ਕੁਸ਼ਾਸਨਧਰੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਨਿਯਤਃ ਸਂਯਤੇਂਦ੍ਰਿਯਃ । ਏਕਕਾਲਂ ਤੁ ਭੁਂਜਾਨੋ ਮਾਸਂ ਭੋਗਪਤਿਰ੍ਭਵੇਤ੍
ਜੇ ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕੁਸ਼ ਦੀ ਚਟਾਈ ਉੱਤੇ ਬੈਠ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਨੂੰ ਵੱਸ ਵਿਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਦਿਨ ਵਿਚ ਇਕ ਵਾਰੀ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮਹੀਨੇ ਭਰ ਦੇ ਸੁਖਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸੁਵਰ੍ਣਾਲਂਕृਤਾਨਾਂ ਤੁ ਨਾਰੀਣਾਂ ਲਭਤੇ ਸ਼ਤਮ੍ । ਪृਥਿਵ੍ਯਾਮਾਸਮੁਦ੍ਰਾਯਾਂ ਮਹਾਭੋਗਪਤਿਰ੍ਭਵੇਤ੍
ਉਹ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਸੌ ਔਰਤਾਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਤੱਕ ਵੱਡਾ ਭੋਗਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਦਸ਼ਗ੍ਰਾਮਸਹਸ੍ਰਾਣਾਂ ਭੋਕ੍ਤਾ ਭਵਤਿ ਭੂਮਿਪਃ । ਧਨਧਾਨ੍ਯਸਮਾਯੁਕ੍ਤੋ ਦਾਤਾ ਭਵਤਿ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ਃ
ਉਹ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਪਿੰਡਾਂ ਦਾ ਭੋਗੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਧਨ-ਅਨਾਜ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਤੇ ਦਾਤਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਵਿਪੁਲਾਨ੍ਭੋਗਾਂਸ੍ਤਤ੍ਤੀਰ੍ਥਂ ਸ੍ਮਰਤੇ ਪੁਨਃ । ਅਥ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਵਟੇ ਰਮ੍ਯੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰੀ ਜਿਤੇਂਦ੍ਰਿਯਃ
ਉਹ ਵੱਡੇ ਸੁਖ ਭੋਗ ਕੇ, ਫਿਰ ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ, ਉਸ ਸੋਹਣੇ ਵਟ ਦੇ ਰੁੱਖ ਹੇਠਾਂ, ਇਕ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਜੋ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ—
ਉਪੋष੍ਯ ਯੋਗਯੁਕ੍ਤਸ਼੍ਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮਜ੍ਞਾਨਮਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍ । ਕੋਟਿਤੀਰ੍ਥਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਯਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ਪਰਿਤ੍ਯਜੇਤ੍
ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ ਤੇ ਯੋਗ ਅਭਿਆਸ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮ ਦਾ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਕੋਈ ਕੋਟੀਤੀਰਥ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਾਣ ਤਿਆਗ ਦਿੰਦਾ ਹੈ—
ਕੋਟਿਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ । ਤਤਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਤ੍ਪਰਿਭ੍ਰष੍ਟਃ ਕ੍ਸ਼ੀਣਕਰ੍ਮ੍ਮਾ ਦਿਵਸ਼੍ਚ੍ਯੁਤਃ
ਉਹ ਕੋਟੀਆਂ ਸਾਲ ਤੱਕ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਆਦਰ ਪਾਂਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ ਜਦ ਪੁੰਨ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਥੱਲੇ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸੁਵਰ੍ਣਮਣਿਮੁਕ੍ਤਾਢ੍ਯੇ ਕੁਲੇ ਭਵਤਿ ਰੂਪਵਾਨ੍ । ਤਤੋ ਭੋਗਵਤੀਂ ਗਤ੍ਵਾ ਵਾਸੁਕੇਰੁਤ੍ਤਰੇਣ ਤੁ
ਉਹ ਸੋਨੇ, ਮੋਤੀਆਂ ਤੇ ਮਣਕਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਘਰਾਣੇ ਵਿਚ ਸੁੰਦਰ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ ਵਾਸੁਕੇ ਦੇ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਭੋਗਾਵਤੀ ਨਗਰੀ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਦਸ਼ਾਸ਼੍ਵਮੇਧਕਂ ਤਤ੍ਰ ਤੀਰ੍ਥਂ ਤਤ੍ਰਾਪਰਂ ਭਵੇਤ੍ । ਕृਤ੍ਵਾਭਿषੇਕਂ ਤੁ ਨਰਃ ਸੋऽਸ਼੍ਵਮੇਧਫਲਂ ਲਭੇਤ੍
ਉਥੇ ਦਸ ਅਸ਼੍ਵਮੇਧਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੋਰ ਇਕ ਤੀਰਥ ਹੈ; ਜੇ ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰ ਲਏ, ਤਾਂ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਅਸ਼੍ਵਮੇਧ ਯੱਗ ਦੇ ਫਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਧਨਾਢ੍ਯੋ ਰੂਪਵਾਨ੍ਦਕ੍ਸ਼ੋ ਦਾਤਾ ਭਵਤਿ ਧਾਰ੍ਮਿਕਃ । ਚਤੁਰ੍ਵੇਦੇषੁ ਯਤ੍ਪੁਣ੍ਯਂ ਸਤ੍ਯਵਾਦਿषੁ ਯਤ੍ਫਲਮ੍
ਉਹ ਧਨਵਾਨ, ਸੁੰਦਰ, ਨਿਪੁੰਨ, ਦਾਤਾ ਤੇ ਧਰਮੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਚਾਰ ਵੇਦਾਂ ਪੜ੍ਹਨ ਜਾਂ ਸੱਚ ਬੋਲਣ ਨਾਲ ਜੋ ਪੁੰਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ—
ਅਹਿਂਸਾਯਾਂ ਤੁ ਯੋ ਧਰ੍ਮ੍ਮੋ ਗਮਨਾਦੇਵ ਤਦ੍ਭਵੇਤ੍ । ਕੁਰੁਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਸਮਾ ਗਂਗਾ ਯਤ੍ਰਤਤ੍ਰਾਵਗਾਹ੍ਯਤੇ
ਅਹਿੰਸਾ ਦਾ ਜੋ ਧਰਮ ਹੈ, ਉਹ ਉਥੇ ਸਿਰਫ ਜਾਣ ਨਾਲ ਹੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜਿਥੇ ਵੀ ਗੰਗਾ ਵਿਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਥਾਂ ਕੁਰੁਕਸ਼ੇਤਰ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ।
ਕੁਰੁਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਾਦ੍ਦਸ਼ਗੁਣਾ ਯਤ੍ਰ ਸਿਂਧ੍ਵਾ ਸਮਾਗਤਾ । ਯਤ੍ਰ ਗਂਗਾ ਮਹਾਭਾਗਾ ਬਹੁਤੀਰ੍ਥਤਪੋਧਨਾ
ਜਿਥੇ ਸਿੰਧੂ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਥਾਂ ਕੁਰੁਕਸ਼ੇਤਰ ਨਾਲੋਂ ਦੱਸ ਗੁਣਾ ਵਧੀਕ ਹੈ; ਜਿਥੇ ਵੱਡੀ ਪਵਿੱਤਰ ਗੰਗਾ, ਕਈ ਤੀਰਥਾਂ ਤੇ ਤਪ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਮਿਲਦੀ ਹੈ—
ਸਿਦ੍ਧਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਹਿ ਤਜ੍ਜ੍ਞੇਯਂ ਨਾਤ੍ਰ ਕਾਰ੍ਯਾ ਵਿਚਾਰਣਾ । ਕ੍ਸ਼ਿਤੌ ਤਾਰਯਤੇ ਮਰ੍ਤ੍ਯਾਨ੍ਨਾਗਾਂਸ੍ਤਾਰਯਤੇऽਪ੍ਯਧਃ
ਉਹ ਥਾਂ ਸਿੱਧੀਆਂ ਵਾਲਾ ਮੰਨੋ; ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਸ਼ੰਕਾ ਕਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਤੇ ਹੇਠਾਂ ਨਾਗਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਪਾਰ ਲੰਘਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਦਿਵਿ ਤਾਰਯਤੇ ਦੇਵਾਂਸ੍ਤੇਨ ਸਾ ਤ੍ਰਿਪਥਾ ਸ੍ਮृਤਾ । ਯਾਵਦਸ੍ਥੀਨਿ ਗਂਗਾਯਾਂ ਤਿष੍ਠਂਤਿ ਤਸ੍ਯ ਦੇਹਿਨਃ
ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਲੰਘਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਉਸਨੂੰ ਤਿੰਨ ਰਾਹਾਂ ਵਾਲੀ ਆਖਦੇ ਹਨ। ਜਿੰਨਾ ਚਿਰ ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਦੀਆਂ ਹੱਡੀਆਂ ਗੰਗਾ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ,
ਤਾਵਦ੍ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ । ਤੀਰ੍ਥਾਨਾਂ ਤੁ ਪਰਂ ਤੀਰ੍ਥਂ ਨਦੀਨਾਮੁਤ੍ਤਮਾ ਨਦੀ
ਉਹਨਾ ਹੀ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਾਲ ਉਹ ਸੁਰਗ ਵਿਚ ਇੱਜ਼ਤ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ ਵਿਚੋਂ ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਤੇ ਨਦੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਨਦੀ ਹੈ।
ਮੋਕ੍ਸ਼ਦਾ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਮਹਾਪਾਤਕਿਨਾਮਪਿ । ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਸੁਲਭਾ ਗਂਗਾ ਤ੍ਰਿषੁ ਸ੍ਥਾਨੇषੁ ਦੁਰ੍ਲਭਾ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਵੱਡੇ ਪਾਪੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਹਰ ਥਾਂ ਤੇ ਗੰਗਾ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਤਿੰਨ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਔਖੀ ਹੈ।
ਗਂਗਾਦ੍ਵਾਰੇ ਪ੍ਰਯਾਗੇ ਚ ਗਂਗਾਸਾਗਰਸਂਗਮੇ । ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਦਿਵਂ ਯਾਂਤਿ ਯੇ ਮृਤਾਸ੍ਤੇऽਪੁਨਰ੍ਭਵਾਃ
ਗੰਗਾਦੁਆਰ, ਪ੍ਰਯਾਗ ਤੇ ਜਿੱਥੇ ਗੰਗਾ ਸਮੁੰਦਰ ਨਾਲ ਮਿਲਦੀ ਹੈ—ਉਥੇ ਜੋ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸੁਰਗ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਜੋ ਉਥੇ ਮਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੁੜ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦੇ।
ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਚੈਵ ਭੂਤਾਨਾਂ ਪਾਪੋਪਹਤਚੇਤਸਾਮ੍ । ਗਤਿਮਨ੍ਵੇषਮਾਣਾਨਾਂ ਨਾਸ੍ਤਿ ਗਂਗਾਸਮਾ ਗਤਿਃ
ਜਿਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਪਾਪਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹਨ ਤੇ ਜੋ ਰਾਹ ਲੱਭ ਰਹੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਗੰਗਾ ਵਰਗੀ ਹੋਰ ਕੋਈ ਥਾਂ ਨਹੀਂ।
ਪਵਿਤ੍ਰਾਣਾਂ ਪਵਿਤ੍ਰਂ ਯਾ ਮਂਗਲਾਨਾਂ ਚ ਮਂਗਲਮ੍ । ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਸ਼ਿਰੋਭ੍ਰष੍ਟਾ ਸਰ੍ਵਪਾਪਹਰਾ ਸ਼ੁਭਾ
ਉਹ ਪਵਿੱਤਰਾਂ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਹੈ, ਮੰਗਲਾਂ ਦੀ ਮੰਗਲਤਾ ਹੈ; ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਸਿਰ ਤੋਂ ਝੜੀ ਹੋਈ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹੈ।
ਮਾਰ੍ਕਂਡੇਯ ਉਵਾਚ- ਸ਼ृਣੁ ਰਾਜਨ੍ਪ੍ਰਯਾਗਸ੍ਯ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਪੁਨਰੇਵ ਤੁ । ਯਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਪਾਪੇਭ੍ਯੋ ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਮਾਰਕੰਡੇਯ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਹੇ ਰਾਜਨ, ਹੁਣ ਤੂੰ ਪ੍ਰਯਾਗ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਫਿਰ ਸੁਣ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਮਾਨਸਂ ਨਾਮ ਤਤ੍ਤੀਰ੍ਥਂ ਗਂਗਾਯਾਮੁਤ੍ਤਰੇ ਤਟੇ । ਤ੍ਰਿਰਾਤ੍ਰੋਪੋषਿਤੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਕਾਮਾਨਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਗੰਗਾ ਦੇ ਉੱਤਰੀ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਮਾਨਸਾ ਨਾਂ ਦਾ ਤੀਰਥ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਉਪਵਾਸ ਕਰੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਮਨੋਰਥ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਗੋਭੂਹਿਰਣ੍ਯਦਾਨੇਨ ਯਤ੍ਫਲਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਯਾਨ੍ਨਰਃ । ਏਤਤ੍ਫਲਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਤਤ੍ਤੀਰ੍ਥਂ ਸ੍ਮਰਤੇ ਪੁਨਃ
ਗਾਂ, ਜ਼ਮੀਨ ਜਾਂ ਸੋਨਾ ਦਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਜੋ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਫਲ ਬੰਦਾ ਉਸ ਤੀਰਥ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ ਵੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਅਕਾਮੋ ਵਾ ਸਕਾਮੋ ਵਾ ਗਂਗਾਯਾਂ ਯੋ ਵਿਪਦ੍ਯਤੇ । ਮृਤਸ੍ਤੁ ਭਵਤਿ ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਨਰਕਂ ਨ ਚ ਪਸ਼੍ਯਤਿ
ਚਾਹੇ ਇੱਛਾਵਾਨ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨਿਰਇੱਛਾ, ਜੋ ਗੰਗਾ ਵਿਚ ਮਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਰਨ ਉੱਤੇ ਸੁਰਗ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਨਰਕ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ।
ਅਪ੍ਸਰੋਗਣਸਂਗੀਤੈਃ ਸੁਪ੍ਤੋऽਸੌ ਪ੍ਰਤਿਬੁਧ੍ਯਤੇ । ਹਂਸਸਾਰਸਯੁਕ੍ਤੇਨ ਵਿਮਾਨੇਨ ਸ ਗਚ੍ਛਤਿ
ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ ਜਦ ਉਹ ਜਾਗਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਹੰਸ ਤੇ ਸਰਸਾਂ ਵਾਲੇ ਵਿਮਾਨ ਵਿਚ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਬਹੁਵਰ੍षਾਣਿ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ षਟ੍ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਭੁਂਜਤੇ । ਤਤਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਤ੍ਪਰਿਭ੍ਰष੍ਟਃ ਕ੍ਸ਼ੀਣਕਰ੍ਮਾ ਦਿਵਸ਼੍ਚ੍ਯੁਤਃ
ਹੇ ਰਾਜਨ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਸਾਲ, ਛੇ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤੱਕ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਜਦ ਉਸਦਾ ਪੁੰਨ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੁਰਗ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸੁਵਰ੍ਣਮਣਿਮੁਕ੍ਤਾਢ੍ਯੇ ਜਾਯਤੇ ਸ ਮਹਾਕੁਲੇ । षष੍ਟਿਤੀਰ੍ਥਸਹਸ੍ਰਾਣਿ षष੍ਟਿਤੀਰ੍ਥਸ਼ਤਾਨਿ ਚ
ਉਹ ਸੋਨੇ, ਮੋਤੀਆਂ ਤੇ ਹੀਰਿਆਂ ਵਾਲੇ ਵੱਡੇ ਘਰਾਣੇ ਵਿਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਸੱਠ ਹਜ਼ਾਰ ਤੇ ਸੱਠ ਸੌ ਤੀਰਥ
ਮਾਘੇਮਾਸਿ ਗਮਿष੍ਯਂਤਿ ਗਂਗਾਯਮੁਨਸਂਗਮੇ । ਗਵਾਂ ਸ਼ਤਸਹਸ੍ਰਸ੍ਯ ਸਮ੍ਯਗ੍ਦਤ੍ਤਸ੍ਯ ਯਤ੍ਫਲਮ੍
ਮਾਘ ਮਹੀਨੇ ਵਿਚ ਗੰਗਾ-ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਸੰਗਮ ਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੱਤੀ ਹੋਈ ਲੱਖ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਦਾਨ ਦਾ ਜੋ ਫਲ ਹੈ,
ਪ੍ਰਯਾਗੇ ਮਾਘਮਾਸੇ ਤੁ ਤ੍ਰ੍ਯਹਂਸ੍ਨਾਨਸ੍ਯ ਤਤ੍ਫਲਮ੍ । ਗਂਗਾਯਮੁਨਯੋਰ੍ਮਧ੍ਯੇ ਪਂਚਾਗ੍ਨਿਂ ਯਸ੍ਤੁ ਸਾਧਯੇਤ੍
ਉਹੀ ਫਲ ਪ੍ਰਯਾਗ ਵਿਚ ਮਾਘ ਮਹੀਨੇ ਤਿੰਨ ਦਿਨ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਗੰਗਾ ਤੇ ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਜੋ ਪੰਜ ਅੱਗਾਂ ਦੀ ਸਾਧਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਅਹੀਨਾਂਗੋ ਹ੍ਯਰੋਗਸ਼੍ਚ ਪਂਚੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਸਮਨ੍ਵਿਤਃ । ਯਾਵਂਤਿ ਰੋਮਕੂਪਾਣਿ ਤਸ੍ਯ ਗਾਤ੍ਰਸ੍ਯ ਦੇਹਿਨਃ
ਉਹ ਨਿਰਦੋਸ਼, ਰੋਗ ਰਹਿਤ ਤੇ ਪੰਜ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜਿੰਨੇ ਰੋਮਕੂਪ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਹਨ,
ਤਾਵਦ੍ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ । ਤਤਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਤ੍ਪਰਿਭ੍ਰष੍ਟੋ ਜਂਬੂਦ੍ਵੀਪਪਤਿਰ੍ਭਵੇਤ੍
ਉਹਨਾ ਹੀ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਾਲ ਉਹ ਸੁਰਗ ਵਿਚ ਇੱਜ਼ਤ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ ਸੁਰਗ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਕੇ, ਉਹ ਜੰਬੂਦਵੀਪ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣਦਾ ਹੈ।
ਸ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਵਿਪੁਲਾਨ੍ਭੋਗਾਂਸ੍ਤਤ੍ਤੀਰ੍ਥਂ ਭਜਤੇ ਨਰਃ । ਜਲਪ੍ਰਵੇਸ਼ਂ ਯਃ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਸਂਗਮੇ ਲੋਕਵਿਸ਼੍ਰੁਤੇ
ਉਹ ਵੱਡੇ ਸੁਖ ਭੋਗ ਕੇ, ਉਸ ਤੀਰਥ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਲੋਕ-ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੰਗਮ ਤੇ ਜਲ ਵਿਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ,