ਸਰ੍ਵਰਤ੍ਨਮਯੈਰ੍ਦਿਵ੍ਯੈਰ੍ਨਾਨਾਧ੍ਵਜਸਮਾਕੁਲੈਃ । ਵਰਾਂਗਨਾ ਸਮਾਕੀਰ੍ਣੈਰ੍ਮੋਦਤੇ ਸ਼ੁਭਲਕ੍ਸ਼ਣੈਃ
ਉਹ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅਲੌਕਿਕ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਕਈ ਝੰਡਿਆਂ ਨਾਲ ਰੌਣਕ ਲਾਈ ਹੋਈ, ਤੇ ਸੁਭਾਗਣੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਸੋਹਣੀਆਂ ਦੇ ਦਰਮਿਆਨ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਗੀਤਵਾਦਿਤ੍ਰਨਿਰ੍ਘੋषੈਃ ਪ੍ਰਸੁਪ੍ਤਃ ਪ੍ਰਤਿਬੁਧ੍ਯਤੇ । ਯਾਵਨ੍ਨ ਸ੍ਮਰਤੇ ਜਨ੍ਮ ਤਾਵਤ੍ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਮਹੀਯਤੇ
ਉਹ ਗੀਤ ਤੇ ਵਾਜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਧੁਨਾਂ ਨਾਲ ਜਾਗਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਜਦ ਤੱਕ ਉਹ ਆਪਣਾ ਜਨਮ ਭੁੱਲ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ, ਤਦ ਤੱਕ ਉਹ ਸੁਰਗ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਤ੍ਪਰਿਭ੍ਰष੍ਟਃ ਕ੍ਸ਼ੀਣਕਰ੍ਮ੍ਮਾ ਦਿਵਸ਼੍ਚ੍ਯੁਤਃ । ਹਿਰਣ੍ਯਰਤ੍ਨਸਂਪੂਰ੍ਣੇ ਸਮृਦ੍ਧੇ ਜਾਯਤੇ ਕੁਲੇ
ਜਦੋਂ ਉਸਦੇ ਪੁੰਨ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਉਹ ਸੁਰਗ ਤੋਂ ਡਿੱਗਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਸੋਨੇ ਤੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਸੁਖੀ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਤਦੇਵ ਸ੍ਮਰਤੇ ਤੀਰ੍ਥਂ ਸ੍ਮਰਣਾਤ੍ਤਤ੍ਰ ਗਚ੍ਛਤਿ । ਦੇਸ਼ਸ੍ਥੋ ਯਦਿ ਵਾਰਣ੍ਯੇ ਵਿਦੇਸ਼ੇ ਯਦਿ ਵਾ ਗृਹੇ
ਉਹ ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਯਾਦ ਕਰਨ ਨਾਲ ਹੀ, ਚਾਹੇ ਆਪਣੇ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਵਿਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਯਾਗਂ ਸ੍ਮਰਮਾਤ੍ਰੋਪਿ ਯਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ਪਰਿਤ੍ਯਜੇਤ੍ । ਸ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਵਦਂਤਿ ऋषਿਪੁਂਗਵਾਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਮੌਤ ਵੇਲੇ ਸਿਰਫ਼ ਪ੍ਰਯਾਗ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾਂਡ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਗੱਲ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਆਖੀ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਕਾਮਫਲਾਵृਤ੍ਤਾ ਮਹੀ ਯਤ੍ਰ ਹਿਰਣ੍ਮਯੀ । ऋषਯੋ ਮੁਨਯਃ ਸਿਦ੍ਧਾ ਯਤ੍ਰ ਲੋਕੇ ਪ੍ਰਗਚ੍ਛਤਿ
ਉਥੇ ਧਰਤੀ ਸੋਨੇ ਦੀ ਹੈ ਤੇ ਹਰ ਚਾਹਤ ਪੂਰੀ ਕਰਦੀ ਹੈ; ਉਥੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਤਪਸਵੀ ਤੇ ਸਿੱਧ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ।
ਸ੍ਤ੍ਰੀਸਹਸ੍ਰਾ ਕੁਲੇ ਰਮ੍ਯੇ ਮਂਦਾਕਿਨ੍ਯਾਸ੍ਤਟੇ ਸ਼ੁਭੇ । ਮੋਦਤੇ ऋषਿਭਿਃ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਸ੍ਵਕृਤੇਨੇਹ ਕਰ੍ਮਣਾ
ਮੰਦਾਕਿਨੀ ਦੇ ਸੋਹਣੇ ਕੰਢੇ ਤੇ, ਸੁੰਦਰ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਔਰਤਾਂ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਕੀਤੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਸਿਦ੍ਧਚਾਰਣਗਨ੍ਧਰ੍ਵੈਃ ਪੂਜ੍ਯਤੇ ਦਿਵਿ ਦੈਵਤੈਃ । ਤਤਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਤ੍ਪਰਿਭ੍ਰष੍ਟੋ ਜਂਬੁਦ੍ਵੀਪਪਤਿਰ੍ਭਵੇਤ੍
ਉਹ ਸੁਰਗ ਵਿੱਚ ਸਿੱਧਾਂ, ਚਾਰਣਾਂ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ ਸੁਰਗ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਕੇ ਜੰਬੂਦਵੀਪ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤਃ ਸ਼ੁਭਾਨਿ ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਚਿਂਤਯਾਨਃ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ । ਗੁਣਵਾਨ੍ਵਿਤ੍ਤਸਂਪਨ੍ਨੋ ਭਵਤੀਹ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਜੋ ਵਾਰ ਵਾਰ ਚੰਗੇ ਕੰਮਾਂ ਬਾਰੇ ਸੋਚਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇਸ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਗੁਣਾਂ ਅਤੇ ਧਨ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਕਰ੍ਮਣਾ ਮਨਸਾ ਵਾਚਾ ਸਤ੍ਯਧਰ੍ਮਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਃ । ਗਂਗਾਯਮੁਨਯੋਰ੍ਮਧ੍ਯੇ ਯਸ੍ਤੁ ਦਾਨਂ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤਿ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਕਰਮ, ਮਨ ਤੇ ਬੋਲ ਨਾਲ ਸੱਚ ਤੇ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਜੋ ਗੰਗਾ ਤੇ ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਸੁਵਰ੍ਣਂਮਣਿਮੁਕ੍ਤਾਂ ਵਾ ਯਦਿ ਧਾਨ੍ਯਂ ਪ੍ਰਤਿਗ੍ਰਹਮ੍ । ਸ੍ਵਕਾਰ੍ਯੇ ਪਿਤृਕਾਰ੍ਯੇ ਵਾ ਦੇਵਤਾਭ੍ਯਰ੍ਚਨੇऽਪਿ ਵਾ
ਚਾਹੇ ਸੋਨਾ, ਰਤਨ, ਮੋਤੀ ਜਾਂ ਅਨਾਜ, ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਲਈ, ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਕੰਮ ਲਈ ਜਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਲਈ—
ਨਿष੍ਫਲਂ ਤਸ੍ਯ ਤਤ੍ਤੀਰ੍ਥਂ ਯਾਵਤ੍ਤਤ੍ਫਲਮਸ਼੍ਨੁਤੇ । ਏਵਂ ਤੀਰ੍ਥੇਨ ਗृਹ੍ਣੀਯਾਤ੍ ਪੁਣ੍ਯੇष੍ਵਾਯਤਨੇषੁ ਚ
ਉਸ ਲਈ ਉਹ ਤੀਰਥ ਤਦ ਤੱਕ ਫਲਦਾਇਕ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਜਦ ਤੱਕ ਉਹ ਉਸਦਾ ਫਲ ਭੋਗਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੀਰਥਾਂ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਵਾਂ ਉੱਤੇ ਦਾਨ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਨਿਮਿਤ੍ਤੇषੁ ਚ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਅਪ੍ਰਮਤ੍ਤੋ ਦ੍ਵਿਜੋ ਭਵੇਤ੍ । ਕਪਿਲਾਂ ਪਾਟਲਾਵਰ੍ਣਾਂ ਪ੍ਰਯਾਗੇ ਯਃ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤਿ
ਹਰ ਮੌਕੇ ਤੇ ਦੂਜਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਸਾਵਧਾਨ ਰਹੇ; ਜੋ ਪ੍ਰਯਾਗ ਵਿੱਚ ਪਾਟਲ ਰੰਗ ਦੀ ਕਪਿਲਾ ਗਾਂ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਸ੍ਵਰ੍ਣਸ਼ृਂਗੀਂ ਰੌਪ੍ਯਖੁਰਾਂ ਚੈਲਕਂਠੀਂ ਪਯਸ੍ਵਿਨੀਮ੍ । ਪ੍ਰਯਾਗੇ ਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰਿਯਂ ਸਾਧੁਂ ਗ੍ਰਾਹਯਿਤ੍ਵਾ ਯਥਾਵਿਧਿ
ਸੋਨੇ ਦੇ ਸਿੰਗਾਂ, ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਖੁਰਾਂ, ਗਲ ਵਿੱਚ ਕਪੜਾ ਪਾਇਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਗਾਂ, ਪ੍ਰਯਾਗ ਵਿੱਚ ਚੰਗੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਢੰਗ ਨਾਲ ਦਿਤੀ ਜਾਵੇ—
ਸ਼ੁਕ੍ਲਾਂਬਰਧਰਂ ਸ਼ਾਂਤਂ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞਂ ਵੇਦਪਾਰਗਮ੍ । ਸਾ ਗੌਸ੍ਤਸ੍ਮੈ ਚ ਦਾਤਵ੍ਯਾ ਗਂਗਾਯਮੁਨਸਂਗਮੇ
ਜੋ ਚਿੱਟੇ ਕੱਪੜੇ ਪਾਂਦਾ ਹੋਵੇ, ਸ਼ਾਂਤ ਸੁਭਾਵ ਦਾ, ਧਰਮ ਜਾਣਦਾ ਤੇ ਵੇਦਾਂ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੋਵੇ, ਉਸਨੂੰ ਉਹ ਗਾਂ ਗੰਗਾ ਤੇ ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਸੰਗਮ ਤੇ ਦਿਤੀ ਜਾਵੇ।
ਵਾਸਾਂਸਿ ਚ ਮਹਾਰ੍ਹਾਣਿ ਰਤ੍ਨਾਨਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ । ਯਾਵਦ੍ਰੋਮਾਣਿ ਤਸ੍ਯਾ ਗੋਃ ਸਂਤਿ ਗਾਤ੍ਰੇषੁ ਸਤ੍ਤਮ
ਉਸ ਗਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਜਿੰਨੇ ਵਾਲ ਹੋਣ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਕੀਮਤੀ ਕੱਪੜੇ ਤੇ ਵੱਖ ਵੱਖ ਰਤਨ ਵੀ ਦਿਤੇ ਜਾਣ, ਹੇ ਉੱਚ ਜਣੇ।
ਤਾਵਦ੍ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ । ਯਤ੍ਰਾਸੌ ਲਭਤੇ ਜਨ੍ਮ ਸਾ ਗੌਸ੍ਤਤ੍ਰਾਭਿਜਾਯਤੇ
ਉਸ ਗਾਂ ਦੇ ਜਿੰਨੇ ਵਾਲ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਾਲ ਉਹ ਸੁਰਗ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਥੇ ਉਹ ਗਾਂ ਵੀ ਜਨਮ ਲੈਂਦੀ ਹੈ।
ਨ ਚ ਪਸ਼੍ਯਤ੍ਯਸੌ ਘੋਰਂ ਨਰਕਂ ਤੇਨ ਕਰ੍ਮਣਾ । ਉਤ੍ਤਰਾਨ੍ਸ ਕੁਰੂਨ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਮੋਦਤੇ ਕਾਲਮਕ੍ਸ਼ਯਮ੍
ਉਹ ਕਰਮ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਨਰਕ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ; ਉੱਤਰੀ ਕੁਰੂ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਹ ਅਟੱਲ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦਾ ਹੈ।
ਗਵਾਂ ਸ਼ਤਸਹਸ੍ਰੇਭ੍ਯੋ ਦਦ੍ਯਾਦੇਕਾਂ ਪਯਸ੍ਵਿਨੀਮ੍ । ਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ਦਾਰਾਨ੍ਤਥਾ ਭृਤ੍ਯਾਨ੍ਗੌਰੇਕਾ ਪ੍ਰਤਿਤਾਰਯੇਤ੍
ਜੇ ਕੋਈ ਇੱਕ ਦੁੱਧ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਦਾਨ ਕਰੇ, ਉਹ ਐਸਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਨੇ ਲੱਖਾਂ ਗਾਂਵਾਂ ਦਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤੀਆਂ ਹੋਣ। ਐਸਾ ਦਾਨ ਪੁੱਤਰਾਂ, ਪਤਨੀ ਅਤੇ ਨੌਕਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਪਾਰ ਲੰਘਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਰ੍ਵੇषੁ ਦਾਨੇषੁ ਗੋਦਾਨਂ ਤੁ ਵਿਸ਼ਿष੍ਯਤੇ । ਦੁਰ੍ਗਮੇ ਵਿषਮੇ ਘੋਰੇ ਮਹਾਪਾਤਕਸਂਭਵੇ । ਗੌਰੇਵ ਰਕ੍ਸ਼ਾਂ ਕੁਰੁਤੇ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਦੇਯਾ ਦ੍ਵਿਜਾਤਯੇ
ਇਸ ਕਰਕੇ ਸਾਰੇ ਦਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਗਾਂ ਦਾ ਦਾਨ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ। ਜਿੱਥੇ ਵੱਡੇ ਪਾਪਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਮੁਸ਼ਕਲ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਘੜੀਆਂ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਥੇ ਕੇਵਲ ਗਾਂ ਹੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਦਾਨ ਵਿਦਵਾਨ ਨੂੰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਪਾਦ੍ਮੇ ਮਹਾਪੁਰਾਣੇ ਸ੍ਵਰ੍ਗਖਂਡੇ ਦ੍ਵਿਚਤ੍ਵਾਰਿਂਸ਼ੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਹਾਨ ਪਦਮਾ ਪੁਰਾਣੇ ਦੇ ਸਵਰਗ ਖੰਡ ਦਾ ਬਿਆਲੀਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਮੁਕੰਮਲ ਹੋਇਆ।
ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ ਉਵਾਚ- ਯਥਾ ਪ੍ਰਯਾਗਸ੍ਯ ਮੁਨੇ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਕਥਿਤਂ ਤ੍ਵਯਾ । ਤਥਾਤਥਾ ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯੇऽਹਂ ਸਰ੍ਵਪਾਪੈਰ੍ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਹੇ ਮੁਨੀ, ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਪ੍ਰਯਾਗ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦੱਸੀ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੈਂ ਵੀ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਭਗਵਨ੍ਕੇਨ ਵਿਧਿਨਾ ਗਂਤਵ੍ਯਂ ਧਰ੍ਮਨਿਸ਼੍ਚਯੈਃ । ਪ੍ਰਯਾਗੇ ਯੋ ਵਿਧਿਃ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਃ ਤਨ੍ਮੇ ਬ੍ਰੂਹਿ ਮਹਾਮੁਨੇ
ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਪੱਕੀ ਨਿਸ਼ਚਾ ਨਾਲ ਕਿਹੜੀ ਰੀਤਿ ਨਾਲ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ? ਹੇ ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ, ਪ੍ਰਯਾਗ ਵਾਸਤੇ ਜੋ ਵਿਧੀ ਦੱਸੀ ਗਈ ਹੈ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ।
ਮਾਰ੍ਕਂਡੇਯ ਉਵਾਚ- ਕਥਯਿष੍ਯਾਮਿ ਤੇ ਵਤ੍ਸ ਤੀਰ੍ਥਯਾਤ੍ਰਾਵਿਧਿਕ੍ਰਮਮ੍ । ਯੋ ਗਚ੍ਛੇਤਕੁਰੁਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਪ੍ਰਯਾਗਂ ਦੇਵਸਂਯੁਤਮ੍
ਮਾਰਕੰਡੇਯ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਪੁੱਤਰ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾ ਦੀ ਸਹੀ ਰੀਤਿ ਦੱਸਾਂਗਾ। ਹੇ ਕੁਰੂਆਂ ਦੇ ਵਧੀਆ, ਜੋ ਕੋਈ ਦੇਵਤਿਆਂ ਸਮੇਤ ਪ੍ਰਯਾਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—
ਬਲੀਵਰ੍ਦਸਮਾਰੂਢਃ ਸ਼ृਣੁ ਤਸ੍ਯਾਪਿ ਯਤ੍ਫਲਮ੍ । ਵਸਤੇ ਨਰਕੇ ਘੋਰੇ ਗਵਾਂ ਕ੍ਰੋਧੇ ਸੁਦਾਰੁਣੇ
ਜੇ ਕੋਈ ਬਲਦ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸੁਣ, ਉਸਦਾ ਕੀ ਫਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ: ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਕ੍ਰੋਧ ਵਿਚਕਾਰ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਸਲਿਲਂ ਚ ਨ ਗृਹ੍ਣਂਤਿ ਪਿਤਰਸ੍ਤਸ੍ਯ ਦੇਹਿਨਃ । ਯਸ੍ਤੁ ਪੁਤ੍ਰਾਂਸ੍ਤਥਾ ਬਾਲਾਨ੍ਸ੍ਨਾਪਯੇਤ੍ਪਾਯਯੇਤ੍ਤਥਾ
ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਰ ਉਸ ਤੋਂ ਪਾਣੀ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦੇ। ਪਰ ਜੋ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਅਤੇ ਛੋਟੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਇਥੇ ਨ੍ਹੁੰਦਾ ਤੇ ਪਾਣੀ ਪਿਲਾਂਦਾ ਹੈ—
ਯਥਾਤ੍ਮਨਸ੍ਤਥਾ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਦਾਨਂ ਵਿਪ੍ਰੇषੁ ਦਾਪਯੇਤ੍ । ਐਸ਼੍ਵਰ੍ਯਲੋਭਾਨ੍ਮੋਹਾਦ੍ਵਾ ਗਚ੍ਛੇਦ੍ਯਾਨੇਨ ਯੋ ਨਰਃ
ਜਿਵੇਂ ਆਪਣੇ ਲਈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾਰੇ ਦਾਨ ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਨੂੰ ਕਰਵਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਧਨ ਦੀ ਲਾਲਚ ਜਾਂ ਮੋਹ ਕਰਕੇ ਸਵਾਰੀ ਉੱਤੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—
ਨਿष੍ਫਲਂ ਤਸ੍ਯ ਤਤ੍ਤੀਰ੍ਥਂ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਯਾਨਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜੇਤ੍ । ਗਂਗਾਯਮੁਨਯੋਰ੍ਮਧ੍ਯੇ ਯਸ੍ਤੁ ਕਨ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤਿ
ਉਸ ਦੀ ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾ ਵਿਅਰਥ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ ਸਵਾਰੀ ਛੱਡ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਗੰਗਾ ਤੇ ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਕੁੜੀ ਦਾ ਵਿਆਹ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਆਰ੍षੇਣ ਤੁ ਵਿਧਾਨੇਨ ਯਥਾਵਿਭਵਸਂਭਵਮ੍ । ਨ ਪਸ਼੍ਯਤਿ ਯਮਂ ਘੋਰਂ ਨਰਕਂ ਤੇਨ ਕਰ੍ਮਣਾ
ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ, ਆਪਣੇ ਸਮਰਥ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਯਮ ਜਾਂ ਨਰਕ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ।
ਉਤ੍ਤਰਾਨ੍ਸ ਕੁਰੂਨ੍ਗਤ੍ਵਾ ਮੋਦਤੇ ਕਾਲਮਕ੍ਸ਼ਯਮ੍ । ਪੁਤ੍ਰਾਂਸ੍ਤੁ ਦਾਰਾਁਲ੍ਲਭਤੇ ਧਾਰ੍ਮਿਕਾਨ੍ਨਯਸਂਯੁਤਾਨ੍
ਉੱਤਰੀ ਕੁਰੂ ਦੇਸ਼ ਵਿਚ ਜਾ ਕੇ ਉਹ ਅਨੰਤ ਸਮਾਂ ਤੱਕ ਸੁਖ ਮਾਣਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਧਰਮ ਵਾਲੇ ਤੇ ਚੰਗੇ ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਪਤਨੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।