ਕृਤ੍ਵਾਭਿषੇਕਂ ਤੁ ਨਰਃ ਸੋऽਸ਼੍ਵਮੇਧਫਲਂ ਲਭੇਤ੍ । ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਯਾਵਦਾਭੂਤਸਂਪ੍ਲਵਮ੍
ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਮਨੁੱਖ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯੱਗ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਫਲ ਪਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਅੰਤ ਤੱਕ ਸਵਰਗ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪੂਰ੍ਵਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇ ਤੁ ਗਂਗਾਯਾਂ ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਭਾਰਤ । ਕੂਪਂ ਚੈਵ ਤੁ ਸਾਮੁਦ੍ਰਂ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾਨਂ ਤੁ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਮ੍
ਹੇ ਭਾਰਤ, ਗੰਗਾ ਦੇ ਪੂਰਬੀ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ, ਸਮੁੰਦਰ ਨਾਮ ਦਾ ਕੂਆ ਅਤੇ ਪ੍ਰਤਿਸ਼ਠਾਨ ਨਾਮ ਦੀ ਥਾਂ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੈ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰੀ ਜਿਤਕ੍ਰੋਧਸ੍ਤ੍ਰਿਰਾਤ੍ਰਂ ਯਦਿ ਤਿष੍ਠਤਿ । ਸਰ੍ਵਪਾਪਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਾਤ੍ਮਾ ਸੋऽਸ਼੍ਵਮੇਧਫਲਂ ਲਭੇਤ੍
ਜੇ ਕੋਈ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ, ਕ੍ਰੋਧ ਤੇ ਇੰਦਰੀਆਂ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤ ਪਾ ਕੇ, ਉਥੇ ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਰਹਿ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਸੁੱਧ ਹੋ ਕੇ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯੱਗ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਫਲ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਉਤ੍ਤਰੇਣ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾਨਾਦ੍ਭਾਗੀਰਥ੍ਯਾਸ੍ਤੁ ਪੂਰ੍ਵਤਃ । ਹਂਸਪ੍ਰਪਤਨਂ ਨਾਮ ਤੀਰ੍ਥਂ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਵਿਸ਼੍ਰੁਤਮ੍
ਪ੍ਰਤਿਸ਼ਠਾਨ ਦੇ ਉੱਤਰ ਤੇ ਭਾਗੀਰਥੀ ਦੇ ਪੂਰਬ ਵੱਲ, ਹੰਸਪ੍ਰਪਤਨ ਨਾਮ ਦਾ ਤੀਰਥ ਹੈ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੈ।
ਅਸ਼੍ਵਮੇਧਫਲਂ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਸ੍ਨਾਤਮਾਤ੍ਰਸ੍ਯ ਭਾਰਤ । ਯਾਵਚ੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਸ਼੍ਚ ਸੂਰ੍ਯਸ਼੍ਚ ਤਾਵਤ੍ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਮਹੀਯਤੇ
ਭਾਰਤ, ਜੋ ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਅਸ਼੍ਵਮੇਧ ਯੱਗ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ ਤੇ ਜਿੰਨਾ ਚੰਦ ਤੇ ਸੂਰਜ ਰਹਿਣਗੇ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਇੱਜ਼ਤ ਮਿਲਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਉਰ੍ਵਸ਼ੀਪੁਲਿਨੇ ਰਮ੍ਯੇ ਵਿਪੁਲੇ ਹਂਸਪਾਂਡੁਰੇ । ਸਲਿਲੈਸ੍ਤਰ੍ਪ੍ਪਯੇਦ੍ਯਸ੍ਤੁ ਪਿਤॄਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਵਿਮਤ੍ਸਰਃ
ਉਰਵਸ਼ੀ ਵਾਲੀ ਸੋਹਣੀ ਤੇ ਚੌੜੀ, ਹੰਸਾਂ ਵਾਂਗ ਚਿੱਟੀ ਰੇਤ ਉੱਤੇ, ਜੋ ਮਨ ਵਿਚੋਂ ਈਰਖਾ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ—
षष੍ਟਿਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ षष੍ਟਿਵਰ੍षਸ਼ਤਾਨਿ ਚ । ਸੇਵਤੇ ਪਿਤृਭਿਃ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕਂ ਨਰਾਧਿਪ
ਉਹ ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਪਿਤਰਾਂ ਸਮੇਤ ਸਠ ਹਜ਼ਾਰ ਤੇ ਸਠ ਸੌ ਸਾਲ ਤੱਕ ਸਵਰਗ ਲੋਕ ਦੇ ਸੁਖ ਭੋਗਦਾ ਹੈ।
ਪੂਜ੍ਯਤੇ ਸਤਤਂ ਤਤ੍ਰ ऋषਿਗਂਧਰ੍ਵਕਿਨ੍ਨਰੈਃ । ਤਤਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਪਰਿਭ੍ਰष੍ਟਃ ਕ੍ਸ਼ੀਣਕਰ੍ਮ੍ਮਾ ਦਿਵਸ਼੍ਚ੍ਯੁਤਃ
ਉਥੇ ਉਸਦੀ ਸਦਾ ਹੀ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਤੇ ਕਿੰਨਰਾਂ ਵਲੋਂ ਆਦਰ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਫਿਰ ਜਦੋਂ ਪੁੰਨ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਥੱਲੇ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਉਰ੍ਵਸ਼ੀਸਦृਸ਼ੀਨਾਂ ਤੁ ਕਨ੍ਯਾਨਾਂ ਲਭਤੇ ਸ਼ਤਮ੍ । ਗਵਾਂ ਸ਼ਤਸਹਸ੍ਰਾਣਾਂ ਭੋਕ੍ਤਾ ਭਵਤਿ ਭੂਮਿਪ
ਉਸਨੂੰ ਉਰਵਸ਼ੀ ਵਰਗੀਆਂ ਸੌ ਕੁੜੀਆਂ ਮਿਲਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਉਹ ਸੌ ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂਵਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ।
ਕਾਂਚੀਨੂਪੁਰਸ਼ਬ੍ਦੇਨ ਸੁਪ੍ਤੋऽਸੌ ਪ੍ਰਤਿਬੁਧ੍ਯਤੇ । ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਵਿਪੁਲਾਨ੍ਭੋਗਾਂਸ੍ਤਤ੍ਤੀਰ੍ਥਂ ਲਭਤੇ ਪੁਨਃ
ਉਹ ਸੋਨੇ ਦੇ ਪੈਜਿਆਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਸੁੱਤਾ ਹੋਇਆ ਜਾਗ ਪੈਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਵੱਡੇ ਸੁਖ ਭੋਗ ਕੇ, ਮੁੜ ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਕੁਸ਼ਾਸਨਧਰੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਨਿਯਤਃ ਸਂਯਤੇਂਦ੍ਰਿਯਃ । ਏਕਕਾਲਂ ਤੁ ਭੁਂਜਾਨੋ ਮਾਸਂ ਭੋਗਪਤਿਰ੍ਭਵੇਤ੍
ਜੇ ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕੁਸ਼ ਦੀ ਚਟਾਈ ਉੱਤੇ ਬੈਠ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਨੂੰ ਵੱਸ ਵਿਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਦਿਨ ਵਿਚ ਇਕ ਵਾਰੀ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮਹੀਨੇ ਭਰ ਦੇ ਸੁਖਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸੁਵਰ੍ਣਾਲਂਕृਤਾਨਾਂ ਤੁ ਨਾਰੀਣਾਂ ਲਭਤੇ ਸ਼ਤਮ੍ । ਪृਥਿਵ੍ਯਾਮਾਸਮੁਦ੍ਰਾਯਾਂ ਮਹਾਭੋਗਪਤਿਰ੍ਭਵੇਤ੍
ਉਹ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਸੌ ਔਰਤਾਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਤੱਕ ਵੱਡਾ ਭੋਗਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਦਸ਼ਗ੍ਰਾਮਸਹਸ੍ਰਾਣਾਂ ਭੋਕ੍ਤਾ ਭਵਤਿ ਭੂਮਿਪਃ । ਧਨਧਾਨ੍ਯਸਮਾਯੁਕ੍ਤੋ ਦਾਤਾ ਭਵਤਿ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ਃ
ਉਹ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਪਿੰਡਾਂ ਦਾ ਭੋਗੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਧਨ-ਅਨਾਜ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਤੇ ਦਾਤਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਵਿਪੁਲਾਨ੍ਭੋਗਾਂਸ੍ਤਤ੍ਤੀਰ੍ਥਂ ਸ੍ਮਰਤੇ ਪੁਨਃ । ਅਥ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਵਟੇ ਰਮ੍ਯੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰੀ ਜਿਤੇਂਦ੍ਰਿਯਃ
ਉਹ ਵੱਡੇ ਸੁਖ ਭੋਗ ਕੇ, ਫਿਰ ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ, ਉਸ ਸੋਹਣੇ ਵਟ ਦੇ ਰੁੱਖ ਹੇਠਾਂ, ਇਕ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਜੋ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ—
ਉਪੋष੍ਯ ਯੋਗਯੁਕ੍ਤਸ਼੍ਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮਜ੍ਞਾਨਮਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍ । ਕੋਟਿਤੀਰ੍ਥਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਯਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ਪਰਿਤ੍ਯਜੇਤ੍
ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ ਤੇ ਯੋਗ ਅਭਿਆਸ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮ ਦਾ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਕੋਈ ਕੋਟੀਤੀਰਥ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਾਣ ਤਿਆਗ ਦਿੰਦਾ ਹੈ—
ਕੋਟਿਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ । ਤਤਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਤ੍ਪਰਿਭ੍ਰष੍ਟਃ ਕ੍ਸ਼ੀਣਕਰ੍ਮ੍ਮਾ ਦਿਵਸ਼੍ਚ੍ਯੁਤਃ
ਉਹ ਕੋਟੀਆਂ ਸਾਲ ਤੱਕ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਆਦਰ ਪਾਂਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ ਜਦ ਪੁੰਨ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਥੱਲੇ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸੁਵਰ੍ਣਮਣਿਮੁਕ੍ਤਾਢ੍ਯੇ ਕੁਲੇ ਭਵਤਿ ਰੂਪਵਾਨ੍ । ਤਤੋ ਭੋਗਵਤੀਂ ਗਤ੍ਵਾ ਵਾਸੁਕੇਰੁਤ੍ਤਰੇਣ ਤੁ
ਉਹ ਸੋਨੇ, ਮੋਤੀਆਂ ਤੇ ਮਣਕਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਘਰਾਣੇ ਵਿਚ ਸੁੰਦਰ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ ਵਾਸੁਕੇ ਦੇ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਭੋਗਾਵਤੀ ਨਗਰੀ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਦਸ਼ਾਸ਼੍ਵਮੇਧਕਂ ਤਤ੍ਰ ਤੀਰ੍ਥਂ ਤਤ੍ਰਾਪਰਂ ਭਵੇਤ੍ । ਕृਤ੍ਵਾਭਿषੇਕਂ ਤੁ ਨਰਃ ਸੋऽਸ਼੍ਵਮੇਧਫਲਂ ਲਭੇਤ੍
ਉਥੇ ਦਸ ਅਸ਼੍ਵਮੇਧਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੋਰ ਇਕ ਤੀਰਥ ਹੈ; ਜੇ ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰ ਲਏ, ਤਾਂ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਅਸ਼੍ਵਮੇਧ ਯੱਗ ਦੇ ਫਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਧਨਾਢ੍ਯੋ ਰੂਪਵਾਨ੍ਦਕ੍ਸ਼ੋ ਦਾਤਾ ਭਵਤਿ ਧਾਰ੍ਮਿਕਃ । ਚਤੁਰ੍ਵੇਦੇषੁ ਯਤ੍ਪੁਣ੍ਯਂ ਸਤ੍ਯਵਾਦਿषੁ ਯਤ੍ਫਲਮ੍
ਉਹ ਧਨਵਾਨ, ਸੁੰਦਰ, ਨਿਪੁੰਨ, ਦਾਤਾ ਤੇ ਧਰਮੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਚਾਰ ਵੇਦਾਂ ਪੜ੍ਹਨ ਜਾਂ ਸੱਚ ਬੋਲਣ ਨਾਲ ਜੋ ਪੁੰਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ—
ਅਹਿਂਸਾਯਾਂ ਤੁ ਯੋ ਧਰ੍ਮ੍ਮੋ ਗਮਨਾਦੇਵ ਤਦ੍ਭਵੇਤ੍ । ਕੁਰੁਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਸਮਾ ਗਂਗਾ ਯਤ੍ਰਤਤ੍ਰਾਵਗਾਹ੍ਯਤੇ
ਅਹਿੰਸਾ ਦਾ ਜੋ ਧਰਮ ਹੈ, ਉਹ ਉਥੇ ਸਿਰਫ ਜਾਣ ਨਾਲ ਹੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜਿਥੇ ਵੀ ਗੰਗਾ ਵਿਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਥਾਂ ਕੁਰੁਕਸ਼ੇਤਰ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ।
ਕੁਰੁਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਾਦ੍ਦਸ਼ਗੁਣਾ ਯਤ੍ਰ ਸਿਂਧ੍ਵਾ ਸਮਾਗਤਾ । ਯਤ੍ਰ ਗਂਗਾ ਮਹਾਭਾਗਾ ਬਹੁਤੀਰ੍ਥਤਪੋਧਨਾ
ਜਿਥੇ ਸਿੰਧੂ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਥਾਂ ਕੁਰੁਕਸ਼ੇਤਰ ਨਾਲੋਂ ਦੱਸ ਗੁਣਾ ਵਧੀਕ ਹੈ; ਜਿਥੇ ਵੱਡੀ ਪਵਿੱਤਰ ਗੰਗਾ, ਕਈ ਤੀਰਥਾਂ ਤੇ ਤਪ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਮਿਲਦੀ ਹੈ—
ਸਿਦ੍ਧਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਹਿ ਤਜ੍ਜ੍ਞੇਯਂ ਨਾਤ੍ਰ ਕਾਰ੍ਯਾ ਵਿਚਾਰਣਾ । ਕ੍ਸ਼ਿਤੌ ਤਾਰਯਤੇ ਮਰ੍ਤ੍ਯਾਨ੍ਨਾਗਾਂਸ੍ਤਾਰਯਤੇऽਪ੍ਯਧਃ
ਉਹ ਥਾਂ ਸਿੱਧੀਆਂ ਵਾਲਾ ਮੰਨੋ; ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਸ਼ੰਕਾ ਕਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਤੇ ਹੇਠਾਂ ਨਾਗਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਪਾਰ ਲੰਘਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਦਿਵਿ ਤਾਰਯਤੇ ਦੇਵਾਂਸ੍ਤੇਨ ਸਾ ਤ੍ਰਿਪਥਾ ਸ੍ਮृਤਾ । ਯਾਵਦਸ੍ਥੀਨਿ ਗਂਗਾਯਾਂ ਤਿष੍ਠਂਤਿ ਤਸ੍ਯ ਦੇਹਿਨਃ
ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਲੰਘਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਉਸਨੂੰ ਤਿੰਨ ਰਾਹਾਂ ਵਾਲੀ ਆਖਦੇ ਹਨ। ਜਿੰਨਾ ਚਿਰ ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਦੀਆਂ ਹੱਡੀਆਂ ਗੰਗਾ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ,
ਤਾਵਦ੍ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ । ਤੀਰ੍ਥਾਨਾਂ ਤੁ ਪਰਂ ਤੀਰ੍ਥਂ ਨਦੀਨਾਮੁਤ੍ਤਮਾ ਨਦੀ
ਉਹਨਾ ਹੀ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਾਲ ਉਹ ਸੁਰਗ ਵਿਚ ਇੱਜ਼ਤ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ ਵਿਚੋਂ ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਤੇ ਨਦੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਨਦੀ ਹੈ।
ਮੋਕ੍ਸ਼ਦਾ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਮਹਾਪਾਤਕਿਨਾਮਪਿ । ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਸੁਲਭਾ ਗਂਗਾ ਤ੍ਰਿषੁ ਸ੍ਥਾਨੇषੁ ਦੁਰ੍ਲਭਾ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਵੱਡੇ ਪਾਪੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਹਰ ਥਾਂ ਤੇ ਗੰਗਾ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਤਿੰਨ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਔਖੀ ਹੈ।
ਗਂਗਾਦ੍ਵਾਰੇ ਪ੍ਰਯਾਗੇ ਚ ਗਂਗਾਸਾਗਰਸਂਗਮੇ । ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਦਿਵਂ ਯਾਂਤਿ ਯੇ ਮृਤਾਸ੍ਤੇऽਪੁਨਰ੍ਭਵਾਃ
ਗੰਗਾਦੁਆਰ, ਪ੍ਰਯਾਗ ਤੇ ਜਿੱਥੇ ਗੰਗਾ ਸਮੁੰਦਰ ਨਾਲ ਮਿਲਦੀ ਹੈ—ਉਥੇ ਜੋ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸੁਰਗ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਜੋ ਉਥੇ ਮਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੁੜ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦੇ।
ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਚੈਵ ਭੂਤਾਨਾਂ ਪਾਪੋਪਹਤਚੇਤਸਾਮ੍ । ਗਤਿਮਨ੍ਵੇषਮਾਣਾਨਾਂ ਨਾਸ੍ਤਿ ਗਂਗਾਸਮਾ ਗਤਿਃ
ਜਿਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਪਾਪਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹਨ ਤੇ ਜੋ ਰਾਹ ਲੱਭ ਰਹੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਗੰਗਾ ਵਰਗੀ ਹੋਰ ਕੋਈ ਥਾਂ ਨਹੀਂ।
ਪਵਿਤ੍ਰਾਣਾਂ ਪਵਿਤ੍ਰਂ ਯਾ ਮਂਗਲਾਨਾਂ ਚ ਮਂਗਲਮ੍ । ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਸ਼ਿਰੋਭ੍ਰष੍ਟਾ ਸਰ੍ਵਪਾਪਹਰਾ ਸ਼ੁਭਾ
ਉਹ ਪਵਿੱਤਰਾਂ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਹੈ, ਮੰਗਲਾਂ ਦੀ ਮੰਗਲਤਾ ਹੈ; ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਸਿਰ ਤੋਂ ਝੜੀ ਹੋਈ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹੈ।
ਮਾਰ੍ਕਂਡੇਯ ਉਵਾਚ- ਸ਼ृਣੁ ਰਾਜਨ੍ਪ੍ਰਯਾਗਸ੍ਯ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਪੁਨਰੇਵ ਤੁ । ਯਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਪਾਪੇਭ੍ਯੋ ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਮਾਰਕੰਡੇਯ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਹੇ ਰਾਜਨ, ਹੁਣ ਤੂੰ ਪ੍ਰਯਾਗ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਫਿਰ ਸੁਣ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਮਾਨਸਂ ਨਾਮ ਤਤ੍ਤੀਰ੍ਥਂ ਗਂਗਾਯਾਮੁਤ੍ਤਰੇ ਤਟੇ । ਤ੍ਰਿਰਾਤ੍ਰੋਪੋषਿਤੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਕਾਮਾਨਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਗੰਗਾ ਦੇ ਉੱਤਰੀ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਮਾਨਸਾ ਨਾਂ ਦਾ ਤੀਰਥ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਉਪਵਾਸ ਕਰੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਮਨੋਰਥ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।