ਮਨਸਾ ਚਿਂਤਿਤਾਨ੍ਕਾਮਾਨ੍ਸਮ੍ਯਕ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਪੁष੍ਕਲਾਨ੍ । ਤਤੋ ਗਤ੍ਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਯਾਗਂ ਤੁ ਸਰ੍ਵਦੇਵਾਭਿਰਕ੍ਸ਼ਿਤਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਜੋ ਕੁਝ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਵਾਧੂ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਯਾਗ ਨੂੰ ਜਾ ਕੇ—
ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰੀ ਵਸੇਨ੍ਮਾਸਂ ਪਿਤृਦੇਵਾਂਸ਼੍ਚ ਤਰ੍ਪਯੇਤ੍ । ਈਪ੍ਸਿਤਾਁਲ੍ਲਭਤੇ ਕਾਮਾਨ੍ਯਤ੍ਰ ਤਤ੍ਰਾਭਿਜਾਯਤੇ
ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਹੈ, ਉਹ ਉਥੇ ਇੱਕ ਮਹੀਨਾ ਵੱਸੇ ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਤਰਪਣ ਦੇਵੇ। ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਉਥੇ ਹੀ ਮੁੜ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਤਪਨਸ੍ਯ ਸੁਤਾ ਦੇਵੀ ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਾ । ਸਮਾਗਤਾ ਮਹਾਭਾਗਾ ਯਮੁਨਾ ਯਤ੍ਰ ਨਿਮ੍ਨਗਾਃ
ਤਪਨ ਦੇ ਪੁੱਤਰੀ, ਯਮੁਨਾ ਦੇਵੀ, ਜੋ ਤਿੰਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ, ਉਹ ਉਥੇ ਆ ਮਿਲੀ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਨਦੀਆਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਤਤ੍ਰ ਸਨ੍ਨਿਹਿਤੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ਦੇਵੋ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ । ਦੁष੍ਪ੍ਰਾਪਂ ਮਾਨੁषੈਃ ਪੁਣ੍ਯਂ ਪ੍ਰਯਾਗਂ ਤੁ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ
ਉਥੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਭਗਵਾਨ ਸਦਾ ਹਾਜ਼ਰ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਪ੍ਰਯਾਗ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਹੈ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਮਿਲਣੀ ਔਖੀ ਹੈ।
ਦੇਵਦਾਨਵਗਂਧਰ੍ਵਾ ऋषਯਃ ਸਿਦ੍ਧਚਾਰਣਾਃ । ਤਤ੍ਰੋਪਸ੍ਪृਸ਼੍ਯ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ
ਦੇਵਤੇ, ਦਾਨਵ, ਗੰਧਰਵ, ਰਿਸ਼ੀ, ਸਿੱਧ ਤੇ ਚਾਰਣ—ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਰਾਜਨ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਂਦੇ ਹਨ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਪਾਦ੍ਮੇ ਮਹਾਪੁਰਾਣੇ ਸ੍ਵਰ੍ਗਖਂਡੇ ਏਕਚਤ੍ਵਾਰਿਂਸ਼ੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼੍ਰੀ ਪਦਮ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਦੇ ਸਵਰਗ ਖੰਡ ਦਾ ਇਕਤਾਲੀਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ।
ਮਾਰ੍ਕਂਡੇਯ ਉਵਾਚ- ਸ਼ृਣੁ ਰਾਜਨ੍ਪ੍ਰਯਾਗਸ੍ਯ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਪੁਨਰੇਵ ਤੁ । ਯਂ ਗਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਪਾਪੇਭ੍ਯੋ ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਮਾਰਕੰਡੇਯ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਰਾਜਨ, ਹੁਣ ਤੂੰ ਮੁੜ ਸੁਣ, ਪ੍ਰਯਾਗ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਜਿਥੇ ਜਾ ਕੇ ਮਨੁੱਖ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਆਰ੍ਤਾਨਾਂ ਚ ਦਰਿਦ੍ਰਾਣਾਂ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਵ੍ਯਵਸਾਯਿਨਾਮ੍ । ਸ੍ਥਾਨਂ ਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਯਾਗਂ ਤੁ ਨਾਕ੍ਸ਼ਯਂ ਤੁ ਕਦਾਚਨ
ਜੋ ਦੁਖੀ, ਗਰੀਬ ਜਾਂ ਪੱਕੀ ਨਿਸ਼ਚਾ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਪ੍ਰਯਾਗ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਅਟੱਲ ਥਾਂ ਨਹੀਂ।
ਗਂਗਾਯਮੁਨਮਾਸਾਦ੍ਯ ਯਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ਪਰਿਤ੍ਯਜੇਤ੍ । ਦੀਪ੍ਤਕਾਂਚਨਵਰ੍ਣਾਭੇ ਵਿਮਾਨੇ ਸੂਰ੍ਯਵਰ੍ਚਸਿ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਗੰਗਾ ਤੇ ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਸੰਗਮ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਉਥੇ ਪ੍ਰਾਣ ਤਿਆਗ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੋਨੇ ਤੇ ਸੂਰਜ ਵਰਗੇ ਚਮਕਦੇ ਵਿਮਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦਾ ਹੈ।
ਗਂਧਰ੍ਵਾਪ੍ਸਰਸਾਂ ਮਧ੍ਯੇ ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਮੋਦਤਿ ਮਾਨਵਃ । ਈਪ੍ਸਿਤਾਁਲ੍ਲਭਤੇਕਾਮਾਨ੍ਵਦਂਤਿ ऋषਿਪੁਂਗਵਾਃ
ਗੰਧਰਵਾਂ ਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਚਾਹਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਗੱਲ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਕਹੀ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਰਤ੍ਨਮਯੈਰ੍ਦਿਵ੍ਯੈਰ੍ਨਾਨਾਧ੍ਵਜਸਮਾਕੁਲੈਃ । ਵਰਾਂਗਨਾ ਸਮਾਕੀਰ੍ਣੈਰ੍ਮੋਦਤੇ ਸ਼ੁਭਲਕ੍ਸ਼ਣੈਃ
ਉਹ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅਲੌਕਿਕ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਕਈ ਝੰਡਿਆਂ ਨਾਲ ਰੌਣਕ ਲਾਈ ਹੋਈ, ਤੇ ਸੁਭਾਗਣੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਸੋਹਣੀਆਂ ਦੇ ਦਰਮਿਆਨ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਗੀਤਵਾਦਿਤ੍ਰਨਿਰ੍ਘੋषੈਃ ਪ੍ਰਸੁਪ੍ਤਃ ਪ੍ਰਤਿਬੁਧ੍ਯਤੇ । ਯਾਵਨ੍ਨ ਸ੍ਮਰਤੇ ਜਨ੍ਮ ਤਾਵਤ੍ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਮਹੀਯਤੇ
ਉਹ ਗੀਤ ਤੇ ਵਾਜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਧੁਨਾਂ ਨਾਲ ਜਾਗਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਜਦ ਤੱਕ ਉਹ ਆਪਣਾ ਜਨਮ ਭੁੱਲ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ, ਤਦ ਤੱਕ ਉਹ ਸੁਰਗ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਤ੍ਪਰਿਭ੍ਰष੍ਟਃ ਕ੍ਸ਼ੀਣਕਰ੍ਮ੍ਮਾ ਦਿਵਸ਼੍ਚ੍ਯੁਤਃ । ਹਿਰਣ੍ਯਰਤ੍ਨਸਂਪੂਰ੍ਣੇ ਸਮृਦ੍ਧੇ ਜਾਯਤੇ ਕੁਲੇ
ਜਦੋਂ ਉਸਦੇ ਪੁੰਨ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਉਹ ਸੁਰਗ ਤੋਂ ਡਿੱਗਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਸੋਨੇ ਤੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਸੁਖੀ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਤਦੇਵ ਸ੍ਮਰਤੇ ਤੀਰ੍ਥਂ ਸ੍ਮਰਣਾਤ੍ਤਤ੍ਰ ਗਚ੍ਛਤਿ । ਦੇਸ਼ਸ੍ਥੋ ਯਦਿ ਵਾਰਣ੍ਯੇ ਵਿਦੇਸ਼ੇ ਯਦਿ ਵਾ ਗृਹੇ
ਉਹ ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਯਾਦ ਕਰਨ ਨਾਲ ਹੀ, ਚਾਹੇ ਆਪਣੇ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਵਿਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਯਾਗਂ ਸ੍ਮਰਮਾਤ੍ਰੋਪਿ ਯਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ਪਰਿਤ੍ਯਜੇਤ੍ । ਸ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਵਦਂਤਿ ऋषਿਪੁਂਗਵਾਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਮੌਤ ਵੇਲੇ ਸਿਰਫ਼ ਪ੍ਰਯਾਗ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾਂਡ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਗੱਲ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਆਖੀ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਕਾਮਫਲਾਵृਤ੍ਤਾ ਮਹੀ ਯਤ੍ਰ ਹਿਰਣ੍ਮਯੀ । ऋषਯੋ ਮੁਨਯਃ ਸਿਦ੍ਧਾ ਯਤ੍ਰ ਲੋਕੇ ਪ੍ਰਗਚ੍ਛਤਿ
ਉਥੇ ਧਰਤੀ ਸੋਨੇ ਦੀ ਹੈ ਤੇ ਹਰ ਚਾਹਤ ਪੂਰੀ ਕਰਦੀ ਹੈ; ਉਥੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਤਪਸਵੀ ਤੇ ਸਿੱਧ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ।
ਸ੍ਤ੍ਰੀਸਹਸ੍ਰਾ ਕੁਲੇ ਰਮ੍ਯੇ ਮਂਦਾਕਿਨ੍ਯਾਸ੍ਤਟੇ ਸ਼ੁਭੇ । ਮੋਦਤੇ ऋषਿਭਿਃ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਸ੍ਵਕृਤੇਨੇਹ ਕਰ੍ਮਣਾ
ਮੰਦਾਕਿਨੀ ਦੇ ਸੋਹਣੇ ਕੰਢੇ ਤੇ, ਸੁੰਦਰ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਔਰਤਾਂ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਕੀਤੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਸਿਦ੍ਧਚਾਰਣਗਨ੍ਧਰ੍ਵੈਃ ਪੂਜ੍ਯਤੇ ਦਿਵਿ ਦੈਵਤੈਃ । ਤਤਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਤ੍ਪਰਿਭ੍ਰष੍ਟੋ ਜਂਬੁਦ੍ਵੀਪਪਤਿਰ੍ਭਵੇਤ੍
ਉਹ ਸੁਰਗ ਵਿੱਚ ਸਿੱਧਾਂ, ਚਾਰਣਾਂ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ ਸੁਰਗ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਕੇ ਜੰਬੂਦਵੀਪ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤਃ ਸ਼ੁਭਾਨਿ ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਚਿਂਤਯਾਨਃ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ । ਗੁਣਵਾਨ੍ਵਿਤ੍ਤਸਂਪਨ੍ਨੋ ਭਵਤੀਹ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਜੋ ਵਾਰ ਵਾਰ ਚੰਗੇ ਕੰਮਾਂ ਬਾਰੇ ਸੋਚਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇਸ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਗੁਣਾਂ ਅਤੇ ਧਨ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਕਰ੍ਮਣਾ ਮਨਸਾ ਵਾਚਾ ਸਤ੍ਯਧਰ੍ਮਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਃ । ਗਂਗਾਯਮੁਨਯੋਰ੍ਮਧ੍ਯੇ ਯਸ੍ਤੁ ਦਾਨਂ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤਿ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਕਰਮ, ਮਨ ਤੇ ਬੋਲ ਨਾਲ ਸੱਚ ਤੇ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਜੋ ਗੰਗਾ ਤੇ ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਸੁਵਰ੍ਣਂਮਣਿਮੁਕ੍ਤਾਂ ਵਾ ਯਦਿ ਧਾਨ੍ਯਂ ਪ੍ਰਤਿਗ੍ਰਹਮ੍ । ਸ੍ਵਕਾਰ੍ਯੇ ਪਿਤृਕਾਰ੍ਯੇ ਵਾ ਦੇਵਤਾਭ੍ਯਰ੍ਚਨੇऽਪਿ ਵਾ
ਚਾਹੇ ਸੋਨਾ, ਰਤਨ, ਮੋਤੀ ਜਾਂ ਅਨਾਜ, ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਲਈ, ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਕੰਮ ਲਈ ਜਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਲਈ—
ਨਿष੍ਫਲਂ ਤਸ੍ਯ ਤਤ੍ਤੀਰ੍ਥਂ ਯਾਵਤ੍ਤਤ੍ਫਲਮਸ਼੍ਨੁਤੇ । ਏਵਂ ਤੀਰ੍ਥੇਨ ਗृਹ੍ਣੀਯਾਤ੍ ਪੁਣ੍ਯੇष੍ਵਾਯਤਨੇषੁ ਚ
ਉਸ ਲਈ ਉਹ ਤੀਰਥ ਤਦ ਤੱਕ ਫਲਦਾਇਕ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਜਦ ਤੱਕ ਉਹ ਉਸਦਾ ਫਲ ਭੋਗਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੀਰਥਾਂ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਵਾਂ ਉੱਤੇ ਦਾਨ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਨਿਮਿਤ੍ਤੇषੁ ਚ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਅਪ੍ਰਮਤ੍ਤੋ ਦ੍ਵਿਜੋ ਭਵੇਤ੍ । ਕਪਿਲਾਂ ਪਾਟਲਾਵਰ੍ਣਾਂ ਪ੍ਰਯਾਗੇ ਯਃ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤਿ
ਹਰ ਮੌਕੇ ਤੇ ਦੂਜਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਸਾਵਧਾਨ ਰਹੇ; ਜੋ ਪ੍ਰਯਾਗ ਵਿੱਚ ਪਾਟਲ ਰੰਗ ਦੀ ਕਪਿਲਾ ਗਾਂ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਸ੍ਵਰ੍ਣਸ਼ृਂਗੀਂ ਰੌਪ੍ਯਖੁਰਾਂ ਚੈਲਕਂਠੀਂ ਪਯਸ੍ਵਿਨੀਮ੍ । ਪ੍ਰਯਾਗੇ ਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰਿਯਂ ਸਾਧੁਂ ਗ੍ਰਾਹਯਿਤ੍ਵਾ ਯਥਾਵਿਧਿ
ਸੋਨੇ ਦੇ ਸਿੰਗਾਂ, ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਖੁਰਾਂ, ਗਲ ਵਿੱਚ ਕਪੜਾ ਪਾਇਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਗਾਂ, ਪ੍ਰਯਾਗ ਵਿੱਚ ਚੰਗੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਢੰਗ ਨਾਲ ਦਿਤੀ ਜਾਵੇ—
ਸ਼ੁਕ੍ਲਾਂਬਰਧਰਂ ਸ਼ਾਂਤਂ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞਂ ਵੇਦਪਾਰਗਮ੍ । ਸਾ ਗੌਸ੍ਤਸ੍ਮੈ ਚ ਦਾਤਵ੍ਯਾ ਗਂਗਾਯਮੁਨਸਂਗਮੇ
ਜੋ ਚਿੱਟੇ ਕੱਪੜੇ ਪਾਂਦਾ ਹੋਵੇ, ਸ਼ਾਂਤ ਸੁਭਾਵ ਦਾ, ਧਰਮ ਜਾਣਦਾ ਤੇ ਵੇਦਾਂ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੋਵੇ, ਉਸਨੂੰ ਉਹ ਗਾਂ ਗੰਗਾ ਤੇ ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਸੰਗਮ ਤੇ ਦਿਤੀ ਜਾਵੇ।
ਵਾਸਾਂਸਿ ਚ ਮਹਾਰ੍ਹਾਣਿ ਰਤ੍ਨਾਨਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ । ਯਾਵਦ੍ਰੋਮਾਣਿ ਤਸ੍ਯਾ ਗੋਃ ਸਂਤਿ ਗਾਤ੍ਰੇषੁ ਸਤ੍ਤਮ
ਉਸ ਗਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਜਿੰਨੇ ਵਾਲ ਹੋਣ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਕੀਮਤੀ ਕੱਪੜੇ ਤੇ ਵੱਖ ਵੱਖ ਰਤਨ ਵੀ ਦਿਤੇ ਜਾਣ, ਹੇ ਉੱਚ ਜਣੇ।
ਤਾਵਦ੍ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ । ਯਤ੍ਰਾਸੌ ਲਭਤੇ ਜਨ੍ਮ ਸਾ ਗੌਸ੍ਤਤ੍ਰਾਭਿਜਾਯਤੇ
ਉਸ ਗਾਂ ਦੇ ਜਿੰਨੇ ਵਾਲ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਾਲ ਉਹ ਸੁਰਗ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਥੇ ਉਹ ਗਾਂ ਵੀ ਜਨਮ ਲੈਂਦੀ ਹੈ।
ਨ ਚ ਪਸ਼੍ਯਤ੍ਯਸੌ ਘੋਰਂ ਨਰਕਂ ਤੇਨ ਕਰ੍ਮਣਾ । ਉਤ੍ਤਰਾਨ੍ਸ ਕੁਰੂਨ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਮੋਦਤੇ ਕਾਲਮਕ੍ਸ਼ਯਮ੍
ਉਹ ਕਰਮ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਨਰਕ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ; ਉੱਤਰੀ ਕੁਰੂ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਹ ਅਟੱਲ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦਾ ਹੈ।
ਗਵਾਂ ਸ਼ਤਸਹਸ੍ਰੇਭ੍ਯੋ ਦਦ੍ਯਾਦੇਕਾਂ ਪਯਸ੍ਵਿਨੀਮ੍ । ਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ਦਾਰਾਨ੍ਤਥਾ ਭृਤ੍ਯਾਨ੍ਗੌਰੇਕਾ ਪ੍ਰਤਿਤਾਰਯੇਤ੍
ਜੇ ਕੋਈ ਇੱਕ ਦੁੱਧ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਦਾਨ ਕਰੇ, ਉਹ ਐਸਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਨੇ ਲੱਖਾਂ ਗਾਂਵਾਂ ਦਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤੀਆਂ ਹੋਣ। ਐਸਾ ਦਾਨ ਪੁੱਤਰਾਂ, ਪਤਨੀ ਅਤੇ ਨੌਕਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਪਾਰ ਲੰਘਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਰ੍ਵੇषੁ ਦਾਨੇषੁ ਗੋਦਾਨਂ ਤੁ ਵਿਸ਼ਿष੍ਯਤੇ । ਦੁਰ੍ਗਮੇ ਵਿषਮੇ ਘੋਰੇ ਮਹਾਪਾਤਕਸਂਭਵੇ । ਗੌਰੇਵ ਰਕ੍ਸ਼ਾਂ ਕੁਰੁਤੇ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਦੇਯਾ ਦ੍ਵਿਜਾਤਯੇ
ਇਸ ਕਰਕੇ ਸਾਰੇ ਦਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਗਾਂ ਦਾ ਦਾਨ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ। ਜਿੱਥੇ ਵੱਡੇ ਪਾਪਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਮੁਸ਼ਕਲ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਘੜੀਆਂ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਥੇ ਕੇਵਲ ਗਾਂ ਹੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਦਾਨ ਵਿਦਵਾਨ ਨੂੰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।