ਨਿਰਂਤਰਂ ਤਯਾ ਚੈਵ ਨृਣਾਂ ਸਂਸ੍ਕृਤਭਾषਿਣਾਮ੍ । ਸੁਪਰ੍ਵਾਣਮਯੀ ਭਾषਾ ਨਿਮੇषੇਣੋਪਲਭ੍ਯਤੇ
ਉਹ ਦੇ ਨਾਲ, ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ ਬੋਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਭਾਸ਼ਾ ਲਗਾਤਾਰ ਤੇ ਤੁਰੰਤ ਸਮਝ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਤੇਉਹਾਰ ਹੋਵੇ।
ਪ੍ਰਾਤਰ੍ਗृਹਾਂਗਣੋਦ੍ਭੂਤੈ ਰ੍ਯਤ੍ਰਕੁਂਕੁਮਪਾਂਸੁਲੈਃ । ਸਰ੍ਵਤੋਰੁਣਿਤਚ੍ਛਾਯ ਸ਼ਸ਼ਾਂਕਰਵਿਮਂਡਲਮ੍
ਸਵੇਰੇ, ਘਰਾਂ ਦੇ ਅੰਗਣਾਂ ਤੋਂ ਉਠੀ ਲਾਲ ਕੁੰਕਮ ਦੀ ਧੂੜ ਨਾਲ, ਚੰਦ ਦੀ ਚਕਤੀ ਹਰ ਪਾਸੇ ਲਾਲੀ ਨਾਲ ਰੰਗੀ ਹੋਈ ਦਿਸੀ।
ਤਤ੍ਰਾਸੀਤ੍ਤੇਜਸਾਂ ਰਾਸ਼ਿਃ ਸ਼ੌਰ੍ਯਵਰ੍ਮਾ ਨਰੇਸ਼੍ਵਰਃ । ਉਦ੍ਯਦੁਜ੍ਜ੍ਵਲਬਾਣੌਘ ਖਂਡਿਤਾਰਾਤਿਮਂਡਲਃ
ਉਥੇ ਇੱਕ ਰਾਜਾ ਸੀ ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਸ਼ੌਰਯਵਰਮਾ ਸੀ, ਜੋ ਚਮਕ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਚਮਕਦਾਰ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਲਹਿਰ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਜਥੇ ਤੋੜ ਦਿੱਤੇ।
ਅਭੂਚ੍ਚ ਸਿਂਹਲਦ੍ਵੀਪੇ ਰਾਜਾ ਸਿਂਹਪਰਾਕ੍ਰਮਃ । ਨਾਮ੍ਨਾ ਵਿਕ੍ਰਮਵੇਤਾਲਃ ਕਲਾਨਾਮਪਿ ਸ਼ੇਵਧਿਃ
ਸਿੰਹਲ ਦਵੀਪ 'ਤੇ ਇੱਕ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਸਿੰਹਪਰਾਕ੍ਰਮ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਵਿਕ੍ਰਮਵੇਤਾਲ ਵੀ ਕਹਿੰਦੇ ਸਨ, ਤੇ ਉਹ ਕਲਾਵਾਂ ਦਾ ਖਜਾਨਾ ਸੀ।
ਉਭੌ ਪਰਸ੍ਪਰਂ ਮੈਤ੍ਰੀਂ ਵਰ੍ਦ੍ਧਯਾਂਚਕ੍ਰਤੁਃ ਕ੍ਰਮਾਤ੍ । ਤਤ੍ਤਦ੍ਦੇਸ਼ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨੈਰਪੂਰ੍ਵੈਃ ਪ੍ਰਚੁਰੋਤ੍ਕਰੈਃ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਮਿਤਰਤਾ ਵਧਾਉਂਦੇ ਰਹੇ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਦੇਸ਼ਾਂ ਵਿਚੋਂ ਨਿਕਲੇ ਵੱਖਰੇ ਤੇ ਵਧੀਆ ਤੋਹਫਿਆਂ ਨਾਲ।
ਏਕਦਾ ਪ੍ਰਹਿਤਂ ਪ੍ਰੇਮ੍ਣਾ ਪ੍ਰਭੂਤਂ ਸ਼ੌਰ੍ਯਵਰ੍ਮਣਾ । ਰਾਜਾ ਵਿਕ੍ਰਮਵੇਤਾਲੋ ਵਿਲੋਕ੍ਯ ਸ਼ੁਨਕੀਦ੍ਵਯਮ੍
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਪਿਆਰ ਵਿਚੋਂ, ਸ਼ੌਰਯਵਰਮਾ ਨੇ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਤੋਹਫਾ ਭੇਜਿਆ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਰਾਜਾ ਵਿਕ੍ਰਮਵੇਤਾਲ ਨੇ ਵੇਖਿਆ—ਦੋ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਕੁੱਤੇ।
ਮਤ੍ਤਮਾਤਂਗਤੁਰਗ ਮਣਿਭੂषਣਚਾਮਰਮ੍ । ਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸ ਮਿਤ੍ਰਾਯ ਪ੍ਰਭੂਤਂ ਸ਼ੌਰ੍ਯਵਰ੍ਮਣੇ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਿਤਰ ਸ਼ੌਰਯਵਰਮਾ ਨੂੰ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਮਸਤ ਹਾਥੀਆਂ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ, ਗਹਿਣਿਆਂ ਤੇ ਚਮਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਏ ਹੋਏ, ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਭੇਜਿਆ।
ਏਕਦਾ ਸ਼ਿਬਿਕਾਰੂਢਸ਼੍ਚਾਰੁ ਚਾਮਰਵੀਜਿਤਃ । ਸੁਵਰ੍ਣਸ਼ृਂਖਲਾਰੂਢਂ ਵਾਦ੍ਯਡਿਂਡਿਮਡਂਬਰਮ੍
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਸੋਹਣੀ ਚਮਰ ਨਾਲ ਝਲਦੇ ਹੋਏ, ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਜੰਜੀਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਡੋਲੀ 'ਚ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਤੇ ਡੋਲ-ਡਮਾਂ ਦੇ ਸੁਰਾਂ ਨਾਲ, ਰਾਜਾ ਨਿਕਲਿਆ।
ਸ਼ੁਨੀਯੁਗਲਮਾਦਾਯ ਮृਗਯਾ ਕੌਤੁਕੋਤ੍ਸੁਕਃ । ਰਾਜਾ ਜਗਾਮ ਬਾਹ੍ਯਾਲੀਂ ਸਮਂ ਰਾਜਕੁਮਾਰਕੈਃ
ਰਾਜਾ, ਸ਼ਿਕਾਰ ਦੀ ਖੇਡ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹਤ, ਦੋ ਕੁੱਤੇ ਲੈ ਕੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਬਾਹਰੀ ਬਾਗ 'ਚ ਗਿਆ।
ਪਣਬਂਧਵਿਧਾਨੇਨ ਸਮੁਪੇਤਂ ਸ਼ਸ਼ਾਮਿषਮ੍ । ਤਤ੍ਰ ਰਾਜਕੁਮਾਰਾਣਾਂ ਮਹਾਨ੍ਕੋਲਾਹਲੋऽਭਵਤ੍
ਉਥੇ, ਦਾਅ ਲਗਾਉਣ ਦੇ ਢੰਗ ਨਾਲ, ਇੱਕ ਖਰਗੋਸ਼ ਛੱਡਿਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰਾਂ ਵਿਚ ਵੱਡਾ ਹਲਚਲ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਤਃ ਸਮਾਨਵਯਸਾ ਕੇਨਚਿਦ੍ਰਾਜਸੂਨੁਨਾ । ਬਹੁਮੂਲ੍ਯਂ ਪਣਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਰਾਜਾਚਿਕ੍ਰੀਡਕੌਤੁਕੀ
ਫਿਰ, ਇੱਕ ਉਮਰ ਦੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਨਾਲ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਮਨੋਰੰਜਨ ਲਈ ਵੱਡਾ ਦਾਅ ਲਗਾਇਆ।
ਤਤੋਵਤਾਰ੍ਯ ਦੋਲਾਯਾ ਵਿਰੁਦਾਵਲਿਗਰ੍ਵਿਤਾਮ੍ । ਧਾਵਤਃ ਸ਼ਸ਼ਕਸ੍ਯੋਚ੍ਚੈਃ ਪृष੍ਠੇ ਮੁਂਚਨ੍ਨृਪਂ ਸ਼ੁਨੀਮ੍
ਫਿਰ, ਡੋਲੀ ਤੋਂ ਉਤਰ ਕੇ, ਜਿੱਤ ਦੀ ਮਾਲਾ 'ਤੇ ਮਾਣ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਦੌੜਦੇ ਖਰਗੋਸ਼ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਕੁੱਤਾ ਛੱਡਿਆ।
ਮੁਮੋਚ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰੋऽਪਿ ਪ੍ਰੇਮਪਾਤ੍ਰਂ ਮਹਾਭੁਜਃ । ਵਿਰਰਾਮ ਸ਼ੁਨੀਮੁਚ੍ਚੈਃ ਸਂਕੀਰ੍ਤ੍ਯ ਵਿਰੁਦਾਵਲੀਮ੍
ਰਾਜਕੁਮਾਰ, ਜੋ ਸਭ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਤੇ ਬਲਵਾਨ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣੇ ਕੁੱਤੇ ਨੂੰ ਛੱਡਿਆ, ਜਿੱਤ ਦੀ ਮਾਲਾ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਸੁਣਾਈ, ਤੇ ਰੁਕ ਗਿਆ।
ਅਲਕ੍ਸ਼੍ਯਮਾਣਵੇਗੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ਸ਼ੁਨੀਯੁਗਲਕੇਭृਸ਼ਮ੍ । ਧਾਵਤ੍ਯੁਤ੍ਥਿਤਮੇਵਾਸੀਤ੍ਪਸ਼੍ਯਤਾਂ ਸਰ੍ਵਭੂਭृਤਾਮ੍
ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ ਵੇਖ ਰਹੇ ਸਨ, ਦੋਵੇਂ ਕੁੱਤੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤੇਜ਼ੀ ਦਿਸਦੀ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਅਚਾਨਕ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਦੌੜ ਪਏ।
ਪਪਾਤ ਗਰ੍ਤੇ ਮਹਤਿ ਸ਼ਸ਼ਕੋऽਤਿਸ਼੍ਰਮਾਦਸੌ । ਪਤਿਤੋऽਪਿ ਸ਼ੁਨੀ ਵਸ਼੍ਯੋ ਨਾਭਵਚ੍ਛਸ਼ਸ਼ਾਵਕਃ
ਖਰਗੋਸ਼, ਥਕ ਕੇ, ਇੱਕ ਵੱਡੇ ਗੱਡੇ 'ਚ ਡਿੱਗ ਪਿਆ; ਪਰ ਡਿੱਗਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਕੁੱਤੇ ਨੇ ਨੌਜਵਾਨ ਖਰਗੋਸ਼ ਨੂੰ ਫੜਿਆ ਨਹੀਂ।
ਤਤਃ ਸ਼ਨੈਃ ਸਮੁਤ੍ਥਾਯ ਧਾਵਨ੍ਨਾਕ੍ਰਮ੍ਯਰੋषਤਃ । ਜਗृਹੇ ਰਾਜਸ਼ੁਨ੍ਯਾऽਸੌ ਸ਼ਸ਼ਕਃ ਫੇਨਮੁਦ੍ਵਮਨ੍
ਫਿਰ, ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਉੱਠ ਕੇ, ਖਰਗੋਸ਼ ਦੌੜ ਪਿਆ, ਪਰ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਰਾਜਾ ਦੇ ਕੁੱਤੇ ਨੇ ਫੇਨ ਛੱਡਦੇ ਖਰਗੋਸ਼ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ।
ਤਤਃ ਕਥਂਚਿਦੁਪ੍ਲੁਤ੍ਯ ਗਚ੍ਛਨ੍ਵਿਸ੍ਖਲਯਞ੍ਛਸ਼ਃ । ਰਾਜਪੁਤ੍ਰਸ਼ੁਨਕ੍ਯਾਸੌ ਗृਹੀਤਃ ਕਂਧਰਾਤਟੇ
ਫਿਰ, ਜਦ ਖਰਗੋਸ਼ ਉੱਡ ਕੇ ਦੌੜਦਾ ਹੋਇਆ, ਰਸਤੇ ਵਿਚ ਡਿੱਗਦਾ, ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਦੇ ਕੁੱਤੇ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਗਲ ਦੇ ਪਾਸੇ ਫੜ ਲਿਆ।
ਜਿਤਮਸ੍ਮਾਭਿਰਤ੍ਯਰ੍ਥਮਿਤਿ ਸਂਜਲ੍ਪਤਾਂ ਨृਣਾਮ੍ । ਕੋਲਾਹਲੇ ਸ਼ਂਕਿਤਾਯਾ ਸ਼ੁਨ੍ਯਾ ਨਿਰ੍ਗਤਵਾਨ੍ਮੁਖਾਤ੍
ਜਦ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, 'ਅਸੀਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਿੱਤ ਗਏ ਹਾਂ', ਤਾਂ ਹਲਚਲ ਵਿਚ, ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ ਕੁੱਤਾ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਵਿਚੋਂ ਖਰਗੋਸ਼ ਨੂੰ ਛੱਡ ਗਿਆ।
ਤਤੋ ਦਂष੍ਟ੍ਰਾਵ੍ਰਣਸ਼੍ਰੇਣੀ ਕ੍ਸ਼ਰਦ੍ਰੁਧਿਰਧਾਰਕਃ । ਕ੍ਵਾਪਿ ਰ੍ਮਮਰਭੂਭਾਗੇ ਨਿਲੀਯਸ੍ਥਿਤਵਾਞ੍ਛਸ਼ਃ
ਫਿਰ, ਦੰਦਾਂ ਦੇ ਜਖਮਾਂ ਦੀ ਲੜੀ ਨਾਲ, ਲਹੂ ਵਗਦਾ ਹੋਇਆ, ਖਰਗੋਸ਼ ਧਰਤੀ ਦੇ ਕਿਸੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਲੁਕ ਗਿਆ ਤੇ ਓਥੇ ਹੀ ਛੁਪ ਕੇ ਰਹਿ ਗਿਆ।
ਜਿਘ੍ਰਂਤ੍ਯਾ ਰਾਜਸ਼ੁਨ੍ਯਾऽਸੌ ਭੂਭਾਗਂ ਧਨਰੋषਯਾ । ਦृष੍ਟਮਾਤ੍ਰਃ ਪਰਿਤ੍ਰਸ੍ਤੋ ਹਸ੍ਤਮਾਤ੍ਰਂ ਤਤੋऽਗਮਤ੍
ਉਹ, ਰਾਜ-ਵਿਹੂਣ ਹੋ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਧਨ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਸੂੰਘਦਾ ਸੀ; ਜਦੋਂ ਵੇਖਿਆ ਗਿਆ, ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਸਿਰਫ਼ ਹੱਥ ਦੀ ਦੂਰੀ ਤੇ ਹਟ ਗਿਆ।
ਯਤ੍ਰ ਕਰ੍ਪੂਰਕਦਲੀ ਕ੍ਰੋਡਵ੍ਯਾਘ੍ਰਦਰੀਤਲਃ । ਚੋਲੀ ਕਪੋਲਫਲਕਾਨ੍ਚੁਬਨ੍ਵਾਤਿ ਸਮੀਰਣਃ
ਜਿੱਥੇ ਕਪੂਰ, ਕੇਲਾ, ਜੰਗਲੀ ਸੂਰ ਤੇ ਬਾਘ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਹਨ, ਤੇ ਹਵਾ ਚੋਲੀ ਦੇ ਪਲੂ ਤੇ ਗਲਾਂ ਦੇ ਗਹਣਿਆਂ ਵਾਲੇ ਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਵਗਦੀ ਹੈ।
ਉਦ੍ਭਿਨ੍ਨ ਕੇਤਕੀਕੋਸ਼ਰਜੋਮੁਕੁਲਿਤੇਕ੍ਸ਼ਣਃ । ਵਿਸ੍ਰਬ੍ਧਾਹਰਣਾ ਯਤ੍ਰਚ੍ਛਾਯਾਂ ਤਾਂ ਪਰਿਤਨ੍ਵਤਃ
ਜਿੱਥੇ ਕੇਤਕੀ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਰੇਤ ਅੱਖਾਂ 'ਤੇ ਲੱਗੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਤੇ ਜਿੱਥੇ ਛਾਂ ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਹੋ ਕੇ ਲੋੜਵੰਦਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਨਾਰਿਕੇਲਫਲੈਰ੍ਯਤ੍ਰ ਸ੍ਵਯਂ ਨਿਪਤਿਤੈਰਧਃ । ਅਪਿ ਚੂਤਫਲੈਸ੍ਤृਪ੍ਤਾਃ ਪਕ੍ਵੈਃ ਸ਼ਾਖਾਮृਗਾ ਅਪਿ
ਜਿੱਥੇ ਨਾਰੀਅਲ ਦੇ ਫਲ ਆਪਣੇ ਆਪ ਹੇਠਾਂ ਡਿੱਗਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਡਾਲੀਆਂ 'ਤੇ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਜਾਨਵਰ ਪੱਕੇ ਆਮਾਂ ਨਾਲ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਅਪਿ ਕੇਸਰਿਣੋ ਯਤ੍ਰ ਖੇਲਂਤਿ ਕਲਭੈਃ ਸਮਮ੍ । ਫਣਿਨਃ ਕੇਕਿਬਰ੍ਹੇषੁ ਨਿਰ੍ਵਿਸ਼ਂਕਂ ਵਿਸ਼ਂਤਿ ਚ
ਜਿੱਥੇ ਸ਼ੇਰ ਹਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਖੇਡਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਸੱਪ ਮੋਰਾਂ ਦੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਹੋ ਕੇ ਦਾਖਲ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਯਤ੍ਰਾਸ਼੍ਰਮਾਂਤਰੇ ਵਿਪ੍ਰੋ ਵਤ੍ਸਨਾਮਾ ਜਿਤੇਂਦ੍ਰਿਯਃ । ਸ਼ਾਂਤਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼ਾਧ੍ਯਾਯਂ ਜਪਨ੍ਨਾਸ੍ਤੇ ਨਿਰਂਤਰਮ੍
ਉਸ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ, ਵਤਸ ਨਾਂ ਦਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜਿਸ ਨੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਜਿੱਤ ਪਾਈ ਹੋਈ ਸੀ, ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਕੇ ਚੌਦਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਨਿਰੰਤਰ ਜਪਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ।
ਤਤ੍ਰ ਤਚ੍ਛਿष੍ਯਪਾਦਾਬ੍ਜ ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਾਲਨਜਲੈਃ ਕृਤੇ । ਕਰ੍ਦਮੇ ਨ੍ਯਪਤਦ੍ਗਤ੍ਵਾ ਜੀਵਸ਼ੇषੋ ਮੁਹੁਃ ਸ਼੍ਵਸਨ੍
ਉਥੇ, ਉਸ ਸ਼ਿਸ਼ਿਆ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਧੋ ਕੇ, ਖਰਗੋਸ਼, ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਜਿੰਦ ਰਹਿ ਕੇ, ਮੁੜ ਮੁੜ ਸਾਹ ਲੈਂਦਾ ਹੋਇਆ, ਕਾਦ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਗਿਆ।
ਤਤਃ ਕਰ੍ਦਮਸਂਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਮਾਤ੍ਰਨਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣ ਸਂਸृਤਿਃ । ਦਿਵ੍ਯਂ ਵਿਮਾਨਮਾਰੁਹ੍ਯ ਨਿਰ੍ਯਯੌ ਸ਼ਸ਼ਕੋ ਦਿਵਮ੍
ਫਿਰ, ਸਿਰਫ਼ ਕਾਦ ਦੇ ਛੂਹੇ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੀ ਜਨਮ ਮਰਨ ਦੀ ਲੜੀ ਮੁਕ ਗਈ; ਉਹ ਦਿਵਿਆ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਖਰਗੋਸ਼ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਤਤਃ ਸ਼ੁਨ੍ਯਪਿ ਲਿਪ੍ਤਾਂਗੀਸ੍ਤੋਕੈਃ ਕਰ੍ਦਮਬਿਂਦੁਭਿਃ । ਕ੍ਸ਼ੁਤ੍ਪਿਪਾਸਾਰ੍ਤਿਰਹਿਤਾ ਸ਼ੁਨੀਰੂਪਂ ਵਿਹਾਯ ਸਾ
ਫਿਰ, ਕੁੱਤੀ ਵੀ, ਜਿਸ ਦੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਕਾਦ ਦੇ ਬੂੰਦੇ ਲੱਗੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਭੁੱਖ ਤੇ ਪਿਆਸ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਕੁੱਤੀ ਦਾ ਰੂਪ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤੋ ਦਿਵ੍ਯਾਂਗਨਾਰਮ੍ਯਂ ਗਂਧਰ੍ਵੈਰੁਪਸ਼ੋਭਿਤਮ੍ । ਦਿਵ੍ਯਂ ਵਿਮਾਨਮਾਰੁਹ੍ਯ ਸ਼ੁਨ੍ਯਪਿ ਤ੍ਰਿਦਿਵਂ ਯਯੌ
ਫਿਰ, ਦਿਵਿਆ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਜੋ ਸੁੰਦਰ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਕੁੱਤੀ ਵੀ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਚਲੀ ਗਈ।
ਤਤੋ ਜਹਾਸ ਮੇਧਾਵੀ ਸ਼ਿष੍ਯੋ ਨਾਮ੍ਨਾ ਸ੍ਵਕਂਧਰਃ । ਵਿਚਾਰ੍ਯ ਵਿਸ੍ਮਿਤਃ ਪੂਰ੍ਵਜਨ੍ਮਵੈਰਸ੍ਯ ਕਾਰਣਮ੍
ਫਿਰ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਸ਼ਿਸ਼ਿਆ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਂ ਸਵਕੰਧਰਾ ਸੀ, ਹੱਸਿਆ; ਉਹ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਦੀ ਵੈਰਤਾ ਦੇ ਕਾਰਨ ਨੂੰ ਸੋਚ ਕੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ।