ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਦ੍ਵਿਜਪਦਂ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਸਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥਮਯਂ ਸ਼ੁਭਮ੍ । ਭਜੇਤਾਨੁਦਿਨਂ ਵਿਦ੍ਵਾਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਤੀਰ੍ਥਾਧਿਕਂ ਭਵੇਤ੍
ਇਸ ਲਈ, ਵਿਦਵਾਨ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਸਿੱਧਾ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈ; ਉੱਥੇ ਤੀਰਥਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਤੋਂ ਵਧੀਕ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਅਸ਼੍ਵਤ੍ਥਸ੍ਯ ਤੁਲਸ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਗਵਾਂ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍ । ਸਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥਫਲਂਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਵਿष੍ਣੁਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ
ਜੋ ਅਸ਼ਵੱਥ ਦੇ ਰੁੱਖ, ਤੁਲਸੀ ਤੇ ਗਾਂਵਾਂ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ ਦਾ ਫਲ ਪਾ ਕੇ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਦੁष੍ਕृਤਕਰ੍ਮਾਣਿ ਨਾਸ਼ਯੇਤ੍ਤੀਰ੍ਥਸੇਵਨਾਤ੍ । ਅਨ੍ਯਥਾ ਨਰਕਂ ਯਾਤਿ ਕਰ੍ਮ੍ਮਭੋਗਾਦ੍ਧਿ ਸ਼ਾਮ੍ਯਤਿ
ਇਸ ਲਈ, ਤੀਰਥਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਕੇ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰੇ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਭੋਗ ਨਾਲ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪਾਪਿਨਾਂ ਨਰਕੇ ਵਾਸਃ ਸੁਕृਤੀ ਸ੍ਵਰ੍ਗਮਸ਼੍ਨੁਤੇ । ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਪੁਣ੍ਯਂ ਨਿषੇਵੇਤ ਤੀਰ੍ਥਂ ਖਲੁ ਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣਃ
ਪਾਪੀ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਵਸਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਚੰਗੇ ਲੋਕ ਸੁਰਗ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਵਿਦਵਾਨ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਤੇ ਤੀਰਥ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ऋषਯ ਊਚੁਃ- ਸ਼੍ਰੁਤਾਨਿ ਕਿਲ ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਸਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਾਨਿ ਸੁਵ੍ਰਤ । ਇਦਾਨੀਂ ਸ਼੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਃ ਪ੍ਰਯਾਗਸ੍ਯ ਵਿਸ਼ੇषਕਮ੍
ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਤੀਰਥਾਂ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਅਸੀਂ ਸੁਣ ਲਈ, ਹੇ ਚੰਗੇ ਵਰਤ ਵਾਲੇ। ਹੁਣ ਅਸੀਂ ਪ੍ਰਯਾਗ ਦੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ।
ਪ੍ਰਯਾਗਂ ਤੁ ਪੁਰਾ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਸਂਕ੍ਸ਼ੇਪਾਤ੍ਸੂਤ ਯਤ੍ਤ੍ਵਯਾ । ਵਿਸ਼ੇषਾਚ੍ਛ੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਃ ਸੂਤ ਨਃ ਕਥ੍ਯਤਾਮਿਤਿ
ਪ੍ਰਯਾਗ ਦਾ ਪਹਿਲਾਂ ਤੁਸੀਂ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਹੇ ਸੂਤ। ਹੁਣ ਅਸੀਂ ਉਸ ਬਾਰੇ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ, ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਦੱਸੋ।
ਸੂਤ ਉਵਾਚ- ਸਾਧੁ ਪृष੍ਟਂ ਮਹਾਭਾਗਾਃ ਪ੍ਰਯਾਗਂ ਪ੍ਰਤਿ ਸੁਵ੍ਰਤਾਃ । ਹਂਤਾਹਂ ਤਤ੍ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਪ੍ਰਯਾਗਸ੍ਯੋਪਵਰ੍ਣਨਮ੍
ਸੂਤ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਤੁਹਾਡਾ ਸਵਾਲ ਬਹੁਤ ਚੰਗਾ ਹੈ, ਹੇ ਉੱਚੇ ਜੀਵਨ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਨੇਕ ਲੋਕੋ, ਪ੍ਰਯਾਗ ਬਾਰੇ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪ੍ਰਯਾਗ ਦੀ ਕਥਾ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ।
ਮਾਰ੍ਕਂਡੇਯੇਨ ਕਥਿਤਂ ਯਤ੍ਪੁਰਾ ਪਾਂਡੁਸੂਨਵੇ । ਭਾਰਤੇ ਤੁ ਯਦਾ ਵृਤ੍ਤੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਰਾਜ੍ਯੇ ਪृਥਾਸੁਤੇ
ਜੋ ਕਥਾ ਮਾਰਕੰਡੇ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਪਾਂਡੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਦੱਸੀ ਸੀ, ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਜਦੋਂ ਘਟਨਾ ਹੋਈ ਅਤੇ ਪ੍ਰਿਥਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਰਾਜ ਮਿਲਿਆ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਂਤਰੇ ਰਾਜਾ ਕੁਂਤੀਪੁਤ੍ਰੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ । ਭ੍ਰਾਤृਸ਼ੋਕੇਨ ਸਂਤਪ੍ਤਃ ਚਿਂਤਯਂਸ੍ਤੁ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਇਸ ਸਮੇਂ, ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਦੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਕੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਸੋਚਦਾ ਰਿਹਾ।
ਆਸੀਦ੍ਦੁਰ੍ਯੋਧਨੋ ਰਾਜਾ ਏਕਾਦਸ਼ਚਮੂਪਤਿਃ । ਅਸ੍ਮਾਨ੍ਸਂਤਪ੍ਯ ਬਹੁਸ਼ਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤੇ ਨਿਧਨਂ ਗਤਾਃ
ਦੁਰਯੋਧਨ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਗਿਆਰਾਂ ਫੌਜਾਂ ਦਾ ਸਰਦਾਰ। ਉਸ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਬਹੁਤ ਦੁੱਖ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਉਹ ਸਾਰੇ ਹੁਣ ਮਰ ਚੁੱਕੇ ਹਨ।
ਵਾਸੁਦੇਵਂ ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਪਂਚਸ਼ੇषਾਸ੍ਤੁ ਪਾਂਡਵਾਃ । ਕਥਂ ਦ੍ਰੋਣਂ ਚ ਭੀष੍ਮਂ ਚ ਕਰ੍ਣਂ ਚੈਵ ਮਹਾਬਲਮ੍
ਪੰਜ ਬਚੇ ਹੋਏ ਪਾਂਡਵ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਤੇ ਆਸਰਾ ਲੈ ਕੇ, ਸੋਚਦੇ ਰਹੇ ਕਿ ਅਸੀਂ ਕਿਵੇਂ ਦ੍ਰੋਣ, ਭੀਸ਼ਮ ਤੇ ਮਹਾਬਲੀ ਕਰਣ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ।
ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਂ ਚ ਰਾਜਾਨਂ ਭ੍ਰਾਤृਪੁਤ੍ਰਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍ । ਰਾਜਾਨੋ ਨਿਹਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਯੇ ਚਾਨ੍ਯੇ ਸ਼ੂਰਮਾਨਿਨਃ
ਤੇ ਰਾਜਾ ਦੁਰਯੋਧਨ, ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਤੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਸਮੇਤ; ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਤੇ ਹੋਰ ਵੀ ਜੋ ਆਪਣੇ ਸ਼ੌਰ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਸਮਝਦੇ ਸਨ।
ਵਿਨਾ ਰਾਜ੍ਯੇਨ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਕਿਂ ਭੋਗੈਰ੍ਜੀਵਿਤੇਨਵਾ । ਧਿਕ੍ਕष੍ਟਮਿਤਿ ਸਂਚਿਂਤ੍ਯ ਰਾਜਾ ਵਿਹ੍ਵਲਤਾਂ ਗਤਃ
ਰਾਜ ਦੇ ਬਿਨਾ ਕੀ ਕਰੀਏ, ਜਾਂ ਸੁਖ-ਸਾਦਿਆਂ ਜਾਂ ਜੀਵਨ ਨਾਲ ਕੀ ਲਾਭ? 'ਹਾ, ਕਿੰਨਾ ਦੁਖਦਾਈ!' ਸੋਚ ਕੇ ਰਾਜਾ ਬਹੁਤ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਗਿਆ।
ਨਿਸ਼੍ਚੇष੍ਟੋऽਥ ਨਿਰੁਤ੍ਸਾਹਃ ਕਿਂ ਚਿਤ੍ਤਿष੍ਠਤ੍ਯਧੋਮੁਖਃ । ਲਬ੍ਧਸਂਜ੍ਞੋ ਯਦਾ ਰਾਜਾ ਚਿਂਤਯਾਨਃ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਰਾਜਾ ਬਿਨਾ ਹਿਲੇ-ਜੁਲੇ, ਨਿਰਾਸ ਹੋ ਕੇ, ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਕੇ ਬੈਠਾ। ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਹੋਸ਼ ਪਾਇਆ, ਫਿਰ-ਫਿਰ ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ।
ਕਂ ਚਰੇ ਵਿਧਿਨਾ ਯੋਗਂ ਨਿਯਮਂ ਤੀਰ੍ਥਮੇਵ ਵਾ । ਯੇਨਾਹਂ ਸ਼ੀਘ੍ਰਮਾਮੁਚ੍ਯੇ ਮਹਾਪਾਤਕਕਿਲ੍ਬਿषਾਤ੍
ਕਿਹੜਾ ਰਸਤਾ ਲਵਾਂ, ਕਿਹੜਾ ਯੋਗ, ਕਿਹੜਾ ਨਿਯਮ ਜਾਂ ਤੀਰਥ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਮੈਂ ਜਲਦੀ ਵੱਡੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਵਾਂ?
ਯਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਨਰੋ ਯਾਤਿ ਵਿष੍ਣੁਲੋਕਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਕਥਂ ਪृਚ੍ਛਾਮਿ ਵੈ ਕृष੍ਣਂ ਯੇਨੇਦਂ ਕਾਰਿਤਂ ਮਹਤ੍
ਕਿੱਥੇ ਇਨਸਾਨ ਨੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰ ਕੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ—ਕਿਵੇਂ ਮੈਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਪੁੱਛਾਂ, ਜਿਸ ਨੇ ਇਹ ਵੱਡਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ?
ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਂ ਕਥਂ ਪृਚ੍ਛੇ ਯਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਸ਼ਤਂ ਹਤਮ੍ । ਵ੍ਯਾਸਂ ਕਥਮਹਂ ਪृਚ੍ਛੇ ਯਸ੍ਯ ਗੋਤ੍ਰਕ੍ਸ਼ਯਃ ਕृਤਃ
ਕਿਵੇਂ ਮੈਂ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਨੂੰ ਪੁੱਛਾਂ, ਜਿਸ ਦੇ ਸੌ ਪੁੱਤਰ ਮਾਰੇ ਗਏ? ਕਿਵੇਂ ਮੈਂ ਵਿਆਸ ਨੂੰ ਪੁੱਛਾਂ, ਜਿਸ ਦਾ ਵੰਸ਼ ਖਤਮ ਹੋ ਗਿਆ?
ਏਵਂ ਵੈਕ੍ਲਵ੍ਯਮਾਪਨ੍ਨੋ ਧਰ੍ਮਪੁਤ੍ਰੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ । ਰੁਦਂਤਃ ਪਾਂਡਵਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਭ੍ਰਾਤृਸ਼ੋਕਪਰਿਪ੍ਲੁਤਾਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਧਰਮ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਤੇ ਸਾਰੇ ਪਾਂਡਵ, ਭਰਾਵਾਂ ਦੇ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੇ, ਰੋਂਦੇ ਹੋਏ ਬਹੁਤ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਗਏ।
ਯੇ ਚ ਤਤ੍ਰ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਃ ਸਮੇਤਾਃ ਪਾਂਡਵਾਸ਼੍ਰਿਤਾਃ । ਕੁਂਤੀ ਚ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਚੈਵ ਯੇ ਚ ਤਤ੍ਰ ਸਮਾਗਤਾਃ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਜੋ ਉਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਦਾ ਸਾਥ ਦਿੰਦੇ—ਕੁੰਤੀ, ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਤੇ ਹੋਰ ਜੋ ਉਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ।
ਭੂਮੌ ਨਿਪਤਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਰੋਦਮਾਨਾਃ ਸਮਂਤਤਃ । ਵਾਰਾਣਸ੍ਯਾਂ ਤੁ ਮਾਰ੍ਕਂਡਸ੍ਤੇਨ ਜ੍ਞਾਤੋ ਯੁਧਿष੍ਠਰਃ
ਸਾਰੇ ਜਣੇ ਧਰਤੀ ਤੇ ਡਿੱਗ ਕੇ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਰੋਂਦੇ ਰਹੇ; ਤੇ ਵਾਰਾਣਸੀ ਵਿੱਚ ਮਾਰਕੰਡੇ ਨੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੀ ਖਬਰ ਪਾਈ।
ਯਥਾਵਿਕ੍ਲਵਮਾਪਨ੍ਨੋ ਰੋਦਮਾਨਃ ਸੁਦੁਃਖਿਤਃ । ਅਚਿਰੇਣੈਵ ਕਾਲੇਨ ਮਾਰ੍ਕਂਡਸ੍ਤੁ ਮਹਾਤਪਾਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਨਿਰਾਸ਼ ਤੇ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਰੋਂਦਾ ਸੀ, ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਵਿੱਚ ਮਹਾਤਪਾ ਮਾਰਕੰਡੇ।
ਹਸ੍ਤਿਨਾਪੁਰ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਰਾਜਦ੍ਵਾਰੇ ਸ ਤਿष੍ਠਤਿ । ਦ੍ਵਾਰਪਾਲੋऽਪਿ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਾਜ੍ਞਃ ਕਥਿਤਵਾਨ੍ਦ੍ਰੁਤਮ੍
ਹਸਤਿਨਾਪੁਰ ਆ ਕੇ, ਰਾਜ ਦਰਵਾਜੇ ਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ; ਦਰਵਾਜੇ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਦੱਸਿਆ।
ਤ੍ਵਾਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਕਾਮੋ ਮਾਰ੍ਕਂਡੋ ਦ੍ਵਾਰੇ ਤਿष੍ਠਤ੍ਯਸੌ ਮੁਨਿਃ । ਤ੍ਵਰਿਤੋ ਧਰ੍ਮਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤੁ ਦ੍ਵਾਰਮੇਤ੍ਯਾਹ ਤਤ੍ਪਰਃ
ਮਾਰਕੰਡੇ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਮਿਲਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਦਰਵਾਜੇ ਤੇ ਖੜਾ ਹੈ, ਹੇ ਮੁਨੀ। ਧਰਮ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ, ਦਰਵਾਜੇ ਤੇ ਜਾ ਕੇ, ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ।
ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ ਉਵਾਚ- ਸ੍ਵਾਗਤਂ ਤੇ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞ ਸ੍ਵਾਗਤਂ ਤੇ ਮਹਾਮੁਨੇ । ਅਦ੍ਯ ਮੇ ਸਫਲਂ ਜਨ੍ਮ ਅਦ੍ਯ ਮੇ ਪਾਵਿਤਂ ਕੁਲਮ੍
ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਤੁਹਾਡਾ ਸਵਾਗਤ ਹੈ, ਹੇ ਗਿਆਨੀ; ਤੁਹਾਡਾ ਸਵਾਗਤ ਹੈ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ। ਅੱਜ ਮੇਰਾ ਜਨਮ ਫਲਦਾਇਕ ਹੋ ਗਿਆ, ਅੱਜ ਮੇਰਾ ਵੰਸ਼ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਅਦ੍ਯ ਮੇ ਪਿਤਰਸ੍ਤृਪ੍ਤਾਸ੍ਤ੍ਵਯਿ ਦृष੍ਟੇ ਮਹਾਮੁਨੇ । ਸਿਂਹਾਸਨ ਉਪਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਪਾਦਸ਼ੌਚਾਰ੍ਚਨਾਦਿਭਿਃ
ਅੱਜ ਮੇਰੇ ਪੂਰਵਜ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਗਏ ਹਨ। ਸਿੰਘਾਸਨ ਤੇ ਬਿਠਾ ਕੇ, ਪੈਰ ਧੋਣ ਅਤੇ ਹੋਰ ਆਦਰ-ਸਨਮਾਨ ਦੇ ਰਸਮਾਂ ਨਾਲ ਤੁਹਾਡੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ।
ਯੁਧਿष੍ਠਿਰੋ ਮਹਾਤ੍ਮਾ ਵੈ ਪੂਜਯਾਮਾਸ ਤਂ ਮੁਨਿਮ੍ । ਤਤਸ੍ਤਮੂਚੇ ਮਾਰ੍ਕਣ੍ਡਃ ਪੂਜਿਤੋऽਹਂ ਤ੍ਵਯਾ ਵਿਭੋ
ਉੱਚ ਆਤਮਾ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਉਸ ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ ਮਾਰਕੰਡੇਯ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਪੂਰੀ ਇਜ਼ਤ ਦਿੱਤੀ ਹੈ।'
ਆਖ੍ਯਾਹਿ ਤ੍ਵਰਿਤੋ ਰਾਜਨ੍ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਤ੍ਵਰਿਤਂ ਤ੍ਵਯਾ । ਕੇਨ ਵਾ ਵਿਕ੍ਲਵੀਭੂਤਃ ਕਥਯਸ੍ਵ ਮਮਾਗ੍ਰਤਃ
ਤੁਸੀਂ ਜਲਦੀ-ਜਲਦੀ ਕਿਉਂ ਆਏ ਹੋ, ਹੇ ਰਾਜਾ? ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਿਹੜੀ ਗੱਲ ਚਿੰਤਾ ਦੇ ਰਹੀ ਹੈ? ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸਾਫ-ਸਾਫ ਦੱਸੋ।
ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ ਉਵਾਚ- ਅਸ੍ਮਾਕਂ ਚੈਵ ਯਦ੍ਵृਤ੍ਤਂ ਰਾਜ੍ਯਸ੍ਯਾਰ੍ਥੇ ਮਹਾਮੁਨੇ । ਏਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਵਿਦਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਭਗਵਾਨਿਹ ਚਾਗਤਃ
ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੀ ਰਾਜ-ਮੁਕਤੀ ਲਈ ਹੋਈਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਘਟਨਾਵਾਂ ਜਾਣਦੇ ਹੋ। ਇਹ ਸਭ ਜਾਣ ਕੇ ਹੀ ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਆਏ ਹੋ, ਹੇ ਭਗਵਾਨ।
ਮਾਰ੍ਕਂਡੇਯ ਉਵਾਚ- ਸ਼ृਣੁ ਰਾਜਨ੍ਮਹਾਬਾਹੋ ਯਤ੍ਰ ਧਰ੍ਮੋ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਃ । ਨੈਵ ਦृष੍ਟਂ ਰਣੇ ਪਾਪਂ ਯੁਧ੍ਯਮਾਨਸ੍ਯ ਧੀਮਤਃ
ਮਾਰਕੰਡੇਯ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਸੁਣੋ, ਹੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਾਜਾ, ਜਿੱਥੇ ਧਰਮ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਥੇ ਬੁਧੀਮਾਨ ਯੋਧਾ ਲਈ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਪਾਪ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਕਿਂ ਪੁਨਾ ਰਾਜਧਰ੍ਮੇਣ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਸ੍ਯ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ । ਤਦੇਵਂ ਹृਦਯੇ ਕृਤ੍ਵਾ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਪਾਪਂ ਨ ਚਿਂਤਯੇਤ੍
ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਰਾਜ-ਧਰਮ ਵਿੱਚ, ਕਸ਼ਤਰੀ ਲਈ ਤਾਂ ਇਹ ਹੋਰ ਵਧੇਰੇ ਸਚ ਹੈ। ਇਹ ਗੱਲ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਪੱਕੀ ਕਰ ਲਓ, ਤੇ ਪਾਪ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਕਰੋ।