ਅਸਾਵਹਂ ਭੋ ਨਾਮੇਤਿ ਸਮ੍ਯਕ੍ਪ੍ਰਣਤਿਪੂਰ੍ਵਕਮ੍ । ਆਯੁਰਾਰੋਗ੍ਯਸਿਦ੍ਧ੍ਯਰ੍ਥਂ ਤਂਦ੍ਰਾਦਿਪਰਿਵਰ੍ਜਿਤਃ
ਉਹ 'ਮੈਂ ਫਲਾਂ-ਫਲਾਂ ਹਾਂ, ਭੋ!' ਕਹੇ, ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਤੰਦਰੁਸਤ ਤੇ ਸੁਚੇਤ ਰਹੇ, ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਤੇ ਸਿਹਤ ਲਈ।
ਆਯੁष੍ਮਾਨ੍ਭਵ ਸੌਮ੍ਯੇਤਿ ਵਚੋ ਵਿਪ੍ਰੋऽਭਿਵਾਦਨੇ । ਆਕਾਰਸ਼੍ਚਾਸ੍ਯ ਨਾਮ੍ਨੋਂऽਤੇ ਵਾਚ੍ਯਃ ਪੂਰ੍ਵਾਕ੍ਸ਼ਰਪ੍ਲੁਤਃ
ਜਵਾਬ ਵਿੱਚ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ 'ਤੂੰ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇਂ, ਸੋਮਿਆ!' ਕਹੇ, ਤੇ ਆਪਣਾ ਨਾਮ ਪਿਛਲੇ ਅੱਖਰ ਨੂੰ ਲੰਬਾ ਕਰਕੇ ਉਚਾਰੇ।
ਯੋ ਨ ਵੇਤ੍ਤ੍ਯਭਿਵਾਦਸ੍ਯ ਵਿਪ੍ਰਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਭਿਵਾਦਨਮ੍ । ਨਾਭਿਵਾਦ੍ਯਃ ਸ ਵਿਦੁषਾ ਯਥਾ ਸ਼ੂਦ੍ਰਸ੍ਤਥੈਵ ਸਃ
ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਅਭਿਵਾਦਨ ਦਾ ਜਵਾਬ ਦੇਣਾ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਗਿਆਨੀ ਵਿਅਕਤੀ ਅਭਿਵਾਦਨ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ; ਉਹ ਸ਼ੂਦਰ ਵਾਂਗ ਹੀ ਹੈ।
ਵ੍ਯਤ੍ਯਸ੍ਤਪਾਣਿਨਾ ਕਾਰ੍ਯਂ ਪਾਦਸਂਗ੍ਰਹਣਂ ਗੁਰੋਃ । ਸਵ੍ਯੇਨ ਸਵ੍ਯਃ ਸ੍ਪ੍ਰष੍ਟਵ੍ਯੋ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇਨ ਤੁ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਃ
ਗੁਰੂ ਦੇ ਪੈਰ ਛੁਹਣ ਸਮੇਂ ਉਲਟ ਹੱਥ ਵਰਤਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ: ਖੱਬਾ ਹੱਥ ਖੱਬੇ ਪੈਰ ਤੇ, ਸੱਜਾ ਹੱਥ ਸੱਜੇ ਪੈਰ ਤੇ।
ਲੌਕਿਕਂ ਵੈਦਿਕਂ ਵਾਪਿ ਤਥਾਧ੍ਯਾਤ੍ਮਿਕਮੇਵ ਵਾ । ਅਵਾਪ੍ਯ ਪ੍ਰਯਤੋ ਜ੍ਞਾਨਂ ਤਂ ਪੂਰ੍ਵਮਭਿਵਾਦਯੇਤ੍
ਚਾਹੇ ਜ্ঞান ਲੋਕਿਕ ਹੋਵੇ, ਵੈਦਿਕ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਆਤਮਕ, ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਨੋਦਕਂ ਧਾਰਯੇਦ੍ਭੈਕ੍ਸ਼੍ਯਂ ਪੁष੍ਪਾਣਿ ਸਮਿਧਸ੍ਤਥਾ । ਏਵਂਵਿਧਾਨਿ ਚਾਨ੍ਯਾਨਿ ਨ ਦੇਵਾਰ੍ਥੇषੁ ਕਰ੍ਮ੍ਮਸੁ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ, ਭਿੱਖਾ, ਫੁੱਲ ਜਾਂ ਸਮਿੱਧ ਜਾਂ ਹੋਰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਹੀਂ ਲੈ ਜਾਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਂ ਕੁਸ਼ਲਂ ਪृਚ੍ਛੇਤ੍ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਬਂਧੁਮਨਾਮਯਮ੍ । ਵੈਸ਼੍ਯਂ ਕ੍ਸ਼ੇਮਂ ਸਮਾਗਮ੍ਯ ਸ਼ੂਦ੍ਰਮਾਰੋਗ੍ਯਮੇਵ ਚ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਸੁਖ-ਸਾਲੀ ਪੁੱਛੋ, ਕਸ਼ਤਰੀ ਨੂੰ ਸਿਹਤ, ਵੈਸ਼ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਹਾਲਤ, ਤੇ ਸ਼ੂਦਰ ਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਸਿਹਤ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛੋ।
ਉਪਾਧ੍ਯਾਯਃ ਪਿਤਾ ਜ੍ਯੇष੍ਠੋ ਭ੍ਰਾਤਾ ਤ੍ਰਾਤਾ ਚ ਭੀਤਿਤਃ । ਮਾਤੁਲਃ ਸ਼੍ਵਸ਼ੁਰਸ਼੍ਚੈਵ ਮਾਤਾਮਹ ਪਿਤਾਮਹੌ
ਉਪਾਧਿਆਇ, ਪਿਤਾ, ਵੱਡਾ ਭਰਾ, ਮੁਸੀਬਤ ਵਿੱਚ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ, ਮਾਮਾ, ਸੱਸ, ਮਾਤਾ ਦੇ ਪਿਤਾ ਤੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਪਿਤਾ—
ਵਰ੍ਣਸ਼੍ਰੇष੍ਠਃ ਪਿਤृਵ੍ਯਸ਼੍ਚ ਪੁਂਸੋऽਤ੍ਰ ਗੁਰਵਃ ਸ੍ਮृਤਾਃ । ਮਾਤਾ ਮਾਤਾਮਹੀ ਗੁਰ੍ਵੀ ਪਿਤੁਰ੍ਮਾਤੁਸ਼੍ਚ ਸੋਦਰਾਃ
ਮਰਦਾਂ ਵਿੱਚ, ਵੱਡੇ ਜਾਤ ਦੇ, ਪਿਤਾ ਦੇ ਭਰਾ, ਮਾਂ, ਮਾਂ ਦੇ ਮਾਂ, ਪਿਤਾ ਤੇ ਮਾਂ ਦੀਆਂ ਭੈਣਾਂ — ਇਹ ਸਾਰੇ ਅਧਿਆਪਕ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸ਼੍ਵਸ਼੍ਰੂਃ ਪਿਤਾਮਹੀ ਜ੍ਯੇष੍ਠਾ ਧਾਤ੍ਰੀ ਚ ਗੁਰਵਃ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ । ਜ੍ਞੇਯਸ੍ਤੁ ਗੁਰੁਵਰ੍ਗੋऽਯਂ ਮਾਤृਤਃ ਪਿਤृਤੋ ਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਔਰਤਾਂ ਵਿੱਚ, ਸੱਸ, ਦਾਦੀ, ਵੱਡੀ ਭੈਣ ਤੇ ਦਾਈ — ਇਹ ਅਧਿਆਪਕ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਗੁਰੂਆਂ ਦੀ ਜਥਾ ਮਾਂ ਤੇ ਪਿਤਾ ਵਲੋਂ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਹੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮਿਆ।
ਅਨੁਵਰ੍ਤਨਮੇਤੇषਾਂ ਮਨੋਵਾਕ੍ਕਾਯਕਰ੍ਮਭਿਃ । ਗੁਰੂਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਮੁਤ੍ਤਿष੍ਠੇਦਭਿਵਾਦ੍ਯ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿ
ਇਨ੍ਹਾਂ ਗੁਰੂਆਂ ਦੀ ਸੋਚ, ਬੋਲ ਤੇ ਕਰਮ ਨਾਲ ਪਾਲਣਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਉਠਣਾ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਨੈਤੈਰੁਪਵਿਸ਼ੇਤ੍ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਵਿਵਦੇਨ੍ਨਾਤ੍ਮਕਾਰਣਾਤ੍ । ਜੀਵਿਤਾਰ੍ਥਮਪਿ ਦ੍ਵੇषਾਦ੍ਗੁਰੁਭਿਰ੍ਨੈਵ ਭਾषਣਮ੍
ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਇਕੱਠੇ ਬੈਠਣਾ ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਲਾਭ ਲਈ ਵਾਦ-ਵਿਵਾਦ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ। ਜਿੰਦਗੀ ਦੀ ਲੋੜ ਹੋਵੇ, ਦੁਸ਼ਮਣੀ ਕਰਕੇ ਵੀ, ਗੁਰੂਆਂ ਨਾਲ ਕਦੇ ਕਠੋਰ ਬੋਲ ਨਹੀਂ ਬੋਲਣੇ।
ਉਦ੍ਰਿਕ੍ਤੋऽਪਿ ਗੁਣੈਰਨ੍ਯੈਰ੍ਗੁਰੁਦ੍ਵੇषੀ ਪਤਤ੍ਯਧਃ । ਗੁਰੂਣਾਮਪਿ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਪਂਚ ਪੂਜ੍ਯਾ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ
ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਹੋਰ ਗੁਣਾਂ ਵਿੱਚ ਵਧੀਆ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਗੁਰੂਆਂ ਨਾਲ ਵੈਰ ਰੱਖੇ, ਉਹ ਥੱਲੇ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸਾਰੇ ਗੁਰੂਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਪੰਜ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਪੂਜਣਯੋਗ ਹਨ।
ਤੇषਾਮਾਦ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਰਯਃ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾਸ੍ਤੇषਾਂ ਮਾਤਾ ਸੁਪੂਜਿਤਾ । ਯੋ ਭਾਵਯਤਿ ਯਾ ਸੂਤੇ ਯੇਨ ਵਿਦ੍ਯੋਪਦਿਸ਼੍ਯਤੇ
ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਪਹਿਲੇ ਤਿੰਨ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹਨ: ਜਿਸ ਮਾਂ ਨੇ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਸ ਪਿਤਾ ਨੇ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਜਿਸ ਨੇ ਗਿਆਨ ਦਿੱਤਾ — ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਖਾਸ ਆਦਰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਜ੍ਯੇष੍ਠੋ ਭ੍ਰਾਤਾ ਚ ਭਰ੍ਤਾ ਚ ਪਂਚੈਤੇ ਗੁਰਵਃ ਸ੍ਮृਤਾਃ । ਆਤ੍ਮਨਃ ਸਰ੍ਵਯਤ੍ਨੇਨ ਪ੍ਰਾਣਤ੍ਯਾਗੇਨ ਵਾ ਪੁਨਃ
ਵੱਡਾ ਭਰਾ ਤੇ ਪਤੀ ਵੀ ਗੁਰੂ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਆਪਣੇ ਲਈ, ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ, ਜਿੰਦਗੀ ਦੇ ਬਦਲੇ ਵੀ, ਇਹ ਪੰਜ ਆਦਰਯੋਗ ਹਨ।
ਪੂਜਨੀਯਾ ਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਪਂਚੈਤੇ ਭੂਤਿਮਿਚ੍ਛਤਾ । ਯਾਵਤ੍ਪਿਤਾ ਚ ਮਾਤਾ ਚ ਦ੍ਵਾਵੇਤੌ ਨਿਰ੍ਵਿਕਾਰਿਣੌ
ਜੋ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇਨ੍ਹਾਂ ਪੰਜ ਨੂੰ ਖਾਸ ਪੂਜੇ। ਜਦ ਤੱਕ ਪਿਤਾ ਤੇ ਮਾਂ ਅਟਲ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਤਾਵਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਃ ਸ੍ਯਾਤ੍ਤਤ੍ਪਰਾਯਣਃ । ਪਿਤਾ ਮਾਤਾ ਚ ਸੁਪ੍ਰੀਤੌ ਸ੍ਯਾਤਾਂ ਪੁਤ੍ਰਗੁਣੈਰ੍ਯਦਿ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਤੱਕ, ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਸਾਰਾ ਹੋਰ ਛੱਡ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਪਿਤਾ ਤੇ ਮਾਂ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋਣ।
ਸ ਪੁਤ੍ਰਃ ਸਕਲਂ ਧਰ੍ਮਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍ਤੇਨ ਕਰ੍ਮਣਾ । ਨਾਸ੍ਤਿ ਮਾਤृਸਮਂ ਦੈਵਂ ਨਾਸ੍ਤਿ ਪਿਤृਸਮੋ ਗੁਰੁਃ
ਉਹ ਪੁੱਤਰ, ਐਸਾ ਕਰਕੇ, ਸਾਰੇ ਧਰਮ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਮਾਂ ਵਰਗਾ ਕੋਈ ਦੈਵੀ ਨਹੀਂ, ਪਿਤਾ ਵਰਗਾ ਕੋਈ ਗੁਰੂ ਨਹੀਂ।
ਤਯੋਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਪਕਾਰੋऽਪਿ ਨ ਕਥਂਚਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ । ਤਯੋਰ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਪ੍ਰਿਯਂ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਕਰ੍ਮਣਾ ਮਨਸਾ ਗਿਰਾ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਉਪਕਾਰ ਕਦੇ ਵੀ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ। ਹਮੇਸ਼ਾ ਕਰਮ, ਮਨ ਤੇ ਬੋਲ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਨ ਤਾਭ੍ਯਾਮਨਨੁਜ੍ਞਾਤੋ ਧਰ੍ਮਮਨ੍ਯਂ ਸਮਾਚਰੇਤ੍ । ਵਰ੍ਜਯਿਤ੍ਵਾ ਮੁਕ੍ਤਿਫਲਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਨੈਮਿਤ੍ਤਿਕਂ ਤਥਾ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਕਰਤਬ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ, ਸਿਵਾਏ ਉਹਨਾਂ ਜੋ ਮੁਕਤੀ ਜਾਂ ਨਿੱਤ ਤੇ ਸਮੇਂ-ਸਮੇਂ ਤੇ ਕਰਨੇ ਹਨ।
ਧਰ੍ਮਸਾਰਃ ਸਮੁਦ੍ਦਿष੍ਟਃ ਪ੍ਰੇਤ੍ਯਾਨਂਤਫਲਪ੍ਰਦਃ । ਸਮ੍ਯਗਾਰਾਧ੍ਯ ਵਕ੍ਤਾਰਂ ਵਿਸृष੍ਟਸ੍ਤਦਨੁਜ੍ਞਯਾ
ਧਰਮ ਦਾ ਮੂਲ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਅਨੰਤ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਨਾਲ ਰੁਖਸਤ ਹੋਣਾ।
ਸ਼ਿष੍ਯੋ ਵਿਦ੍ਯਾਫਲਂ ਭੁਂਕ੍ਤੇ ਪ੍ਰੇਤ੍ਯ ਚਾਪਦ੍ਯਤੇ ਦਿਵਿ । ਯੋ ਭ੍ਰਾਤਰਂ ਪਿਤृਸਮਂ ਜ੍ਯੇष੍ਠਂ ਮੂਢੋऽਵਮਨ੍ਯਤੇ
ਸ਼ਿਸ਼ਿਆ ਗਿਆਨ ਦਾ ਫਲ ਭੋਗਦਾ ਹੈ ਤੇ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਸੁਰਗ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜੋ ਮੂਰਖ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਪਿਤਾ ਵਰਗਾ ਆਦਰ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ—
ਤੇਨ ਦੋषੇਣ ਸਂਪ੍ਰੇਤ੍ਯ ਨਿਰਯਂ ਘੋਰਮृਚ੍ਛਤਿ । ਪੁਂਸਾਂ ਵਰ੍ਤ੍ਮਨਿ ਸृष੍ਟੇਨ ਪੂਜ੍ਯੋ ਭਰ੍ਤਾ ਤੁ ਸਰ੍ਵਦਾ
ਉਸ ਗਲਤੀ ਕਰਕੇ, ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮਰਦਾਂ ਦੇ ਰਸਤੇ 'ਤੇ, ਪਤੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪੂਜਣਯੋਗ ਹੈ।
ਅਪਿ ਮਾਤਰਿ ਲੋਕੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ਨੁਪਕਾਰਾਦ੍ਧਿ ਗੌਰਵਮ੍ । ਮਾਤੁਲਾਂਸ਼੍ਚ ਪਿਤृਵ੍ਯਾਂਸ਼੍ਚ ਸ਼੍ਵਸ਼ੁਰਾਨृਤ੍ਵਿਜੋ ਗੁਰੂਨ੍
ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਮਾਂ ਦੀ ਮਦਦ ਕਰਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਦਰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਮਾਮੇ, ਚਾਚੇ, ਸਸੁਰ, ਯਜਮਾਨ ਤੇ ਗੁਰੂਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਆਦਰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਅਸਾਵਹਮਿਤਿ ਬ੍ਰੂਯਾਤ੍ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਤ੍ਥਾਯਾਭਿਵਾਦਯੇਤ੍ । ਅਵਾਚ੍ਯੋ ਦੀਕ੍ਸ਼ਿਤੋ ਨਾਮ੍ਨਾ ਯਵੀਯਾਨਪਿ ਯੋ ਭਵੇਤ੍
ਉਠ ਕੇ, 'ਇਹ ਮੈਂ ਹਾਂ' ਕਹਿ ਕੇ, ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਦীক্ষਾ ਲੈ ਚੁੱਕਾ ਹੋਵੇ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਛੋਟਾ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਾਮ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਬੁਲਾਉਣਾ।
ਭੋ ਭਵਤ੍ਪੂਰ੍ਵਕਂ ਤ੍ਵੇਨਮਭਿਭਾषੇਤ ਧਰ੍ਮਵਿਤ੍ । ਅਭਿਵਾਦ੍ਯਸ਼੍ਚ ਪੂਜ੍ਯਸ਼੍ਚ ਸ਼ਿਰਸਾਨਮ੍ਯ ਏਵ ਚ
ਧਰਮ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ, 'ਹੇ ਜੀ' ਜਾਂ 'ਤੁਹਾਡੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਨਾਲ' ਆਦਿ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰੇ। ਉਸ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ, ਪੂਜਾ ਤੇ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ ਆਦਰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਦ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਸ਼੍ਰੀਕਾਮੈਃ ਸਾਦਰਂ ਸਦਾ । ਨਾਭਿਵਾਦ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਵਿਪ੍ਰੇਣ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਦ੍ਯਾਃ ਕਥਂਚਨ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਖ਼ਤਰੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਲੋਕ ਹਮੇਸ਼ਾ ਧਨ-ਸਮ੍ਰਿੱਧੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਦਰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਕਿਸੇ ਵੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਖ਼ਤਰੀ ਜਾਂ ਹੋਰ ਜਾਤੀਆਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ।
ਜ੍ਞਾਨਕਰ੍ਮਗੁਣੋਪੇਤਾ ਯਦ੍ਯਪ੍ਯੇਤੇ ਬਹੁਸ਼੍ਰੁਤਾਃ । ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਃ ਸਰ੍ਵਵਰ੍ਣਾਨਾਂ ਸ੍ਵਸ੍ਤਿ ਕੁਰ੍ਯਾਦਿਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤਿਃ
ਭਾਵੇਂ ਇਹ ਹੋਰ ਲੋਕ ਗਿਆਨ, ਚੰਗੇ ਕੰਮ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਜਾਣਦੇ ਹੋਣ, ਪਰ ਧਰਮ-ਗ੍ਰੰਥਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਸਿਰਫ਼ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੀ ਸਾਰੀਆਂ ਜਾਤੀਆਂ ਨੂੰ ਅਸੀਸ ਦੇ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਸਵਰ੍ਣੇਨ ਸਵਰ੍ਣਾਨਾਂ ਕਾਰ੍ਯਮੇਵਾਭਿਵਾਦਨਮ੍ । ਗੁਰੁਰਗ੍ਨਿਰ੍ਦ੍ਵਿਜਾਤੀਨਾਂ ਵਰ੍ਣਾਨਾਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਗੁਰੁਃ
ਇੱਕੋ ਜਾਤੀ ਦੇ ਲੋਕ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਅਧਿਆਪਕ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਾਰੀਆਂ ਜਾਤੀਆਂ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਅਧਿਆਪਕ ਹੈ।
ਪਤਿਰੇਕੋ ਗੁਰੁਃ ਸ੍ਤ੍ਰੀਣਾਂ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰਾਭ੍ਯਾਗਤੋ ਗੁਰੁਃ । ਵਿਦ੍ਯਾਕਰ੍ਮਵਯੋਬਂਧੁਰ੍ਵਿਤ੍ਤਂ ਭਵਤਿ ਪਂਚਮਮ੍
ਇਸਤਰੀਆਂ ਲਈ ਪਤੀ ਹੀ ਇਕੋ ਅਧਿਆਪਕ ਹੈ; ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਪਤੀ ਹੋਵੇ, ਉਹੀ ਗੁਰੂ ਹੈ। ਗਿਆਨ, ਕੰਮ, ਉਮਰ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇ ਜੋੜਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਧਨ ਪੰਜਵਾਂ ਜੋੜ ਹੈ।