ਸੁਵਰ੍ਣਂਮਣਿਮੁਕ੍ਤਾਂ ਵਾ ਯਦਿ ਧਾਨ੍ਯਂ ਪ੍ਰਤਿਗ੍ਰਹਮ੍ । ਸ੍ਵਕਾਰ੍ਯੇ ਪਿਤृਕਾਰ੍ਯੇ ਵਾ ਦੇਵਤਾਭ੍ਯਰ੍ਚਨੇऽਪਿ ਵਾ
ਚਾਹੇ ਸੋਨਾ, ਰਤਨ, ਮੋਤੀ ਜਾਂ ਅਨਾਜ, ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਲਈ, ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਕੰਮ ਲਈ ਜਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਲਈ—
ਨਿष੍ਫਲਂ ਤਸ੍ਯ ਤਤ੍ਤੀਰ੍ਥਂ ਯਾਵਤ੍ਤਤ੍ਫਲਮਸ਼੍ਨੁਤੇ । ਏਵਂ ਤੀਰ੍ਥੇਨ ਗृਹ੍ਣੀਯਾਤ੍ ਪੁਣ੍ਯੇष੍ਵਾਯਤਨੇषੁ ਚ
ਉਸ ਲਈ ਉਹ ਤੀਰਥ ਤਦ ਤੱਕ ਫਲਦਾਇਕ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਜਦ ਤੱਕ ਉਹ ਉਸਦਾ ਫਲ ਭੋਗਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੀਰਥਾਂ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਵਾਂ ਉੱਤੇ ਦਾਨ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਨਿਮਿਤ੍ਤੇषੁ ਚ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਅਪ੍ਰਮਤ੍ਤੋ ਦ੍ਵਿਜੋ ਭਵੇਤ੍ । ਕਪਿਲਾਂ ਪਾਟਲਾਵਰ੍ਣਾਂ ਪ੍ਰਯਾਗੇ ਯਃ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤਿ
ਹਰ ਮੌਕੇ ਤੇ ਦੂਜਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਸਾਵਧਾਨ ਰਹੇ; ਜੋ ਪ੍ਰਯਾਗ ਵਿੱਚ ਪਾਟਲ ਰੰਗ ਦੀ ਕਪਿਲਾ ਗਾਂ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਸ੍ਵਰ੍ਣਸ਼ृਂਗੀਂ ਰੌਪ੍ਯਖੁਰਾਂ ਚੈਲਕਂਠੀਂ ਪਯਸ੍ਵਿਨੀਮ੍ । ਪ੍ਰਯਾਗੇ ਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰਿਯਂ ਸਾਧੁਂ ਗ੍ਰਾਹਯਿਤ੍ਵਾ ਯਥਾਵਿਧਿ
ਸੋਨੇ ਦੇ ਸਿੰਗਾਂ, ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਖੁਰਾਂ, ਗਲ ਵਿੱਚ ਕਪੜਾ ਪਾਇਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਗਾਂ, ਪ੍ਰਯਾਗ ਵਿੱਚ ਚੰਗੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਢੰਗ ਨਾਲ ਦਿਤੀ ਜਾਵੇ—
ਸ਼ੁਕ੍ਲਾਂਬਰਧਰਂ ਸ਼ਾਂਤਂ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞਂ ਵੇਦਪਾਰਗਮ੍ । ਸਾ ਗੌਸ੍ਤਸ੍ਮੈ ਚ ਦਾਤਵ੍ਯਾ ਗਂਗਾਯਮੁਨਸਂਗਮੇ
ਜੋ ਚਿੱਟੇ ਕੱਪੜੇ ਪਾਂਦਾ ਹੋਵੇ, ਸ਼ਾਂਤ ਸੁਭਾਵ ਦਾ, ਧਰਮ ਜਾਣਦਾ ਤੇ ਵੇਦਾਂ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੋਵੇ, ਉਸਨੂੰ ਉਹ ਗਾਂ ਗੰਗਾ ਤੇ ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਸੰਗਮ ਤੇ ਦਿਤੀ ਜਾਵੇ।
ਵਾਸਾਂਸਿ ਚ ਮਹਾਰ੍ਹਾਣਿ ਰਤ੍ਨਾਨਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ । ਯਾਵਦ੍ਰੋਮਾਣਿ ਤਸ੍ਯਾ ਗੋਃ ਸਂਤਿ ਗਾਤ੍ਰੇषੁ ਸਤ੍ਤਮ
ਉਸ ਗਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਜਿੰਨੇ ਵਾਲ ਹੋਣ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਕੀਮਤੀ ਕੱਪੜੇ ਤੇ ਵੱਖ ਵੱਖ ਰਤਨ ਵੀ ਦਿਤੇ ਜਾਣ, ਹੇ ਉੱਚ ਜਣੇ।
ਤਾਵਦ੍ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ । ਯਤ੍ਰਾਸੌ ਲਭਤੇ ਜਨ੍ਮ ਸਾ ਗੌਸ੍ਤਤ੍ਰਾਭਿਜਾਯਤੇ
ਉਸ ਗਾਂ ਦੇ ਜਿੰਨੇ ਵਾਲ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਾਲ ਉਹ ਸੁਰਗ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਥੇ ਉਹ ਗਾਂ ਵੀ ਜਨਮ ਲੈਂਦੀ ਹੈ।
ਨ ਚ ਪਸ਼੍ਯਤ੍ਯਸੌ ਘੋਰਂ ਨਰਕਂ ਤੇਨ ਕਰ੍ਮਣਾ । ਉਤ੍ਤਰਾਨ੍ਸ ਕੁਰੂਨ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਮੋਦਤੇ ਕਾਲਮਕ੍ਸ਼ਯਮ੍
ਉਹ ਕਰਮ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਨਰਕ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ; ਉੱਤਰੀ ਕੁਰੂ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਹ ਅਟੱਲ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦਾ ਹੈ।
ਗਵਾਂ ਸ਼ਤਸਹਸ੍ਰੇਭ੍ਯੋ ਦਦ੍ਯਾਦੇਕਾਂ ਪਯਸ੍ਵਿਨੀਮ੍ । ਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ਦਾਰਾਨ੍ਤਥਾ ਭृਤ੍ਯਾਨ੍ਗੌਰੇਕਾ ਪ੍ਰਤਿਤਾਰਯੇਤ੍
ਜੇ ਕੋਈ ਇੱਕ ਦੁੱਧ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਦਾਨ ਕਰੇ, ਉਹ ਐਸਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਨੇ ਲੱਖਾਂ ਗਾਂਵਾਂ ਦਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤੀਆਂ ਹੋਣ। ਐਸਾ ਦਾਨ ਪੁੱਤਰਾਂ, ਪਤਨੀ ਅਤੇ ਨੌਕਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਪਾਰ ਲੰਘਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਰ੍ਵੇषੁ ਦਾਨੇषੁ ਗੋਦਾਨਂ ਤੁ ਵਿਸ਼ਿष੍ਯਤੇ । ਦੁਰ੍ਗਮੇ ਵਿषਮੇ ਘੋਰੇ ਮਹਾਪਾਤਕਸਂਭਵੇ । ਗੌਰੇਵ ਰਕ੍ਸ਼ਾਂ ਕੁਰੁਤੇ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਦੇਯਾ ਦ੍ਵਿਜਾਤਯੇ
ਇਸ ਕਰਕੇ ਸਾਰੇ ਦਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਗਾਂ ਦਾ ਦਾਨ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ। ਜਿੱਥੇ ਵੱਡੇ ਪਾਪਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਮੁਸ਼ਕਲ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਘੜੀਆਂ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਥੇ ਕੇਵਲ ਗਾਂ ਹੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਦਾਨ ਵਿਦਵਾਨ ਨੂੰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਪਾਦ੍ਮੇ ਮਹਾਪੁਰਾਣੇ ਸ੍ਵਰ੍ਗਖਂਡੇ ਦ੍ਵਿਚਤ੍ਵਾਰਿਂਸ਼ੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਹਾਨ ਪਦਮਾ ਪੁਰਾਣੇ ਦੇ ਸਵਰਗ ਖੰਡ ਦਾ ਬਿਆਲੀਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਮੁਕੰਮਲ ਹੋਇਆ।
ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ ਉਵਾਚ- ਯਥਾ ਪ੍ਰਯਾਗਸ੍ਯ ਮੁਨੇ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਕਥਿਤਂ ਤ੍ਵਯਾ । ਤਥਾਤਥਾ ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯੇऽਹਂ ਸਰ੍ਵਪਾਪੈਰ੍ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਹੇ ਮੁਨੀ, ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਪ੍ਰਯਾਗ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦੱਸੀ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੈਂ ਵੀ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਭਗਵਨ੍ਕੇਨ ਵਿਧਿਨਾ ਗਂਤਵ੍ਯਂ ਧਰ੍ਮਨਿਸ਼੍ਚਯੈਃ । ਪ੍ਰਯਾਗੇ ਯੋ ਵਿਧਿਃ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਃ ਤਨ੍ਮੇ ਬ੍ਰੂਹਿ ਮਹਾਮੁਨੇ
ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਪੱਕੀ ਨਿਸ਼ਚਾ ਨਾਲ ਕਿਹੜੀ ਰੀਤਿ ਨਾਲ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ? ਹੇ ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ, ਪ੍ਰਯਾਗ ਵਾਸਤੇ ਜੋ ਵਿਧੀ ਦੱਸੀ ਗਈ ਹੈ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ।
ਮਾਰ੍ਕਂਡੇਯ ਉਵਾਚ- ਕਥਯਿष੍ਯਾਮਿ ਤੇ ਵਤ੍ਸ ਤੀਰ੍ਥਯਾਤ੍ਰਾਵਿਧਿਕ੍ਰਮਮ੍ । ਯੋ ਗਚ੍ਛੇਤਕੁਰੁਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਪ੍ਰਯਾਗਂ ਦੇਵਸਂਯੁਤਮ੍
ਮਾਰਕੰਡੇਯ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਪੁੱਤਰ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾ ਦੀ ਸਹੀ ਰੀਤਿ ਦੱਸਾਂਗਾ। ਹੇ ਕੁਰੂਆਂ ਦੇ ਵਧੀਆ, ਜੋ ਕੋਈ ਦੇਵਤਿਆਂ ਸਮੇਤ ਪ੍ਰਯਾਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—
ਬਲੀਵਰ੍ਦਸਮਾਰੂਢਃ ਸ਼ृਣੁ ਤਸ੍ਯਾਪਿ ਯਤ੍ਫਲਮ੍ । ਵਸਤੇ ਨਰਕੇ ਘੋਰੇ ਗਵਾਂ ਕ੍ਰੋਧੇ ਸੁਦਾਰੁਣੇ
ਜੇ ਕੋਈ ਬਲਦ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸੁਣ, ਉਸਦਾ ਕੀ ਫਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ: ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਕ੍ਰੋਧ ਵਿਚਕਾਰ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਸਲਿਲਂ ਚ ਨ ਗृਹ੍ਣਂਤਿ ਪਿਤਰਸ੍ਤਸ੍ਯ ਦੇਹਿਨਃ । ਯਸ੍ਤੁ ਪੁਤ੍ਰਾਂਸ੍ਤਥਾ ਬਾਲਾਨ੍ਸ੍ਨਾਪਯੇਤ੍ਪਾਯਯੇਤ੍ਤਥਾ
ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਰ ਉਸ ਤੋਂ ਪਾਣੀ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦੇ। ਪਰ ਜੋ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਅਤੇ ਛੋਟੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਇਥੇ ਨ੍ਹੁੰਦਾ ਤੇ ਪਾਣੀ ਪਿਲਾਂਦਾ ਹੈ—
ਯਥਾਤ੍ਮਨਸ੍ਤਥਾ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਦਾਨਂ ਵਿਪ੍ਰੇषੁ ਦਾਪਯੇਤ੍ । ਐਸ਼੍ਵਰ੍ਯਲੋਭਾਨ੍ਮੋਹਾਦ੍ਵਾ ਗਚ੍ਛੇਦ੍ਯਾਨੇਨ ਯੋ ਨਰਃ
ਜਿਵੇਂ ਆਪਣੇ ਲਈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾਰੇ ਦਾਨ ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਨੂੰ ਕਰਵਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਧਨ ਦੀ ਲਾਲਚ ਜਾਂ ਮੋਹ ਕਰਕੇ ਸਵਾਰੀ ਉੱਤੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—
ਨਿष੍ਫਲਂ ਤਸ੍ਯ ਤਤ੍ਤੀਰ੍ਥਂ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਯਾਨਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜੇਤ੍ । ਗਂਗਾਯਮੁਨਯੋਰ੍ਮਧ੍ਯੇ ਯਸ੍ਤੁ ਕਨ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤਿ
ਉਸ ਦੀ ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾ ਵਿਅਰਥ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ ਸਵਾਰੀ ਛੱਡ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਗੰਗਾ ਤੇ ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਕੁੜੀ ਦਾ ਵਿਆਹ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਆਰ੍षੇਣ ਤੁ ਵਿਧਾਨੇਨ ਯਥਾਵਿਭਵਸਂਭਵਮ੍ । ਨ ਪਸ਼੍ਯਤਿ ਯਮਂ ਘੋਰਂ ਨਰਕਂ ਤੇਨ ਕਰ੍ਮਣਾ
ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ, ਆਪਣੇ ਸਮਰਥ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਯਮ ਜਾਂ ਨਰਕ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ।
ਉਤ੍ਤਰਾਨ੍ਸ ਕੁਰੂਨ੍ਗਤ੍ਵਾ ਮੋਦਤੇ ਕਾਲਮਕ੍ਸ਼ਯਮ੍ । ਪੁਤ੍ਰਾਂਸ੍ਤੁ ਦਾਰਾਁਲ੍ਲਭਤੇ ਧਾਰ੍ਮਿਕਾਨ੍ਨਯਸਂਯੁਤਾਨ੍
ਉੱਤਰੀ ਕੁਰੂ ਦੇਸ਼ ਵਿਚ ਜਾ ਕੇ ਉਹ ਅਨੰਤ ਸਮਾਂ ਤੱਕ ਸੁਖ ਮਾਣਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਧਰਮ ਵਾਲੇ ਤੇ ਚੰਗੇ ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਪਤਨੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰ ਦਾਨਂ ਪ੍ਰਦਾਤਵ੍ਯਂ ਯਥਾਵਿਭਵਸਂਭਵਮ੍ । ਤੇਨ ਤੀਰ੍ਥਫਲੈਨੈਵ ਵਰ੍ਦ੍ਧਤੇ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਉਥੇ, ਆਪਣੇ ਸਮਰਥ ਅਨੁਸਾਰ ਦਾਨ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਨਾਲ ਤੀਰਥ ਦਾ ਫਲ ਵਧਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਤਿष੍ਠਤਿ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਯਾਵਦਾਭੂਤਸਂਪ੍ਲਵਮ੍ । ਵਟਮੂਲਂ ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਯਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ਪਰਿਤ੍ਯਜੇਤ੍
ਹੇ ਰਾਜਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਨਾਸ ਹੋਣ ਤੱਕ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਵਟ ਦੇ ਰੁੱਖ ਹੇਠ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ—
ਸਰ੍ਵਲੋਕਾਨਤਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਰੁਦ੍ਰਲੋਕਂ ਚ ਗਚ੍ਛਤਿ । ਤਤ੍ਰ ਤੇ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਾਦਿਤ੍ਯਾਸ੍ਤਪਂਤੇ ਰੁਦ੍ਰਮਾਸ਼੍ਰਿਤਾਃ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਕੇ ਰੁਦਰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ ਬਾਰਾਂ ਸੂਰਜ ਰੁਦਰ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈ ਕੇ ਤਪ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਨਿਰ੍ਦਹਂਤਿ ਜਗਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਵਟਮੂਲਂ ਨ ਦਹ੍ਯਤੇ । ਨष੍ਟਚਂਦ੍ਰਾਰ੍ਕਪਵਨਂ ਯਦਾ ਚੈਕਾਰ੍ਣਵਂ ਜਗਤ੍
ਉਹ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਵਟ ਦਾ ਰੁੱਖ ਨਹੀਂ ਸੜਦਾ। ਜਦ ਚੰਦ੍ਰਮਾ, ਸੂਰਜ ਤੇ ਹਵਾ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਜਗਤ ਇਕ ਸਮੁੰਦਰ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—
ਸ੍ਵਪਿਤ੍ਯਤ੍ਰੈਵ ਵੈ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਜਾਯਮਾਨਃ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ । ਦੇਵਦਾਨਵਗਂਧਰ੍ਵ ऋषਯਃ ਸਿਦ੍ਧਚਾਰਣਾਃ
ਉਥੇ ਹੀ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਸੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਵਾਰ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਦੇਵਤੇ, ਦਾਨਵ, ਗੰਧਰਵ, ਰਿਸ਼ੀ, ਸਿੱਧ ਤੇ ਚਾਰਣ—
ਸਦਾ ਸੇਵਂਤਿ ਤਤ੍ਤੀਰ੍ਥਂ ਗਂਗਾਯਮੁਨਸਂਗਮੇ । ਤਤ੍ਰ ਗਚ੍ਛਂਤਿ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਪ੍ਰਯਾਗੇ ਸਂਯੁਤਂ ਚ ਯਤ੍
ਹਮੇਸ਼ਾ ਗੰਗਾ ਤੇ ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਸੰਗਮ ਵਾਲੇ ਤੀਰਥ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਰਾਜਨ, ਉਥੇ ਹੀ ਉਹ ਸਾਰੇ ਪ੍ਰਯਾਗ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤਤ੍ਰ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦਯੋ ਦੇਵਾ ਦਿਸ਼ਸ਼੍ਚੈਵ ਦਿਗੀਸ਼੍ਵਰਾਃ । ਲੋਕਪਾਲਾਸ਼੍ਚ ਸਾਧ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਪਿਤਰੋ ਲੋਕਸਂਮਤਾਃ
ਉਥੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲੇ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਖੇ, ਸਾਧਯ, ਅਤੇ ਸੰਸਾਰ ਵੱਲੋਂ ਮੰਨੇ ਹੋਏ ਪਿਤਰ—all ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਸਨਤ੍ਕੁਮਾਰਪ੍ਰਮੁਖਾਸ੍ਤਥੈਵ ਪਰਮਰ੍षਯਃ । ਅਂਗਿਰਪ੍ਰਮੁਖਾਸ਼੍ਚੈਵ ਤਥਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਰ੍षਯਃ ਪਰੇ
ਉਥੇ ਸਨਤਕੁਮਾਰ ਆਦਿਕ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਅਤੇ ਅੰਗਿਰਸ ਆਦਿਕ ਬ੍ਰਹਮਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਹੋਰ ਵੱਡੇ ਤਪਸਵੀ ਵੀ ਮੌਜੂਦ ਹਨ।
ਤਥਾ ਨਾਗਾਸ਼੍ਚ ਸਿਦ੍ਧਾਸ਼੍ਚ ਸੁਪਰ੍ਣਾਃ ਖੇਚਰਾਸ਼੍ਚ ਯੇ । ਸਰਿਤਃ ਸਾਗਰਾਃ ਸ਼ੈਲਾ ਨਾਗਾ ਵਿਦ੍ਯਾਧਰਾਸ੍ਤਥਾ
ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਥੇ ਨਾਗ, ਸਿੱਧ, ਸੁਪਰਨ, ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲੇ, ਦਰਿਆ, ਸਮੁੰਦਰ, ਪਹਾੜ, ਨਾਗ ਤੇ ਵਿਦਿਆਧਰ ਵੀ ਹਨ।
ਹਰਿਸ਼੍ਚ ਭਗਵਾਨਾਸ੍ਤੇ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਪੁਰਸ੍ਕृਤਃ । ਗਂਗਾਯਮੁਨਯੋਰ੍ਮਧ੍ਯੇ ਪृਥਿਵ੍ਯਾ ਜਘਨਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍
ਭਗਵਾਨ ਹਰੀ ਆਪ, ਪ੍ਰਜਾਪਤੀਆਂ ਦੇ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਗੰਗਾ ਤੇ ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਵਾਲੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਦਾ ਗਰਭ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।