ਯਥਾਵਿਕ੍ਲਵਮਾਪਨ੍ਨੋ ਰੋਦਮਾਨਃ ਸੁਦੁਃਖਿਤਃ । ਅਚਿਰੇਣੈਵ ਕਾਲੇਨ ਮਾਰ੍ਕਂਡਸ੍ਤੁ ਮਹਾਤਪਾਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਨਿਰਾਸ਼ ਤੇ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਰੋਂਦਾ ਸੀ, ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਵਿੱਚ ਮਹਾਤਪਾ ਮਾਰਕੰਡੇ।
ਹਸ੍ਤਿਨਾਪੁਰ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਰਾਜਦ੍ਵਾਰੇ ਸ ਤਿष੍ਠਤਿ । ਦ੍ਵਾਰਪਾਲੋऽਪਿ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਾਜ੍ਞਃ ਕਥਿਤਵਾਨ੍ਦ੍ਰੁਤਮ੍
ਹਸਤਿਨਾਪੁਰ ਆ ਕੇ, ਰਾਜ ਦਰਵਾਜੇ ਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ; ਦਰਵਾਜੇ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਦੱਸਿਆ।
ਤ੍ਵਾਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਕਾਮੋ ਮਾਰ੍ਕਂਡੋ ਦ੍ਵਾਰੇ ਤਿष੍ਠਤ੍ਯਸੌ ਮੁਨਿਃ । ਤ੍ਵਰਿਤੋ ਧਰ੍ਮਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤੁ ਦ੍ਵਾਰਮੇਤ੍ਯਾਹ ਤਤ੍ਪਰਃ
ਮਾਰਕੰਡੇ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਮਿਲਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਦਰਵਾਜੇ ਤੇ ਖੜਾ ਹੈ, ਹੇ ਮੁਨੀ। ਧਰਮ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ, ਦਰਵਾਜੇ ਤੇ ਜਾ ਕੇ, ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ।
ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ ਉਵਾਚ- ਸ੍ਵਾਗਤਂ ਤੇ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞ ਸ੍ਵਾਗਤਂ ਤੇ ਮਹਾਮੁਨੇ । ਅਦ੍ਯ ਮੇ ਸਫਲਂ ਜਨ੍ਮ ਅਦ੍ਯ ਮੇ ਪਾਵਿਤਂ ਕੁਲਮ੍
ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਤੁਹਾਡਾ ਸਵਾਗਤ ਹੈ, ਹੇ ਗਿਆਨੀ; ਤੁਹਾਡਾ ਸਵਾਗਤ ਹੈ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ। ਅੱਜ ਮੇਰਾ ਜਨਮ ਫਲਦਾਇਕ ਹੋ ਗਿਆ, ਅੱਜ ਮੇਰਾ ਵੰਸ਼ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਅਦ੍ਯ ਮੇ ਪਿਤਰਸ੍ਤृਪ੍ਤਾਸ੍ਤ੍ਵਯਿ ਦृष੍ਟੇ ਮਹਾਮੁਨੇ । ਸਿਂਹਾਸਨ ਉਪਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਪਾਦਸ਼ੌਚਾਰ੍ਚਨਾਦਿਭਿਃ
ਅੱਜ ਮੇਰੇ ਪੂਰਵਜ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਗਏ ਹਨ। ਸਿੰਘਾਸਨ ਤੇ ਬਿਠਾ ਕੇ, ਪੈਰ ਧੋਣ ਅਤੇ ਹੋਰ ਆਦਰ-ਸਨਮਾਨ ਦੇ ਰਸਮਾਂ ਨਾਲ ਤੁਹਾਡੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ।
ਯੁਧਿष੍ਠਿਰੋ ਮਹਾਤ੍ਮਾ ਵੈ ਪੂਜਯਾਮਾਸ ਤਂ ਮੁਨਿਮ੍ । ਤਤਸ੍ਤਮੂਚੇ ਮਾਰ੍ਕਣ੍ਡਃ ਪੂਜਿਤੋऽਹਂ ਤ੍ਵਯਾ ਵਿਭੋ
ਉੱਚ ਆਤਮਾ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਉਸ ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ ਮਾਰਕੰਡੇਯ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਪੂਰੀ ਇਜ਼ਤ ਦਿੱਤੀ ਹੈ।'
ਆਖ੍ਯਾਹਿ ਤ੍ਵਰਿਤੋ ਰਾਜਨ੍ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਤ੍ਵਰਿਤਂ ਤ੍ਵਯਾ । ਕੇਨ ਵਾ ਵਿਕ੍ਲਵੀਭੂਤਃ ਕਥਯਸ੍ਵ ਮਮਾਗ੍ਰਤਃ
ਤੁਸੀਂ ਜਲਦੀ-ਜਲਦੀ ਕਿਉਂ ਆਏ ਹੋ, ਹੇ ਰਾਜਾ? ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਿਹੜੀ ਗੱਲ ਚਿੰਤਾ ਦੇ ਰਹੀ ਹੈ? ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸਾਫ-ਸਾਫ ਦੱਸੋ।
ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ ਉਵਾਚ- ਅਸ੍ਮਾਕਂ ਚੈਵ ਯਦ੍ਵृਤ੍ਤਂ ਰਾਜ੍ਯਸ੍ਯਾਰ੍ਥੇ ਮਹਾਮੁਨੇ । ਏਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਵਿਦਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਭਗਵਾਨਿਹ ਚਾਗਤਃ
ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੀ ਰਾਜ-ਮੁਕਤੀ ਲਈ ਹੋਈਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਘਟਨਾਵਾਂ ਜਾਣਦੇ ਹੋ। ਇਹ ਸਭ ਜਾਣ ਕੇ ਹੀ ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਆਏ ਹੋ, ਹੇ ਭਗਵਾਨ।
ਮਾਰ੍ਕਂਡੇਯ ਉਵਾਚ- ਸ਼ृਣੁ ਰਾਜਨ੍ਮਹਾਬਾਹੋ ਯਤ੍ਰ ਧਰ੍ਮੋ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਃ । ਨੈਵ ਦृष੍ਟਂ ਰਣੇ ਪਾਪਂ ਯੁਧ੍ਯਮਾਨਸ੍ਯ ਧੀਮਤਃ
ਮਾਰਕੰਡੇਯ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਸੁਣੋ, ਹੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਾਜਾ, ਜਿੱਥੇ ਧਰਮ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਥੇ ਬੁਧੀਮਾਨ ਯੋਧਾ ਲਈ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਪਾਪ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਕਿਂ ਪੁਨਾ ਰਾਜਧਰ੍ਮੇਣ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਸ੍ਯ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ । ਤਦੇਵਂ ਹृਦਯੇ ਕृਤ੍ਵਾ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਪਾਪਂ ਨ ਚਿਂਤਯੇਤ੍
ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਰਾਜ-ਧਰਮ ਵਿੱਚ, ਕਸ਼ਤਰੀ ਲਈ ਤਾਂ ਇਹ ਹੋਰ ਵਧੇਰੇ ਸਚ ਹੈ। ਇਹ ਗੱਲ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਪੱਕੀ ਕਰ ਲਓ, ਤੇ ਪਾਪ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਕਰੋ।
ਤਤੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰੋ ਰਾਜਾ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਸ਼ਿਰਸਾ ਮੁਨਿਮ੍ । ਪृਚ੍ਛਾਮਿ ਤ੍ਵਾਂ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਸਦਾ ਤ੍ਰੈਕਾਲ੍ਯਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍ । ਕਥਯਸ੍ਵ ਸਮਾਸੇਨ ਮੁਚ੍ਯੇऽਹਂ ਯੇਨ ਕਿਲ੍ਬਿषਾਤ੍
ਫਿਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਰਾਜਾ ਨੇ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਹੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਸਮਿਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹੋ, ਮੈਨੂੰ ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ ਦੱਸੋ ਕਿ ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹਾਂ।
ਮਾਰ੍ਕਂਡੇਯ ਉਵਾਚ- ਸ਼ृਣੁ ਰਾਜਨ੍ਮਹਾਭਾਗ ਯਨ੍ਮਾਂ ਪृਚ੍ਛਸਿ ਭਾਰਤ । ਏਵਂ ਸਾਂਖ੍ਯਂ ਚ ਯੋਗਂ ਚ ਤੀਰ੍ਥਂ ਚੈਵ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ
ਮਾਰਕੰਡੇਯ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਸੁਣੋ, ਹੇ ਭਾਗਸ਼ਾਲੀ ਰਾਜਾ, ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਪੁੱਛਦੇ ਹੋ, ਉਸ ਦਾ ਉੱਤਰ ਇਹ ਹੈ — ਸੰਖਿਆ, ਯੋਗ ਅਤੇ ਤੀਰਥ-ਯਾਤਰਾ, ਹੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ।
ਕਿਂ ਪੁਨਰ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੈਃ ਪੁਣ੍ਯੈਃ ਕੀਰ੍ਤਿਤਂ ਵੈ ਪੁਰਾ ਵਿਭੋ । ਪ੍ਰਯਾਗਗਮਨਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਨਰਾਣਾਂ ਪੁਣ੍ਯਕਰ੍ਮਣਾਮ੍
ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵੱਲੋਂ ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਕੰਮ ਵਧੀਆ ਮੰਨੇ ਗਏ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਯਾਗ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਨੇਕ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਹੈ।
ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ ਉਵਾਚ- ਭਗਵਞ੍ਛ੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਪੁਰਾਕਲ੍ਪੇ ਯਥਾਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਕਥਂ ਪ੍ਰਯਾਗਗਮਨਂ ਨਰਾਣਾਂ ਤਤ੍ਰ ਕੀਦृਸ਼ਮ੍
ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਮੈਂ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਯਾਗ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਕਿਵੇਂ ਸੀ, ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਹੈ, ਤੇ ਉਥੇ ਕੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ?
ਮृਤਾਨਾਂ ਕਾ ਗਤਿਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਤਾਨਾਂ ਚੈਵ ਕਿਂ ਫਲਮ੍ । ਯੇ ਵਸਂਤਿ ਪ੍ਰਯਾਗੇ ਤੁ ਬ੍ਰੂਹਿ ਤੇषਾਂ ਚ ਕਿਂ ਫਲਮ੍ । ਏਤਨ੍ਮੇ ਸਰ੍ਵਮਾਖ੍ਯਾਹਿ ਪਰਂ ਕੌਤੂਹਲਂ ਹਿ ਮੇ
ਉਥੇ ਮਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਕੀ ਗਤੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਜੋ ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੀ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ? ਜੋ ਪ੍ਰਯਾਗ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਕੀ ਹਾਲ ਹੈ? ਇਹ ਸਭ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਉਤਸੁਕ ਹਾਂ।
ਮਾਰ੍ਕਂਡੇਯ ਉਵਾਚ- ਕਥਯਿष੍ਯਾਮਿ ਤੇ ਵਤ੍ਸ ਨਾਥੇष੍ਟਂ ਯਚ੍ਚ ਯਤ੍ਫਲਮ੍ । ਪੁਰਾ ऋषੀਣਾਂ ਵਿਪ੍ਰਾਣਾਂ ਕਥ੍ਯਮਾਨਂ ਮਯਾ ਸ਼੍ਰੁਤਮ੍
ਮਾਰਕੰਡੇਯ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਪਿਆਰੇ, ਜੋ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਜੋ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਪਹਿਲਾਂ ਮੈਂ ਇਹ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਤੋਂ ਸੁਣਿਆ ਸੀ।
ਆਪ੍ਰਯਾਗਾਤ੍ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾਨਾਦ੍ਧਰ੍ਮਕੀ ਵਾਸੁਕੀ ਹ੍ਰਦਾਤ੍ । ਕਂਬਲਾਸ਼੍ਵਤਰੌ ਨਾਗੌ ਨਾਗਾਸ਼੍ਚ ਬਹੁਮੂਲਿਕਾਃ
ਪ੍ਰਯਾਗ ਤੋਂ ਪ੍ਰਤਿਸ਼ਠਾਨ, ਧਰਮਕੀ ਤੋਂ ਵਾਸੁਕੀ ਸਰੋਵਰ ਤੱਕ, ਕੰਬਲ ਅਤੇ ਅਸ਼ਵਤਾਰਾ ਨਾਗ, ਤੇ ਹੋਰ ਬਹੁਤ ਵੱਡੇ ਨਾਗ ਉਥੇ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਏਤਤ੍ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਮ੍ । ਅਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਦਿਵਂ ਯਾਂਤਿ ਯੇ ਮृਤਾਸ੍ਤੇऽਪੁਨਰ੍ਭਵਾਃ
ਇਹ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਦਾ ਖੇਤਰ ਹੈ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਇੱਥੇ ਮਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਮੁੜ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ।
ਤਤ੍ਰ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦਯੋ ਦੇਵਾ ਰਕ੍ਸ਼ਾਂ ਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਸਂਗਤਾਃ । ਅਨ੍ਯੇ ਚ ਬਹਵਸ੍ਤੀਰ੍ਥਾਃ ਸਰ੍ਵਪਾਪਪ੍ਰਣਾਸ਼ਨਾਃ
ਉਥੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇੱਥੇ ਹੋਰ ਬਹੁਤ ਤੀਰਥ ਹਨ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਨ ਸ਼ਕ੍ਯਾਃ ਕਥਿਤੁਂ ਰਾਜਨ੍ਬਹੁਵਰ੍षਸ਼ਤੈਰਪਿ । ਸਂਕ੍ਸ਼ੇਪੇਣ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਪ੍ਰਯਾਗਸ੍ਯ ਚ ਕੀਰ੍ਤ੍ਤਨਮ੍
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਸੈਂਕੜੇ ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਪੂਰੀ ਨਹੀਂ ਦੱਸ ਸਕਦੇ। ਪਰ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਯਾਗ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਦੱਸਾਂਗਾ।
षष੍ਟਿਰ੍ਧਨੁਃ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਪਰਿਰਕ੍ਸ਼ਂਤਿ ਜਾਹ੍ਨਵੀਮ੍ । ਯਮੁਨਾਂ ਰਕ੍ਸ਼ਤਿ ਸਦਾ ਸਵਿਤਾ ਸਪ੍ਤਵਾਹਨਃ
ਸਠ ਹਜ਼ਾਰ ਧਨੁ-ਲੰਬਾਈਆਂ ਗੰਗਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਸਵੀਤਾ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਸੱਤ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਯਮੁਨਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਯਾਗਂ ਤੁ ਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਸ੍ਵਯਂ ਰਕ੍ਸ਼ਤਿ ਵਾਸਵਃ । ਮਂਡਲਂ ਰਕ੍ਸ਼ਤਿ ਹਰਿਰ੍ਦੇਵੈਃ ਸਹ ਸੁਸਂਮਤਮ੍
ਪ੍ਰਯਾਗ ਦੀ ਖਾਸ ਰੱਖਿਆ ਇੰਦਰ ਆਪ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਹਰਿ ਦੇਵਤਿਆਂ ਸਮੇਤ ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਖੇਤਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਵਲੋਂ ਵਧੀਆ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਤਂ ਵਟਂ ਰਕ੍ਸ਼ਤੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸ਼ੂਲਪਾਣਿਰ੍ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ । ਸ੍ਥਾਨਂ ਰਕ੍ਸ਼ਤਿ ਵੈ ਦੇਵਃ ਸਰ੍ਵਪਾਪਹਰਂ ਸ਼ੁਭਮ੍
ਉਹ ਵਟ ਵ੍ਰਿਖ ਨੂੰ ਸਦਾ ਤ੍ਰਿਸੂਲਧਾਰੀ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਥਾਂ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ ਤੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਮਿਟਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਭਗਵਾਨ ਆਪ ਹੀ ਰੱਖਦੇ ਹਨ।
ਅਧਰ੍ਮੇਣ ਵृਤੋ ਲੋਕੇ ਨੈਵ ਗਚ੍ਛਤਿ ਤਤ੍ਪਦਮ੍ । ਸ੍ਵਲ੍ਪਮਲ੍ਪਤਰਂ ਪਾਪਂ ਯਦਾ ਤਸ੍ਯ ਨਰਾਧਿਪ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਅਧਰਮ ਵਿੱਚ ਫਸਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਦਰਜੇ ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚ ਸਕਦਾ। ਰਾਜਨ, ਜੇਕਰ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਵੀ ਪਾਪ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਵੀ ਰੋਕ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਯਾਗਸ੍ਮਰਮਾਣਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵਮਾਯਾਤਿ ਸਂਕ੍ਸ਼ਯਮ੍ । ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਤ੍ਤਸ੍ਯ ਤੀਰ੍ਥਸ੍ਯ ਨਾਮਸਂਕੀਰ੍ਤਨਾਦਪਿ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਪ੍ਰਯਾਗ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਤੀਰਥ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਨ ਜਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਨਾਮ ਲੈਣ ਨਾਲ ਵੀ ਪਾਪ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਮृਤ੍ਤਿਕਾ ਲਭਨਾਦ੍ਵਾਪਿ ਨਰਃ ਪਾਪਾਦ੍ਵਿਮੁਚ੍ਯਤੇ । ਪਂਚਕੁਂਡਾਨਿ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਯੇषਾਂ ਮਧ੍ਯੇ ਤੁ ਜਾਹ੍ਨਵੀ
ਉਸ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਮਿੱਟੀ ਲੈਣ ਨਾਲ ਵੀ ਮਨੁੱਖ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਰਾਜਨ, ਪੰਜ ਕੁੰਡਾਂ ਵਿੱਚ ਜਿੱਥੇ ਵਿਚਕਾਰ ਜਾਹਨਵੀ ਵਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਪ੍ਰਯਾਗੇ ਤੁ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਸ੍ਯ ਪਾਪਂ ਕ੍ਸ਼ਰਤਿ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ । ਯੋਜਨਾਨਾਂ ਸਹਸ੍ਰੇषੁ ਗਂਗਾਂ ਸ੍ਮਰਤਿ ਯੋ ਨਰਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਪ੍ਰਯਾਗ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਪਾਪ ਉਸੇ ਵੇਲੇ ਧੋਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਹਜ਼ਾਰ ਜੋਜਨ ਦੂਰੋਂ ਵੀ, ਜੋ ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਅਪਿ ਦੁष੍ਕृਤਕਰ੍ਮਾਸੌ ਲਭਤੇ ਪਰਮਾਂ ਗਤਿਮ੍ । ਕੀਰ੍ਤਨਾਨ੍ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਪਾਪੈਰ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਭਦ੍ਰਾਣਿ ਪਸ਼੍ਯਤਿ
ਜੇਕਰ ਉਸ ਨੇ ਮਾੜੇ ਕੰਮ ਵੀ ਕੀਤੇ ਹੋਣ, ਫਿਰ ਵੀ ਉਹ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਲੈਣ ਨਾਲ ਪਾਪ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਭਲਾਈਆਂ ਵੇਖਦਾ ਹੈ।
ਅਵਗਾਹ੍ਯ ਚ ਪੀਤ੍ਵਾ ਚ ਪੁਨਾਤ੍ਯਾਸਪ੍ਤਮਂ ਕੁਲਮ੍ । ਸਤ੍ਯਵਾਦੀ ਜਿਤਕ੍ਰੋਧੋ ਅਹਿਂਸਾਂ ਪਰਮਾਸ੍ਥਿਤਃ
ਉਸ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਜਲ ਪੀਣ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੀ ਸੱਤਵੀ ਪੀੜੀ ਤੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਸੱਚ ਬੋਲਦਾ, ਗੁੱਸੇ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦਾ ਤੇ ਅਹਿੰਸਾ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ—
ਧਰ੍ਮਾਨੁਸਾਰੀ ਤਤ੍ਤ੍ਵਜ੍ਞੋ ਗੋਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਹਿਤੇ ਰਤਃ । ਗਂਗਾਯਮੁਨਯੋਰ੍ਮਧ੍ਯੇ ਸ੍ਨਾਤੋ ਮੁਚ੍ਯੇਤ ਕਿਲ੍ਬਿषਾਤ੍
ਜੋ ਧਰਮ ਦੀ ਰਾਹੀਂ ਚੱਲਦਾ, ਸੱਚ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਤੇ ਗਾਂਵਾਂ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ—ਜੇ ਉਹ ਗੰਗਾ ਤੇ ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰੇ, ਉਹ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।