ਪੁਨਾਤਿ ਭੁਵਨਂ ਵਿਪ੍ਰਾ ਗਂਗਾਦਿ ਸਲਿਲਂ ਯਥਾ । ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਤ੍ਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਨਾਤ੍ਤਸ੍ਯ ਆਲਾਪਾਦਪਿ ਭਕ੍ਤਿਤਃ
ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਜਿਵੇਂ ਗੰਗਾ ਆਦਿ ਨਦੀਆਂ ਦਾ ਪਾਣੀ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਣ, ਛੂਹਣ ਜਾਂ ਭਕਤੀ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਣ ਨਾਲ ਵੀ,
ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਦਿਭਿਃ ਪਾਪੈਰ੍ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਹਰੇਃ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਨੁਚ੍ਚੈਸ੍ਤਨ੍ਨਾਮਕृਨ੍ਨਰਃ
ਬ੍ਰਹਮਹਤਿਆ ਆਦਿ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਹਰੀ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੇ ਨਾਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ,
ਕਰਤਾਲਾਦਿਸਂਧਾਨਂ ਸੁਸ੍ਵਰਂ ਕਲਸ਼ਬ੍ਦਿਤਮ੍ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਦਿਕਂ ਪਾਪਂ ਤੇਨੈਵ ਕਰਤਾਲਿਤਮ੍
ਹੱਥ ਤਾਲੀਆਂ ਅਤੇ ਮਿੱਠੀ, ਸੁਰੀਲੀ ਧੁਨ ਨਾਲ, ਬ੍ਰਹਮਹਤਿਆ ਵਰਗਾ ਪਾਪ ਵੀ, ਉਸ ਤਾਲੀ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਹਰਿਭਕ੍ਤਿਕਥਾਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਖ੍ਯਾਯਿਕਾਂ ਸ਼ृਣੁਯਾਚ੍ਚ ਯਃ । ਤਸ੍ਯ ਸਂਦਰ੍ਸ਼ਨਾਦੇਵ ਪੂਤੋ ਭਵਤਿ ਮਾਨਵਃ
ਜੋ ਹਰੀ ਦੀ ਭਕਤੀ ਦੀ ਗੱਲ ਨਾ ਕਰਕੇ, ਕਹਾਣੀਆਂ ਤੇ ਖਿਆਤੀਆਂ ਸੁਣਦਾ ਹੈ—ਉਸ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਕੇਵਲ ਵੇਖਣ ਨਾਲ ਹੀ ਮਨੁੱਖ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕਿਂ ਪੁਨਸ੍ਤਸ੍ਯ ਪਾਪਾਨਾਮਾਸ਼ਂਕਾ ਮੁਨਿਪੁਂਗਵਾਃ । ਤੀਰ੍ਥਾਨਾਂ ਚ ਪਰਂ ਤੀਰ੍ਥਂ ਕृष੍ਣਨਾਮ ਮਹਰ੍षਯਃ
ਮੁਨੀਆਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜੋ, ਜਿਸ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦਾ ਨਾਮ ਲਿਆ, ਉਸ ਦੇ ਪਾਪਾਂ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਕਿਹੜੀ? ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦਾ ਨਾਮ ਸਭ ਤੀਰਥਾਂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹੈ।
ਤੀਰ੍ਥੀਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਜਗਤੀਂ ਗृਹੀਤਂ ਕृष੍ਣਨਾਮ ਯੈਃ । ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਮੁਨਿਵਰਾਃ ਪੁਣ੍ਯਂ ਨਾਤਃ ਪਰਤਰਂ ਵਿਦੁਃ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦਾ ਨਾਮ ਲਿਆ, ਉਹ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਵੱਡੇ ਮੁਨੀਆਂ, ਉਹ ਜਾਣਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਧ ਕੋਈ ਪੂਣ ਨਹੀਂ।
ਵਿष੍ਣੁਪ੍ਰਸਾਦਨਿਰ੍ਮਾਲ੍ਯਂ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਧृਤ੍ਵਾ ਚ ਮਸ੍ਤਕੇ । ਵਿष੍ਣੁਰੇਵ ਭਵੇਨ੍ਮਰ੍ਤ੍ਯੋ ਯਮਸ਼ੋਕਵਿਨਾਸ਼ਨਃ
ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਦਾ ਬਚਿਆ ਹੋਇਆ ਭੋਗ ਕੇ, ਜਾਂ ਮੱਥੇ ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਆਦਮੀ ਵਿਸ਼ਨੂ ਹੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਯਮ ਦੇ ਦੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਮਿਟਾ ਦੇਂਦਾ ਹੈ।
ਅਰ੍ਚਨੀਯੋ ਨਮਸ੍ਕਾਰ੍ਯੋ ਹਰਿਰੇਵ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਯੇ ਮਹਾਵਿष੍ਣੁਮਵ੍ਯਕ੍ਤਂ ਦੇਵਂ ਵਾਪਿ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਹਰੀ ਹੀ ਪੂਜਣ ਯੋਗ ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨ ਯੋਗ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮਹਾਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਜਾਂ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਇੱਕ ਹੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ—
ਏਕੀਭਾਵੇਨ ਪਸ਼੍ਯਂਤਿ ਨ ਤੇषਾਂ ਪੁਨਰੁਦ੍ਭਵਃ । ਤਸ੍ਮਾਦਨਾਦਿਨਿਧਨਂ ਵਿष੍ਣੁਮਾਤ੍ਮਾਨਮਵ੍ਯਯਮ੍
—ਇੱਕਤਾ ਨਾਲ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੁੜ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦੇ। ਇਸ ਲਈ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਆਦਿ-ਅੰਤ ਰਹਿਤ, ਅਟੱਲ ਆਤਮਾ ਮੰਨੋ।
ਹਰਿਂ ਚੈਕਂ ਪ੍ਰਪਸ਼੍ਯਧ੍ਵਂ ਪੂਜਯਧ੍ਵਂ ਤਥੈਵ ਹਿ । ਯੇ ਸਮਾਨਂ ਪ੍ਰਪਸ਼੍ਯਂਤਿ ਹਰਿਂ ਵੈ ਦੇਵਤਾਂਤਰਮ੍
ਹਰੀ ਨੂੰ ਹੀ ਵੇਖੋ, ਉਸ ਨੂੰ ਹੀ ਪੂਜੋ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਹਰੀ ਨੂੰ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਵੇਖਿਆ—
ਤੇ ਯਾਂਤਿ ਨਰਕਾਨ੍ਘੋਰਾਂਨ੍ਨ ਤਾਂਸ੍ਤੁ ਗਣਯੇਦ੍ਧੀਰਃ । ਮੂਰ੍ਖਂ ਵਾ ਪਂਡਿਤਂ ਵਾਪਿ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਂ ਕੇਸ਼ਵਪ੍ਰਿਯਮ੍
—ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਨਰਕਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਸਮਝਦਾਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਗਿਣਨਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਮੂਰਖ ਹੋਣ ਜਾਂ ਗਿਆਨੀ, ਜਾਂ ਕੇਸ਼ਵ ਨੂੰ ਪਿਆਰੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ।
ਸ਼੍ਵਪਾਕਂ ਵਾ ਮੋਚਯਤਿ ਨਾਰਾਯਣਃ ਸ੍ਵਯਂ ਪ੍ਰਭੁਃ । ਨਾਰਾਯਣਾਤ੍ਪਰੋ ਨਾਸ੍ਤਿ ਪਾਪਰਾਸ਼ਿ ਦਵਾਨਲਃ
ਨਾਰਾਇਣ ਆਪ ਹੀ ਕੁੱਤਾ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਵੀ ਛੁਟਕਾਰਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਢੇਰਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜਨ ਵਾਲਾ ਨਾਰਾਇਣ ਤੋਂ ਵੱਧ ਕੋਈ ਨਹੀਂ।
ਕृਤ੍ਵਾਪਿ ਪਾਤਕਂ ਘੋਰਂ ਕृष੍ਣਨਾਮ੍ਨਾ ਵਿਮੁਚ੍ਯਤੇ । ਸ੍ਵਯਂ ਨਾਰਾਯਣੋ ਦੇਵਃ ਸ੍ਵਨਾਮ੍ਨਿ ਜਗਤਾਂ ਗੁਰੁਃ
ਭਾਵੇਂ ਭਿਆਨਕ ਪਾਪ ਕੀਤਾ ਹੋਵੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਨਾਰਾਇਣ ਆਪ, ਜਗਤਾਂ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ, ਆਪਣੇ ਨਾਮ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਹਨ।
ਆਤ੍ਮਨੋऽਭ੍ਯਧਿਕਾਂ ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਸ੍ਥਾਪਯਾਮਾਸ ਸੁਵ੍ਰਤਾਃ । ਅਤ੍ਰ ਯੇ ਵਿਵਦਂਤੇ ਵੈ ਆਯਾਸਲਘੁਦਰ੍ਸ਼ਨਾਤ੍
ਚੰਗੇ ਵਰਤ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਤੋਂ ਵੱਧ ਤਾਕਤ ਕਾਇਮ ਕੀਤੀ। ਜਿਹੜੇ ਇੱਥੇ ਝਗੜਦੇ ਹਨ, ਸਿਰਫ ਆਸਾਨੀ ਜਾਂ ਔਖੇਪਣ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ—
ਫਲਾਨਾਂ ਗੌਰਵਾਚ੍ਚਾਪਿ ਤੇ ਯਾਂਤਿ ਨਰਕਂ ਬਹੁ । ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਧਰੌ ਭਕ੍ਤਿਮਾਨ੍ਸ੍ਯਾਦ੍ਧਰਿਨਾਮਪਰਾਯਣਃ
—ਅਤੇ ਫਲਾਂ ਦੇ ਭਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਕਈ ਨਰਕਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਹਰੀ ਵਿੱਚ ਭਕਤਿ ਰੱਖੋ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਰਹੋ।
ਪੂਜਕਂ ਪृष੍ਠਤੋ ਰਕ੍ਸ਼ੇਨ੍ਨਾਮਿਨਂ ਵਕ੍ਸ਼ਸਿ ਪ੍ਰਭੁਃ । ਹਰਿਨਾਮਮਹਾਵਜ੍ਰਂ ਪਾਪਪਰ੍ਵਤਦਾਰਣੇ
ਪ੍ਰਭੂ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਪਿੱਛੋਂ ਤੇ ਨਾਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਛਾਤੀ ਤੋਂ ਰੱਖਦੇ ਹਨ। ਹਰੀ ਦੇ ਨਾਮ ਦਾ ਵੱਡਾ ਵਜਰ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਚੀਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯ ਪਾਦੌ ਤੁ ਸਫਲੌ ਤਦਰ੍ਥਂ ਗਤਿਸ਼ਾਲਿਨੌ । ਤਾਵੇਵ ਧਨ੍ਯਾਵਾਖ੍ਯਾਤੌ ਯੌ ਤੁ ਪੂਜਾਕਰੌ ਕਰੌ
ਉਸ ਦੇ ਪੈਰ ਫਲਦਾਇਕ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਉਸ ਮਕਸਦ ਵੱਲ ਚੱਲਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਹੱਥ ਹੀ ਧੰਨ ਹਨ, ਜੋ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਉਤ੍ਤਮਾਂਗਮੁਤ੍ਤਮਾਂਗਂ ਤਦ੍ਧਰੌ ਨਮ੍ਰਮੇਵ ਯਤ੍ । ਸਾ ਜਿਹ੍ਵਾ ਯਾ ਹਰਿਂ ਸ੍ਤੌਤਿ ਤਨ੍ਮਨਸ੍ਤਤ੍ਪਦਾਨੁਗਮ੍
ਉਹ ਸਿਰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ, ਜੋ ਹਰੀ ਅੱਗੇ ਨਮਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਜੀਭ ਧੰਨ ਹੈ, ਜੋ ਹਰੀ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਮਨ ਉਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲਦਾ ਹੈ।
ਤਾਨਿ ਲੋਮਾਨਿ ਚੋਚ੍ਯਂਤੇ ਯਾਨਿ ਤਨ੍ਨਾਮ੍ਨਿ ਚੋਤ੍ਥਿਤਮ੍ । ਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਤਚ੍ਚ ਨੇਤ੍ਰਾਂਬੁ ਯਦਚ੍ਯੁਤਪ੍ਰਸਂਗਤਃ
ਉਹ ਰੋਮ ਖੜੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਨਾਮ ਤੇ ਉੱਠਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਅੱਖਾਂ ਦੇ ਹੰਝੂ, ਅਚੂਤ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਵਗਦੇ ਹਨ।
ਅਹੋ ਲੋਕਾ ਅਤਿਤਰਾਂ ਦੈਵਦੋषੇਣ ਵਂਚਿਤਾਃ । ਨਾਮੋਚ੍ਚਾਰਣਮਾਤ੍ਰੇਣ ਮੁਕ੍ਤਿਦਂ ਨ ਭਜਂਤਿ ਵੈ
ਹਾਏ, ਲੋਕ ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਦੋਸ਼ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਧੋਖੇ ਵਿੱਚ ਹਨ। ਨਾਮ ਉਚਾਰਣ ਨਾਲ ਹੀ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਉਹ ਇਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ।
ਵਂਚਿਤਾਸ੍ਤੇ ਚ ਕਲੁषਾਃ ਸ੍ਤ੍ਰੀਣਾਂ ਸਂਗਪ੍ਰਸਂਗਤਃ । ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਂਤਿ ਚ ਲੋਮਾਨਿ ਯੇषਾਂ ਨੋ ਕृष੍ਣਸ਼ਬ੍ਦਨੇ
ਉਹ ਮਲੇਚ, ਜੋ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹਨ, ਧੋਖੇ ਵਿੱਚ ਹਨ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰੋਮ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਨਾਮ ਦੀ ਧੁਨ ਤੇ ਖੜੇ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ।
ਤੇ ਮੂਰ੍ਖਾ ਹ੍ਯਕृਤਾਤ੍ਮਾਨਃ ਪੁਤ੍ਰਸ਼ੋਕਾਦਿ ਵਿਹ੍ਵਲਾਃ । ਰੁਦਂਤਿ ਬਹੁਲਾਲਾਪੈਰ੍ਨ ਕृष੍ਣਾਕ੍ਸ਼ਰਕੀਰ੍ਤਨੇ
ਉਹ ਮੂਰਖ, ਅਪਣੀ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਨਿਰਮਲ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਪੁੱਤਰ ਆਦਿ ਦੇ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਬਹੁਤ ਹੰਝੂ ਰੋਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਅੱਖਰਾਂ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ।
ਜਿਹ੍ਵਾਂ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾਪਿ ਲੋਕੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ਕृष੍ਣਨਾਮਜਪੇਨ੍ਨਹਿ । ਲਬ੍ਧ੍ਵਾਪਿ ਮੁਕ੍ਤਿਸੋਪਾਨਂ ਹੇਲਯੈਵ ਚ੍ਯਵਂਤਿ ਤੇ
ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਜੀਭ ਮਿਲਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਜੇ ਕੋਈ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦਾ ਨਾਮ ਨਹੀਂ ਜਪਦਾ, ਤਾਂ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਰਸਤਾ ਮਿਲ ਕੇ ਵੀ, ਲਾਪਰਵਾਹੀ ਕਰਕੇ ਉਹ ਉਸ ਤੋਂ ਹਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਯਤ੍ਨੇਨ ਵੈ ਵਿष੍ਣੁਂ ਕਰ੍ਮਯੋਗੇਨ ਮਾਨਵਃ । ਕਰ੍ਮਯੋਗਾਰ੍ਚ੍ਚਿਤੋ ਵਿष੍ਣੁਃ ਪ੍ਰਸੀਦਤ੍ਯੇਵ ਨਾਨ੍ਯਥਾ
ਇਸ ਲਈ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਯਤਨ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰੇ, ਕਰਮ-ਯੋਗ ਰਾਹੀਂ। ਵਿਸ਼ਨੂ, ਕਰਮ-ਯੋਗ ਨਾਲ ਪੂਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਸਦਾ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ।
ਤੀਰ੍ਥਾਦਪ੍ਯਧਿਕਂ ਤੀਰ੍ਥਂ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਭਜਨਮੁਚ੍ਯਤੇ । ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਖਲੁ ਤੀਰ੍ਥਾਨਾਂ ਸ੍ਨਾਨਪਾਨਾਵਗਾਹਨੈਃ
ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਸਭ ਤੀਰਥਾਂ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੀਰਥ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਜਿਹੜਾ ਫਲ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ 'ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ, ਪੀਣ ਜਾਂ ਡੁਬਕੀ ਲਗਾਉਣ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ,
ਯਤ੍ਫਲਂ ਲਭਤੇ ਮਰ੍ਤ੍ਯਸ੍ਤਤ੍ਫਲਂ ਕृष੍ਣਸੇਵਨਾਤ੍ । ਯਜਂਤੇ ਕਰ੍ਮਯੋਗੇਨ ਧਨ੍ਯਾ ਏਵ ਨਰਾ ਹਰਿਮ੍
ਉਹੀ ਫਲ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਸੇਵਾ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕਰਮ-ਯੋਗ ਰਾਹੀਂ ਹਰੀ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਮਨੁੱਖ ਵਾਕਈ ਧਨਵੰਤ ਹਨ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਭਜਧ੍ਵਂ ਮੁਨਯਃ ਕृष੍ਣਂ ਪਰਮਮਂਗਲਮ੍
ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਮੁਨਿਓ, ਤੁਸੀਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰੋ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੰਗਲ ਹੈ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਪਾਦ੍ਮੇ ਮਹਾਪੁਰਾਣੇ ਸ੍ਵਰ੍ਗਖਂਡੇ ਵਿष੍ਣੁਭਕ੍ਤਿਪ੍ਰਸ਼ਂਸਨਂ ਨਾਮ ਪਂਚਾਸ਼ਤ੍ਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼੍ਰੀ ਪਦਮ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਸਵਰਗ ਖੰਡ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਨੂ ਭਗਤੀ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਵਾਲਾ ਪੰਜਵਾਂ-ਪੰਜਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ।
ऋषਯ ਊਚੁ- ਕਰ੍ਮਯੋਗਃ ਕਥਂ ਸੂਤ ਯੇਨ ਚਾਰਾਧਿਤੋ ਹਰਿਃ । ਪ੍ਰਸੀਦਤਿ ਮਹਾਭਾਗ ਵਦ ਨੋ ਵਦਤਾਂ ਵਰ
ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ—ਹੇ ਸੂਤ ਜੀ, ਕਰਮ-ਯੋਗ ਕਿਵੇਂ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਹਰੀ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਹੋਵੇ ਤੇ ਉਹ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਵੇ? ਹੇ ਵੱਡੇ ਭਾਗ ਵਾਲੇ, ਸਾਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬੋਲਣ ਵਾਲੇ ਹੋ।
ਯੇਨਾਸੌ ਭਗਵਾਨੀਸ਼ਃ ਸਮਾਰਾਧ੍ਯੋ ਮੁਮੁਕ੍ਸ਼ੁਭਿਃ । ਤਦ੍ਵਦਾਖਿਲਲੋਕਾਨਾਂ ਰਕ੍ਸ਼ਣਂ ਧਰ੍ਮਸਂਗ੍ਰਹਮ੍
ਜਿਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਉਹ ਭਗਵਾਨ, ਇਸ਼ਵਰ, ਮੁਕਤੀ ਚਾਹੁਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪੂਜਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਤਰੀਕਾ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਤੇ ਧਰਮ ਦੇ ਸੰਚੇਤ ਲਈ ਦੱਸੋ।