ਯਤ੍ਰ ਕਰ੍ਪੂਰਕਦਲੀ ਕ੍ਰੋਡਵ੍ਯਾਘ੍ਰਦਰੀਤਲਃ । ਚੋਲੀ ਕਪੋਲਫਲਕਾਨ੍ਚੁਬਨ੍ਵਾਤਿ ਸਮੀਰਣਃ
ਜਿੱਥੇ ਕਪੂਰ, ਕੇਲਾ, ਜੰਗਲੀ ਸੂਰ ਤੇ ਬਾਘ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਹਨ, ਤੇ ਹਵਾ ਚੋਲੀ ਦੇ ਪਲੂ ਤੇ ਗਲਾਂ ਦੇ ਗਹਣਿਆਂ ਵਾਲੇ ਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਵਗਦੀ ਹੈ।
ਉਦ੍ਭਿਨ੍ਨ ਕੇਤਕੀਕੋਸ਼ਰਜੋਮੁਕੁਲਿਤੇਕ੍ਸ਼ਣਃ । ਵਿਸ੍ਰਬ੍ਧਾਹਰਣਾ ਯਤ੍ਰਚ੍ਛਾਯਾਂ ਤਾਂ ਪਰਿਤਨ੍ਵਤਃ
ਜਿੱਥੇ ਕੇਤਕੀ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਰੇਤ ਅੱਖਾਂ 'ਤੇ ਲੱਗੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਤੇ ਜਿੱਥੇ ਛਾਂ ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਹੋ ਕੇ ਲੋੜਵੰਦਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਨਾਰਿਕੇਲਫਲੈਰ੍ਯਤ੍ਰ ਸ੍ਵਯਂ ਨਿਪਤਿਤੈਰਧਃ । ਅਪਿ ਚੂਤਫਲੈਸ੍ਤृਪ੍ਤਾਃ ਪਕ੍ਵੈਃ ਸ਼ਾਖਾਮृਗਾ ਅਪਿ
ਜਿੱਥੇ ਨਾਰੀਅਲ ਦੇ ਫਲ ਆਪਣੇ ਆਪ ਹੇਠਾਂ ਡਿੱਗਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਡਾਲੀਆਂ 'ਤੇ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਜਾਨਵਰ ਪੱਕੇ ਆਮਾਂ ਨਾਲ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਅਪਿ ਕੇਸਰਿਣੋ ਯਤ੍ਰ ਖੇਲਂਤਿ ਕਲਭੈਃ ਸਮਮ੍ । ਫਣਿਨਃ ਕੇਕਿਬਰ੍ਹੇषੁ ਨਿਰ੍ਵਿਸ਼ਂਕਂ ਵਿਸ਼ਂਤਿ ਚ
ਜਿੱਥੇ ਸ਼ੇਰ ਹਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਖੇਡਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਸੱਪ ਮੋਰਾਂ ਦੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਹੋ ਕੇ ਦਾਖਲ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਯਤ੍ਰਾਸ਼੍ਰਮਾਂਤਰੇ ਵਿਪ੍ਰੋ ਵਤ੍ਸਨਾਮਾ ਜਿਤੇਂਦ੍ਰਿਯਃ । ਸ਼ਾਂਤਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼ਾਧ੍ਯਾਯਂ ਜਪਨ੍ਨਾਸ੍ਤੇ ਨਿਰਂਤਰਮ੍
ਉਸ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ, ਵਤਸ ਨਾਂ ਦਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜਿਸ ਨੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਜਿੱਤ ਪਾਈ ਹੋਈ ਸੀ, ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਕੇ ਚੌਦਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਨਿਰੰਤਰ ਜਪਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ।
ਤਤ੍ਰ ਤਚ੍ਛਿष੍ਯਪਾਦਾਬ੍ਜ ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਾਲਨਜਲੈਃ ਕृਤੇ । ਕਰ੍ਦਮੇ ਨ੍ਯਪਤਦ੍ਗਤ੍ਵਾ ਜੀਵਸ਼ੇषੋ ਮੁਹੁਃ ਸ਼੍ਵਸਨ੍
ਉਥੇ, ਉਸ ਸ਼ਿਸ਼ਿਆ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਧੋ ਕੇ, ਖਰਗੋਸ਼, ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਜਿੰਦ ਰਹਿ ਕੇ, ਮੁੜ ਮੁੜ ਸਾਹ ਲੈਂਦਾ ਹੋਇਆ, ਕਾਦ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਗਿਆ।
ਤਤਃ ਕਰ੍ਦਮਸਂਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਮਾਤ੍ਰਨਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣ ਸਂਸृਤਿਃ । ਦਿਵ੍ਯਂ ਵਿਮਾਨਮਾਰੁਹ੍ਯ ਨਿਰ੍ਯਯੌ ਸ਼ਸ਼ਕੋ ਦਿਵਮ੍
ਫਿਰ, ਸਿਰਫ਼ ਕਾਦ ਦੇ ਛੂਹੇ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੀ ਜਨਮ ਮਰਨ ਦੀ ਲੜੀ ਮੁਕ ਗਈ; ਉਹ ਦਿਵਿਆ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਖਰਗੋਸ਼ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਤਤਃ ਸ਼ੁਨ੍ਯਪਿ ਲਿਪ੍ਤਾਂਗੀਸ੍ਤੋਕੈਃ ਕਰ੍ਦਮਬਿਂਦੁਭਿਃ । ਕ੍ਸ਼ੁਤ੍ਪਿਪਾਸਾਰ੍ਤਿਰਹਿਤਾ ਸ਼ੁਨੀਰੂਪਂ ਵਿਹਾਯ ਸਾ
ਫਿਰ, ਕੁੱਤੀ ਵੀ, ਜਿਸ ਦੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਕਾਦ ਦੇ ਬੂੰਦੇ ਲੱਗੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਭੁੱਖ ਤੇ ਪਿਆਸ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਕੁੱਤੀ ਦਾ ਰੂਪ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤੋ ਦਿਵ੍ਯਾਂਗਨਾਰਮ੍ਯਂ ਗਂਧਰ੍ਵੈਰੁਪਸ਼ੋਭਿਤਮ੍ । ਦਿਵ੍ਯਂ ਵਿਮਾਨਮਾਰੁਹ੍ਯ ਸ਼ੁਨ੍ਯਪਿ ਤ੍ਰਿਦਿਵਂ ਯਯੌ
ਫਿਰ, ਦਿਵਿਆ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਜੋ ਸੁੰਦਰ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਕੁੱਤੀ ਵੀ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਚਲੀ ਗਈ।
ਤਤੋ ਜਹਾਸ ਮੇਧਾਵੀ ਸ਼ਿष੍ਯੋ ਨਾਮ੍ਨਾ ਸ੍ਵਕਂਧਰਃ । ਵਿਚਾਰ੍ਯ ਵਿਸ੍ਮਿਤਃ ਪੂਰ੍ਵਜਨ੍ਮਵੈਰਸ੍ਯ ਕਾਰਣਮ੍
ਫਿਰ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਸ਼ਿਸ਼ਿਆ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਂ ਸਵਕੰਧਰਾ ਸੀ, ਹੱਸਿਆ; ਉਹ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਦੀ ਵੈਰਤਾ ਦੇ ਕਾਰਨ ਨੂੰ ਸੋਚ ਕੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ।
ਰਾਜਾਪਿ ਪਰ੍ਯਪृਚ੍ਛਤ੍ਤਂ ਵਿਸ੍ਮਯਸ੍ਮੇਰਲੋਚਨਃ । ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਪਰਯਾ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਵਿਨਯੈਕਪਯੋਨਿਧਿਃ
ਰਾਜਾ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਮੁਸਕੁਰਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਵੱਡੀ ਭਕਤੀ ਤੇ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਵਾਲ ਪੁੱਛਿਆ।
ਕਥਾਂ ਕਥਯ ਮੇ ਵਿਪ੍ਰ ਹੀਨਯੋਨਿ ਨਿषੇਵਿਤੌ । ਅਜ੍ਞੌਯੌ ਜਗ੍ਮਤੁਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਸ਼ੁਨੀ ਸ਼ਸ਼ਕਸ਼ਾਵਕੌ
ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੀ, ਇਹ ਕਹਾਣੀ: ਕੁੱਤੀ ਤੇ ਖਰਗੋਸ਼, ਜੋ ਘੱਟ ਜਾਤੀ ਵਿੱਚ ਜਨਮੇ ਤੇ ਅਗਿਆਨ ਸਨ, ਕਿਵੇਂ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚੇ?
ਸ਼ਿष੍ਯ ਉਵਾਚ। ਵਤ੍ਸਨਾਮਾ ਦ੍ਵਿਜਨ੍ਮਾਸ੍ਤੇ ਵਨੇऽਮੁष੍ਮਿਨ੍ਜਿਤੇਂਦ੍ਰਿਯਃ । ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼ਂ ਤੁ ਹ੍ਯਧ੍ਯਾਯਂ ਗੀਤਾਨਾਂ ਸਰ੍ਵਦਾ ਜਪਨ੍
ਸ਼ਿਸ਼ਿਆ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਵਤਸ ਨਾਂ ਦਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜਿਸ ਨੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਜਿੱਤ ਪਾਈ ਹੋਈ ਸੀ, ਉਸ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਗੀਤਾ ਦਾ ਚੌਦਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਜਪਦਾ ਸੀ।
ਸ਼ਿष੍ਯੋऽਹਂ ਤਸ੍ਯ ਭੂਪਾਲ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿਦ੍ਯਾਵਿਸ਼ਾਰਦਃ । ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼ ਤੁ ਅਧ੍ਯਾਯਂ ਜਪਾਮਿ ਪ੍ਰਤ੍ਯਹਂ ਨृਪ
ਮੈਂ ਉਸ ਦਾ ਸ਼ਿਸ਼ਿਆ ਹਾਂ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੈ; ਮੈਂ ਵੀ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਚੌਦਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਜਪਦਾ ਹਾਂ, ਰਾਜਨ।
ਮਦੀਯਚਰਣਾਂਭੋਜਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਾਲਨਜਲੇ ਲੁਠਨ੍ । ਸ਼ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਿਦਿਵਮਾਪਨ੍ਨਃ ਸ਼ੁਨਕ੍ਯਾ ਸਹ ਭੂਪਤੇ
ਮੇਰੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਲੁੱਟਣ ਨਾਲ, ਖਰਗੋਸ਼ ਨੇ ਕੁੱਤੀ ਦੇ ਨਾਲ ਸਵਰਗ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ, ਰਾਜਾ ਜੀ।
ਰਾਜੋਵਾਚ। ਹੇਤੁਨਾ ਕੇਨ ਕਥਯ ਹਸਿਤਂ ਚ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ । ਅਤਃ ਕਿਮਪਿ ਸਾਕੂਤਂ ਮਨ੍ਯਮਾਨੇਨ ਸਾਦਰਮ੍
ਰਾਜਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਤੁਸੀਂ ਕਿਉਂ ਹੱਸੇ, ਤੇ ਕਿਸ ਕਾਰਨ ਤੁਸੀਂ ਕੁਝ ਗੁਪਤ ਤੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਸੋਚਿਆ?
ਸ਼ਿष੍ਯ ਉਵਾਚ। ਮਹਾਰਾष੍ਟ੍ਰੇਤਿ ਨਗਰਂ ਨਾਮ੍ਨਾ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਦਕਂ ਮਹਤ੍ । ਤਤ੍ਰਾਸੀਦ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਨਾਮ੍ਨਾ ਕੇਸ਼ਵਃ ਕਿਤਵਾਗ੍ਰਣੀਃ
ਚੇਲੇ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਸ਼ਹਿਰ ਹੈ ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਮਹਾਰਾਸ਼ਟਰ ਹੈ, ਜੋ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਵਸਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਉੱਥੇ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਕੇਸ਼ਵ ਸੀ, ਜੋ ਜੂਆਰਿਆਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਸੀ।
ਵਿਲੋਭਨਾਭਵਤ੍ਤਸ੍ਯ ਜਾਯਾ ਸ੍ਵੈਰਵਿਹਾਰਿਣੀ । ਤੇਨ ਸਾ ਹਨ੍ਯਤੇ ਕ੍ਰੋਧਾਦ੍ਵੈਰਂ ਸਂਚਿਂਤ੍ਯ ਜਨ੍ਮਨਃ
ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਗੁਜ਼ਾਰਦੀ ਸੀ ਤੇ ਮੋਹ ਵਿਚ ਪੈ ਗਈ। ਕੇਸ਼ਵ ਨੇ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਦੀ ਵੈਰ-ਵਿਰੋਧੀ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਃ ਸ੍ਤ੍ਰੀਵਧਪਾਪੇਨ ਸ਼ਸ਼ਕੋ ਜਾਯਤੇ ਦ੍ਵਿਜਃ । ਕਿਲ੍ਬਿषਾਚ੍ਛੁਨਕੀ ਸਾਪਿ ਜਾਤਾ ਵਂਚਨਜਨ੍ਮਨਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਔਰਤ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦੇ ਪਾਪ ਕਾਰਨ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਅਗਲੇ ਜਨਮ ਵਿਚ ਖਰਗੋਸ਼ ਬਣ ਗਿਆ। ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਆਪਣੇ ਪਾਪਾਂ ਕਰਕੇ ਕੁੱਤੀ ਬਣੀ, ਦੋਵੇਂ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਦੀ ਠੱਗੀ ਕਰਤੂਤਾਂ ਦੇ ਕਾਰਨ।
ਪੂਰ੍ਵੇਣ ਜਨ੍ਮਨਾਭ੍ਯਸ੍ਤਂ ਵੈਰਂ ਵਿਸ੍ਮਰਤੋ ਨਹਿ । ਆਸੇਦਿਵਦ੍ਭ੍ਯਾਂ ਬਹੁਧਾ ਯੋਨ੍ਯਂਤਰਮਪਿ ਕ੍ਵਚਿਤ੍
ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਵਿਚ ਕੀਤਾ ਵੈਰ ਕਦੇ ਭੁੱਲਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ, ਚਾਹੇ ਕਿੰਨੇ ਹੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜਨਮਾਂ ਤੇ ਰੂਪਾਂ ਵਿਚੋਂ ਲੰਘ ਜਾਵੇ।
ਇਤ੍ਯਾਕਲਯ੍ਯ ਸਕਲਂ ਭੂਪਾਲਃ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾਨ੍ਵਿਤਃ । ਗੀਤਾਮਭ੍ਯਸ੍ਯ ਸਕਲਾਮਵਾਪ ਪਰਮਾਂ ਗਤਿਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਭ ਕੁਝ ਸਮਝ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਭਰੋਸੇ ਨਾਲ ਗੀਤਾ ਦੇ ਸਾਰੇ ਅਧਿਆਇ ਪੜ੍ਹੇ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਈ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਪਾਦ੍ਮੇਮਹਾਪੁਰਾਣੇ ਪਂਚਪਂਚਾਸ਼ਤ੍ਸਹਸ੍ਰਸਂਹਿਤਾਯਾਮੁਤ੍ਤਰਖਂਡੇ ਗੀਤਾਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯੇ ਅष੍ਟਾਸ਼ੀਤ੍ਯਧਿਕਸ਼ਤਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼੍ਰੀ ਪਦਮਾ ਮਹਾ ਪੁਰਾਣੇ ਦੇ ਉੱਤਰ ਖੰਡ ਵਿਚ ਗੀਤਾ ਮਹਾਤਮਿਆਂ ਦੇ ਪਚਵੰਜਾ ਹਜ਼ਾਰ ਸੰਖਿਆ ਵਾਲੇ ਸੰਹਿਤਾ ਵਿਚ ਇੱਕ ਸੌ ਅਠਾਸੀਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ।
ਈਸ਼੍ਵਰ ਉਵਾਚ। ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਵਿਸ਼ਾਲਾਕ੍ਸ਼ਿ ਤੁਹਿਨਾਚਲਕਨ੍ਯਕੇ । ਗੀਤਾ ਪਂਚਦਸ਼ਾਧ੍ਯਾਯਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਮਵਧਾਰਯ
ਈਸ਼ਵਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੇ ਹਿਮਾਲਾ ਦੀ ਪੁੱਤਰੀ, ਵੱਡੀ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਗੀਤਾ ਦੇ ਪੰਦਰਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਦੀ ਮਹਾਤਮਤਾ ਦੱਸਾਂਗਾ—ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ।
ਕृਪਾਲੁਰ੍ਨਰਸਿਂਹੋऽਭੂਨ੍ਨਾਮ੍ਨਾ ਗੌਡੇषੁ ਭੂਪਤਿਃ । ਯਸ੍ਯਾਸਿਧਾਰਯਾ ਸਂਖ੍ਯੇ ਦੇਵਾਸਂਘਾ ਵਧੀਕृਤਾਃ
ਗੌਡ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਇੱਕ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਕ੍ਰਿਪਾਲੁ ਸੀ, ਜੋ ਨਰਸਿੰਘ ਵਾਂਗ ਬਹਾਦਰ ਸੀ; ਉਸ ਦੀ ਤਲਵਾਰ ਦੀ ਧਾਰ ਨਾਲ ਜੰਗ ਵਿਚ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਮਾਰੇ ਗਏ।
ਯਦੀਯ ਮਤ੍ਤਮਾਤਂਗ ਦਾਨਧਾਰਾਜਲੈਰਿਲਾ । ਨਿਦਾਘੇਪਿ ਚ ਸੇਹੇਤਾਂ ਰਵਿਸਂਤਾਪਵੇਦਨਾਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਮਸਤ ਹਾਥੀਆਂ ਦੀ ਦਾਨ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਇਲਾਵਾਂ ਵਿਚ ਵੀ ਸੂਰਜ ਦੀ ਤਪਸ਼ ਨੂੰ ਝੱਲ ਸਕਦੀਆਂ ਸਨ।
ਸਂਕ੍ਰਂਦਨਪਰਿਤ੍ਰਸ੍ਤਾ ਯਦੀਯ ਸ਼ਰਣਂ ਗਤਾਃ । ਰੇਜਿਰੇ ਕਰਿਣੋ ਮਤ੍ਤਾਸ਼੍ਚਲਂਤਃ ਪਰ੍ਵਤਾ ਇਵ
ਜੰਗ ਦੇ ਹਮਲੇ ਤੋਂ ਡਰੇ ਹੋਏ ਮਸਤ ਹਾਥੀ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਵਿਚ ਆ ਗਏ ਤੇ ਪਰਬਤਾਂ ਵਾਂਗ ਚਲਦੇ ਹੋਏ ਚਮਕਦੇ ਸਨ।
ਮਤ੍ਤਮਾਤਂਗਚੀਤ੍ਕਾਰਪ੍ਰਤਿਸ੍ਵਨਮਿਵਾਦਰਾਤ੍ । ਯਸ੍ਯ ਗੋਪਾਯਤਃ ਸ਼ੈਲਾ ਵ੍ਯਾਹਰਂਤਿ ਕृਪਾਵਤਃ
ਮਹਾਰਾਜਾ ਦੀ ਦਇਆ ਨਾਲ ਰੱਖੇ ਹੋਏ ਪਰਬਤ, ਮਸਤ ਹਾਥੀਆਂ ਦੀ ਚੀਕਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦੇ ਸਨ।
ਯਦੀਯ ਧਾਵਤ੍ਤੁਰਗਕ੍ਸ਼ੁਰਸਂਘਾਤਜਰ੍ਜਰਮ੍ । ਨਾਭੂਚ੍ਚਿਤ੍ਰਂ ਕਥਂਕਾਰਂ ਗਤਖਂਡਂ ਧਰਾਤਲਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਦੌੜਦੇ ਘੋੜਿਆਂ ਦੇ ਖੁਰਾਂ ਦੀ ਟੱਕਰ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਟੁੱਟੀ-ਫੁੱਟੀ ਹੋ ਗਈ, ਇਹ ਕੋਈ ਅਜੀਬ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਪੁਨਰੁਜ੍ਵਲਯਾਂਚਕ੍ਰੇ ਮਹਾਭਾष੍ਯਂ ਫਣੀਸ਼੍ਵਰਃ
ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਫਿਰ ਤੋਂ ਇੱਕ ਚਮਕਦਾਰ ਟਿੱਪਣੀ ਲਿਖੀ।
ਤਸ੍ਯਾਸੀਤ੍ਸੈਨਿਕੋ ਧੀਮਾਞ੍ਛਸ੍ਤ੍ਰਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਕਲਾਨਿਧਿਃ । ਨਾਮ੍ਨਾ ਸਰਭਭੇਰੁਂਡਃ ਪ੍ਰਚਂਡਭੁਜਮਂਡਲਃ
ਉਸ ਕੋਲ ਇੱਕ ਸਮਝਦਾਰ ਸੈਨਿਕ ਸੀ, ਜੋ ਹਥਿਆਰਾਂ ਤੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਸਰਭਭੇਰੁੰਡਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਸਨ।