਕ੍ਤੇਨ ਵਿਧਾਨਤਃ
ਫਿਰ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਧੋ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਪਾਦ੍ਮੇ ਮਹਾਪੁਰਾਣੇ ਸ੍ਵਰ੍ਗਖਂਡੇ ਕਰ੍ਮਯੋਗਕਥਨੇ। ਦ੍ਵਿਪਂਚਾਸ਼ਤ੍ਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼੍ਰੀ ਪਦਮ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਸਵਰਗ ਖੰਡ ਵਿੱਚ ਕਰਮਯੋਗ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਬਾਹਵੀਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ- ਏਵਂ ਦਂਡਾਦਿਭਿਰ੍ਯੁਕ੍ਤਃ ਸ਼ੌਚਾਚਾਰਸਮਨ੍ਵਿਤਃ । ਆਹੂਤੋਧ੍ਯਾਪਨਂ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯਮਾਣੋ ਗੁਰੋਰ੍ਮੁਖਮ੍
ਵਿਆਸ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੰਡ ਆਦਿ ਨਾਲ ਸਜਜ ਹੋ ਕੇ, ਸ਼ੁੱਧ ਆਚਾਰ ਰੱਖ ਕੇ, ਜਦੋਂ ਬੁਲਾਇਆ ਜਾਵੇ, ਅਧਿਆਪਕ ਦੇ ਮੁੱਖ ਵੱਲ ਦੇਖ ਕੇ ਪਾਠ ਜਾਂ ਪੜ੍ਹਾਈ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਨਿਤ੍ਯਮੁਦ੍ਯਤਪਾਣਿਃ ਸ੍ਯਾਤ੍ਸਾਧ੍ਵਾਚਾਰਃ ਸੁਸਂਯਤਃ । ਆਸ੍ਯਤਾਮਿਤਿ ਚੋਕ੍ਤਃ ਸਨ੍ਨਾਸੀਤਾਭਿਮੁਖਂ ਗੁਰੋਃ
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚੁਸਤ ਰਹੇ, ਚੰਗਾ ਆਚਾਰ ਰੱਖੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਯਮ ਵਿੱਚ ਰੱਖੇ। ਜਦੋਂ 'ਬੈਠ ਜਾ' ਕਿਹਾ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਅਧਿਆਪਕ ਵੱਲ ਮੁੱਖ ਕਰਕੇ ਬੈਠ ਜਾਵੇ।
ਪ੍ਰਤਿਸ਼੍ਰਵਣਸਂਭਾषੇ ਸ਼ਯਾਨੋ ਨ ਸਮਾਚਰੇਤ੍ । ਆਸੀਨੋ ਨ ਚ ਭੁਂਜਾਨੋ ਨ ਤਿष੍ਠੇਨ੍ਨ ਪਰਾਙ੍ਮੁਖਃ
ਅਧਿਆਪਕ ਨਾਲ ਲੇਟ ਕੇ, ਬੈਠ ਕੇ ਖਾਂਦੇ ਹੋਏ, ਖੜੇ ਹੋ ਕੇ ਜਾਂ ਪਿੱਠ ਕਰਕੇ ਗੱਲਬਾਤ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ।
ਨੀਚੈਃ ਸ਼ਯ੍ਯਾਸਨਂ ਚਾਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵਦਾ ਗੁਰੁਸਨ੍ਨਿਧੌ । ਗੁਰੋਸ੍ਤੁ ਚਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ਵਿषਯੇਨ ਯਥੇष੍ਟਾਸਨੋ ਭਵੇਤ੍
ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ 'ਚ ਉਸਦੀ ਖੱਟ ਅਤੇ ਬੈਠਕ ਹਮੇਸ਼ਾ ਥੱਲੇ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਪਰ ਜੇ ਅਧਿਆਪਕ ਆਗਿਆ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਵਿੱਚ ਜਿੱਥੇ ਚਾਹੇ ਬੈਠ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਨੋਦਾਹਰੇਦਸ੍ਯ ਨਾਮ ਪਰੋਕ੍ਸ਼ਮਪਿ ਕੇਵਲਮ੍ । ਨ ਚੈਵਾਸ੍ਯਾਨੁਕੁਰ੍ਵੀਤ ਗਤਿਭਾषਣਚੇष੍ਟਿਤਮ੍
ਉਸਤਾਦ ਦਾ ਨਾਮ ਕਦੇ ਵੀ, ਚਾਹੇ ਅੜੋਸੇ-ਪੜੋਸੇ ਜਾਂ ਇਕੱਲੇ ਵਿੱਚ, ਨਹੀਂ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਉਸ ਦੀ ਚਾਲ, ਬੋਲ, ਜਾਂ ਹਾਵ-ਭਾਵ ਦੀ ਨਕਲ ਵੀ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ।
ਗੁਰੋਰ੍ਯਤ੍ਰ ਪਰੀਵਾਦੋ ਨਿਂਦਾ ਵਾਪਿ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਤੇ । ਕਰ੍ਣੌ ਤਤ੍ਰ ਪਿਧਾਤਵ੍ਯੌ ਗਂਤਵ੍ਯਂ ਵਾ ਤਤੋऽਨ੍ਯਤਃ
ਜਿੱਥੇ ਉਸਤਾਦ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਜਾਂ ਬੁਰਾਈ ਹੋਵੇ, ਉਥੇ ਆਪਣੇ ਕੰਨ ਬੰਦ ਕਰ ਲੈਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਉਹ ਥਾਂ ਛੱਡ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਦੂਰਸ੍ਥੋ ਨਾਰ੍ਚਯੇਦੇਨਂ ਨ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਨਾਂਤਿਕੇ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ । ਨ ਚੈਵਾਸ੍ਯੋਤ੍ਤਰਂ ਬ੍ਰੂਯਾਤ੍ਸ੍ਥਿਤੋ ਨਾਸੀਤ ਸਨ੍ਨਿਧੌ
ਉਸਤਾਦ ਨੂੰ ਦੂਰੋਂ ਨਮਸਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ, ਨਾ ਹੀ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਉਸ ਦੇ ਨੇੜੇ ਜਾਣਾ। ਉਸ ਨੂੰ ਜਵਾਬ ਨਹੀਂ ਦੇਣਾ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਬੈਠੇ ਨਹੀਂ ਰਹਿਣਾ।
ਉਦਕੁਂਭਂ ਕੁਸ਼ਾਨ੍ਪੁष੍ਪਂ ਸਮਿਧੋऽਸ੍ਯਾਹਰੇਤ੍ਸਦਾ । ਮਾਰ੍ਜਨਂ ਲੇਪਨਂ ਨਿਤ੍ਯਮਂਗਾਨਾਂ ਵੈ ਸਮਾਚਰੇਤ੍
ਉਸਤਾਦ ਲਈ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਾਣੀ ਦੇ ਘੜੇ, ਦਰਬਾ, ਫੁੱਲ ਤੇ ਲੱਕੜ ਲਿਆਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਉਸ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਦੀ ਸਫਾਈ ਤੇ ਲਗਾਉਣ ਦੀ ਸੇਵਾ ਨਿਯਮਤ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ।
ਨਾਸ੍ਯ ਨਿਰ੍ਮਾਲ੍ਯਸ਼ਯਨਂ ਪਾਦੁਕੋਪਾਨਹਾਵਪਿ । ਆਕ੍ਰਾਮੇਦਾਸਨਂ ਚਾਸ੍ਯ ਚ੍ਛਾਯਾਦੀਨ੍ਵਾ ਕਦਾਚਨ
ਉਸਤਾਦ ਦੇ ਉਤਾਰੇ ਹੋਏ ਫੁੱਲ, ਵਿਛੋਣਾ, ਜੁੱਤੇ ਜਾਂ ਚਪਲਾਂ ਉੱਤੇ ਕਦੇ ਪੈਰ ਨਹੀਂ ਰੱਖਣਾ। ਉਸ ਦੀ ਚੌਕੀ, ਵਿਛੋਣਾ ਜਾਂ ਛਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਬੈਠਣਾ।
ਸਾਧਯੇਦ੍ਦਂਤਕਾष੍ਠਾਦੀਂਲ੍ਲਬ੍ਧਂ ਚਾਸ੍ਮੈ ਨਿਵੇਦਯੇਤ੍ । ਅਨਾਪृਚ੍ਛ੍ਯ ਨ ਗਂਤਵ੍ਯਂ ਭਵੇਤ੍ਪ੍ਰਿਯਹਿਤੇ ਰਤਃ
ਦੰਦ ਸਾਫ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਲੱਕੜੀ ਆਦਿ ਤਿਆਰ ਕਰਕੇ ਉਸਤਾਦ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਉਸ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਜਾਣਾ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਭਲਾਈ ਵਿੱਚ ਹੀ ਰੁਚੀ ਰੱਖਣੀ ਚਾਹੀਦੀ।
ਨ ਪਾਦੌ ਸਾਰਯੇਦਸ੍ਯ ਸਨ੍ਨਿਧਾਨੇ ਕਦਾਚਨ । ਜृਂਭਿਤਂ ਹਸਿਤਂ ਚੈਵ ਕਂਠਪ੍ਰਾਵਰਣਂ ਤਥਾ
ਉਸਤਾਦ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਵੀ ਪੈਰ ਘਸੀਟ ਕੇ ਨਹੀਂ ਚਲਣਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਅੰਗੜਾਈ, ਹੱਸਣਾ ਜਾਂ ਗਲ ਨੂੰ ਢੱਕਣਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ।
ਵਰ੍ਜਯੇਤ੍ਸਨ੍ਨਿਧੌ ਨਿਤ੍ਯਮਂਗਸ੍ਫੋਟਨਮੇਵ ਚ । ਯਥਾਕਾਲਮਧੀਯੀਤ ਯਾਵਨ੍ਨ ਵਿਮਨਾ ਗੁਰੁਃ
ਉਸਤਾਦ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਅੰਗਾਂ ਦੀ ਚਟਕ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ। ਪੜ੍ਹਾਈ ਸਹੀ ਸਮੇਂ ਤੇ ਕਰਨੀ, ਜਦ ਤਕ ਉਸਤਾਦ ਨਾਰਾਜ਼ ਨਾ ਹੋਣ।
ਆਸੀਨੋऽਧੋ ਗੁਰੋਃ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇ ਸੇਵਾਂ ਚ ਸੁਸਮਾਹਿਤਃ । ਆਸਨੇ ਸ਼ਯਨੇ ਯਾਨੇ ਨੈਵ ਤਿष੍ਠੇਤ੍ਕਦਾਚਨ
ਉਸਤਾਦ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਜਾਂ ਪਾਸ ਬੈਠ ਕੇ, ਪੂਰੀ ਤਨ-ਮਨ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨੀ। ਉਸ ਦੀ ਚੌਕੀ, ਵਿਛੋਣਾ ਜਾਂ ਸਵਾਰੀ ਉੱਤੇ ਕਦੇ ਖੜਾ ਨਹੀਂ ਹੋਣਾ।
ਧਾਵਂਤਮਨੁਧਾਵੇਤ ਗਚ੍ਛਂਤਮਨੁਗਚ੍ਛਤਿ । ਗੋਸ਼੍ਵੋष੍ਟ੍ਰਯਾਨਪ੍ਰਾਸਾਦੇ ਤਥਾਧੋਵਿष੍ਟਰੇषੁ ਚ
ਉਸਤਾਦ ਜਦ ਦੌੜੇ, ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਦੌੜਣਾ; ਜਦ ਚਲੇ, ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਚਲਣਾ। ਗਾਂ, ਘੋੜੇ, ਉੱਠ, ਪਲਕੀ ਜਾਂ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਵੀ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਰਹਿਣਾ।
ਆਸੀਤ ਗੁਰੁਣਾ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਸ਼ਿਲਾਫਲਕ ਨੌषੁ ਚ । ਜਿਤੇਂਦ੍ਰਿਯਃ ਸ੍ਯਾਤ੍ਸਤਤਂ ਵਸ਼੍ਯਾਤ੍ਮਾਕ੍ਰੋਧਨਃ ਸ਼ੁਚਿਃ
ਉਸਤਾਦ ਦੇ ਨਾਲ ਪੱਥਰ, ਤਖ਼ਤੇ ਜਾਂ ਨੌਕ ਉੱਤੇ ਬੈਠਣਾ। ਹਮੇਸ਼ਾ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਕਾਬੂ, ਆਤਮ-ਵਸ਼, ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਰਹਿਣਾ।
ਪ੍ਰਯੁਂਜੀਤ ਸਦਾ ਵਾਚਂ ਮਧੁਰਾਂ ਹਿਤਕਾਰਿਣੀਮ੍ । ਗਂਧਮਾਲ੍ਯਂ ਰਸਂ ਕਲ੍ਪਂ ਸ਼ੁਕ੍ਤਿਂ ਪ੍ਰਾਣਿਵਿਹਿਂਸਨਮ੍
ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਿੱਠਾ ਤੇ ਭਲਾ ਬੋਲਣਾ। ਸੁਗੰਧ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਹਾਰ, ਰਸਦਾਰ ਖਾਣਾ, ਤਿਆਰ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਤੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਹਾਨੀ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਤੋਂ ਬਚਣਾ।
ਅਭ੍ਯਂਜਨਾਂਜਨੋਨ੍ਮਰ੍ਦ੍ਦਚ੍ਛਤ੍ਰਧਾਰਣਮੇਵ ਚ । ਕਾਮਂ ਲੋਭਂ ਭਯਂ ਨਿਦ੍ਰਾਂ ਗੀਤਵਾਦਿਤ੍ਰਨਰ੍ਤਨਮ੍
ਤੇਲ ਲਗਾਉਣ, ਕਾਜਲ ਲਾਉਣ, ਮਸਾਜ਼, ਛਤਰੀ ਫੜਣ ਤੋਂ ਬਚਣਾ; ਇੱਛਾ, ਲਾਲਚ, ਡਰ, ਨੀਂਦ, ਗੀਤ-ਬਾਜਾ ਤੇ ਨਾਚ ਤੋਂ ਵੀ ਦੂਰ ਰਹਿਣਾ।
ਆਤਰ੍ਜਨਂ ਪਰੀਵਾਦਂ ਸ੍ਤ੍ਰੀਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਾਲਂਭਨਂ ਤਥਾ । ਪਰੋਪਘਾਤਂ ਪੈਸ਼ੁਨ੍ਯਂ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਵਿਵਰ੍ਜਯੇਤ੍
ਧਮਕਾਉਣ, ਨਿੰਦਾ, ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਤੱਕਣ, ਛੂਹਣਾ, ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਹਾਨੀ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਤੇ ਚੁਗਲੀ ਤੋਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਬਚਣਾ।
ਉਦਕੁਂਭਂ ਸੁਮਨਸੋ ਗੋਸ਼ਕृਨ੍ਮृਤ੍ਤਿਕਾ ਕੁਸ਼ਾਨ੍ । ਆਹਰੇਦ੍ਯਾਵਦਨ੍ਨਾਨਿ ਭੈਕ੍ਸ਼੍ਯਂ ਚਾਹਰਹਸ਼੍ਚਰੇਤ੍
ਜਦ ਤਕ ਭੋਜਨ ਮਿਲੇ, ਪਾਣੀ ਦੇ ਘੜੇ, ਫੁੱਲ, ਗਾਂ ਦਾ ਗੋਬਰ, ਮਿੱਟੀ ਤੇ ਦਰਬਾ ਲਿਆਉਣਾ। ਹਰ ਰੋਜ਼ ਭਿਖਿਆ ਮੰਗਣ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨੀ।
ਘृਤਂ ਚ ਲਵਣਂ ਸਰ੍ਵਂ ਵਰ੍ਜ੍ਯਂ ਪਰ੍ਯੁषਿਤਂ ਚ ਯਤ੍ । ਅਨृਤ੍ਯਦਰ੍ਸ਼ੀ ਸਤਤਂ ਭਵੇਦ੍ਗੀਤਾਦਿ ਨਿਸ੍ਪृਹਃ
ਘੀ, ਲੂਣ ਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਪੁਰਾਣਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਨਹੀਂ ਵਰਤਣਾ। ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਾਚ, ਗੀਤ ਆਦਿ ਤੋਂ ਬੇਪਰਵਾਹ ਰਹਿਣਾ।
ਨਾਦਿਤ੍ਯਂ ਵੈ ਸਮੀਹੇਤ ਨਾਚਰੇਦ੍ਦਂਤਧਾਵਨਮ੍ । ਏਕਾਂਤਮਸ਼ੁਚਿਸ੍ਤ੍ਰੀਭਿਃ ਸ਼ੂਦ੍ਰਾਦ੍ਯੈਰਭਿਭਾषਣਮ੍
ਸੂਰਜ ਵੱਲ ਨਹੀਂ ਤੱਕਣਾ, ਦੰਦ ਨਹੀਂ ਮੰਜਣਾ। ਗੰਦੇ ਔਰਤਾਂ ਜਾਂ ਨੀਵੀਂ ਜਾਤ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਇਕੱਲੇ ਵਿੱਚ ਗੱਲਬਾਤ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ।
ਗੁਰੂਚ੍ਛਿष੍ਟਂ ਭੇषਜਾਨ੍ਨਂ ਪ੍ਰਯੁਂਜੀਤ ਨ ਕਾਮਤਃ । ਮਲਾਪਕਰ੍षਣਂ ਸ੍ਨਾਨਂ ਨਾਚਰੇਦ੍ਧਿ ਕਦਾਚਨ
ਉਸਤਾਦ ਦੀ ਛੱਡੀ ਹੋਈ ਦਵਾਈ ਜਾਂ ਭੋਜਨ, ਇੱਛਾ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਵਰਤਣਾ। ਮਲ ਸਾਫ ਕਰਨਾ ਜਾਂ ਨ੍ਹਾਉਣਾ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ।
ਨ ਕੁਰ੍ਯਾਨ੍ਮਾਨਸਂ ਵਿਪ੍ਰੋ ਗੁਰੋਸ੍ਤ੍ਯਾਗੇ ਕਥਂਚਨ । ਮੋਹਾਦ੍ਵਾ ਯਦਿ ਵਾ ਲੋਭਾਤ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਪਤਿਤੋ ਭਵੇਤ੍
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਕਦੇ ਵੀ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਨੂੰ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵੀ ਛੱਡਣ ਦਾ ਵਿਚਾਰ ਨਾ ਕਰੇ। ਭਾਵੇਂ ਭੁਲੇਖੇ ਕਰਕੇ ਜਾਂ ਲਾਲਚ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਜੇ ਉਹ ਅਧਿਆਪਕ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਧਰਮ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਲੌਕਿਕਂ ਵੈਦਿਕਂ ਵਾਪਿ ਤਥਾਧ੍ਯਾਤ੍ਮਿਕਮੇਵ ਵਾ । ਆਦਦੀਤ ਯਤੋ ਜ੍ਞਾਨਂ ਤਂ ਨ ਦ੍ਰੁਹ੍ਯੇਤ੍ਕਦਾਚਨ
ਜਿਸ ਤੋਂ ਗਿਆਨ ਮਿਲੇ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਸੰਸਾਰੀ ਹੋਵੇ, ਵੇਦਾਂ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਆਤਮਕ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾਓ।
ਗੁਰੋਰਪ੍ਯਵਲਿਪ੍ਤਸ੍ਯ ਕਾਰ੍ਯਾਕਾਰ੍ਯਮਜਾਨਤਃ । ਉਤ੍ਪਥਪ੍ਰਤਿਪਨ੍ਨਸ੍ਯ ਨ ਮਨੁਸ੍ਤ੍ਯਾਗਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਜੇ ਅਧਿਆਪਕ ਅਹੰਕਾਰੀ ਹੋਵੇ, ਸਹੀ-ਗਲਤ ਨੂੰ ਨਾ ਜਾਣਦਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਗਲਤ ਰਾਹ ਤੇ ਚੱਲ ਪਏ, ਫਿਰ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡਣ ਦੀ ਮਨੂ ਨੇ ਆਗਿਆ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤੀ।
ਗੁਰੋਰ੍ਗੁਰੌ ਸਨ੍ਨਿਹਿਤੇ ਗੁਰੁਵਦ੍ਵृਤ੍ਤਿਮਾਚਰੇਤ੍ । ਨਤ੍ਵਾਭਿਸृष੍ਟੋ ਗੁਰੁਣਾ ਸ੍ਵਾਨ੍ਗੁਰੂਨਭਿਵਾਦਯੇਤ੍
ਅਧਿਆਪਕ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨਾਲ ਵੀ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਵਾਂਗ ਹੀ ਵਿਵਹਾਰ ਕਰੋ। ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਆਗਿਆ ਲੈ ਕੇ, ਹੋਰ ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰੋ।