ਏਕਾਕੀ ਨਿਰ੍ਮਮਃ ਸ਼ਾਂਤੋ ਵੀਤਰਾਗੋ ਵਿਮਤ੍ਸਰਃ । ਗੀਤਾਨਾਂ ਪਂਚਮਾਧ੍ਯਾਯਮਾਵਰ੍ਤ੍ਤਯਤਿ ਸਰ੍ਵਦਾ
ਉਹ ਇਕੱਲਾ, ਨਿਸ਼ਕਾਮ, ਸ਼ਾਂਤ, ਰਾਗ-ਦਵੈਸ਼ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਗੀਤਾ ਦੇ ਪੰਜਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦਾ ਪਾਠ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਤੇਨ ਪੁਣ੍ਯੇਨ ਪੂਤਾਤ੍ਮਾ ਬੁਦ੍ਧ੍ਵਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਸਨਾਤਨਮ੍ । ਪਾਪੀਯਾਨਪਿ ਯਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਨੁਮੁਤ੍ਸृष੍ਟਵਾਨਸੌ
ਉਸ ਪੁੰਨ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਉਸ ਦੀ ਆਤਮਾ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਈ, ਤੇ ਸਦਾ ਦਾ ਬ੍ਰਹਮ ਜਾਣ ਲਿਆ; ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਹੋਰ ਪਾਪੀ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਵਾਣੀ ਸੁਣਦਾ, ਉਹ ਵੀ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ।
ਨਿਰ੍ਮਲੀਕृਤਦੇਹਸ੍ਯ ਗੀਤਾਭਿਰ੍ਭਾਵਿਤਾਤ੍ਮਨਃ । ਤਤ੍ਕਪਾਲਜਲਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਯੁਵਾਂ ਯਾਤੌ ਪਵਿਤ੍ਰਤਾਮ੍
ਉਸ ਗੀਤਾ ਪਾਠ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਏ ਖੋਪੜੀ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਏ।
ਤਦ੍ਗਚ੍ਛਤਂ ਯੁਵਾਂ ਲੋਕਾਨ੍ਮਨੋਰਥਪਥਿਸ੍ਥਿਤਾਨ੍ । ਗੀਤਾਨਾਂ ਪਂਚਮਾਧ੍ਯਾਯਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯੇਨ ਪਵਿਤ੍ਰਿਤੌ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾਓ, ਗੀਤਾ ਦੇ ਪੰਜਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਏ।
ਏਵਂ ਤੌ ਬੋਧਿਤੌ ਤੇਨ ਮੁਦਿਤੌ ਸਮਵਰ੍ਤਿਨਾ । ਵ੍ਯੋਮਯਾਨਂ ਸਮਾਰੁਹ੍ਯ ਜਗ੍ਮਤੁਰ੍ਵੈष੍ਣਵਂ ਪਦਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਪाकर, ਦੋਵੇਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਆਕਾਸ਼ੀ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਪਦ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਗਏ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਪਾਦ੍ਮੇ ਮਹਾਪੁਰਾਣੇ ਪਂਚਪਂਚਾਸ਼ਤ੍ਸਾਹਸ੍ਰ੍ਯਾਂ ਸਂਹਿਤਾਯਾਮੁਤ੍ਤਰਖਂਡੇ ਗੀਤਾਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯੇ ਏਕੋਨਾਸ਼ੀਤ੍ਯਧਿਕਸ਼ਤਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼੍ਰੀ ਪਦਮ ਮਹਾ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਉੱਤਰ ਖੰਡ ਵਿੱਚ, ਗੀਤਾ ਮਹਾਤਮ ਦੇ ਇੱਕ ਸੌ ਉਣੱਸੀਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦਾ ਸਮਾਪਤੀ ਹੋਈ, ਜੋ ਪਚਪੰਜ ਹਜ਼ਾਰ ਸ਼ਲੋਕਾਂ ਵਾਲੀ ਸੰਹਿਤਾ ਹੈ।
ਈਸ਼੍ਵਰ ਉਵਾਚ- ਅਤਃ ਪਰਂ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਭਵਾਨਿ ਭਵਮੁਕ੍ਤਯੇ । ਗੀਤਾਚਤੁਰ੍ਦਸ਼ਾਧ੍ਯਾਯਮਵਧਾਰਯ ਸੁਸ੍ਮਿਤੇ
ਈਸ਼ਵਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੁਣ ਮੈਂ ਭਵਾਨੀ, ਭਵ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਲਈ ਹੋਰ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ; ਹੱਸਦੀ ਹੋਈ, ਤੂੰ ਗੀਤਾ ਦੇ ਚੌਦਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ।
ਮੇਦਿਨ੍ਯਾਂ ਯਤ੍ਕਿਲਸ੍ਥੂਲਮਸ੍ਤਿ ਕਾਸ਼੍ਮੀਰਮਂਡਲਮ੍ । ਰਾਜਧਾਨੀ ਸਰਸ੍ਵਤ੍ਯਾ ਆਸ੍ਤੇ ਚੈਵ ਮਨੋਹਰਾ
ਧਰਤੀ ਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਉਹ ਕਸ਼ਮੀਰ ਦਾ ਖੇਤਰ ਹੈ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਰਾਜਧਾਨੀ ਸਰਸਵਤੀ ਹੈ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਮਨੋਹਰ ਹੈ।
ਯਾਮਧਿष੍ਠਾਯ ਵਾਗ੍ਦੇਵੀ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਂ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤਿ । ਹਂਸਮਾਰੁਹ੍ਯਮਾਨਾਪਿ ਸਾਵਿਤ੍ਰੀਪ੍ਰਹਤੈਰਪਿ
ਉਥੇ, ਵਾਗ ਦੇਵੀ ਰਾਜ ਕਰਦੀ ਹੈ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮ ਲੋਕ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਹੰਸ ਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋ ਕੇ, ਸਾਵਿਤਰੀ ਦੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਵੀ।
ਸਰਸ੍ਵਤੀਪਦਾਂਭੋਜ ਸੇਵਾਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਕੁਂਕੁਮੈਃ । ਯਤ੍ਰ ਗੌਰਵਯਂਤ੍ਯਾਸ਼ਾ ਹਂਸਪਕ੍ਸ਼ਪੁਟੋਦ੍ਭਵੈਃ
ਸਰਸਵਤੀ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ, ਕੁੰਕੁਮ ਨਾਲ ਕਰਕੇ, ਉਥੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਹੰਸ ਦੇ ਪੰਖਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਨਿਰਂਤਰਂ ਤਯਾ ਚੈਵ ਨृਣਾਂ ਸਂਸ੍ਕृਤਭਾषਿਣਾਮ੍ । ਸੁਪਰ੍ਵਾਣਮਯੀ ਭਾषਾ ਨਿਮੇषੇਣੋਪਲਭ੍ਯਤੇ
ਉਹ ਦੇ ਨਾਲ, ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ ਬੋਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਭਾਸ਼ਾ ਲਗਾਤਾਰ ਤੇ ਤੁਰੰਤ ਸਮਝ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਤੇਉਹਾਰ ਹੋਵੇ।
ਪ੍ਰਾਤਰ੍ਗृਹਾਂਗਣੋਦ੍ਭੂਤੈ ਰ੍ਯਤ੍ਰਕੁਂਕੁਮਪਾਂਸੁਲੈਃ । ਸਰ੍ਵਤੋਰੁਣਿਤਚ੍ਛਾਯ ਸ਼ਸ਼ਾਂਕਰਵਿਮਂਡਲਮ੍
ਸਵੇਰੇ, ਘਰਾਂ ਦੇ ਅੰਗਣਾਂ ਤੋਂ ਉਠੀ ਲਾਲ ਕੁੰਕਮ ਦੀ ਧੂੜ ਨਾਲ, ਚੰਦ ਦੀ ਚਕਤੀ ਹਰ ਪਾਸੇ ਲਾਲੀ ਨਾਲ ਰੰਗੀ ਹੋਈ ਦਿਸੀ।
ਤਤ੍ਰਾਸੀਤ੍ਤੇਜਸਾਂ ਰਾਸ਼ਿਃ ਸ਼ੌਰ੍ਯਵਰ੍ਮਾ ਨਰੇਸ਼੍ਵਰਃ । ਉਦ੍ਯਦੁਜ੍ਜ੍ਵਲਬਾਣੌਘ ਖਂਡਿਤਾਰਾਤਿਮਂਡਲਃ
ਉਥੇ ਇੱਕ ਰਾਜਾ ਸੀ ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਸ਼ੌਰਯਵਰਮਾ ਸੀ, ਜੋ ਚਮਕ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਚਮਕਦਾਰ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਲਹਿਰ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਜਥੇ ਤੋੜ ਦਿੱਤੇ।
ਅਭੂਚ੍ਚ ਸਿਂਹਲਦ੍ਵੀਪੇ ਰਾਜਾ ਸਿਂਹਪਰਾਕ੍ਰਮਃ । ਨਾਮ੍ਨਾ ਵਿਕ੍ਰਮਵੇਤਾਲਃ ਕਲਾਨਾਮਪਿ ਸ਼ੇਵਧਿਃ
ਸਿੰਹਲ ਦਵੀਪ 'ਤੇ ਇੱਕ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਸਿੰਹਪਰਾਕ੍ਰਮ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਵਿਕ੍ਰਮਵੇਤਾਲ ਵੀ ਕਹਿੰਦੇ ਸਨ, ਤੇ ਉਹ ਕਲਾਵਾਂ ਦਾ ਖਜਾਨਾ ਸੀ।
ਉਭੌ ਪਰਸ੍ਪਰਂ ਮੈਤ੍ਰੀਂ ਵਰ੍ਦ੍ਧਯਾਂਚਕ੍ਰਤੁਃ ਕ੍ਰਮਾਤ੍ । ਤਤ੍ਤਦ੍ਦੇਸ਼ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨੈਰਪੂਰ੍ਵੈਃ ਪ੍ਰਚੁਰੋਤ੍ਕਰੈਃ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਮਿਤਰਤਾ ਵਧਾਉਂਦੇ ਰਹੇ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਦੇਸ਼ਾਂ ਵਿਚੋਂ ਨਿਕਲੇ ਵੱਖਰੇ ਤੇ ਵਧੀਆ ਤੋਹਫਿਆਂ ਨਾਲ।
ਏਕਦਾ ਪ੍ਰਹਿਤਂ ਪ੍ਰੇਮ੍ਣਾ ਪ੍ਰਭੂਤਂ ਸ਼ੌਰ੍ਯਵਰ੍ਮਣਾ । ਰਾਜਾ ਵਿਕ੍ਰਮਵੇਤਾਲੋ ਵਿਲੋਕ੍ਯ ਸ਼ੁਨਕੀਦ੍ਵਯਮ੍
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਪਿਆਰ ਵਿਚੋਂ, ਸ਼ੌਰਯਵਰਮਾ ਨੇ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਤੋਹਫਾ ਭੇਜਿਆ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਰਾਜਾ ਵਿਕ੍ਰਮਵੇਤਾਲ ਨੇ ਵੇਖਿਆ—ਦੋ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਕੁੱਤੇ।
ਮਤ੍ਤਮਾਤਂਗਤੁਰਗ ਮਣਿਭੂषਣਚਾਮਰਮ੍ । ਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸ ਮਿਤ੍ਰਾਯ ਪ੍ਰਭੂਤਂ ਸ਼ੌਰ੍ਯਵਰ੍ਮਣੇ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਿਤਰ ਸ਼ੌਰਯਵਰਮਾ ਨੂੰ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਮਸਤ ਹਾਥੀਆਂ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ, ਗਹਿਣਿਆਂ ਤੇ ਚਮਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਏ ਹੋਏ, ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਭੇਜਿਆ।
ਏਕਦਾ ਸ਼ਿਬਿਕਾਰੂਢਸ਼੍ਚਾਰੁ ਚਾਮਰਵੀਜਿਤਃ । ਸੁਵਰ੍ਣਸ਼ृਂਖਲਾਰੂਢਂ ਵਾਦ੍ਯਡਿਂਡਿਮਡਂਬਰਮ੍
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਸੋਹਣੀ ਚਮਰ ਨਾਲ ਝਲਦੇ ਹੋਏ, ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਜੰਜੀਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਡੋਲੀ 'ਚ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਤੇ ਡੋਲ-ਡਮਾਂ ਦੇ ਸੁਰਾਂ ਨਾਲ, ਰਾਜਾ ਨਿਕਲਿਆ।
ਸ਼ੁਨੀਯੁਗਲਮਾਦਾਯ ਮृਗਯਾ ਕੌਤੁਕੋਤ੍ਸੁਕਃ । ਰਾਜਾ ਜਗਾਮ ਬਾਹ੍ਯਾਲੀਂ ਸਮਂ ਰਾਜਕੁਮਾਰਕੈਃ
ਰਾਜਾ, ਸ਼ਿਕਾਰ ਦੀ ਖੇਡ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹਤ, ਦੋ ਕੁੱਤੇ ਲੈ ਕੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਬਾਹਰੀ ਬਾਗ 'ਚ ਗਿਆ।
ਪਣਬਂਧਵਿਧਾਨੇਨ ਸਮੁਪੇਤਂ ਸ਼ਸ਼ਾਮਿषਮ੍ । ਤਤ੍ਰ ਰਾਜਕੁਮਾਰਾਣਾਂ ਮਹਾਨ੍ਕੋਲਾਹਲੋऽਭਵਤ੍
ਉਥੇ, ਦਾਅ ਲਗਾਉਣ ਦੇ ਢੰਗ ਨਾਲ, ਇੱਕ ਖਰਗੋਸ਼ ਛੱਡਿਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰਾਂ ਵਿਚ ਵੱਡਾ ਹਲਚਲ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਤਃ ਸਮਾਨਵਯਸਾ ਕੇਨਚਿਦ੍ਰਾਜਸੂਨੁਨਾ । ਬਹੁਮੂਲ੍ਯਂ ਪਣਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਰਾਜਾਚਿਕ੍ਰੀਡਕੌਤੁਕੀ
ਫਿਰ, ਇੱਕ ਉਮਰ ਦੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਨਾਲ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਮਨੋਰੰਜਨ ਲਈ ਵੱਡਾ ਦਾਅ ਲਗਾਇਆ।
ਤਤੋਵਤਾਰ੍ਯ ਦੋਲਾਯਾ ਵਿਰੁਦਾਵਲਿਗਰ੍ਵਿਤਾਮ੍ । ਧਾਵਤਃ ਸ਼ਸ਼ਕਸ੍ਯੋਚ੍ਚੈਃ ਪृष੍ਠੇ ਮੁਂਚਨ੍ਨृਪਂ ਸ਼ੁਨੀਮ੍
ਫਿਰ, ਡੋਲੀ ਤੋਂ ਉਤਰ ਕੇ, ਜਿੱਤ ਦੀ ਮਾਲਾ 'ਤੇ ਮਾਣ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਦੌੜਦੇ ਖਰਗੋਸ਼ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਕੁੱਤਾ ਛੱਡਿਆ।
ਮੁਮੋਚ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰੋऽਪਿ ਪ੍ਰੇਮਪਾਤ੍ਰਂ ਮਹਾਭੁਜਃ । ਵਿਰਰਾਮ ਸ਼ੁਨੀਮੁਚ੍ਚੈਃ ਸਂਕੀਰ੍ਤ੍ਯ ਵਿਰੁਦਾਵਲੀਮ੍
ਰਾਜਕੁਮਾਰ, ਜੋ ਸਭ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਤੇ ਬਲਵਾਨ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣੇ ਕੁੱਤੇ ਨੂੰ ਛੱਡਿਆ, ਜਿੱਤ ਦੀ ਮਾਲਾ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਸੁਣਾਈ, ਤੇ ਰੁਕ ਗਿਆ।
ਅਲਕ੍ਸ਼੍ਯਮਾਣਵੇਗੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ਸ਼ੁਨੀਯੁਗਲਕੇਭृਸ਼ਮ੍ । ਧਾਵਤ੍ਯੁਤ੍ਥਿਤਮੇਵਾਸੀਤ੍ਪਸ਼੍ਯਤਾਂ ਸਰ੍ਵਭੂਭृਤਾਮ੍
ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ ਵੇਖ ਰਹੇ ਸਨ, ਦੋਵੇਂ ਕੁੱਤੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤੇਜ਼ੀ ਦਿਸਦੀ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਅਚਾਨਕ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਦੌੜ ਪਏ।
ਪਪਾਤ ਗਰ੍ਤੇ ਮਹਤਿ ਸ਼ਸ਼ਕੋऽਤਿਸ਼੍ਰਮਾਦਸੌ । ਪਤਿਤੋऽਪਿ ਸ਼ੁਨੀ ਵਸ਼੍ਯੋ ਨਾਭਵਚ੍ਛਸ਼ਸ਼ਾਵਕਃ
ਖਰਗੋਸ਼, ਥਕ ਕੇ, ਇੱਕ ਵੱਡੇ ਗੱਡੇ 'ਚ ਡਿੱਗ ਪਿਆ; ਪਰ ਡਿੱਗਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਕੁੱਤੇ ਨੇ ਨੌਜਵਾਨ ਖਰਗੋਸ਼ ਨੂੰ ਫੜਿਆ ਨਹੀਂ।
ਤਤਃ ਸ਼ਨੈਃ ਸਮੁਤ੍ਥਾਯ ਧਾਵਨ੍ਨਾਕ੍ਰਮ੍ਯਰੋषਤਃ । ਜਗृਹੇ ਰਾਜਸ਼ੁਨ੍ਯਾऽਸੌ ਸ਼ਸ਼ਕਃ ਫੇਨਮੁਦ੍ਵਮਨ੍
ਫਿਰ, ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਉੱਠ ਕੇ, ਖਰਗੋਸ਼ ਦੌੜ ਪਿਆ, ਪਰ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਰਾਜਾ ਦੇ ਕੁੱਤੇ ਨੇ ਫੇਨ ਛੱਡਦੇ ਖਰਗੋਸ਼ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ।
ਤਤਃ ਕਥਂਚਿਦੁਪ੍ਲੁਤ੍ਯ ਗਚ੍ਛਨ੍ਵਿਸ੍ਖਲਯਞ੍ਛਸ਼ਃ । ਰਾਜਪੁਤ੍ਰਸ਼ੁਨਕ੍ਯਾਸੌ ਗृਹੀਤਃ ਕਂਧਰਾਤਟੇ
ਫਿਰ, ਜਦ ਖਰਗੋਸ਼ ਉੱਡ ਕੇ ਦੌੜਦਾ ਹੋਇਆ, ਰਸਤੇ ਵਿਚ ਡਿੱਗਦਾ, ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਦੇ ਕੁੱਤੇ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਗਲ ਦੇ ਪਾਸੇ ਫੜ ਲਿਆ।
ਜਿਤਮਸ੍ਮਾਭਿਰਤ੍ਯਰ੍ਥਮਿਤਿ ਸਂਜਲ੍ਪਤਾਂ ਨृਣਾਮ੍ । ਕੋਲਾਹਲੇ ਸ਼ਂਕਿਤਾਯਾ ਸ਼ੁਨ੍ਯਾ ਨਿਰ੍ਗਤਵਾਨ੍ਮੁਖਾਤ੍
ਜਦ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, 'ਅਸੀਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਿੱਤ ਗਏ ਹਾਂ', ਤਾਂ ਹਲਚਲ ਵਿਚ, ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ ਕੁੱਤਾ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਵਿਚੋਂ ਖਰਗੋਸ਼ ਨੂੰ ਛੱਡ ਗਿਆ।
ਤਤੋ ਦਂष੍ਟ੍ਰਾਵ੍ਰਣਸ਼੍ਰੇਣੀ ਕ੍ਸ਼ਰਦ੍ਰੁਧਿਰਧਾਰਕਃ । ਕ੍ਵਾਪਿ ਰ੍ਮਮਰਭੂਭਾਗੇ ਨਿਲੀਯਸ੍ਥਿਤਵਾਞ੍ਛਸ਼ਃ
ਫਿਰ, ਦੰਦਾਂ ਦੇ ਜਖਮਾਂ ਦੀ ਲੜੀ ਨਾਲ, ਲਹੂ ਵਗਦਾ ਹੋਇਆ, ਖਰਗੋਸ਼ ਧਰਤੀ ਦੇ ਕਿਸੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਲੁਕ ਗਿਆ ਤੇ ਓਥੇ ਹੀ ਛੁਪ ਕੇ ਰਹਿ ਗਿਆ।
ਜਿਘ੍ਰਂਤ੍ਯਾ ਰਾਜਸ਼ੁਨ੍ਯਾऽਸੌ ਭੂਭਾਗਂ ਧਨਰੋषਯਾ । ਦृष੍ਟਮਾਤ੍ਰਃ ਪਰਿਤ੍ਰਸ੍ਤੋ ਹਸ੍ਤਮਾਤ੍ਰਂ ਤਤੋऽਗਮਤ੍
ਉਹ, ਰਾਜ-ਵਿਹੂਣ ਹੋ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਧਨ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਸੂੰਘਦਾ ਸੀ; ਜਦੋਂ ਵੇਖਿਆ ਗਿਆ, ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਸਿਰਫ਼ ਹੱਥ ਦੀ ਦੂਰੀ ਤੇ ਹਟ ਗਿਆ।