षष੍ਟਿਰ੍ਧਨੁਃ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਪਰਿਰਕ੍ਸ਼ਂਤਿ ਜਾਹ੍ਨਵੀਮ੍ । ਯਮੁਨਾਂ ਰਕ੍ਸ਼ਤਿ ਸਦਾ ਸਵਿਤਾ ਸਪ੍ਤਵਾਹਨਃ
ਸਠ ਹਜ਼ਾਰ ਧਨੁ-ਲੰਬਾਈਆਂ ਗੰਗਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਸਵੀਤਾ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਸੱਤ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਯਮੁਨਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਯਾਗਂ ਤੁ ਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਸ੍ਵਯਂ ਰਕ੍ਸ਼ਤਿ ਵਾਸਵਃ । ਮਂਡਲਂ ਰਕ੍ਸ਼ਤਿ ਹਰਿਰ੍ਦੇਵੈਃ ਸਹ ਸੁਸਂਮਤਮ੍
ਪ੍ਰਯਾਗ ਦੀ ਖਾਸ ਰੱਖਿਆ ਇੰਦਰ ਆਪ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਹਰਿ ਦੇਵਤਿਆਂ ਸਮੇਤ ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਖੇਤਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਵਲੋਂ ਵਧੀਆ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਤਂ ਵਟਂ ਰਕ੍ਸ਼ਤੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸ਼ੂਲਪਾਣਿਰ੍ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ । ਸ੍ਥਾਨਂ ਰਕ੍ਸ਼ਤਿ ਵੈ ਦੇਵਃ ਸਰ੍ਵਪਾਪਹਰਂ ਸ਼ੁਭਮ੍
ਉਹ ਵਟ ਵ੍ਰਿਖ ਨੂੰ ਸਦਾ ਤ੍ਰਿਸੂਲਧਾਰੀ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਥਾਂ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ ਤੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਮਿਟਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਭਗਵਾਨ ਆਪ ਹੀ ਰੱਖਦੇ ਹਨ।
ਅਧਰ੍ਮੇਣ ਵृਤੋ ਲੋਕੇ ਨੈਵ ਗਚ੍ਛਤਿ ਤਤ੍ਪਦਮ੍ । ਸ੍ਵਲ੍ਪਮਲ੍ਪਤਰਂ ਪਾਪਂ ਯਦਾ ਤਸ੍ਯ ਨਰਾਧਿਪ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਅਧਰਮ ਵਿੱਚ ਫਸਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਦਰਜੇ ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚ ਸਕਦਾ। ਰਾਜਨ, ਜੇਕਰ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਵੀ ਪਾਪ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਵੀ ਰੋਕ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਯਾਗਸ੍ਮਰਮਾਣਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵਮਾਯਾਤਿ ਸਂਕ੍ਸ਼ਯਮ੍ । ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਤ੍ਤਸ੍ਯ ਤੀਰ੍ਥਸ੍ਯ ਨਾਮਸਂਕੀਰ੍ਤਨਾਦਪਿ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਪ੍ਰਯਾਗ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਤੀਰਥ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਨ ਜਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਨਾਮ ਲੈਣ ਨਾਲ ਵੀ ਪਾਪ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਮृਤ੍ਤਿਕਾ ਲਭਨਾਦ੍ਵਾਪਿ ਨਰਃ ਪਾਪਾਦ੍ਵਿਮੁਚ੍ਯਤੇ । ਪਂਚਕੁਂਡਾਨਿ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਯੇषਾਂ ਮਧ੍ਯੇ ਤੁ ਜਾਹ੍ਨਵੀ
ਉਸ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਮਿੱਟੀ ਲੈਣ ਨਾਲ ਵੀ ਮਨੁੱਖ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਰਾਜਨ, ਪੰਜ ਕੁੰਡਾਂ ਵਿੱਚ ਜਿੱਥੇ ਵਿਚਕਾਰ ਜਾਹਨਵੀ ਵਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਪ੍ਰਯਾਗੇ ਤੁ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਸ੍ਯ ਪਾਪਂ ਕ੍ਸ਼ਰਤਿ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ । ਯੋਜਨਾਨਾਂ ਸਹਸ੍ਰੇषੁ ਗਂਗਾਂ ਸ੍ਮਰਤਿ ਯੋ ਨਰਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਪ੍ਰਯਾਗ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਪਾਪ ਉਸੇ ਵੇਲੇ ਧੋਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਹਜ਼ਾਰ ਜੋਜਨ ਦੂਰੋਂ ਵੀ, ਜੋ ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਅਪਿ ਦੁष੍ਕृਤਕਰ੍ਮਾਸੌ ਲਭਤੇ ਪਰਮਾਂ ਗਤਿਮ੍ । ਕੀਰ੍ਤਨਾਨ੍ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਪਾਪੈਰ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਭਦ੍ਰਾਣਿ ਪਸ਼੍ਯਤਿ
ਜੇਕਰ ਉਸ ਨੇ ਮਾੜੇ ਕੰਮ ਵੀ ਕੀਤੇ ਹੋਣ, ਫਿਰ ਵੀ ਉਹ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਲੈਣ ਨਾਲ ਪਾਪ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਭਲਾਈਆਂ ਵੇਖਦਾ ਹੈ।
ਅਵਗਾਹ੍ਯ ਚ ਪੀਤ੍ਵਾ ਚ ਪੁਨਾਤ੍ਯਾਸਪ੍ਤਮਂ ਕੁਲਮ੍ । ਸਤ੍ਯਵਾਦੀ ਜਿਤਕ੍ਰੋਧੋ ਅਹਿਂਸਾਂ ਪਰਮਾਸ੍ਥਿਤਃ
ਉਸ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਜਲ ਪੀਣ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੀ ਸੱਤਵੀ ਪੀੜੀ ਤੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਸੱਚ ਬੋਲਦਾ, ਗੁੱਸੇ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦਾ ਤੇ ਅਹਿੰਸਾ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ—
ਧਰ੍ਮਾਨੁਸਾਰੀ ਤਤ੍ਤ੍ਵਜ੍ਞੋ ਗੋਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਹਿਤੇ ਰਤਃ । ਗਂਗਾਯਮੁਨਯੋਰ੍ਮਧ੍ਯੇ ਸ੍ਨਾਤੋ ਮੁਚ੍ਯੇਤ ਕਿਲ੍ਬਿषਾਤ੍
ਜੋ ਧਰਮ ਦੀ ਰਾਹੀਂ ਚੱਲਦਾ, ਸੱਚ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਤੇ ਗਾਂਵਾਂ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ—ਜੇ ਉਹ ਗੰਗਾ ਤੇ ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰੇ, ਉਹ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਮਨਸਾ ਚਿਂਤਿਤਾਨ੍ਕਾਮਾਨ੍ਸਮ੍ਯਕ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਪੁष੍ਕਲਾਨ੍ । ਤਤੋ ਗਤ੍ਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਯਾਗਂ ਤੁ ਸਰ੍ਵਦੇਵਾਭਿਰਕ੍ਸ਼ਿਤਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਜੋ ਕੁਝ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਵਾਧੂ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਯਾਗ ਨੂੰ ਜਾ ਕੇ—
ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰੀ ਵਸੇਨ੍ਮਾਸਂ ਪਿਤृਦੇਵਾਂਸ਼੍ਚ ਤਰ੍ਪਯੇਤ੍ । ਈਪ੍ਸਿਤਾਁਲ੍ਲਭਤੇ ਕਾਮਾਨ੍ਯਤ੍ਰ ਤਤ੍ਰਾਭਿਜਾਯਤੇ
ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਹੈ, ਉਹ ਉਥੇ ਇੱਕ ਮਹੀਨਾ ਵੱਸੇ ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਤਰਪਣ ਦੇਵੇ। ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਉਥੇ ਹੀ ਮੁੜ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਤਪਨਸ੍ਯ ਸੁਤਾ ਦੇਵੀ ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਾ । ਸਮਾਗਤਾ ਮਹਾਭਾਗਾ ਯਮੁਨਾ ਯਤ੍ਰ ਨਿਮ੍ਨਗਾਃ
ਤਪਨ ਦੇ ਪੁੱਤਰੀ, ਯਮੁਨਾ ਦੇਵੀ, ਜੋ ਤਿੰਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ, ਉਹ ਉਥੇ ਆ ਮਿਲੀ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਨਦੀਆਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਤਤ੍ਰ ਸਨ੍ਨਿਹਿਤੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ਦੇਵੋ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ । ਦੁष੍ਪ੍ਰਾਪਂ ਮਾਨੁषੈਃ ਪੁਣ੍ਯਂ ਪ੍ਰਯਾਗਂ ਤੁ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ
ਉਥੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਭਗਵਾਨ ਸਦਾ ਹਾਜ਼ਰ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਪ੍ਰਯਾਗ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਹੈ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਮਿਲਣੀ ਔਖੀ ਹੈ।
ਦੇਵਦਾਨਵਗਂਧਰ੍ਵਾ ऋषਯਃ ਸਿਦ੍ਧਚਾਰਣਾਃ । ਤਤ੍ਰੋਪਸ੍ਪृਸ਼੍ਯ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ
ਦੇਵਤੇ, ਦਾਨਵ, ਗੰਧਰਵ, ਰਿਸ਼ੀ, ਸਿੱਧ ਤੇ ਚਾਰਣ—ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਰਾਜਨ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਂਦੇ ਹਨ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਪਾਦ੍ਮੇ ਮਹਾਪੁਰਾਣੇ ਸ੍ਵਰ੍ਗਖਂਡੇ ਏਕਚਤ੍ਵਾਰਿਂਸ਼ੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼੍ਰੀ ਪਦਮ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਦੇ ਸਵਰਗ ਖੰਡ ਦਾ ਇਕਤਾਲੀਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ।
ਮਾਰ੍ਕਂਡੇਯ ਉਵਾਚ- ਸ਼ृਣੁ ਰਾਜਨ੍ਪ੍ਰਯਾਗਸ੍ਯ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਪੁਨਰੇਵ ਤੁ । ਯਂ ਗਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਪਾਪੇਭ੍ਯੋ ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਮਾਰਕੰਡੇਯ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਰਾਜਨ, ਹੁਣ ਤੂੰ ਮੁੜ ਸੁਣ, ਪ੍ਰਯਾਗ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਜਿਥੇ ਜਾ ਕੇ ਮਨੁੱਖ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਆਰ੍ਤਾਨਾਂ ਚ ਦਰਿਦ੍ਰਾਣਾਂ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਵ੍ਯਵਸਾਯਿਨਾਮ੍ । ਸ੍ਥਾਨਂ ਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਯਾਗਂ ਤੁ ਨਾਕ੍ਸ਼ਯਂ ਤੁ ਕਦਾਚਨ
ਜੋ ਦੁਖੀ, ਗਰੀਬ ਜਾਂ ਪੱਕੀ ਨਿਸ਼ਚਾ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਪ੍ਰਯਾਗ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਅਟੱਲ ਥਾਂ ਨਹੀਂ।
ਗਂਗਾਯਮੁਨਮਾਸਾਦ੍ਯ ਯਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ਪਰਿਤ੍ਯਜੇਤ੍ । ਦੀਪ੍ਤਕਾਂਚਨਵਰ੍ਣਾਭੇ ਵਿਮਾਨੇ ਸੂਰ੍ਯਵਰ੍ਚਸਿ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਗੰਗਾ ਤੇ ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਸੰਗਮ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਉਥੇ ਪ੍ਰਾਣ ਤਿਆਗ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੋਨੇ ਤੇ ਸੂਰਜ ਵਰਗੇ ਚਮਕਦੇ ਵਿਮਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦਾ ਹੈ।
ਗਂਧਰ੍ਵਾਪ੍ਸਰਸਾਂ ਮਧ੍ਯੇ ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਮੋਦਤਿ ਮਾਨਵਃ । ਈਪ੍ਸਿਤਾਁਲ੍ਲਭਤੇਕਾਮਾਨ੍ਵਦਂਤਿ ऋषਿਪੁਂਗਵਾਃ
ਗੰਧਰਵਾਂ ਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਚਾਹਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਗੱਲ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਕਹੀ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਰਤ੍ਨਮਯੈਰ੍ਦਿਵ੍ਯੈਰ੍ਨਾਨਾਧ੍ਵਜਸਮਾਕੁਲੈਃ । ਵਰਾਂਗਨਾ ਸਮਾਕੀਰ੍ਣੈਰ੍ਮੋਦਤੇ ਸ਼ੁਭਲਕ੍ਸ਼ਣੈਃ
ਉਹ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅਲੌਕਿਕ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਕਈ ਝੰਡਿਆਂ ਨਾਲ ਰੌਣਕ ਲਾਈ ਹੋਈ, ਤੇ ਸੁਭਾਗਣੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਸੋਹਣੀਆਂ ਦੇ ਦਰਮਿਆਨ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਗੀਤਵਾਦਿਤ੍ਰਨਿਰ੍ਘੋषੈਃ ਪ੍ਰਸੁਪ੍ਤਃ ਪ੍ਰਤਿਬੁਧ੍ਯਤੇ । ਯਾਵਨ੍ਨ ਸ੍ਮਰਤੇ ਜਨ੍ਮ ਤਾਵਤ੍ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਮਹੀਯਤੇ
ਉਹ ਗੀਤ ਤੇ ਵਾਜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਧੁਨਾਂ ਨਾਲ ਜਾਗਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਜਦ ਤੱਕ ਉਹ ਆਪਣਾ ਜਨਮ ਭੁੱਲ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ, ਤਦ ਤੱਕ ਉਹ ਸੁਰਗ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਤ੍ਪਰਿਭ੍ਰष੍ਟਃ ਕ੍ਸ਼ੀਣਕਰ੍ਮ੍ਮਾ ਦਿਵਸ਼੍ਚ੍ਯੁਤਃ । ਹਿਰਣ੍ਯਰਤ੍ਨਸਂਪੂਰ੍ਣੇ ਸਮृਦ੍ਧੇ ਜਾਯਤੇ ਕੁਲੇ
ਜਦੋਂ ਉਸਦੇ ਪੁੰਨ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਉਹ ਸੁਰਗ ਤੋਂ ਡਿੱਗਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਸੋਨੇ ਤੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਸੁਖੀ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਤਦੇਵ ਸ੍ਮਰਤੇ ਤੀਰ੍ਥਂ ਸ੍ਮਰਣਾਤ੍ਤਤ੍ਰ ਗਚ੍ਛਤਿ । ਦੇਸ਼ਸ੍ਥੋ ਯਦਿ ਵਾਰਣ੍ਯੇ ਵਿਦੇਸ਼ੇ ਯਦਿ ਵਾ ਗृਹੇ
ਉਹ ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਯਾਦ ਕਰਨ ਨਾਲ ਹੀ, ਚਾਹੇ ਆਪਣੇ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਵਿਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਯਾਗਂ ਸ੍ਮਰਮਾਤ੍ਰੋਪਿ ਯਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ਪਰਿਤ੍ਯਜੇਤ੍ । ਸ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਵਦਂਤਿ ऋषਿਪੁਂਗਵਾਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਮੌਤ ਵੇਲੇ ਸਿਰਫ਼ ਪ੍ਰਯਾਗ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾਂਡ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਗੱਲ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਆਖੀ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਕਾਮਫਲਾਵृਤ੍ਤਾ ਮਹੀ ਯਤ੍ਰ ਹਿਰਣ੍ਮਯੀ । ऋषਯੋ ਮੁਨਯਃ ਸਿਦ੍ਧਾ ਯਤ੍ਰ ਲੋਕੇ ਪ੍ਰਗਚ੍ਛਤਿ
ਉਥੇ ਧਰਤੀ ਸੋਨੇ ਦੀ ਹੈ ਤੇ ਹਰ ਚਾਹਤ ਪੂਰੀ ਕਰਦੀ ਹੈ; ਉਥੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਤਪਸਵੀ ਤੇ ਸਿੱਧ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ।
ਸ੍ਤ੍ਰੀਸਹਸ੍ਰਾ ਕੁਲੇ ਰਮ੍ਯੇ ਮਂਦਾਕਿਨ੍ਯਾਸ੍ਤਟੇ ਸ਼ੁਭੇ । ਮੋਦਤੇ ऋषਿਭਿਃ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਸ੍ਵਕृਤੇਨੇਹ ਕਰ੍ਮਣਾ
ਮੰਦਾਕਿਨੀ ਦੇ ਸੋਹਣੇ ਕੰਢੇ ਤੇ, ਸੁੰਦਰ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਔਰਤਾਂ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਕੀਤੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਸਿਦ੍ਧਚਾਰਣਗਨ੍ਧਰ੍ਵੈਃ ਪੂਜ੍ਯਤੇ ਦਿਵਿ ਦੈਵਤੈਃ । ਤਤਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਤ੍ਪਰਿਭ੍ਰष੍ਟੋ ਜਂਬੁਦ੍ਵੀਪਪਤਿਰ੍ਭਵੇਤ੍
ਉਹ ਸੁਰਗ ਵਿੱਚ ਸਿੱਧਾਂ, ਚਾਰਣਾਂ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ ਸੁਰਗ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਕੇ ਜੰਬੂਦਵੀਪ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤਃ ਸ਼ੁਭਾਨਿ ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਚਿਂਤਯਾਨਃ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ । ਗੁਣਵਾਨ੍ਵਿਤ੍ਤਸਂਪਨ੍ਨੋ ਭਵਤੀਹ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਜੋ ਵਾਰ ਵਾਰ ਚੰਗੇ ਕੰਮਾਂ ਬਾਰੇ ਸੋਚਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇਸ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਗੁਣਾਂ ਅਤੇ ਧਨ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਕਰ੍ਮਣਾ ਮਨਸਾ ਵਾਚਾ ਸਤ੍ਯਧਰ੍ਮਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਃ । ਗਂਗਾਯਮੁਨਯੋਰ੍ਮਧ੍ਯੇ ਯਸ੍ਤੁ ਦਾਨਂ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤਿ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਕਰਮ, ਮਨ ਤੇ ਬੋਲ ਨਾਲ ਸੱਚ ਤੇ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਜੋ ਗੰਗਾ ਤੇ ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ—