ਪ੍ਰਯਾਗਂ ਰਾਜਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਤ੍ਰਿषੁਲੋਕੇषੁ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਮ੍ । ਤਤਃ ਪੁਣ੍ਯਤਮਂ ਨਾਸ੍ਤਿ ਤ੍ਰਿषੁਲੋਕੇषੁ ਭਾਰਤ
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਯਾਗ ਦਾ ਨਾਮ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੈ; ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਇਸ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਕੋਈ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਨਹੀਂ।
ਸ਼੍ਰਵਣਾਤ੍ਤਸ੍ਯ ਤੀਰ੍ਥਸ੍ਯ ਨਾਮਸਂਕੀਰ੍ਤਨਾਦਪਿ । ਮृਤ੍ਤਿਕਾ ਲਂਭਨਾਦ੍ਵਾਪਿ ਨਰਃ ਪਾਪਾਤ੍ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਉਸ ਤੀਰਥ ਦਾ ਨਾਮ ਸੁਣ ਕੇ, ਜਾਂ ਨਾਮ ਲੈ ਕੇ, ਜਾਂ ਮਿੱਟੀ ਨੂੰ ਛੂਹ ਕੇ ਵੀ ਮਨੁੱਖ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰਾਭਿषੇਕਂ ਯਃ ਕੁਰ੍ਯ੍ਯਾਤ੍ਸਂਗਮੇ ਸਂਸ਼ਿਤਵ੍ਰਤਃ । ਤੁਲ੍ਯਂ ਫਲਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਰਾਜਸੂਯਾਸ਼੍ਵਮੇਧਯੋਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਉਥੇ ਸੰਗਮ ਤੇ ਪੱਕੀ ਨਿਯਤ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਰਾਜਸੂਯ ਤੇ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯੱਗ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਨ ਵੇਦਵਚਨਾਤ੍ਤਾਤ ਨ ਲੋਕਵਚਨਾਦਪਿ । ਮਤਿਰੁਤ੍ਕ੍ਰਮਣੀਯਾ ਤੇ ਪ੍ਰਯਾਗਗਮਨਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦੀ, ਤੇਰਾ ਮਨ ਪ੍ਰਯਾਗ ਜਾਣ ਦੀ ਨਿਯਤ ਤੋਂ ਹਿਲਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ।
ਦਸ਼ਤੀਰ੍ਥਸਹਸ੍ਰਾਣਿ षष੍ਟਿਕੋਟ੍ਯਸ੍ਤਥਾਪਰਾਃ । ਯੇषਾਂ ਸਾਨ੍ਨਿਧ੍ਯਮਤ੍ਰੈਵ ਕੀਰ੍ਤਨਾਤ੍ਕੁਰੁਨਂਦਨ
ਇਥੇ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਤੀਰਥ ਤੇ ਸੱਠ ਕਰੋੜ ਹੋਰ, ਸਿਰਫ਼ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੌਜੂਦਗੀ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਕਰਕੇ ਹੀ, ਹੇ ਕੁਰੁਕੁਲ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ, ਸਭ ਕੁਝ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਯਾ ਗਤਿਰ੍ਯੋਗਯੁਕ੍ਤਸ੍ਯ ਸਦੁਤ੍ਥਸ੍ਯ ਮਨੀषਿਣਃ । ਸਾ ਗਤਿਸ੍ਤ੍ਯਜਤਃ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ਗਂਗਾਯਮੁਨਸਂਗਮੇ
ਜੋ ਗਿਆਨਵਾਨ ਯੋਗੀ ਉੱਚੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ ਦੇਹ ਛੱਡਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਦਰਜਾ ਉਸਨੂੰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ ਜੋ ਗੰਗਾ-ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਸੰਗਮ ਤੇ ਪ੍ਰਾਣ ਤਿਆਗਦਾ ਹੈ।
ਤੇਨ ਜੀਵਂਤਿ ਲੋਕੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ਯਤ੍ਰ ਯਤ੍ਰ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ । ਯੇ ਪ੍ਰਯਾਗਂ ਨ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਸ੍ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਮ੍
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਲੋਕ ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਪ੍ਰਯਾਗ ਨਹੀਂ ਵੀ ਪਹੁੰਚੇ, ਫਿਰ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਚਲਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੈ।
ਏਵਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੁ ਤਤ੍ਤੀਰ੍ਥਂ ਪ੍ਰਯਾਗਂ ਪਰਮਂ ਪਦਮ੍ । ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਸਰ੍ਵਪਾਪੇਭ੍ਯਃ ਸ਼ਸ਼ਾਂਕ ਇਵ ਰਾਹੁਣਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਪ੍ਰਯਾਗ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਉੱਚੇ ਥਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਚੰਨ ਰਾਹੂ ਤੋਂ ਛੁਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕਂਬਲਾਸ਼੍ਵਤਰੌ ਨਾਗੌ ਯਮੁਨਾ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਤਟੇ । ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਚ ਪੀਤ੍ਵਾ ਚ ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਸਰ੍ਵਪਾਤਕੈਃ
ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਦੱਖਣੀ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਕੰਬਲ ਤੇ ਅਸ਼ਵਤਾਰਾ ਨਾਗ ਹਨ; ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਤੇ ਪਾਣੀ ਪੀ ਕੇ ਮਨੁੱਖ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰ ਗਤ੍ਵਾ ਤੁ ਤਤ੍ਸ੍ਥਾਨਂ ਮਹਾਦੇਵਸ੍ਯ ਧੀਮਤਃ । ਨਰਸ੍ਤਾਰਯਤੇ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਦਸ਼ਾਤੀਤਾਨ੍ਦਸ਼ਾਪਰਾਨ੍
ਉਥੇ, ਮਹਾਦੇਵ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਤੇ ਜਾ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਦਸ ਪੂਰਵਜਾਂ ਤੇ ਦਸ ਆਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਲੰਘਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਕृਤ੍ਵਾਭਿषੇਕਂ ਤੁ ਨਰਃ ਸੋऽਸ਼੍ਵਮੇਧਫਲਂ ਲਭੇਤ੍ । ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਯਾਵਦਾਭੂਤਸਂਪ੍ਲਵਮ੍
ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਮਨੁੱਖ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯੱਗ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਫਲ ਪਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਅੰਤ ਤੱਕ ਸਵਰਗ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪੂਰ੍ਵਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇ ਤੁ ਗਂਗਾਯਾਂ ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਭਾਰਤ । ਕੂਪਂ ਚੈਵ ਤੁ ਸਾਮੁਦ੍ਰਂ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾਨਂ ਤੁ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਮ੍
ਹੇ ਭਾਰਤ, ਗੰਗਾ ਦੇ ਪੂਰਬੀ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ, ਸਮੁੰਦਰ ਨਾਮ ਦਾ ਕੂਆ ਅਤੇ ਪ੍ਰਤਿਸ਼ਠਾਨ ਨਾਮ ਦੀ ਥਾਂ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੈ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰੀ ਜਿਤਕ੍ਰੋਧਸ੍ਤ੍ਰਿਰਾਤ੍ਰਂ ਯਦਿ ਤਿष੍ਠਤਿ । ਸਰ੍ਵਪਾਪਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਾਤ੍ਮਾ ਸੋऽਸ਼੍ਵਮੇਧਫਲਂ ਲਭੇਤ੍
ਜੇ ਕੋਈ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ, ਕ੍ਰੋਧ ਤੇ ਇੰਦਰੀਆਂ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤ ਪਾ ਕੇ, ਉਥੇ ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਰਹਿ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਸੁੱਧ ਹੋ ਕੇ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯੱਗ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਫਲ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਉਤ੍ਤਰੇਣ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾਨਾਦ੍ਭਾਗੀਰਥ੍ਯਾਸ੍ਤੁ ਪੂਰ੍ਵਤਃ । ਹਂਸਪ੍ਰਪਤਨਂ ਨਾਮ ਤੀਰ੍ਥਂ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਵਿਸ਼੍ਰੁਤਮ੍
ਪ੍ਰਤਿਸ਼ਠਾਨ ਦੇ ਉੱਤਰ ਤੇ ਭਾਗੀਰਥੀ ਦੇ ਪੂਰਬ ਵੱਲ, ਹੰਸਪ੍ਰਪਤਨ ਨਾਮ ਦਾ ਤੀਰਥ ਹੈ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੈ।
ਅਸ਼੍ਵਮੇਧਫਲਂ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਸ੍ਨਾਤਮਾਤ੍ਰਸ੍ਯ ਭਾਰਤ । ਯਾਵਚ੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਸ਼੍ਚ ਸੂਰ੍ਯਸ਼੍ਚ ਤਾਵਤ੍ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਮਹੀਯਤੇ
ਭਾਰਤ, ਜੋ ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਅਸ਼੍ਵਮੇਧ ਯੱਗ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ ਤੇ ਜਿੰਨਾ ਚੰਦ ਤੇ ਸੂਰਜ ਰਹਿਣਗੇ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਇੱਜ਼ਤ ਮਿਲਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਉਰ੍ਵਸ਼ੀਪੁਲਿਨੇ ਰਮ੍ਯੇ ਵਿਪੁਲੇ ਹਂਸਪਾਂਡੁਰੇ । ਸਲਿਲੈਸ੍ਤਰ੍ਪ੍ਪਯੇਦ੍ਯਸ੍ਤੁ ਪਿਤॄਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਵਿਮਤ੍ਸਰਃ
ਉਰਵਸ਼ੀ ਵਾਲੀ ਸੋਹਣੀ ਤੇ ਚੌੜੀ, ਹੰਸਾਂ ਵਾਂਗ ਚਿੱਟੀ ਰੇਤ ਉੱਤੇ, ਜੋ ਮਨ ਵਿਚੋਂ ਈਰਖਾ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ—
षष੍ਟਿਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ षष੍ਟਿਵਰ੍षਸ਼ਤਾਨਿ ਚ । ਸੇਵਤੇ ਪਿਤृਭਿਃ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕਂ ਨਰਾਧਿਪ
ਉਹ ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਪਿਤਰਾਂ ਸਮੇਤ ਸਠ ਹਜ਼ਾਰ ਤੇ ਸਠ ਸੌ ਸਾਲ ਤੱਕ ਸਵਰਗ ਲੋਕ ਦੇ ਸੁਖ ਭੋਗਦਾ ਹੈ।
ਪੂਜ੍ਯਤੇ ਸਤਤਂ ਤਤ੍ਰ ऋषਿਗਂਧਰ੍ਵਕਿਨ੍ਨਰੈਃ । ਤਤਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਪਰਿਭ੍ਰष੍ਟਃ ਕ੍ਸ਼ੀਣਕਰ੍ਮ੍ਮਾ ਦਿਵਸ਼੍ਚ੍ਯੁਤਃ
ਉਥੇ ਉਸਦੀ ਸਦਾ ਹੀ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਤੇ ਕਿੰਨਰਾਂ ਵਲੋਂ ਆਦਰ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਫਿਰ ਜਦੋਂ ਪੁੰਨ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਥੱਲੇ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਉਰ੍ਵਸ਼ੀਸਦृਸ਼ੀਨਾਂ ਤੁ ਕਨ੍ਯਾਨਾਂ ਲਭਤੇ ਸ਼ਤਮ੍ । ਗਵਾਂ ਸ਼ਤਸਹਸ੍ਰਾਣਾਂ ਭੋਕ੍ਤਾ ਭਵਤਿ ਭੂਮਿਪ
ਉਸਨੂੰ ਉਰਵਸ਼ੀ ਵਰਗੀਆਂ ਸੌ ਕੁੜੀਆਂ ਮਿਲਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਉਹ ਸੌ ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂਵਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ।
ਕਾਂਚੀਨੂਪੁਰਸ਼ਬ੍ਦੇਨ ਸੁਪ੍ਤੋऽਸੌ ਪ੍ਰਤਿਬੁਧ੍ਯਤੇ । ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਵਿਪੁਲਾਨ੍ਭੋਗਾਂਸ੍ਤਤ੍ਤੀਰ੍ਥਂ ਲਭਤੇ ਪੁਨਃ
ਉਹ ਸੋਨੇ ਦੇ ਪੈਜਿਆਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਸੁੱਤਾ ਹੋਇਆ ਜਾਗ ਪੈਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਵੱਡੇ ਸੁਖ ਭੋਗ ਕੇ, ਮੁੜ ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਕੁਸ਼ਾਸਨਧਰੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਨਿਯਤਃ ਸਂਯਤੇਂਦ੍ਰਿਯਃ । ਏਕਕਾਲਂ ਤੁ ਭੁਂਜਾਨੋ ਮਾਸਂ ਭੋਗਪਤਿਰ੍ਭਵੇਤ੍
ਜੇ ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕੁਸ਼ ਦੀ ਚਟਾਈ ਉੱਤੇ ਬੈਠ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਨੂੰ ਵੱਸ ਵਿਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਦਿਨ ਵਿਚ ਇਕ ਵਾਰੀ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮਹੀਨੇ ਭਰ ਦੇ ਸੁਖਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸੁਵਰ੍ਣਾਲਂਕृਤਾਨਾਂ ਤੁ ਨਾਰੀਣਾਂ ਲਭਤੇ ਸ਼ਤਮ੍ । ਪृਥਿਵ੍ਯਾਮਾਸਮੁਦ੍ਰਾਯਾਂ ਮਹਾਭੋਗਪਤਿਰ੍ਭਵੇਤ੍
ਉਹ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਸੌ ਔਰਤਾਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਤੱਕ ਵੱਡਾ ਭੋਗਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਦਸ਼ਗ੍ਰਾਮਸਹਸ੍ਰਾਣਾਂ ਭੋਕ੍ਤਾ ਭਵਤਿ ਭੂਮਿਪਃ । ਧਨਧਾਨ੍ਯਸਮਾਯੁਕ੍ਤੋ ਦਾਤਾ ਭਵਤਿ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ਃ
ਉਹ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਪਿੰਡਾਂ ਦਾ ਭੋਗੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਧਨ-ਅਨਾਜ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਤੇ ਦਾਤਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਵਿਪੁਲਾਨ੍ਭੋਗਾਂਸ੍ਤਤ੍ਤੀਰ੍ਥਂ ਸ੍ਮਰਤੇ ਪੁਨਃ । ਅਥ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਵਟੇ ਰਮ੍ਯੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰੀ ਜਿਤੇਂਦ੍ਰਿਯਃ
ਉਹ ਵੱਡੇ ਸੁਖ ਭੋਗ ਕੇ, ਫਿਰ ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ, ਉਸ ਸੋਹਣੇ ਵਟ ਦੇ ਰੁੱਖ ਹੇਠਾਂ, ਇਕ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਜੋ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ—
ਉਪੋष੍ਯ ਯੋਗਯੁਕ੍ਤਸ਼੍ਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮਜ੍ਞਾਨਮਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍ । ਕੋਟਿਤੀਰ੍ਥਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਯਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ਪਰਿਤ੍ਯਜੇਤ੍
ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ ਤੇ ਯੋਗ ਅਭਿਆਸ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮ ਦਾ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਕੋਈ ਕੋਟੀਤੀਰਥ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਾਣ ਤਿਆਗ ਦਿੰਦਾ ਹੈ—
ਕੋਟਿਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ । ਤਤਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਤ੍ਪਰਿਭ੍ਰष੍ਟਃ ਕ੍ਸ਼ੀਣਕਰ੍ਮ੍ਮਾ ਦਿਵਸ਼੍ਚ੍ਯੁਤਃ
ਉਹ ਕੋਟੀਆਂ ਸਾਲ ਤੱਕ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਆਦਰ ਪਾਂਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ ਜਦ ਪੁੰਨ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਥੱਲੇ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸੁਵਰ੍ਣਮਣਿਮੁਕ੍ਤਾਢ੍ਯੇ ਕੁਲੇ ਭਵਤਿ ਰੂਪਵਾਨ੍ । ਤਤੋ ਭੋਗਵਤੀਂ ਗਤ੍ਵਾ ਵਾਸੁਕੇਰੁਤ੍ਤਰੇਣ ਤੁ
ਉਹ ਸੋਨੇ, ਮੋਤੀਆਂ ਤੇ ਮਣਕਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਘਰਾਣੇ ਵਿਚ ਸੁੰਦਰ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ ਵਾਸੁਕੇ ਦੇ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਭੋਗਾਵਤੀ ਨਗਰੀ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਦਸ਼ਾਸ਼੍ਵਮੇਧਕਂ ਤਤ੍ਰ ਤੀਰ੍ਥਂ ਤਤ੍ਰਾਪਰਂ ਭਵੇਤ੍ । ਕृਤ੍ਵਾਭਿषੇਕਂ ਤੁ ਨਰਃ ਸੋऽਸ਼੍ਵਮੇਧਫਲਂ ਲਭੇਤ੍
ਉਥੇ ਦਸ ਅਸ਼੍ਵਮੇਧਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੋਰ ਇਕ ਤੀਰਥ ਹੈ; ਜੇ ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰ ਲਏ, ਤਾਂ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਅਸ਼੍ਵਮੇਧ ਯੱਗ ਦੇ ਫਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਧਨਾਢ੍ਯੋ ਰੂਪਵਾਨ੍ਦਕ੍ਸ਼ੋ ਦਾਤਾ ਭਵਤਿ ਧਾਰ੍ਮਿਕਃ । ਚਤੁਰ੍ਵੇਦੇषੁ ਯਤ੍ਪੁਣ੍ਯਂ ਸਤ੍ਯਵਾਦਿषੁ ਯਤ੍ਫਲਮ੍
ਉਹ ਧਨਵਾਨ, ਸੁੰਦਰ, ਨਿਪੁੰਨ, ਦਾਤਾ ਤੇ ਧਰਮੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਚਾਰ ਵੇਦਾਂ ਪੜ੍ਹਨ ਜਾਂ ਸੱਚ ਬੋਲਣ ਨਾਲ ਜੋ ਪੁੰਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ—
ਅਹਿਂਸਾਯਾਂ ਤੁ ਯੋ ਧਰ੍ਮ੍ਮੋ ਗਮਨਾਦੇਵ ਤਦ੍ਭਵੇਤ੍ । ਕੁਰੁਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਸਮਾ ਗਂਗਾ ਯਤ੍ਰਤਤ੍ਰਾਵਗਾਹ੍ਯਤੇ
ਅਹਿੰਸਾ ਦਾ ਜੋ ਧਰਮ ਹੈ, ਉਹ ਉਥੇ ਸਿਰਫ ਜਾਣ ਨਾਲ ਹੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜਿਥੇ ਵੀ ਗੰਗਾ ਵਿਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਥਾਂ ਕੁਰੁਕਸ਼ੇਤਰ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ।