ਕृਤ੍ਵਾ ਮੂਤ੍ਰਂ ਪੁਰੀषਂ ਵਾ ਦ੍ਰਵ੍ਯਹਸ੍ਤੋ ਨ ਦੁष੍ਯਤਿ । ਨਿਧਾਯ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਕਰ੍ਣੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸੂਤ੍ਰਮੁਦਙ੍ਮੁਖਃ
ਪਿਸ਼ਾਬ ਜਾਂ ਪਖਾਨਾ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਜੇ ਕੋਈ ਪਵਿੱਤਰ ਚੀਜ਼ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਰੱਖੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਅਸ਼ੁੱਧ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਜੇ ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਸੂਤਰ ਆਪਣੇ ਸੱਜੇ ਕੰਨ 'ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਮੁੱਖ ਕਰ ਲੈ।
ਅਹ੍ਨਿ ਕੁਰ੍ਯਾਚ੍ਛਕृਨ੍ਮੂਤ੍ਰਂ ਰਾਤ੍ਰੌ ਚੇਦ੍ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਮੁਖਃ । ਅਂਤਰ੍ਧਾਯ ਮਹੀਂ ਕਾष੍ਟੈਃ ਪਤ੍ਰੈਰ੍ਲੋष੍ਟਤृਣੇਨ ਵਾ
ਦਿਨ ਦੇ ਸਮੇਂ ਪਖਾਨਾ ਜਾਂ ਪਿਸ਼ਾਬ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਮੁੱਖ ਕਰਕੇ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਰਾਤ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਮੁੱਖ ਕਰਕੇ। ਜ਼ਮੀਨ ਨੂੰ ਲੱਕੜ, ਪੱਤਿਆਂ, ਮਿੱਟੀ ਜਾਂ ਘਾਹ ਨਾਲ ਢੱਕ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਾਵृਤ੍ਯ ਚ ਸ਼ਿਰਃ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਵਿਣ੍ਮੂਤ੍ਰਸ੍ਯ ਵਿਸਰ੍ਜਨਮ੍ । ਛਾਯਾਕੂਪਨਦੀਗੋष੍ਠਚੈਤ੍ਯਾਂਭਃ ਪਥਿ ਭਸ੍ਮਸੁ
ਪਖਾਨਾ ਜਾਂ ਪਿਸ਼ਾਬ ਕਰਦੇ ਸਮੇਂ ਸਿਰ ਢੱਕ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਛਾਂ, ਕੂਏ, ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਗੋਸ਼ਾਲਾ, ਮੰਦਰ, ਪਾਣੀ, ਰਸਤੇ ਜਾਂ ਰਾਖ 'ਤੇ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ।
ਅਗ੍ਨੌ ਚੈਵ ਸ਼੍ਮਸ਼ਾਨੇ ਚ ਵਿਣ੍ਮੂਤ੍ਰਂ ਨ ਸਮਾਚਰੇਤ੍ । ਨ ਗੋਮਯੇਨ ਕਾष੍ਠੇ ਵਾ ਮਹਾਵृਕ੍ਸ਼ੇऽਥ ਸ਼ਾਦ੍ਵਲੇ
ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਸ਼ਮਸ਼ਾਨ ਘਾਟ 'ਚ ਕਦੇ ਵੀ ਪਖਾਨਾ ਜਾਂ ਪਿਸ਼ਾਬ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ। ਗੋਮਯ, ਲੱਕੜ, ਵੱਡੇ ਰੁੱਖ ਜਾਂ ਹਰੀ ਘਾਹ 'ਤੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ।
ਨ ਤਿष੍ਠਨ੍ਨ ਚ ਨਿਰ੍ਵਾਸਾ ਨ ਚ ਪਰ੍ਵਤਮਂਡਲੇ । ਨ ਜੀਰ੍ਣਦੇਵਾਯਤਨੇ ਵਲ੍ਮੀਕੇ ਨ ਕਦਾਚਨ
ਖੜੇ ਹੋ ਕੇ, ਬਿਨਾ ਕਪੜੇ, ਜਾਂ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ 'ਤੇ ਪਖਾਨਾ ਜਾਂ ਪਿਸ਼ਾਬ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ। ਪੁਰਾਣੇ ਮੰਦਰ ਜਾਂ ਚੀਟੀ ਦੇ ਬੂਹੇ 'ਤੇ ਵੀ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ।
ਨ ਸਸਤ੍ਵੇषੁ ਗਰ੍ਤੇषੁ ਨ ਗਚ੍ਛਨ੍ਨ ਸਮਾਚਰੇਤ੍ । ਤੁषਾਂਗਾਰਕਪਾਲੇषੁ ਰਾਜਮਾਰ੍ਗੇ ਤਥੈਵ ਚ
ਜਿੱਥੇ ਜੀਵ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਖੱਡਾਂ ਵਿੱਚ, ਜਾਂ ਤੁਰਦੇ ਹੋਏ ਪਖਾਨਾ ਜਾਂ ਪਿਸ਼ਾਬ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ। ਭੁਸੀ, ਅੰਗਾਰ, ਟੂਟੇ ਭਾਂਡੇ ਜਾਂ ਰਾਜ ਮਾਰਗ 'ਤੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ।
ਨ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਨ ਬਿਲੇ ਵਾਪਿ ਨ ਤੀਰ੍ਥੇ ਨ ਚਤੁष੍ਪਥੇ । ਨੋਦ੍ਯਾਨੇऽਪਾਸਮੀਪੇ ਵਾ ਨੋषਰੇ ਨਗਰਾਸ਼ਯੇ
ਖੇਤ, ਖੱਡ, ਤੀਰਥ, ਚੌਰਾਹੇ, ਬਾਗ, ਪਾਣੀ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਉਜੜੀ ਜ਼ਮੀਨ ਜਾਂ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਘਰ 'ਚ ਪਖਾਨਾ ਜਾਂ ਪਿਸ਼ਾਬ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ।
ਨ ਸੋਪਾਨਤ੍ਪਾਦੁਕੋ ਵਾ ਛਤ੍ਰੀ ਵਾ ਨਾਂਤਰਿਕ੍ਸ਼ਕੇ । ਨ ਚੈਵਾਭਿਮੁਖਃ ਸ੍ਤ੍ਰੀਣਾਂ ਗੁਰੁਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਯੋਰ੍ਗਵਾਮ੍
ਸਿੜੀਆਂ 'ਤੇ, ਜੁੱਤੀ ਪਾ ਕੇ, ਛਤਰੀ ਫੜ ਕੇ ਜਾਂ ਖੁੱਲ੍ਹੀ ਜਗ੍ਹਾ 'ਚ ਪਖਾਨਾ ਜਾਂ ਪਿਸ਼ਾਬ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ। ਇਸਤਰੀਆਂ, ਅਧਿਆਪਕ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜਾਂ ਗਾਂਵਾਂ ਵੱਲ ਮੁੱਖ ਕਰਕੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ।
ਨ ਦੇਵਦੇਵਾਲਯਯੋਰਪਾਮਪਿ ਕਦਾਚਨ । ਨ ਜ੍ਯੋਤੀਂषਿ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼ਨ੍ਵਾਨਵਾਪ੍ਰਤਿਮੁਖੋਥ ਵਾ
ਦੇਵ ਮੰਦਰਾਂ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਦੇ ਨੇੜੇ ਕਦੇ ਵੀ ਪਖਾਨਾ ਜਾਂ ਪਿਸ਼ਾਬ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ। ਚਾਨਣ, ਜੰਗਲ ਜਾਂ ਮੂਰਤੀਆਂ ਵੱਲ ਦੇਖਦੇ ਹੋਏ ਵੀ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ।
ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਦਿਤ੍ਯਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਨਲਂ ਪ੍ਰਤਿਸੋਮਂ ਤਥੈਵ ਚ । ਆਹृਤ੍ਯ ਮृਤ੍ਤਿਕਾਂ ਕੂਲਾਲ੍ਲੇਪਗਂਧਾਪਕਰ੍षਣੀਮ੍
ਸੂਰਜ, ਅੱਗ ਜਾਂ ਚੰਦ ਵੱਲ ਮੁੱਖ ਕਰਕੇ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ। ਸਫ਼ਾਈ ਲਈ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੋਂ ਸਾਫ਼ ਮਿੱਟੀ ਲਿਆਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਗੰਧ ਅਤੇ ਅਸ਼ੁੱਧਤਾ ਦੂਰ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਕੁਰ੍ਯਾਦਤਂਦ੍ਰਿਤਃ ਸ਼ੌਚਂ ਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧੈਰੁਦ੍ਧृਤੋਦਕੈਃ । ਨਾਹਰੇਨ੍ਮृਤਿਕਾਂ ਵਿਪ੍ਰਃ ਪਾਂਸ਼ੁਲਾਂ ਨ ਸਕਰ੍ਦਮਾਮ੍
ਸਫ਼ਾਈ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਸਾਫ਼ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਜੋ ਇਸ ਲਈ ਲਿਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਧੂੜੀ ਜਾਂ ਗੰਦਲੀ ਮਿੱਟੀ ਨਹੀਂ ਵਰਤਣੀ।
ਨ ਮਾਰ੍ਗਾਨ੍ਨੋषਰਾਦ੍ਦੇਸ਼ਾਚ੍ਛੌਚਸ਼ਿष੍ਟਾਂ ਪਰਸ੍ਯ ਚ । ਨ ਦੇਵਾਯਤਨਾਤ੍ਕੂਪਾਦ੍ਧਾਮ੍ਨੋ ਨ ਚ ਜਲਾਤ੍ਤਥਾ
ਮਾਰਗ, ਉਜੜੀ ਜਗ੍ਹਾ, ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਸਫ਼ਾਈ ਵਾਲੀ ਥਾਂ, ਮੰਦਰ, ਕੂਏ, ਘਰ ਜਾਂ ਪਾਣੀ 'ਚੋਂ ਮਿੱਟੀ ਨਹੀਂ ਲੈਣੀ।
ਉਪਸ੍ਪृਸ਼ੇਤ੍ਤਤੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਪੂਰ੍ਵੋਕ੍ਤੇਨ ਵਿਧਾਨਤਃ
ਫਿਰ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਧੋ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਪਾਦ੍ਮੇ ਮਹਾਪੁਰਾਣੇ ਸ੍ਵਰ੍ਗਖਂਡੇ ਕਰ੍ਮਯੋਗਕਥਨੇ। ਦ੍ਵਿਪਂਚਾਸ਼ਤ੍ਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼੍ਰੀ ਪਦਮ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਸਵਰਗ ਖੰਡ ਵਿੱਚ ਕਰਮਯੋਗ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਬਾਹਵੀਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ- ਏਵਂ ਦਂਡਾਦਿਭਿਰ੍ਯੁਕ੍ਤਃ ਸ਼ੌਚਾਚਾਰਸਮਨ੍ਵਿਤਃ । ਆਹੂਤੋਧ੍ਯਾਪਨਂ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯਮਾਣੋ ਗੁਰੋਰ੍ਮੁਖਮ੍
ਵਿਆਸ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੰਡ ਆਦਿ ਨਾਲ ਸਜਜ ਹੋ ਕੇ, ਸ਼ੁੱਧ ਆਚਾਰ ਰੱਖ ਕੇ, ਜਦੋਂ ਬੁਲਾਇਆ ਜਾਵੇ, ਅਧਿਆਪਕ ਦੇ ਮੁੱਖ ਵੱਲ ਦੇਖ ਕੇ ਪਾਠ ਜਾਂ ਪੜ੍ਹਾਈ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਨਿਤ੍ਯਮੁਦ੍ਯਤਪਾਣਿਃ ਸ੍ਯਾਤ੍ਸਾਧ੍ਵਾਚਾਰਃ ਸੁਸਂਯਤਃ । ਆਸ੍ਯਤਾਮਿਤਿ ਚੋਕ੍ਤਃ ਸਨ੍ਨਾਸੀਤਾਭਿਮੁਖਂ ਗੁਰੋਃ
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚੁਸਤ ਰਹੇ, ਚੰਗਾ ਆਚਾਰ ਰੱਖੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਯਮ ਵਿੱਚ ਰੱਖੇ। ਜਦੋਂ 'ਬੈਠ ਜਾ' ਕਿਹਾ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਅਧਿਆਪਕ ਵੱਲ ਮੁੱਖ ਕਰਕੇ ਬੈਠ ਜਾਵੇ।
ਪ੍ਰਤਿਸ਼੍ਰਵਣਸਂਭਾषੇ ਸ਼ਯਾਨੋ ਨ ਸਮਾਚਰੇਤ੍ । ਆਸੀਨੋ ਨ ਚ ਭੁਂਜਾਨੋ ਨ ਤਿष੍ਠੇਨ੍ਨ ਪਰਾਙ੍ਮੁਖਃ
ਅਧਿਆਪਕ ਨਾਲ ਲੇਟ ਕੇ, ਬੈਠ ਕੇ ਖਾਂਦੇ ਹੋਏ, ਖੜੇ ਹੋ ਕੇ ਜਾਂ ਪਿੱਠ ਕਰਕੇ ਗੱਲਬਾਤ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ।
ਨੀਚੈਃ ਸ਼ਯ੍ਯਾਸਨਂ ਚਾਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵਦਾ ਗੁਰੁਸਨ੍ਨਿਧੌ । ਗੁਰੋਸ੍ਤੁ ਚਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ਵਿषਯੇਨ ਯਥੇष੍ਟਾਸਨੋ ਭਵੇਤ੍
ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ 'ਚ ਉਸਦੀ ਖੱਟ ਅਤੇ ਬੈਠਕ ਹਮੇਸ਼ਾ ਥੱਲੇ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਪਰ ਜੇ ਅਧਿਆਪਕ ਆਗਿਆ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਵਿੱਚ ਜਿੱਥੇ ਚਾਹੇ ਬੈਠ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਨੋਦਾਹਰੇਦਸ੍ਯ ਨਾਮ ਪਰੋਕ੍ਸ਼ਮਪਿ ਕੇਵਲਮ੍ । ਨ ਚੈਵਾਸ੍ਯਾਨੁਕੁਰ੍ਵੀਤ ਗਤਿਭਾषਣਚੇष੍ਟਿਤਮ੍
ਉਸਤਾਦ ਦਾ ਨਾਮ ਕਦੇ ਵੀ, ਚਾਹੇ ਅੜੋਸੇ-ਪੜੋਸੇ ਜਾਂ ਇਕੱਲੇ ਵਿੱਚ, ਨਹੀਂ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਉਸ ਦੀ ਚਾਲ, ਬੋਲ, ਜਾਂ ਹਾਵ-ਭਾਵ ਦੀ ਨਕਲ ਵੀ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ।
ਗੁਰੋਰ੍ਯਤ੍ਰ ਪਰੀਵਾਦੋ ਨਿਂਦਾ ਵਾਪਿ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਤੇ । ਕਰ੍ਣੌ ਤਤ੍ਰ ਪਿਧਾਤਵ੍ਯੌ ਗਂਤਵ੍ਯਂ ਵਾ ਤਤੋऽਨ੍ਯਤਃ
ਜਿੱਥੇ ਉਸਤਾਦ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਜਾਂ ਬੁਰਾਈ ਹੋਵੇ, ਉਥੇ ਆਪਣੇ ਕੰਨ ਬੰਦ ਕਰ ਲੈਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਉਹ ਥਾਂ ਛੱਡ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਦੂਰਸ੍ਥੋ ਨਾਰ੍ਚਯੇਦੇਨਂ ਨ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਨਾਂਤਿਕੇ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ । ਨ ਚੈਵਾਸ੍ਯੋਤ੍ਤਰਂ ਬ੍ਰੂਯਾਤ੍ਸ੍ਥਿਤੋ ਨਾਸੀਤ ਸਨ੍ਨਿਧੌ
ਉਸਤਾਦ ਨੂੰ ਦੂਰੋਂ ਨਮਸਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ, ਨਾ ਹੀ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਉਸ ਦੇ ਨੇੜੇ ਜਾਣਾ। ਉਸ ਨੂੰ ਜਵਾਬ ਨਹੀਂ ਦੇਣਾ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਬੈਠੇ ਨਹੀਂ ਰਹਿਣਾ।
ਉਦਕੁਂਭਂ ਕੁਸ਼ਾਨ੍ਪੁष੍ਪਂ ਸਮਿਧੋऽਸ੍ਯਾਹਰੇਤ੍ਸਦਾ । ਮਾਰ੍ਜਨਂ ਲੇਪਨਂ ਨਿਤ੍ਯਮਂਗਾਨਾਂ ਵੈ ਸਮਾਚਰੇਤ੍
ਉਸਤਾਦ ਲਈ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਾਣੀ ਦੇ ਘੜੇ, ਦਰਬਾ, ਫੁੱਲ ਤੇ ਲੱਕੜ ਲਿਆਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਉਸ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਦੀ ਸਫਾਈ ਤੇ ਲਗਾਉਣ ਦੀ ਸੇਵਾ ਨਿਯਮਤ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ।
ਨਾਸ੍ਯ ਨਿਰ੍ਮਾਲ੍ਯਸ਼ਯਨਂ ਪਾਦੁਕੋਪਾਨਹਾਵਪਿ । ਆਕ੍ਰਾਮੇਦਾਸਨਂ ਚਾਸ੍ਯ ਚ੍ਛਾਯਾਦੀਨ੍ਵਾ ਕਦਾਚਨ
ਉਸਤਾਦ ਦੇ ਉਤਾਰੇ ਹੋਏ ਫੁੱਲ, ਵਿਛੋਣਾ, ਜੁੱਤੇ ਜਾਂ ਚਪਲਾਂ ਉੱਤੇ ਕਦੇ ਪੈਰ ਨਹੀਂ ਰੱਖਣਾ। ਉਸ ਦੀ ਚੌਕੀ, ਵਿਛੋਣਾ ਜਾਂ ਛਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਬੈਠਣਾ।
ਸਾਧਯੇਦ੍ਦਂਤਕਾष੍ਠਾਦੀਂਲ੍ਲਬ੍ਧਂ ਚਾਸ੍ਮੈ ਨਿਵੇਦਯੇਤ੍ । ਅਨਾਪृਚ੍ਛ੍ਯ ਨ ਗਂਤਵ੍ਯਂ ਭਵੇਤ੍ਪ੍ਰਿਯਹਿਤੇ ਰਤਃ
ਦੰਦ ਸਾਫ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਲੱਕੜੀ ਆਦਿ ਤਿਆਰ ਕਰਕੇ ਉਸਤਾਦ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਉਸ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਜਾਣਾ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਭਲਾਈ ਵਿੱਚ ਹੀ ਰੁਚੀ ਰੱਖਣੀ ਚਾਹੀਦੀ।
ਨ ਪਾਦੌ ਸਾਰਯੇਦਸ੍ਯ ਸਨ੍ਨਿਧਾਨੇ ਕਦਾਚਨ । ਜृਂਭਿਤਂ ਹਸਿਤਂ ਚੈਵ ਕਂਠਪ੍ਰਾਵਰਣਂ ਤਥਾ
ਉਸਤਾਦ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਵੀ ਪੈਰ ਘਸੀਟ ਕੇ ਨਹੀਂ ਚਲਣਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਅੰਗੜਾਈ, ਹੱਸਣਾ ਜਾਂ ਗਲ ਨੂੰ ਢੱਕਣਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ।
ਵਰ੍ਜਯੇਤ੍ਸਨ੍ਨਿਧੌ ਨਿਤ੍ਯਮਂਗਸ੍ਫੋਟਨਮੇਵ ਚ । ਯਥਾਕਾਲਮਧੀਯੀਤ ਯਾਵਨ੍ਨ ਵਿਮਨਾ ਗੁਰੁਃ
ਉਸਤਾਦ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਅੰਗਾਂ ਦੀ ਚਟਕ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ। ਪੜ੍ਹਾਈ ਸਹੀ ਸਮੇਂ ਤੇ ਕਰਨੀ, ਜਦ ਤਕ ਉਸਤਾਦ ਨਾਰਾਜ਼ ਨਾ ਹੋਣ।
ਆਸੀਨੋऽਧੋ ਗੁਰੋਃ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇ ਸੇਵਾਂ ਚ ਸੁਸਮਾਹਿਤਃ । ਆਸਨੇ ਸ਼ਯਨੇ ਯਾਨੇ ਨੈਵ ਤਿष੍ਠੇਤ੍ਕਦਾਚਨ
ਉਸਤਾਦ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਜਾਂ ਪਾਸ ਬੈਠ ਕੇ, ਪੂਰੀ ਤਨ-ਮਨ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨੀ। ਉਸ ਦੀ ਚੌਕੀ, ਵਿਛੋਣਾ ਜਾਂ ਸਵਾਰੀ ਉੱਤੇ ਕਦੇ ਖੜਾ ਨਹੀਂ ਹੋਣਾ।
ਧਾਵਂਤਮਨੁਧਾਵੇਤ ਗਚ੍ਛਂਤਮਨੁਗਚ੍ਛਤਿ । ਗੋਸ਼੍ਵੋष੍ਟ੍ਰਯਾਨਪ੍ਰਾਸਾਦੇ ਤਥਾਧੋਵਿष੍ਟਰੇषੁ ਚ
ਉਸਤਾਦ ਜਦ ਦੌੜੇ, ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਦੌੜਣਾ; ਜਦ ਚਲੇ, ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਚਲਣਾ। ਗਾਂ, ਘੋੜੇ, ਉੱਠ, ਪਲਕੀ ਜਾਂ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਵੀ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਰਹਿਣਾ।
ਆਸੀਤ ਗੁਰੁਣਾ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਸ਼ਿਲਾਫਲਕ ਨੌषੁ ਚ । ਜਿਤੇਂਦ੍ਰਿਯਃ ਸ੍ਯਾਤ੍ਸਤਤਂ ਵਸ਼੍ਯਾਤ੍ਮਾਕ੍ਰੋਧਨਃ ਸ਼ੁਚਿਃ
ਉਸਤਾਦ ਦੇ ਨਾਲ ਪੱਥਰ, ਤਖ਼ਤੇ ਜਾਂ ਨੌਕ ਉੱਤੇ ਬੈਠਣਾ। ਹਮੇਸ਼ਾ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਕਾਬੂ, ਆਤਮ-ਵਸ਼, ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਰਹਿਣਾ।
ਪ੍ਰਯੁਂਜੀਤ ਸਦਾ ਵਾਚਂ ਮਧੁਰਾਂ ਹਿਤਕਾਰਿਣੀਮ੍ । ਗਂਧਮਾਲ੍ਯਂ ਰਸਂ ਕਲ੍ਪਂ ਸ਼ੁਕ੍ਤਿਂ ਪ੍ਰਾਣਿਵਿਹਿਂਸਨਮ੍
ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਿੱਠਾ ਤੇ ਭਲਾ ਬੋਲਣਾ। ਸੁਗੰਧ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਹਾਰ, ਰਸਦਾਰ ਖਾਣਾ, ਤਿਆਰ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਤੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਹਾਨੀ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਤੋਂ ਬਚਣਾ।