ਅਨੁਵਰ੍ਤਨਮੇਤੇषਾਂ ਮਨੋਵਾਕ੍ਕਾਯਕਰ੍ਮਭਿਃ । ਗੁਰੂਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਮੁਤ੍ਤਿष੍ਠੇਦਭਿਵਾਦ੍ਯ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿ
ਇਨ੍ਹਾਂ ਗੁਰੂਆਂ ਦੀ ਸੋਚ, ਬੋਲ ਤੇ ਕਰਮ ਨਾਲ ਪਾਲਣਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਉਠਣਾ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਨੈਤੈਰੁਪਵਿਸ਼ੇਤ੍ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਵਿਵਦੇਨ੍ਨਾਤ੍ਮਕਾਰਣਾਤ੍ । ਜੀਵਿਤਾਰ੍ਥਮਪਿ ਦ੍ਵੇषਾਦ੍ਗੁਰੁਭਿਰ੍ਨੈਵ ਭਾषਣਮ੍
ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਇਕੱਠੇ ਬੈਠਣਾ ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਲਾਭ ਲਈ ਵਾਦ-ਵਿਵਾਦ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ। ਜਿੰਦਗੀ ਦੀ ਲੋੜ ਹੋਵੇ, ਦੁਸ਼ਮਣੀ ਕਰਕੇ ਵੀ, ਗੁਰੂਆਂ ਨਾਲ ਕਦੇ ਕਠੋਰ ਬੋਲ ਨਹੀਂ ਬੋਲਣੇ।
ਉਦ੍ਰਿਕ੍ਤੋऽਪਿ ਗੁਣੈਰਨ੍ਯੈਰ੍ਗੁਰੁਦ੍ਵੇषੀ ਪਤਤ੍ਯਧਃ । ਗੁਰੂਣਾਮਪਿ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਪਂਚ ਪੂਜ੍ਯਾ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ
ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਹੋਰ ਗੁਣਾਂ ਵਿੱਚ ਵਧੀਆ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਗੁਰੂਆਂ ਨਾਲ ਵੈਰ ਰੱਖੇ, ਉਹ ਥੱਲੇ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸਾਰੇ ਗੁਰੂਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਪੰਜ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਪੂਜਣਯੋਗ ਹਨ।
ਤੇषਾਮਾਦ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਰਯਃ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾਸ੍ਤੇषਾਂ ਮਾਤਾ ਸੁਪੂਜਿਤਾ । ਯੋ ਭਾਵਯਤਿ ਯਾ ਸੂਤੇ ਯੇਨ ਵਿਦ੍ਯੋਪਦਿਸ਼੍ਯਤੇ
ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਪਹਿਲੇ ਤਿੰਨ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹਨ: ਜਿਸ ਮਾਂ ਨੇ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਸ ਪਿਤਾ ਨੇ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਜਿਸ ਨੇ ਗਿਆਨ ਦਿੱਤਾ — ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਖਾਸ ਆਦਰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਜ੍ਯੇष੍ਠੋ ਭ੍ਰਾਤਾ ਚ ਭਰ੍ਤਾ ਚ ਪਂਚੈਤੇ ਗੁਰਵਃ ਸ੍ਮृਤਾਃ । ਆਤ੍ਮਨਃ ਸਰ੍ਵਯਤ੍ਨੇਨ ਪ੍ਰਾਣਤ੍ਯਾਗੇਨ ਵਾ ਪੁਨਃ
ਵੱਡਾ ਭਰਾ ਤੇ ਪਤੀ ਵੀ ਗੁਰੂ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਆਪਣੇ ਲਈ, ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ, ਜਿੰਦਗੀ ਦੇ ਬਦਲੇ ਵੀ, ਇਹ ਪੰਜ ਆਦਰਯੋਗ ਹਨ।
ਪੂਜਨੀਯਾ ਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਪਂਚੈਤੇ ਭੂਤਿਮਿਚ੍ਛਤਾ । ਯਾਵਤ੍ਪਿਤਾ ਚ ਮਾਤਾ ਚ ਦ੍ਵਾਵੇਤੌ ਨਿਰ੍ਵਿਕਾਰਿਣੌ
ਜੋ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇਨ੍ਹਾਂ ਪੰਜ ਨੂੰ ਖਾਸ ਪੂਜੇ। ਜਦ ਤੱਕ ਪਿਤਾ ਤੇ ਮਾਂ ਅਟਲ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਤਾਵਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਃ ਸ੍ਯਾਤ੍ਤਤ੍ਪਰਾਯਣਃ । ਪਿਤਾ ਮਾਤਾ ਚ ਸੁਪ੍ਰੀਤੌ ਸ੍ਯਾਤਾਂ ਪੁਤ੍ਰਗੁਣੈਰ੍ਯਦਿ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਤੱਕ, ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਸਾਰਾ ਹੋਰ ਛੱਡ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਪਿਤਾ ਤੇ ਮਾਂ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋਣ।
ਸ ਪੁਤ੍ਰਃ ਸਕਲਂ ਧਰ੍ਮਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍ਤੇਨ ਕਰ੍ਮਣਾ । ਨਾਸ੍ਤਿ ਮਾਤृਸਮਂ ਦੈਵਂ ਨਾਸ੍ਤਿ ਪਿਤृਸਮੋ ਗੁਰੁਃ
ਉਹ ਪੁੱਤਰ, ਐਸਾ ਕਰਕੇ, ਸਾਰੇ ਧਰਮ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਮਾਂ ਵਰਗਾ ਕੋਈ ਦੈਵੀ ਨਹੀਂ, ਪਿਤਾ ਵਰਗਾ ਕੋਈ ਗੁਰੂ ਨਹੀਂ।
ਤਯੋਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਪਕਾਰੋऽਪਿ ਨ ਕਥਂਚਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ । ਤਯੋਰ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਪ੍ਰਿਯਂ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਕਰ੍ਮਣਾ ਮਨਸਾ ਗਿਰਾ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਉਪਕਾਰ ਕਦੇ ਵੀ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ। ਹਮੇਸ਼ਾ ਕਰਮ, ਮਨ ਤੇ ਬੋਲ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਨ ਤਾਭ੍ਯਾਮਨਨੁਜ੍ਞਾਤੋ ਧਰ੍ਮਮਨ੍ਯਂ ਸਮਾਚਰੇਤ੍ । ਵਰ੍ਜਯਿਤ੍ਵਾ ਮੁਕ੍ਤਿਫਲਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਨੈਮਿਤ੍ਤਿਕਂ ਤਥਾ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਕਰਤਬ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ, ਸਿਵਾਏ ਉਹਨਾਂ ਜੋ ਮੁਕਤੀ ਜਾਂ ਨਿੱਤ ਤੇ ਸਮੇਂ-ਸਮੇਂ ਤੇ ਕਰਨੇ ਹਨ।
ਧਰ੍ਮਸਾਰਃ ਸਮੁਦ੍ਦਿष੍ਟਃ ਪ੍ਰੇਤ੍ਯਾਨਂਤਫਲਪ੍ਰਦਃ । ਸਮ੍ਯਗਾਰਾਧ੍ਯ ਵਕ੍ਤਾਰਂ ਵਿਸृष੍ਟਸ੍ਤਦਨੁਜ੍ਞਯਾ
ਧਰਮ ਦਾ ਮੂਲ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਅਨੰਤ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਨਾਲ ਰੁਖਸਤ ਹੋਣਾ।
ਸ਼ਿष੍ਯੋ ਵਿਦ੍ਯਾਫਲਂ ਭੁਂਕ੍ਤੇ ਪ੍ਰੇਤ੍ਯ ਚਾਪਦ੍ਯਤੇ ਦਿਵਿ । ਯੋ ਭ੍ਰਾਤਰਂ ਪਿਤृਸਮਂ ਜ੍ਯੇष੍ਠਂ ਮੂਢੋऽਵਮਨ੍ਯਤੇ
ਸ਼ਿਸ਼ਿਆ ਗਿਆਨ ਦਾ ਫਲ ਭੋਗਦਾ ਹੈ ਤੇ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਸੁਰਗ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜੋ ਮੂਰਖ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਪਿਤਾ ਵਰਗਾ ਆਦਰ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ—
ਤੇਨ ਦੋषੇਣ ਸਂਪ੍ਰੇਤ੍ਯ ਨਿਰਯਂ ਘੋਰਮृਚ੍ਛਤਿ । ਪੁਂਸਾਂ ਵਰ੍ਤ੍ਮਨਿ ਸृष੍ਟੇਨ ਪੂਜ੍ਯੋ ਭਰ੍ਤਾ ਤੁ ਸਰ੍ਵਦਾ
ਉਸ ਗਲਤੀ ਕਰਕੇ, ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮਰਦਾਂ ਦੇ ਰਸਤੇ 'ਤੇ, ਪਤੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪੂਜਣਯੋਗ ਹੈ।
ਅਪਿ ਮਾਤਰਿ ਲੋਕੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ਨੁਪਕਾਰਾਦ੍ਧਿ ਗੌਰਵਮ੍ । ਮਾਤੁਲਾਂਸ਼੍ਚ ਪਿਤृਵ੍ਯਾਂਸ਼੍ਚ ਸ਼੍ਵਸ਼ੁਰਾਨृਤ੍ਵਿਜੋ ਗੁਰੂਨ੍
ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਮਾਂ ਦੀ ਮਦਦ ਕਰਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਦਰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਮਾਮੇ, ਚਾਚੇ, ਸਸੁਰ, ਯਜਮਾਨ ਤੇ ਗੁਰੂਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਆਦਰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਅਸਾਵਹਮਿਤਿ ਬ੍ਰੂਯਾਤ੍ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਤ੍ਥਾਯਾਭਿਵਾਦਯੇਤ੍ । ਅਵਾਚ੍ਯੋ ਦੀਕ੍ਸ਼ਿਤੋ ਨਾਮ੍ਨਾ ਯਵੀਯਾਨਪਿ ਯੋ ਭਵੇਤ੍
ਉਠ ਕੇ, 'ਇਹ ਮੈਂ ਹਾਂ' ਕਹਿ ਕੇ, ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਦীক্ষਾ ਲੈ ਚੁੱਕਾ ਹੋਵੇ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਛੋਟਾ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਾਮ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਬੁਲਾਉਣਾ।
ਭੋ ਭਵਤ੍ਪੂਰ੍ਵਕਂ ਤ੍ਵੇਨਮਭਿਭਾषੇਤ ਧਰ੍ਮਵਿਤ੍ । ਅਭਿਵਾਦ੍ਯਸ਼੍ਚ ਪੂਜ੍ਯਸ਼੍ਚ ਸ਼ਿਰਸਾਨਮ੍ਯ ਏਵ ਚ
ਧਰਮ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ, 'ਹੇ ਜੀ' ਜਾਂ 'ਤੁਹਾਡੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਨਾਲ' ਆਦਿ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰੇ। ਉਸ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ, ਪੂਜਾ ਤੇ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ ਆਦਰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਦ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਸ਼੍ਰੀਕਾਮੈਃ ਸਾਦਰਂ ਸਦਾ । ਨਾਭਿਵਾਦ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਵਿਪ੍ਰੇਣ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਦ੍ਯਾਃ ਕਥਂਚਨ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਖ਼ਤਰੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਲੋਕ ਹਮੇਸ਼ਾ ਧਨ-ਸਮ੍ਰਿੱਧੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਦਰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਕਿਸੇ ਵੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਖ਼ਤਰੀ ਜਾਂ ਹੋਰ ਜਾਤੀਆਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ।
ਜ੍ਞਾਨਕਰ੍ਮਗੁਣੋਪੇਤਾ ਯਦ੍ਯਪ੍ਯੇਤੇ ਬਹੁਸ਼੍ਰੁਤਾਃ । ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਃ ਸਰ੍ਵਵਰ੍ਣਾਨਾਂ ਸ੍ਵਸ੍ਤਿ ਕੁਰ੍ਯਾਦਿਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤਿਃ
ਭਾਵੇਂ ਇਹ ਹੋਰ ਲੋਕ ਗਿਆਨ, ਚੰਗੇ ਕੰਮ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਜਾਣਦੇ ਹੋਣ, ਪਰ ਧਰਮ-ਗ੍ਰੰਥਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਸਿਰਫ਼ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੀ ਸਾਰੀਆਂ ਜਾਤੀਆਂ ਨੂੰ ਅਸੀਸ ਦੇ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਸਵਰ੍ਣੇਨ ਸਵਰ੍ਣਾਨਾਂ ਕਾਰ੍ਯਮੇਵਾਭਿਵਾਦਨਮ੍ । ਗੁਰੁਰਗ੍ਨਿਰ੍ਦ੍ਵਿਜਾਤੀਨਾਂ ਵਰ੍ਣਾਨਾਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਗੁਰੁਃ
ਇੱਕੋ ਜਾਤੀ ਦੇ ਲੋਕ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਅਧਿਆਪਕ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਾਰੀਆਂ ਜਾਤੀਆਂ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਅਧਿਆਪਕ ਹੈ।
ਪਤਿਰੇਕੋ ਗੁਰੁਃ ਸ੍ਤ੍ਰੀਣਾਂ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰਾਭ੍ਯਾਗਤੋ ਗੁਰੁਃ । ਵਿਦ੍ਯਾਕਰ੍ਮਵਯੋਬਂਧੁਰ੍ਵਿਤ੍ਤਂ ਭਵਤਿ ਪਂਚਮਮ੍
ਇਸਤਰੀਆਂ ਲਈ ਪਤੀ ਹੀ ਇਕੋ ਅਧਿਆਪਕ ਹੈ; ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਪਤੀ ਹੋਵੇ, ਉਹੀ ਗੁਰੂ ਹੈ। ਗਿਆਨ, ਕੰਮ, ਉਮਰ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇ ਜੋੜਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਧਨ ਪੰਜਵਾਂ ਜੋੜ ਹੈ।
ਮਾਨ੍ਯਸ੍ਥਾਨਾਨਿ ਪਂਚਾਹੁਃ ਪੂਰ੍ਵਂ ਪੂਰ੍ਵਂ ਗੁਰੂਤ੍ਤਰਾਤ੍ । ਪਂਚਾਨਾਂ ਤ੍ਰਿषੁ ਵਰ੍ਣੇषੁ ਭੂਯਾਂਸਿ ਬਲਵਂਤਿ ਚ
ਪੰਜ ਆਦਰਯੋਗ ਥਾਂ ਹਨ, ਹਰ ਇੱਕ ਪਿਛਲੇ ਤੋਂ ਵਧੇਰੇ ਮਾਣਯੋਗ। ਤਿੰਨ ਜਾਤੀਆਂ ਵਿੱਚ ਵੱਡੇ ਲੋਕ ਹੋਰਾਂ ਨਾਲੋਂ ਵਧੇਰੇ ਤਾਕਤਵਾਨ ਹਨ।
ਯਤ੍ਰ ਸ੍ਯੁਃ ਸੋऽਤ੍ਰ ਮਾਨਾਰ੍ਹਃ ਸ਼ੂਦ੍ਰੋऽਪਿ ਦਸ਼ਮੀਂ ਗਤਃ । ਪਂਥਾ ਦੇਯੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਯ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯੈ ਰਾਜ੍ਞੇ ਵਿਚਕ੍ਸ਼ੁषੇ
ਜਿੱਥੇ ਇਹ ਮਾਣਯੋਗ ਹਨ, ਉੱਥੇ ਆਦਰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਸ਼ੂਦਰ ਦਸਵੇਂ ਨੰਬਰ ਤੇ ਹੋਵੇ। ਰਾਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਇਸਤਰੀ, ਰਾਜਾ ਜਾਂ ਗਿਆਨਵਾਨ ਨੂੰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਵृਦ੍ਧਾਯ ਭਾਰਭਗ੍ਨਾਯ ਰੋਗਿਣੇ ਦੁਰ੍ਬਲਾਯ ਚ । ਭਿਕ੍ਸ਼ਾਮਾਹृਤ੍ਯ ਸ਼ਿष੍ਟਾਨਾਂ ਗृਹੇਭ੍ਯਃ ਪ੍ਰਯਤੋऽਨ੍ਵਹਮ੍
ਵੱਡੇ ਉਮਰ ਵਾਲੇ, ਭਾਰ ਨਾਲ ਝੁਕੇ, ਬਿਮਾਰ ਜਾਂ ਕਮਜ਼ੋਰ ਨੂੰ ਰਾਹ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਭਿਕਸ਼ਾ ਇਕੱਤਰ ਕਰਕੇ, ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਘਰਾਂ 'ਤੇ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਯਤਨ ਨਾਲ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਨਿਵੇਦ੍ਯ ਗੁਰੁਵੇऽਸ਼੍ਨੀਯਾਦ੍ਵਾਗ੍ਯਤਸ੍ਤਦਨੁਜ੍ਞਯਾ । ਭਵਤ੍ਪੂਰ੍ਵਂ ਚਰੇਦ੍ਭੈਕ੍ਸ਼੍ਯਮੁਪਵੀਤੀ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਃ
ਭੋਜਨ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕਰਕੇ, ਬੋਲ ਕਾਬੂ ਕਰਕੇ ਅਤੇ ਗੁਰੂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ ਖਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਜਾਤੀ ਦੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ ਪਹਿਲਾਂ ਤੁਹਾਡੇ ਘਰ ਭਿਕਸ਼ਾ ਮੰਗਣ ਆਉਣ।
ਭਵਨ੍ਮਧ੍ਯਂ ਤੁ ਰਾਜਨ੍ਯੋ ਵੈਸ਼੍ਯਸ੍ਤੁ ਭਵਦੁਤ੍ਤਰਮ੍ । ਮਾਤਰਂ ਵਾ ਸ੍ਵਸਾਰਂ ਵਾ ਮਾਤੁਰ੍ਵਾ ਭਗਿਨੀਂ ਨਿਜਾਮ੍
ਮੱਧ ਵਿੱਚ ਖ਼ਤਰੀ, ਤੇ ਆਖਰੀ 'ਤੇ ਵੈਸ਼ ਤੁਹਾਡੇ ਘਰ ਭਿਕਸ਼ਾ ਮੰਗਣ। ਪਹਿਲਾਂ ਮਾਂ, ਭੈਣ ਜਾਂ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੀ ਭੈਣ ਤੋਂ ਭਿਕਸ਼ਾ ਲੈ ਸਕਦੇ ਹੋ।
ਭਿਕ੍ਸ਼ੇਤ ਭਿਕ੍ਸ਼ਾਂਪ੍ਰਥਮਂ ਯਾਚੈਨਂ ਨ ਵਿਮਾਨਯੇਤ੍ । ਸਜਾਤੀਯਗृਹੇष੍ਵੇਵ ਸਾਰ੍ਵਵਰ੍ਣਿਕਮੇਵ ਵਾ
ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਭਿਕਸ਼ਾ ਮੰਗੇ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਘਟੀਆ ਨਾ ਸਮਝੇ। ਇਹ ਆਪਣੇ ਜਾਤੀ ਦੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਸਾਰੀਆਂ ਜਾਤੀਆਂ ਦੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ।
ਭੈਕ੍ਸ਼੍ਯਸ੍ਯਾਚਰਣਂ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਪਤਿਤਾ ਦਿਵਿ ਵਰ੍ਜਿਤਮ੍ । ਵੇਦਯਜ੍ਞੈਰਹੀਨਾਨਾਂ ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਤਾਨਾਂ ਸ੍ਵਕਰ੍ਮ੍ਮਸੁ
ਭਿਕਸ਼ਾ ਮੰਗਣ ਦੀ ਰੀਤ ਦੱਸੀ ਗਈ ਹੈ, ਪਰ ਪਤਿਤ ਜਾਂ ਜੋ ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਵੰਚਿਤ ਹਨ, ਜਾਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵੇਦ ਜਾਂ ਯਜਨ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਭਿਕਸ਼ਾ ਨਹੀਂ ਲੈਣੀ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਚੰਗੇ ਹੋਣ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰ੍ਯ੍ਯਾਹਰੇਦ੍ਭੈਕ੍ਸ਼੍ਯਂ ਗृਹੇਭ੍ਯਃ ਪ੍ਰਯਤੋऽਨ੍ਵਹਮ੍ । ਗੁਰੋਃ ਕੁਲੇ ਨ ਭਿਕ੍ਸ਼ੇਤ ਨ ਜ੍ਞਾਤਿਕੁਲਬਂਧੁषੁ
ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਨੂੰ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਯਤਨ ਨਾਲ ਘਰਾਂ ਤੋਂ ਭਿਕਸ਼ਾ ਇਕੱਤਰ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਗੁਰੂ ਦੇ ਪਰਿਵਾਰ ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਤੋਂ ਨਹੀਂ।
ਅਲਾਭੇਤ੍ਵਨ੍ਯਗੇਹਾਨਾਂ ਪੂਰ੍ਵਂ ਪੂਰ੍ਵਂ ਵਿਵਰ੍ਜਯੇਤ੍ । ਸਰ੍ਵਂ ਵਾ ਵਿਚਰੇਦ੍ਗ੍ਰਾਮਂ ਪੂਰ੍ਵੋਕ੍ਤਾਨਾਮਸਂਭਵੇ
ਜੇ ਹੋਰ ਘਰਾਂ ਤੋਂ ਭਿਕਸ਼ਾ ਨਾ ਮਿਲੇ, ਤਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਲੇ ਘਰਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ-ਇੱਕ ਕਰਕੇ ਛੱਡ ਦੇਵੇ। ਜਾਂ, ਜੇ ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸੇ ਘਰ ਉਪਲਬਧ ਨਾ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਪੂਰੇ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਭਿਕਸ਼ਾ ਲੈ ਸਕਦੇ ਹਨ।
ਨਿਯਮ੍ਯ ਪ੍ਰਯਤੋ ਵਾਚਂ ਦਿਸ਼ਸ੍ਤ੍ਵਨਵਲੋਕਯਨ੍ । ਸਮਾਹृਤ੍ਯ ਤੁ ਭੈਕ੍ਸ਼੍ਯਾਨ੍ਨਂ ਯਾਵਦਰ੍ਥਮਮਾਯਯਾ
ਬੋਲ ਕਾਬੂ ਕਰਕੇ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਨਾ ਵੇਖਦੇ ਹੋਏ, ਯਤਨ ਨਾਲ ਠੱਗੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਜਿੰਨੀ ਲੋੜ ਹੋਵੇ, ਉਤਨੀ ਭਿਕਸ਼ਾ ਇਕੱਤਰ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।