ਉਤ੍ਤਰਂ ਤੁ ਸਮਾਮ੍ਨਾਤਂ ਵਾਸਃ ਕृष੍ਣਾਜਿਨਂ ਸ਼ੁਭਮ੍ । ਅਭਾਵੇ ਗਾਵਯਮਪਿ ਰੌਰਵਂ ਵਾ ਵਿਧੀਯਤੇ
ਉੱਤਰੀ ਵਸਤ੍ਰ ਲਈ ਪਵਿੱਤਰ ਕਾਲਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਮਿਰਗ ਦੀ ਖਾਲ ਲੈਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਇਹ ਨਾ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਗਾਂ ਦੀ ਖਾਲ ਜਾਂ ਰੂਰੂ ਮਿਰਗ ਦੀ ਖਾਲ ਵੀ ਵਰਤੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ।
ਉਦ੍ਧृਤ੍ਯ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਬਾਹੁਂ ਸਵ੍ਯਬਾਹੌ ਸਮਰ੍ਪਿਤਮ੍ । ਉਪਵੀਤਂ ਭਵੇਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਨਿਵੀਤਂ ਕਂਠਸਜ੍ਜਨੇ
ਜਦੋਂ ਸੱਜਾ ਬਾਂਹ ਚੁੱਕੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਤੇ ਜਨੇਊ ਖੱਬੇ ਬਾਂਹ 'ਤੇ ਪਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ 'ਉਪਵੀਤ' ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਗਲ 'ਤੇ ਪਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ 'ਨਿਵੀਤ' ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਸਵ੍ਯਬਾਹੁਂ ਸਮੁਦ੍ਧृਤ੍ਯ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਤੁ ਧृਤਂ ਦ੍ਵਿਜਾਃ । ਪ੍ਰਾਚੀਨਾਵੀਤਮਿਤ੍ਯੁਕ੍ਤਂ ਪਿਤ੍ਰ੍ਯੇਕਰ੍ਮਣਿ ਯੋਜਯੇਤ੍
ਜਦੋਂ ਖੱਬਾ ਬਾਂਹ ਚੁੱਕੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਤੇ ਜਨੇਊ ਸੱਜੇ ਬਾਂਹ 'ਤੇ ਪਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਦੋਵਾਂ ਬਾਂਹਾਂ 'ਤੇ, ਤਾਂ ਇਹ 'ਪ੍ਰਾਚੀਨਾਵੀਤ' ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਵਰਤਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਅਗ੍ਨ੍ਯਾਗਾਰੇ ਗਵਾਂ ਗੋष੍ਠੇ ਹੋਮੇ ਤਪ੍ਯੇ ਤਥੈਵ ਚ । ਸ੍ਵਾਧ੍ਯਾਯੇ ਭੋਜਨੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨਾਂ ਚ ਸਨ੍ਨਿਧੌ
ਅੱਗ ਵਾਲੇ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਗਾਂ ਦੇ ਬਾਰ ਵਿੱਚ, ਹੋਮ ਸਮੇਂ, ਤਪ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਪਾਠ ਪੜ੍ਹਦੇ ਹੋਏ, ਖਾਣੇ ਸਮੇਂ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਹਮੇਸ਼ਾ—
ਉਪਾਸਨੇ ਗੁਰੂਣਾਂ ਚ ਸਂਧ੍ਯਯੋਃ ਸਾਧੁਸਂਗਮੇ । ਉਪਵੀਤੀ ਭਵੇਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਵਿਧਿਰੇष ਸਨਾਤਨਃ
ਗੁਰੂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ, ਦੋਵੇਂ ਸੰਧੀਆਂ ਵੇਲੇ, ਤੇ ਚੰਗਿਆਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਵਿੱਚ, ਜਨੇਊ 'ਉਪਵੀਤ' ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਾਇਆ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਦਾ ਲਈ ਨਿਯਮ ਹੈ।
ਮੌਂਜੀ ਤ੍ਰਿਵृਤ੍ਸਮਾਂ ਸ਼੍ਲਿष੍ਟਾਂ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਵਿਪ੍ਰਸ੍ਯ ਮੇਖਲਾਮ੍ । ਮੁਂਜਾਭਾਵੇ ਕੁਸ਼ੇਨਾਹੁਰ੍ਗ੍ਰਂਥਿਨੈਕੇਨ ਵਾ ਤ੍ਰਿਭਿਃ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਮੂੰਜ ਘਾਸ ਨੂੰ ਵਧੀਆ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਵੱਟ ਕੇ ਮੇਖਲਾ ਬਣਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਮੂੰਜ ਨਾ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਕੁਸ਼ ਘਾਸ ਨਾਲ ਜਾਂ ਇੱਕ ਜਾਂ ਤਿੰਨ ਗੰਠਾਂ ਵਾਲੀ ਮੇਖਲਾ ਵੀ ਬਣਾਈ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ।
ਧਾਰਯੇਦ੍ਵੈਣਵਪਾਲਾਸ਼ੌ ਦਂਡੌ ਕੇਸ਼ਾਂਤਿਕੌ ਦ੍ਵਿਜਃ । ਯਜ੍ਞਾਰ੍ਹਵृਕ੍ਸ਼ਜਂ ਵਾਥ ਸੌਮ੍ਯਮਵ੍ਰਣਮੇਵ ਚ
ਦੋਵੇਂ ਵੰਡਾਂ, ਇੱਕ ਬੰਸ ਦੀ ਤੇ ਇੱਕ ਪਾਲਾਸ਼ ਦੀ, ਕੇਸ਼ਾਂ ਦੀ ਲੰਬਾਈ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਦੋਵਾਂ ਵੰਡਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਰੱਖਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ। ਜਾਂ ਫਿਰ, ਯਜਨ ਯੋਗ ਰੁੱਖ ਦੀ, ਨਰਮ ਤੇ ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਵੰਡ ਵੀ ਰੱਖ ਸਕਦੇ ਹਨ।
ਸਾਯਂਪ੍ਰਾਤਰ੍ਦ੍ਵਿਜਃ ਸਂਧ੍ਯਾਮੁਪਾਸੀਤ ਸਮਾਹਿਤਃ । ਕਾਮਾਲ੍ਲੋਭਾਦ੍ਭਯਾਨ੍ਮੋਹਾਤ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵੈਨਾਂ ਪਤਿਤੋ ਭਵੇਤ੍
ਦੋਵੇਂ ਸੰਧੀਆਂ, ਸਵੇਰੇ ਤੇ ਸ਼ਾਮ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੰਧਿਆ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਇਹ ਲਾਲਚ, ਇੱਛਾ, ਡਰ ਜਾਂ ਭਟਕਣ ਕਰਕੇ ਛੱਡ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਪਤਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਗ੍ਨਿਕਾਰ੍ਯਂ ਤਤਃ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਸਾਯਂਪ੍ਰਾਤਃ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਧੀਃ । ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਸਂਤਰ੍ਪਯੇਦ੍ਦੇਵਾਨृषੀਨ੍ਪਿਤृਗਣਾਂਸ੍ਤਥਾ
ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸਵੇਰੇ ਤੇ ਸ਼ਾਮ, ਸੁਚਿੱਤ ਹੋ ਕੇ ਅੱਗ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਤਰਪਣ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਦੇਵਤਾਭ੍ਯਰ੍ਚਨਂ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਪੁष੍ਪੈਃ ਪਤ੍ਰੈਰ੍ਯਵਾਂਬੁਭਿਃ । ਅਭਿਵਾਦਨਸ਼ੀਲਃ ਸ੍ਯਾਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਵृਦ੍ਧੇषੁ ਧਰ੍ਮਤਃ
ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਫੁੱਲ, ਪੱਤੇ, ਜੌ ਤੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਕਰੇ। ਵੱਡਿਆਂ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਮਿਲੇ।
ਅਸਾਵਹਂ ਭੋ ਨਾਮੇਤਿ ਸਮ੍ਯਕ੍ਪ੍ਰਣਤਿਪੂਰ੍ਵਕਮ੍ । ਆਯੁਰਾਰੋਗ੍ਯਸਿਦ੍ਧ੍ਯਰ੍ਥਂ ਤਂਦ੍ਰਾਦਿਪਰਿਵਰ੍ਜਿਤਃ
ਉਹ 'ਮੈਂ ਫਲਾਂ-ਫਲਾਂ ਹਾਂ, ਭੋ!' ਕਹੇ, ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਤੰਦਰੁਸਤ ਤੇ ਸੁਚੇਤ ਰਹੇ, ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਤੇ ਸਿਹਤ ਲਈ।
ਆਯੁष੍ਮਾਨ੍ਭਵ ਸੌਮ੍ਯੇਤਿ ਵਚੋ ਵਿਪ੍ਰੋऽਭਿਵਾਦਨੇ । ਆਕਾਰਸ਼੍ਚਾਸ੍ਯ ਨਾਮ੍ਨੋਂऽਤੇ ਵਾਚ੍ਯਃ ਪੂਰ੍ਵਾਕ੍ਸ਼ਰਪ੍ਲੁਤਃ
ਜਵਾਬ ਵਿੱਚ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ 'ਤੂੰ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇਂ, ਸੋਮਿਆ!' ਕਹੇ, ਤੇ ਆਪਣਾ ਨਾਮ ਪਿਛਲੇ ਅੱਖਰ ਨੂੰ ਲੰਬਾ ਕਰਕੇ ਉਚਾਰੇ।
ਯੋ ਨ ਵੇਤ੍ਤ੍ਯਭਿਵਾਦਸ੍ਯ ਵਿਪ੍ਰਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਭਿਵਾਦਨਮ੍ । ਨਾਭਿਵਾਦ੍ਯਃ ਸ ਵਿਦੁषਾ ਯਥਾ ਸ਼ੂਦ੍ਰਸ੍ਤਥੈਵ ਸਃ
ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਅਭਿਵਾਦਨ ਦਾ ਜਵਾਬ ਦੇਣਾ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਗਿਆਨੀ ਵਿਅਕਤੀ ਅਭਿਵਾਦਨ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ; ਉਹ ਸ਼ੂਦਰ ਵਾਂਗ ਹੀ ਹੈ।
ਵ੍ਯਤ੍ਯਸ੍ਤਪਾਣਿਨਾ ਕਾਰ੍ਯਂ ਪਾਦਸਂਗ੍ਰਹਣਂ ਗੁਰੋਃ । ਸਵ੍ਯੇਨ ਸਵ੍ਯਃ ਸ੍ਪ੍ਰष੍ਟਵ੍ਯੋ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇਨ ਤੁ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਃ
ਗੁਰੂ ਦੇ ਪੈਰ ਛੁਹਣ ਸਮੇਂ ਉਲਟ ਹੱਥ ਵਰਤਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ: ਖੱਬਾ ਹੱਥ ਖੱਬੇ ਪੈਰ ਤੇ, ਸੱਜਾ ਹੱਥ ਸੱਜੇ ਪੈਰ ਤੇ।
ਲੌਕਿਕਂ ਵੈਦਿਕਂ ਵਾਪਿ ਤਥਾਧ੍ਯਾਤ੍ਮਿਕਮੇਵ ਵਾ । ਅਵਾਪ੍ਯ ਪ੍ਰਯਤੋ ਜ੍ਞਾਨਂ ਤਂ ਪੂਰ੍ਵਮਭਿਵਾਦਯੇਤ੍
ਚਾਹੇ ਜ্ঞান ਲੋਕਿਕ ਹੋਵੇ, ਵੈਦਿਕ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਆਤਮਕ, ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਨੋਦਕਂ ਧਾਰਯੇਦ੍ਭੈਕ੍ਸ਼੍ਯਂ ਪੁष੍ਪਾਣਿ ਸਮਿਧਸ੍ਤਥਾ । ਏਵਂਵਿਧਾਨਿ ਚਾਨ੍ਯਾਨਿ ਨ ਦੇਵਾਰ੍ਥੇषੁ ਕਰ੍ਮ੍ਮਸੁ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ, ਭਿੱਖਾ, ਫੁੱਲ ਜਾਂ ਸਮਿੱਧ ਜਾਂ ਹੋਰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਹੀਂ ਲੈ ਜਾਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਂ ਕੁਸ਼ਲਂ ਪृਚ੍ਛੇਤ੍ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਬਂਧੁਮਨਾਮਯਮ੍ । ਵੈਸ਼੍ਯਂ ਕ੍ਸ਼ੇਮਂ ਸਮਾਗਮ੍ਯ ਸ਼ੂਦ੍ਰਮਾਰੋਗ੍ਯਮੇਵ ਚ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਸੁਖ-ਸਾਲੀ ਪੁੱਛੋ, ਕਸ਼ਤਰੀ ਨੂੰ ਸਿਹਤ, ਵੈਸ਼ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਹਾਲਤ, ਤੇ ਸ਼ੂਦਰ ਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਸਿਹਤ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛੋ।
ਉਪਾਧ੍ਯਾਯਃ ਪਿਤਾ ਜ੍ਯੇष੍ਠੋ ਭ੍ਰਾਤਾ ਤ੍ਰਾਤਾ ਚ ਭੀਤਿਤਃ । ਮਾਤੁਲਃ ਸ਼੍ਵਸ਼ੁਰਸ਼੍ਚੈਵ ਮਾਤਾਮਹ ਪਿਤਾਮਹੌ
ਉਪਾਧਿਆਇ, ਪਿਤਾ, ਵੱਡਾ ਭਰਾ, ਮੁਸੀਬਤ ਵਿੱਚ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ, ਮਾਮਾ, ਸੱਸ, ਮਾਤਾ ਦੇ ਪਿਤਾ ਤੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਪਿਤਾ—
ਵਰ੍ਣਸ਼੍ਰੇष੍ਠਃ ਪਿਤृਵ੍ਯਸ਼੍ਚ ਪੁਂਸੋऽਤ੍ਰ ਗੁਰਵਃ ਸ੍ਮृਤਾਃ । ਮਾਤਾ ਮਾਤਾਮਹੀ ਗੁਰ੍ਵੀ ਪਿਤੁਰ੍ਮਾਤੁਸ਼੍ਚ ਸੋਦਰਾਃ
ਮਰਦਾਂ ਵਿੱਚ, ਵੱਡੇ ਜਾਤ ਦੇ, ਪਿਤਾ ਦੇ ਭਰਾ, ਮਾਂ, ਮਾਂ ਦੇ ਮਾਂ, ਪਿਤਾ ਤੇ ਮਾਂ ਦੀਆਂ ਭੈਣਾਂ — ਇਹ ਸਾਰੇ ਅਧਿਆਪਕ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸ਼੍ਵਸ਼੍ਰੂਃ ਪਿਤਾਮਹੀ ਜ੍ਯੇष੍ਠਾ ਧਾਤ੍ਰੀ ਚ ਗੁਰਵਃ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ । ਜ੍ਞੇਯਸ੍ਤੁ ਗੁਰੁਵਰ੍ਗੋऽਯਂ ਮਾਤृਤਃ ਪਿਤृਤੋ ਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਔਰਤਾਂ ਵਿੱਚ, ਸੱਸ, ਦਾਦੀ, ਵੱਡੀ ਭੈਣ ਤੇ ਦਾਈ — ਇਹ ਅਧਿਆਪਕ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਗੁਰੂਆਂ ਦੀ ਜਥਾ ਮਾਂ ਤੇ ਪਿਤਾ ਵਲੋਂ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਹੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮਿਆ।
ਅਨੁਵਰ੍ਤਨਮੇਤੇषਾਂ ਮਨੋਵਾਕ੍ਕਾਯਕਰ੍ਮਭਿਃ । ਗੁਰੂਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਮੁਤ੍ਤਿष੍ਠੇਦਭਿਵਾਦ੍ਯ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿ
ਇਨ੍ਹਾਂ ਗੁਰੂਆਂ ਦੀ ਸੋਚ, ਬੋਲ ਤੇ ਕਰਮ ਨਾਲ ਪਾਲਣਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਉਠਣਾ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਨੈਤੈਰੁਪਵਿਸ਼ੇਤ੍ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਵਿਵਦੇਨ੍ਨਾਤ੍ਮਕਾਰਣਾਤ੍ । ਜੀਵਿਤਾਰ੍ਥਮਪਿ ਦ੍ਵੇषਾਦ੍ਗੁਰੁਭਿਰ੍ਨੈਵ ਭਾषਣਮ੍
ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਇਕੱਠੇ ਬੈਠਣਾ ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਲਾਭ ਲਈ ਵਾਦ-ਵਿਵਾਦ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ। ਜਿੰਦਗੀ ਦੀ ਲੋੜ ਹੋਵੇ, ਦੁਸ਼ਮਣੀ ਕਰਕੇ ਵੀ, ਗੁਰੂਆਂ ਨਾਲ ਕਦੇ ਕਠੋਰ ਬੋਲ ਨਹੀਂ ਬੋਲਣੇ।
ਉਦ੍ਰਿਕ੍ਤੋऽਪਿ ਗੁਣੈਰਨ੍ਯੈਰ੍ਗੁਰੁਦ੍ਵੇषੀ ਪਤਤ੍ਯਧਃ । ਗੁਰੂਣਾਮਪਿ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਪਂਚ ਪੂਜ੍ਯਾ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ
ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਹੋਰ ਗੁਣਾਂ ਵਿੱਚ ਵਧੀਆ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਗੁਰੂਆਂ ਨਾਲ ਵੈਰ ਰੱਖੇ, ਉਹ ਥੱਲੇ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸਾਰੇ ਗੁਰੂਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਪੰਜ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਪੂਜਣਯੋਗ ਹਨ।
ਤੇषਾਮਾਦ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਰਯਃ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾਸ੍ਤੇषਾਂ ਮਾਤਾ ਸੁਪੂਜਿਤਾ । ਯੋ ਭਾਵਯਤਿ ਯਾ ਸੂਤੇ ਯੇਨ ਵਿਦ੍ਯੋਪਦਿਸ਼੍ਯਤੇ
ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਪਹਿਲੇ ਤਿੰਨ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹਨ: ਜਿਸ ਮਾਂ ਨੇ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਸ ਪਿਤਾ ਨੇ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਜਿਸ ਨੇ ਗਿਆਨ ਦਿੱਤਾ — ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਖਾਸ ਆਦਰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਜ੍ਯੇष੍ਠੋ ਭ੍ਰਾਤਾ ਚ ਭਰ੍ਤਾ ਚ ਪਂਚੈਤੇ ਗੁਰਵਃ ਸ੍ਮृਤਾਃ । ਆਤ੍ਮਨਃ ਸਰ੍ਵਯਤ੍ਨੇਨ ਪ੍ਰਾਣਤ੍ਯਾਗੇਨ ਵਾ ਪੁਨਃ
ਵੱਡਾ ਭਰਾ ਤੇ ਪਤੀ ਵੀ ਗੁਰੂ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਆਪਣੇ ਲਈ, ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ, ਜਿੰਦਗੀ ਦੇ ਬਦਲੇ ਵੀ, ਇਹ ਪੰਜ ਆਦਰਯੋਗ ਹਨ।
ਪੂਜਨੀਯਾ ਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਪਂਚੈਤੇ ਭੂਤਿਮਿਚ੍ਛਤਾ । ਯਾਵਤ੍ਪਿਤਾ ਚ ਮਾਤਾ ਚ ਦ੍ਵਾਵੇਤੌ ਨਿਰ੍ਵਿਕਾਰਿਣੌ
ਜੋ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇਨ੍ਹਾਂ ਪੰਜ ਨੂੰ ਖਾਸ ਪੂਜੇ। ਜਦ ਤੱਕ ਪਿਤਾ ਤੇ ਮਾਂ ਅਟਲ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਤਾਵਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਃ ਸ੍ਯਾਤ੍ਤਤ੍ਪਰਾਯਣਃ । ਪਿਤਾ ਮਾਤਾ ਚ ਸੁਪ੍ਰੀਤੌ ਸ੍ਯਾਤਾਂ ਪੁਤ੍ਰਗੁਣੈਰ੍ਯਦਿ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਤੱਕ, ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਸਾਰਾ ਹੋਰ ਛੱਡ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਪਿਤਾ ਤੇ ਮਾਂ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋਣ।
ਸ ਪੁਤ੍ਰਃ ਸਕਲਂ ਧਰ੍ਮਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍ਤੇਨ ਕਰ੍ਮਣਾ । ਨਾਸ੍ਤਿ ਮਾਤृਸਮਂ ਦੈਵਂ ਨਾਸ੍ਤਿ ਪਿਤृਸਮੋ ਗੁਰੁਃ
ਉਹ ਪੁੱਤਰ, ਐਸਾ ਕਰਕੇ, ਸਾਰੇ ਧਰਮ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਮਾਂ ਵਰਗਾ ਕੋਈ ਦੈਵੀ ਨਹੀਂ, ਪਿਤਾ ਵਰਗਾ ਕੋਈ ਗੁਰੂ ਨਹੀਂ।
ਤਯੋਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਪਕਾਰੋऽਪਿ ਨ ਕਥਂਚਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ । ਤਯੋਰ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਪ੍ਰਿਯਂ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਕਰ੍ਮਣਾ ਮਨਸਾ ਗਿਰਾ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਉਪਕਾਰ ਕਦੇ ਵੀ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ। ਹਮੇਸ਼ਾ ਕਰਮ, ਮਨ ਤੇ ਬੋਲ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਨ ਤਾਭ੍ਯਾਮਨਨੁਜ੍ਞਾਤੋ ਧਰ੍ਮਮਨ੍ਯਂ ਸਮਾਚਰੇਤ੍ । ਵਰ੍ਜਯਿਤ੍ਵਾ ਮੁਕ੍ਤਿਫਲਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਨੈਮਿਤ੍ਤਿਕਂ ਤਥਾ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਕਰਤਬ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ, ਸਿਵਾਏ ਉਹਨਾਂ ਜੋ ਮੁਕਤੀ ਜਾਂ ਨਿੱਤ ਤੇ ਸਮੇਂ-ਸਮੇਂ ਤੇ ਕਰਨੇ ਹਨ।