ਤਤਃ ਸਮਾਨਵਯਸਾ ਕੇਨਚਿਦ੍ਰਾਜਸੂਨੁਨਾ । ਬਹੁਮੂਲ੍ਯਂ ਪਣਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਰਾਜਾਚਿਕ੍ਰੀਡਕੌਤੁਕੀ
ਫਿਰ, ਇੱਕ ਉਮਰ ਦੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਨਾਲ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਮਨੋਰੰਜਨ ਲਈ ਵੱਡਾ ਦਾਅ ਲਗਾਇਆ।
ਤਤੋਵਤਾਰ੍ਯ ਦੋਲਾਯਾ ਵਿਰੁਦਾਵਲਿਗਰ੍ਵਿਤਾਮ੍ । ਧਾਵਤਃ ਸ਼ਸ਼ਕਸ੍ਯੋਚ੍ਚੈਃ ਪृष੍ਠੇ ਮੁਂਚਨ੍ਨृਪਂ ਸ਼ੁਨੀਮ੍
ਫਿਰ, ਡੋਲੀ ਤੋਂ ਉਤਰ ਕੇ, ਜਿੱਤ ਦੀ ਮਾਲਾ 'ਤੇ ਮਾਣ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਦੌੜਦੇ ਖਰਗੋਸ਼ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਕੁੱਤਾ ਛੱਡਿਆ।
ਮੁਮੋਚ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰੋऽਪਿ ਪ੍ਰੇਮਪਾਤ੍ਰਂ ਮਹਾਭੁਜਃ । ਵਿਰਰਾਮ ਸ਼ੁਨੀਮੁਚ੍ਚੈਃ ਸਂਕੀਰ੍ਤ੍ਯ ਵਿਰੁਦਾਵਲੀਮ੍
ਰਾਜਕੁਮਾਰ, ਜੋ ਸਭ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਤੇ ਬਲਵਾਨ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣੇ ਕੁੱਤੇ ਨੂੰ ਛੱਡਿਆ, ਜਿੱਤ ਦੀ ਮਾਲਾ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਸੁਣਾਈ, ਤੇ ਰੁਕ ਗਿਆ।
ਅਲਕ੍ਸ਼੍ਯਮਾਣਵੇਗੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ਸ਼ੁਨੀਯੁਗਲਕੇਭृਸ਼ਮ੍ । ਧਾਵਤ੍ਯੁਤ੍ਥਿਤਮੇਵਾਸੀਤ੍ਪਸ਼੍ਯਤਾਂ ਸਰ੍ਵਭੂਭृਤਾਮ੍
ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ ਵੇਖ ਰਹੇ ਸਨ, ਦੋਵੇਂ ਕੁੱਤੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤੇਜ਼ੀ ਦਿਸਦੀ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਅਚਾਨਕ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਦੌੜ ਪਏ।
ਪਪਾਤ ਗਰ੍ਤੇ ਮਹਤਿ ਸ਼ਸ਼ਕੋऽਤਿਸ਼੍ਰਮਾਦਸੌ । ਪਤਿਤੋऽਪਿ ਸ਼ੁਨੀ ਵਸ਼੍ਯੋ ਨਾਭਵਚ੍ਛਸ਼ਸ਼ਾਵਕਃ
ਖਰਗੋਸ਼, ਥਕ ਕੇ, ਇੱਕ ਵੱਡੇ ਗੱਡੇ 'ਚ ਡਿੱਗ ਪਿਆ; ਪਰ ਡਿੱਗਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਕੁੱਤੇ ਨੇ ਨੌਜਵਾਨ ਖਰਗੋਸ਼ ਨੂੰ ਫੜਿਆ ਨਹੀਂ।
ਤਤਃ ਸ਼ਨੈਃ ਸਮੁਤ੍ਥਾਯ ਧਾਵਨ੍ਨਾਕ੍ਰਮ੍ਯਰੋषਤਃ । ਜਗृਹੇ ਰਾਜਸ਼ੁਨ੍ਯਾऽਸੌ ਸ਼ਸ਼ਕਃ ਫੇਨਮੁਦ੍ਵਮਨ੍
ਫਿਰ, ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਉੱਠ ਕੇ, ਖਰਗੋਸ਼ ਦੌੜ ਪਿਆ, ਪਰ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਰਾਜਾ ਦੇ ਕੁੱਤੇ ਨੇ ਫੇਨ ਛੱਡਦੇ ਖਰਗੋਸ਼ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ।
ਤਤਃ ਕਥਂਚਿਦੁਪ੍ਲੁਤ੍ਯ ਗਚ੍ਛਨ੍ਵਿਸ੍ਖਲਯਞ੍ਛਸ਼ਃ । ਰਾਜਪੁਤ੍ਰਸ਼ੁਨਕ੍ਯਾਸੌ ਗृਹੀਤਃ ਕਂਧਰਾਤਟੇ
ਫਿਰ, ਜਦ ਖਰਗੋਸ਼ ਉੱਡ ਕੇ ਦੌੜਦਾ ਹੋਇਆ, ਰਸਤੇ ਵਿਚ ਡਿੱਗਦਾ, ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਦੇ ਕੁੱਤੇ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਗਲ ਦੇ ਪਾਸੇ ਫੜ ਲਿਆ।
ਜਿਤਮਸ੍ਮਾਭਿਰਤ੍ਯਰ੍ਥਮਿਤਿ ਸਂਜਲ੍ਪਤਾਂ ਨृਣਾਮ੍ । ਕੋਲਾਹਲੇ ਸ਼ਂਕਿਤਾਯਾ ਸ਼ੁਨ੍ਯਾ ਨਿਰ੍ਗਤਵਾਨ੍ਮੁਖਾਤ੍
ਜਦ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, 'ਅਸੀਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਿੱਤ ਗਏ ਹਾਂ', ਤਾਂ ਹਲਚਲ ਵਿਚ, ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ ਕੁੱਤਾ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਵਿਚੋਂ ਖਰਗੋਸ਼ ਨੂੰ ਛੱਡ ਗਿਆ।
ਤਤੋ ਦਂष੍ਟ੍ਰਾਵ੍ਰਣਸ਼੍ਰੇਣੀ ਕ੍ਸ਼ਰਦ੍ਰੁਧਿਰਧਾਰਕਃ । ਕ੍ਵਾਪਿ ਰ੍ਮਮਰਭੂਭਾਗੇ ਨਿਲੀਯਸ੍ਥਿਤਵਾਞ੍ਛਸ਼ਃ
ਫਿਰ, ਦੰਦਾਂ ਦੇ ਜਖਮਾਂ ਦੀ ਲੜੀ ਨਾਲ, ਲਹੂ ਵਗਦਾ ਹੋਇਆ, ਖਰਗੋਸ਼ ਧਰਤੀ ਦੇ ਕਿਸੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਲੁਕ ਗਿਆ ਤੇ ਓਥੇ ਹੀ ਛੁਪ ਕੇ ਰਹਿ ਗਿਆ।
ਜਿਘ੍ਰਂਤ੍ਯਾ ਰਾਜਸ਼ੁਨ੍ਯਾऽਸੌ ਭੂਭਾਗਂ ਧਨਰੋषਯਾ । ਦृष੍ਟਮਾਤ੍ਰਃ ਪਰਿਤ੍ਰਸ੍ਤੋ ਹਸ੍ਤਮਾਤ੍ਰਂ ਤਤੋऽਗਮਤ੍
ਉਹ, ਰਾਜ-ਵਿਹੂਣ ਹੋ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਧਨ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਸੂੰਘਦਾ ਸੀ; ਜਦੋਂ ਵੇਖਿਆ ਗਿਆ, ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਸਿਰਫ਼ ਹੱਥ ਦੀ ਦੂਰੀ ਤੇ ਹਟ ਗਿਆ।
ਯਤ੍ਰ ਕਰ੍ਪੂਰਕਦਲੀ ਕ੍ਰੋਡਵ੍ਯਾਘ੍ਰਦਰੀਤਲਃ । ਚੋਲੀ ਕਪੋਲਫਲਕਾਨ੍ਚੁਬਨ੍ਵਾਤਿ ਸਮੀਰਣਃ
ਜਿੱਥੇ ਕਪੂਰ, ਕੇਲਾ, ਜੰਗਲੀ ਸੂਰ ਤੇ ਬਾਘ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਹਨ, ਤੇ ਹਵਾ ਚੋਲੀ ਦੇ ਪਲੂ ਤੇ ਗਲਾਂ ਦੇ ਗਹਣਿਆਂ ਵਾਲੇ ਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਵਗਦੀ ਹੈ।
ਉਦ੍ਭਿਨ੍ਨ ਕੇਤਕੀਕੋਸ਼ਰਜੋਮੁਕੁਲਿਤੇਕ੍ਸ਼ਣਃ । ਵਿਸ੍ਰਬ੍ਧਾਹਰਣਾ ਯਤ੍ਰਚ੍ਛਾਯਾਂ ਤਾਂ ਪਰਿਤਨ੍ਵਤਃ
ਜਿੱਥੇ ਕੇਤਕੀ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਰੇਤ ਅੱਖਾਂ 'ਤੇ ਲੱਗੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਤੇ ਜਿੱਥੇ ਛਾਂ ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਹੋ ਕੇ ਲੋੜਵੰਦਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਨਾਰਿਕੇਲਫਲੈਰ੍ਯਤ੍ਰ ਸ੍ਵਯਂ ਨਿਪਤਿਤੈਰਧਃ । ਅਪਿ ਚੂਤਫਲੈਸ੍ਤृਪ੍ਤਾਃ ਪਕ੍ਵੈਃ ਸ਼ਾਖਾਮृਗਾ ਅਪਿ
ਜਿੱਥੇ ਨਾਰੀਅਲ ਦੇ ਫਲ ਆਪਣੇ ਆਪ ਹੇਠਾਂ ਡਿੱਗਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਡਾਲੀਆਂ 'ਤੇ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਜਾਨਵਰ ਪੱਕੇ ਆਮਾਂ ਨਾਲ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਅਪਿ ਕੇਸਰਿਣੋ ਯਤ੍ਰ ਖੇਲਂਤਿ ਕਲਭੈਃ ਸਮਮ੍ । ਫਣਿਨਃ ਕੇਕਿਬਰ੍ਹੇषੁ ਨਿਰ੍ਵਿਸ਼ਂਕਂ ਵਿਸ਼ਂਤਿ ਚ
ਜਿੱਥੇ ਸ਼ੇਰ ਹਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਖੇਡਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਸੱਪ ਮੋਰਾਂ ਦੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਹੋ ਕੇ ਦਾਖਲ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਯਤ੍ਰਾਸ਼੍ਰਮਾਂਤਰੇ ਵਿਪ੍ਰੋ ਵਤ੍ਸਨਾਮਾ ਜਿਤੇਂਦ੍ਰਿਯਃ । ਸ਼ਾਂਤਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼ਾਧ੍ਯਾਯਂ ਜਪਨ੍ਨਾਸ੍ਤੇ ਨਿਰਂਤਰਮ੍
ਉਸ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ, ਵਤਸ ਨਾਂ ਦਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜਿਸ ਨੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਜਿੱਤ ਪਾਈ ਹੋਈ ਸੀ, ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਕੇ ਚੌਦਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਨਿਰੰਤਰ ਜਪਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ।
ਤਤ੍ਰ ਤਚ੍ਛਿष੍ਯਪਾਦਾਬ੍ਜ ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਾਲਨਜਲੈਃ ਕृਤੇ । ਕਰ੍ਦਮੇ ਨ੍ਯਪਤਦ੍ਗਤ੍ਵਾ ਜੀਵਸ਼ੇषੋ ਮੁਹੁਃ ਸ਼੍ਵਸਨ੍
ਉਥੇ, ਉਸ ਸ਼ਿਸ਼ਿਆ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਧੋ ਕੇ, ਖਰਗੋਸ਼, ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਜਿੰਦ ਰਹਿ ਕੇ, ਮੁੜ ਮੁੜ ਸਾਹ ਲੈਂਦਾ ਹੋਇਆ, ਕਾਦ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਗਿਆ।
ਤਤਃ ਕਰ੍ਦਮਸਂਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਮਾਤ੍ਰਨਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣ ਸਂਸृਤਿਃ । ਦਿਵ੍ਯਂ ਵਿਮਾਨਮਾਰੁਹ੍ਯ ਨਿਰ੍ਯਯੌ ਸ਼ਸ਼ਕੋ ਦਿਵਮ੍
ਫਿਰ, ਸਿਰਫ਼ ਕਾਦ ਦੇ ਛੂਹੇ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੀ ਜਨਮ ਮਰਨ ਦੀ ਲੜੀ ਮੁਕ ਗਈ; ਉਹ ਦਿਵਿਆ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਖਰਗੋਸ਼ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਤਤਃ ਸ਼ੁਨ੍ਯਪਿ ਲਿਪ੍ਤਾਂਗੀਸ੍ਤੋਕੈਃ ਕਰ੍ਦਮਬਿਂਦੁਭਿਃ । ਕ੍ਸ਼ੁਤ੍ਪਿਪਾਸਾਰ੍ਤਿਰਹਿਤਾ ਸ਼ੁਨੀਰੂਪਂ ਵਿਹਾਯ ਸਾ
ਫਿਰ, ਕੁੱਤੀ ਵੀ, ਜਿਸ ਦੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਕਾਦ ਦੇ ਬੂੰਦੇ ਲੱਗੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਭੁੱਖ ਤੇ ਪਿਆਸ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਕੁੱਤੀ ਦਾ ਰੂਪ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤੋ ਦਿਵ੍ਯਾਂਗਨਾਰਮ੍ਯਂ ਗਂਧਰ੍ਵੈਰੁਪਸ਼ੋਭਿਤਮ੍ । ਦਿਵ੍ਯਂ ਵਿਮਾਨਮਾਰੁਹ੍ਯ ਸ਼ੁਨ੍ਯਪਿ ਤ੍ਰਿਦਿਵਂ ਯਯੌ
ਫਿਰ, ਦਿਵਿਆ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਜੋ ਸੁੰਦਰ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਕੁੱਤੀ ਵੀ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਚਲੀ ਗਈ।
ਤਤੋ ਜਹਾਸ ਮੇਧਾਵੀ ਸ਼ਿष੍ਯੋ ਨਾਮ੍ਨਾ ਸ੍ਵਕਂਧਰਃ । ਵਿਚਾਰ੍ਯ ਵਿਸ੍ਮਿਤਃ ਪੂਰ੍ਵਜਨ੍ਮਵੈਰਸ੍ਯ ਕਾਰਣਮ੍
ਫਿਰ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਸ਼ਿਸ਼ਿਆ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਂ ਸਵਕੰਧਰਾ ਸੀ, ਹੱਸਿਆ; ਉਹ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਦੀ ਵੈਰਤਾ ਦੇ ਕਾਰਨ ਨੂੰ ਸੋਚ ਕੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ।
ਰਾਜਾਪਿ ਪਰ੍ਯਪृਚ੍ਛਤ੍ਤਂ ਵਿਸ੍ਮਯਸ੍ਮੇਰਲੋਚਨਃ । ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਪਰਯਾ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਵਿਨਯੈਕਪਯੋਨਿਧਿਃ
ਰਾਜਾ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਮੁਸਕੁਰਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਵੱਡੀ ਭਕਤੀ ਤੇ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਵਾਲ ਪੁੱਛਿਆ।
ਕਥਾਂ ਕਥਯ ਮੇ ਵਿਪ੍ਰ ਹੀਨਯੋਨਿ ਨਿषੇਵਿਤੌ । ਅਜ੍ਞੌਯੌ ਜਗ੍ਮਤੁਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਸ਼ੁਨੀ ਸ਼ਸ਼ਕਸ਼ਾਵਕੌ
ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੀ, ਇਹ ਕਹਾਣੀ: ਕੁੱਤੀ ਤੇ ਖਰਗੋਸ਼, ਜੋ ਘੱਟ ਜਾਤੀ ਵਿੱਚ ਜਨਮੇ ਤੇ ਅਗਿਆਨ ਸਨ, ਕਿਵੇਂ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚੇ?
ਸ਼ਿष੍ਯ ਉਵਾਚ। ਵਤ੍ਸਨਾਮਾ ਦ੍ਵਿਜਨ੍ਮਾਸ੍ਤੇ ਵਨੇऽਮੁष੍ਮਿਨ੍ਜਿਤੇਂਦ੍ਰਿਯਃ । ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼ਂ ਤੁ ਹ੍ਯਧ੍ਯਾਯਂ ਗੀਤਾਨਾਂ ਸਰ੍ਵਦਾ ਜਪਨ੍
ਸ਼ਿਸ਼ਿਆ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਵਤਸ ਨਾਂ ਦਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜਿਸ ਨੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਜਿੱਤ ਪਾਈ ਹੋਈ ਸੀ, ਉਸ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਗੀਤਾ ਦਾ ਚੌਦਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਜਪਦਾ ਸੀ।
ਸ਼ਿष੍ਯੋऽਹਂ ਤਸ੍ਯ ਭੂਪਾਲ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿਦ੍ਯਾਵਿਸ਼ਾਰਦਃ । ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼ ਤੁ ਅਧ੍ਯਾਯਂ ਜਪਾਮਿ ਪ੍ਰਤ੍ਯਹਂ ਨृਪ
ਮੈਂ ਉਸ ਦਾ ਸ਼ਿਸ਼ਿਆ ਹਾਂ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੈ; ਮੈਂ ਵੀ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਚੌਦਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਜਪਦਾ ਹਾਂ, ਰਾਜਨ।
ਮਦੀਯਚਰਣਾਂਭੋਜਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਾਲਨਜਲੇ ਲੁਠਨ੍ । ਸ਼ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਿਦਿਵਮਾਪਨ੍ਨਃ ਸ਼ੁਨਕ੍ਯਾ ਸਹ ਭੂਪਤੇ
ਮੇਰੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਲੁੱਟਣ ਨਾਲ, ਖਰਗੋਸ਼ ਨੇ ਕੁੱਤੀ ਦੇ ਨਾਲ ਸਵਰਗ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ, ਰਾਜਾ ਜੀ।
ਰਾਜੋਵਾਚ। ਹੇਤੁਨਾ ਕੇਨ ਕਥਯ ਹਸਿਤਂ ਚ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ । ਅਤਃ ਕਿਮਪਿ ਸਾਕੂਤਂ ਮਨ੍ਯਮਾਨੇਨ ਸਾਦਰਮ੍
ਰਾਜਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਤੁਸੀਂ ਕਿਉਂ ਹੱਸੇ, ਤੇ ਕਿਸ ਕਾਰਨ ਤੁਸੀਂ ਕੁਝ ਗੁਪਤ ਤੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਸੋਚਿਆ?
ਸ਼ਿष੍ਯ ਉਵਾਚ। ਮਹਾਰਾष੍ਟ੍ਰੇਤਿ ਨਗਰਂ ਨਾਮ੍ਨਾ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਦਕਂ ਮਹਤ੍ । ਤਤ੍ਰਾਸੀਦ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਨਾਮ੍ਨਾ ਕੇਸ਼ਵਃ ਕਿਤਵਾਗ੍ਰਣੀਃ
ਚੇਲੇ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਸ਼ਹਿਰ ਹੈ ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਮਹਾਰਾਸ਼ਟਰ ਹੈ, ਜੋ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਵਸਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਉੱਥੇ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਕੇਸ਼ਵ ਸੀ, ਜੋ ਜੂਆਰਿਆਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਸੀ।
ਵਿਲੋਭਨਾਭਵਤ੍ਤਸ੍ਯ ਜਾਯਾ ਸ੍ਵੈਰਵਿਹਾਰਿਣੀ । ਤੇਨ ਸਾ ਹਨ੍ਯਤੇ ਕ੍ਰੋਧਾਦ੍ਵੈਰਂ ਸਂਚਿਂਤ੍ਯ ਜਨ੍ਮਨਃ
ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਗੁਜ਼ਾਰਦੀ ਸੀ ਤੇ ਮੋਹ ਵਿਚ ਪੈ ਗਈ। ਕੇਸ਼ਵ ਨੇ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਦੀ ਵੈਰ-ਵਿਰੋਧੀ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਃ ਸ੍ਤ੍ਰੀਵਧਪਾਪੇਨ ਸ਼ਸ਼ਕੋ ਜਾਯਤੇ ਦ੍ਵਿਜਃ । ਕਿਲ੍ਬਿषਾਚ੍ਛੁਨਕੀ ਸਾਪਿ ਜਾਤਾ ਵਂਚਨਜਨ੍ਮਨਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਔਰਤ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦੇ ਪਾਪ ਕਾਰਨ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਅਗਲੇ ਜਨਮ ਵਿਚ ਖਰਗੋਸ਼ ਬਣ ਗਿਆ। ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਆਪਣੇ ਪਾਪਾਂ ਕਰਕੇ ਕੁੱਤੀ ਬਣੀ, ਦੋਵੇਂ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਦੀ ਠੱਗੀ ਕਰਤੂਤਾਂ ਦੇ ਕਾਰਨ।
ਪੂਰ੍ਵੇਣ ਜਨ੍ਮਨਾਭ੍ਯਸ੍ਤਂ ਵੈਰਂ ਵਿਸ੍ਮਰਤੋ ਨਹਿ । ਆਸੇਦਿਵਦ੍ਭ੍ਯਾਂ ਬਹੁਧਾ ਯੋਨ੍ਯਂਤਰਮਪਿ ਕ੍ਵਚਿਤ੍
ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਵਿਚ ਕੀਤਾ ਵੈਰ ਕਦੇ ਭੁੱਲਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ, ਚਾਹੇ ਕਿੰਨੇ ਹੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜਨਮਾਂ ਤੇ ਰੂਪਾਂ ਵਿਚੋਂ ਲੰਘ ਜਾਵੇ।