ਯਦ੍ਯਕਾਰ੍ਯਸ਼ਤਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਕृਤਂ ਗਂਗਾਵਸੇਵਨਮ੍ । ਸਰ੍ਵਂ ਤਤ੍ਤਸ੍ਯ ਗਂਗਾਪੋ ਦਹਤ੍ਯਗ੍ਨਿਰਿਵੇਂਧਨਮ੍
ਜੇ ਮਨੁੱਖ ਸੌ ਗਲਤ ਕੰਮ ਕਰ ਲਵੇ, ਪਰ ਗੰਗਾ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਫੂਕ ਦਿੱਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸਰ੍ਵਂ ਦਹਤਿ ਗਂਗਾਪਸ੍ਤੂਲਰਾਸ਼ਿਮਿਵਾਨਲਃ । ਸਰ੍ਵਂ ਕृਤਯੁਗੇ ਪੁਣ੍ਯਂ ਤ੍ਰੇਤਾਯਾਂ ਪੁष੍ਕਰਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍
ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸਾੜ ਦਿੰਦੇ ਹਨ; ਕ੍ਰਿਤ ਯੁਗ ਦਾ ਸਾਰਾ ਪੁੰਨ, ਤੇ ਤ੍ਰੇਤਾ ਵਿੱਚ ਪੁਸ਼ਕਰ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਯਾਦ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਦ੍ਵਾਪਰੇ ਤੁ ਕੁਰੁਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਗਂਗਾ ਕਲਿਯੁਗੇ ਸ੍ਮृਤਾ । ਪੁष੍ਕਰੇ ਤੁ ਤਪਸ੍ਤਪ੍ਯੇਦ੍ਦਾਨਂ ਦਦ੍ਯਾਨ੍ਮਹਾਲਯੇ
ਦਵਾਪਰ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਕੁਰੁਕਸ਼ੇਤਰ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੀ, ਤੇ ਕਲਿਯੁਗ ਵਿੱਚ ਗੰਗਾ ਦੀ ਯਾਦ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਪੁਸ਼ਕਰ ਵਿੱਚ ਤਪ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਤੇ ਮਹਾਲਯਾ ਵਿੱਚ ਦਾਨ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਮਲਯੇ ਤ੍ਵਗ੍ਨਿਮਾਰੋਹੇਦ੍ਭृਗੁਤੁਂਗੇ ਤ੍ਵਨਾਸ਼ਨਮ੍ । ਪੁष੍ਕਰੇ ਤੁ ਕੁਰੁਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਗਂਗਾਪੋ ਮਧ੍ਯਗੇषੁ ਚ
ਮਲਯ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਅੱਗ ਵਲ ਚੜ੍ਹਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਭ੍ਰਿਗੁਤੁੰਗ 'ਤੇ ਉਪਵਾਸ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪੁਸ਼ਕਰ, ਕੁਰੁਕਸ਼ੇਤਰ ਤੇ ਗੰਗਾ ਦੇ ਵਿਚਲੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਵੀ।
ਸਦ੍ਯਸ੍ਤਾਰਯਤੇ ਜਂਤੁਃ ਸਪ੍ਤਸਪ੍ਤਾਵਰਾਂਸ੍ਤਥਾ । ਪੁਨਾਤਿ ਕੀਰ੍ਤ੍ਤਿਤਾ ਪਾਪਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪੁਣ੍ਯਂ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤਿ
ਜੀਵ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਹੀ ਤਾਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਸਤ ਜਨਮਾਂ ਤੱਕ। ਜਦੋਂ ਇਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਇਹ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੀ ਹੈ ਤੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਪੂਣ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਅਵਗਾਢਾ ਚ ਪੀਤ੍ਵਾ ਚ ਪੁਨਾਤ੍ਯਾਸਪ੍ਤਮਂ ਕੁਲਮ੍ । ਯਾਵਦਸ੍ਥਿ ਮਨੁष੍ਯਸ੍ਯ ਗਂਗਾਯਾਃ ਸ੍ਪृਸ਼ਤੇ ਜਲਮ੍
ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਜਾਂ ਪੀ ਕੇ, ਸਤਵੇਂ ਕੁਲ ਤੱਕ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਜਦ ਤੱਕ ਮਨੁੱਖ ਦੀਆਂ ਹੱਡੀਆਂ ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਛੁਹਦੀਆਂ ਹਨ।
ਤਾਵਤ੍ਸ ਪੁਰੁषੋ ਰਾਜਨ੍ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ । ਯਥਾ ਪੁਣ੍ਯਾਨਿ ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਪੁਣ੍ਯਾਨ੍ਯਾਯਤਨਾਨਿ ਚ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੱਕ, ਰਾਜਾ, ਮਨੁੱਖ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਸਨਮਾਨਿਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਤੀਰਥ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਪੂਣ ਵਾਲੇ ਹਨ।
ਉਪਾਸ੍ਯ ਪੁਣ੍ਯਂ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਚ ਭਵਤਿ ਪਰਲੋਕਭਾਕ੍ । ਨ ਗਂਗਾ ਸਦृਸ਼ਂ ਤੀਰ੍ਥਂ ਨ ਦੇਵਃ ਕੇਸ਼ਵਾਤ੍ਪਰਃ
ਪੂਣ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਕੇ ਤੇ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਪਰਲੋਕ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਗੰਗਾ ਵਰਗਾ ਕੋਈ ਤੀਰਥ ਨਹੀਂ, ਕੇਸ਼ਵ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਕੋਈ ਦੇਵਤਾ ਨਹੀਂ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਭ੍ਯਃ ਪਰਂ ਨਾਸ੍ਤਿ ਏਵਮਾਹ ਪਿਤਾਮਹਃ । ਯਤ੍ਰ ਗਂਗਾ ਮਹਾਰਾਜ ਸ ਦੇਸ਼ਸ੍ਤਤ੍ਰ ਯੋਜਨਮ੍
ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਕੁਝ ਨਹੀਂ, ਪਿਤਾਮਹ ਨੇ ਐਸਾ ਕਿਹਾ। ਜਿੱਥੇ ਗੰਗਾ ਵਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਮਹਾਰਾਜ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਇੱਕ ਯੋਜਨ ਹੈ।
ਸਿਦ੍ਧਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਚ ਵਿਜ੍ਞੇਯਂ ਗਂਗਾਤੀਰਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤਮ੍ । ਇਦਂ ਸਤ੍ਯਂ ਦ੍ਵਿਜਾਤੀਨਾਂ ਸਾਧੂਨਾਂ ਮਾਨਸੇषੁ ਚ
ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਵਾਲਾ ਖੇਤਰ ਸਿੱਧ ਖੇਤਰ ਜਾਣੋ। ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ, ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ, ਸਾਧੂਆਂ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ।
ਮੁਕ੍ਤਿਂ ਚੈਵ ਜਪੇਤ੍ਕਰ੍ਣੇ ਸ਼ਿष੍ਟਸ੍ਯਾਨੁਗਤਸ੍ਯ ਚ । ਇਦਂ ਧਰ੍ਮ੍ਯਮਿਦਂ ਮੇਧ੍ਯਮਿਦਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗ੍ਯਮਿਦਂ ਸੁਖਮ੍
ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਮੰਤ੍ਰ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਦੇ ਕੰਨ ਵਿੱਚ ਜਪਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਧਰਮਕ ਹੈ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਸਵਰਗਯ ਹੈ, ਸੁਖਦਾਇਕ ਹੈ।
ਇਦਂ ਪੁਣ੍ਯਤਮਂ ਰਮ੍ਯਂ ਪਾਵਨਂ ਧਰ੍ਮਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਮਹੀਸ਼ੀਰ੍षਮਿਦਂ ਗੁਹ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਪਾਪਪ੍ਰਮੋਚਨਮ੍
ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ, ਸੁਹਾਵਣਾ, ਪਵਿਤ੍ਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਉੱਤਮ ਧਰਮ ਹੈ। ਇਹ ਧਰਤੀ ਦਾ ਮਹਾ ਰਾਜ਼ ਹੈ, ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਮਿਟਾਉਣ ਵਾਲਾ।
ਅਧੀਤ੍ਯ ਦ੍ਵਿਜਮਧ੍ਯੇ ਚ ਨਿਰ੍ਮਲਤ੍ਵਮਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍ । ਸ਼੍ਰੀਮਤ੍ਸ੍ਵਰ੍ਗ੍ਯਂ ਮਹਾਪੁਣ੍ਯਂ ਸਪਤ੍ਨਸ਼ਮਨਂ ਸ਼ਿਵਮ੍
ਇਸ ਨੂੰ ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਪੜ੍ਹ ਕੇ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ, ਸਵਰਗਯ, ਮਹਾ ਪੂਣ, ਵੈਰੀ ਨਾਸਕ ਤੇ ਮੰਗਲਮਈ ਹੈ।
ਮੇਧਾਜਨਨਮਗ੍ਰ੍ਯਂ ਵੈ ਤੀਰ੍ਥਵਂਸ਼ਾਨੁਕੀਰ੍ਤ੍ਤਨਮ੍ । ਅਪੁਤ੍ਰੋ ਲਭਤੇ ਪੁਤ੍ਰਮਧਨੋ ਧਨਮਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਇਹ ਬੁੱਧੀ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਹੈ, ਤੇ ਤੀਰਥਾਂ ਦੀ ਵੰਸ਼ਾਵਲੀ ਦੱਸਦਾ ਹੈ। ਜਿਸਦਾ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ, ਉਸ ਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਜਿਸ ਕੋਲ ਧਨ ਨਹੀਂ, ਉਸ ਨੂੰ ਧਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਮਹੀਂ ਵਿਜਯਤੇ ਰਾਜਾ ਵੈਸ਼੍ਯੋ ਧਨਮਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍ । ਸ਼ੂਦ੍ਰੋ ਯਾਤੀਪ੍ਸਿਤਾਨ੍ਕਾਮਾਨ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਃ ਪਾਰਗਃ ਪਠਨ੍
ਰਾਜਾ ਧਰਤੀ ਤੇ ਜਿੱਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਵਪਾਰੀ ਨੂੰ ਧਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਸ਼ੂਦਰ ਆਪਣੀਆਂ ਇੱਛਤੀਆਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਪੜ੍ਹ ਕੇ ਪਾਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਸ਼੍ਚੇਦਂ ਸ਼ृਣੁਯਾਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਤੀਰ੍ਥਪੁਣ੍ਯਂ ਸਦਾ ਸ਼ੁਚਿ । ਜਾਤਿਸ੍ਮਰਤ੍ਵਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਨਾਕਪृष੍ਠੇ ਚ ਮੋਦਤੇ
ਜੋ ਇਹ ਤੀਰਥ ਪੂਣ ਦੀ ਗੱਲ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਸਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜਨਮਾਂ ਦੀ ਯਾਦ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਉੱਚੇ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਗਮ੍ਯਾਨ੍ਯਪਿ ਚ ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਕੀਰ੍ਤਿਤਾਨ੍ਯਗਮਾਨ੍ਯਪਿ । ਮਨਸਾਪ੍ਯਭਿਗਚ੍ਛੇਤ ਸਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥਮਨੀषਯਾ
ਜੋ ਤੀਰਥ ਦੱਸੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਪਰ ਜਾਏ ਨਹੀਂ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ ਵਾਂਗ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਏਤਾਨਿ ਵਸੁਭਿਃ ਸਾਧ੍ਯੈਰਾਦਿਤ੍ਯੈਰ੍ਮਰੁਦਸ਼੍ਵਿਭਿਃ । ऋषਿਭਿਰ੍ਦੇਵਕਲ੍ਪੈਸ਼੍ਚ ਕृਤਾਨਿ ਸੁਕृਤੈषਿਭਿਃ
ਇਹ ਤੀਰਥ ਵਸੁ, ਆਦਿਤ, ਮਰੁਤ, ਅਸ਼ਵਿਨ ਤੇ ਦੇਵਾਂ ਵਰਗੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ, ਚੰਗੇ ਕੰਮਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਬਣਾਏ ਹਨ।
ਏਵਂ ਤ੍ਵਮਪਿ ਕੌਰਵ੍ਯ ਵਿਧਿਨਾਨੇਨ ਸੁਵ੍ਰਤ । ਵ੍ਰਜ ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਨਿਯਤਃ ਪੁਣ੍ਯਂ ਪੁਣ੍ਯੇਨ ਵਰ੍ਦ੍ਧਤੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕੌਰਵ, ਇਸ ਰੀਤ ਨਾਲ, ਸੁਵ੍ਰਤ, ਤੀਰਥਾਂ ਨੂੰ ਨਿਯਮ ਨਾਲ ਜਾ। ਪੂਣ ਪੂਣ ਨਾਲ ਵਧਦਾ ਹੈ।
ਭਾਵਿਤੈਃ ਕਰਣੈਃ ਪੂਰ੍ਵਮਾਸ੍ਤਿਕ੍ਯਾਛ੍ਰੁਤਿਦਰ੍ਸ਼ਨਾਤ੍ । ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਂਤੇ ਤਾਨਿ ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਸਦ੍ਭਿਃ ਸ਼ਿष੍ਟਾਨੁਦਰ੍ਸ਼ਿਭਿਃ
ਪਹਿਲਾਂ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਮ, ਆਸਥਾ, ਸੁਣਨ ਤੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ, ਉਹ ਤੀਰਥ ਸਚੇ ਤੇ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠਾਂ ਦੇ ਅਨੁਕਰਣ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਮਿਲਦੇ ਹਨ।
ਨਾਕृਤੋ ਨਾਕृਤਾਤ੍ਮਾ ਚ ਨਾਸ਼ੁਚਿਰ੍ਨ ਚ ਤਸ੍ਕਰਃ । ਸ੍ਨਾਤਿ ਤੀਰ੍ਥੇषੁ ਕੌਰਵ੍ਯ ਨ ਚ ਵਕ੍ਰਮਤਿਰ੍ਨਰਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕਰਮ ਨਹੀਂ ਕੀਤੇ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਪਵਿੱਤਰ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਗੰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਚੋਰ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਤੀਰਥਾਂ 'ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਕੌਰਵ, ਅਤੇ ਜਿਸ ਦੀ ਸੋਚ ਠੀਕ ਹੈ—
ਤ੍ਵਯਾ ਤੁ ਸਮ੍ਯਗ੍ਵृਤ੍ਤੇਨ ਨਿਤ੍ਯਂ ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਦਰ੍ਸ਼ਿਨਾ । ਪਿਤਰਸ੍ਤਰ੍ਪਿਤਾਸ੍ਤਾਤ ਸਰ੍ਵੇ ਚ ਪ੍ਰਪਿਤਾਮਹਾਃ । ਪਿਤਾਮਹਪੁਰੋਗਾਸ਼੍ਚ ਦੇਵਾਃ ਸਰ੍षਿਗਣਾਸ੍ਤਥਾ
ਪਰ ਤੂੰ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਹੀ ਰਸਤੇ ਤੇ ਚੱਲਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਧਰਮ ਤੇ ਧਨ ਦੀ ਸੱਚੀ ਮਹੱਤਤਾ ਨੂੰ ਸਮਝਦਾ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਸਾਰੇ ਪੂਰਵਜ, ਪਿਤਾ, ਪਰਦਾਦਾ, ਪਿਤਾਮਾ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਟੋਲੀਆਂ, ਹੇ ਪਿਆਰੇ, ਰਾਜੀ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਵਸਿष੍ਠ ਉਵਾਚ- ਤ੍ਵਂ ਚ ਧਰ੍ਮੇਣ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞ ਨਿਤ੍ਯਮੇਵਾਭਿਤੋषਿਤਾਃ । ਦਿਲੀਪਕੀਰ੍ਤਿਂ ਮਹਤੀਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਸੇ ਭੁਵਿ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤੀਮ੍
ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਕਿਹਾ—ਤੂੰ, ਜੋ ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਧਰਮ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਤੂੰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਦਿਲੀਪ ਦੀ ਵੱਡੀ ਤੇ ਸਦੀਵੀ ਸ਼ੋਹਰਤ ਪਾਵੇਗਾ।
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ- ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾਭ੍ਯਨੁਜ੍ਞਾਪ੍ਯ ਵਸਿष੍ਠੋ ਭਗਵਾਨृषਿਃ । ਪ੍ਰੀਤਃ ਪ੍ਰੀਤੇਨਮਨਸਾ ਤਤ੍ਰੈਵਾਂਤਰਧੀਯਤ
ਨਾਰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ ਤੇ ਆਗਿਆ ਦੇ ਕੇ, ਵਸੀਸ਼ਠ ਜੀ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਹਨ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਮਨ ਨਾਲ, ਉਥੇ ਹੀ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਏ।
ਦਿਲੀਪਃ ਕੁਰੁਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਤਤ੍ਤ੍ਵਾਰ੍ਥਦਰ੍ਸ਼ਨਾਤ੍ । ਵਸਿष੍ਠਵਚਨਾਚ੍ਚੈਵ ਪृਥਿਵੀਮਨੁਚਕ੍ਰਮੇ
ਦਿਲੀਪ ਨੇ, ਹੇ ਕੁਰੁਆਂ ਦੇ ਸਰਪੰਚ, ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੀ ਸੱਚੀ ਅਰਥ-ਸਮਝ ਅਤੇ ਵਸੀਸ਼ਠ ਦੇ ਬਚਨਾਂ ਦੀ ਬਦੌਲਤ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਯਾਤਰਾ ਕੀਤੀ।
ਏਵਮੇषਾ ਮਹਾਭਾਗ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾਨੇ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਾ । ਤੀਰ੍ਥਯਾਤ੍ਰਾ ਮਹਾਪੁਣ੍ਯਾ ਸਰ੍ਵਪਾਪਪ੍ਰਮੋਚਨੀ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਭਾਗ ਵਾਲੇ, ਤੀਰਥ-ਯਾਤਰਾ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਹੋ ਚੁਕੀ ਹੈ; ਤੀਰਥਾਂ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਵੱਡਾ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਅਨੇਨ ਵਿਧਿਨਾ ਯਸ੍ਤੁ ਪृਥਿਵੀਂ ਪਰ੍ਯਟਿष੍ਯਤਿ । ਅਸ਼੍ਵਮੇਧਸ਼ਤਂ ਸਾਗ੍ਰਂ ਫਲਂ ਪ੍ਰੇਤ੍ਯੈष ਭੋਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਯਾਤਰਾ ਕਰੇਗਾ, ਉਹ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਸੌ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯੱਗਾਂ ਦੇ ਫਲ ਸਮੇਤ ਅਨੰਦ ਲਵੇਗਾ।
ਤਤਸ਼੍ਚਾष੍ਟਗੁਣਂ ਪਾਰ੍ਥ ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਸੇ ਧਰ੍ਮਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਦਿਲੀਪਃ ਪਾਰ੍ਥ ਨृਪਤਿਰ੍ਯਥਾਪੂਰ੍ਵਮਵਾਪ੍ਤਵਾਨ੍
ਫਿਰ, ਹੇ ਪਾਰਥ, ਤੂੰ ਅੱਠ ਗੁਣਾ ਵਧੀਆ ਧਰਮ ਪਾਵੇਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਰਾਜਾ ਦਿਲੀਪ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਸੀ।
ਨੇਤਾ ਚ ਤ੍ਵਮृषੀਨ੍ਯਸ੍ਮਾਤ੍ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤੇष੍ਟਗੁਣਂ ਫਲਮ੍ । ਰਕ੍ਸ਼ੋਗਣਵਿਕੀਰ੍ਣਾਨਿ ਤੀਰ੍ਥਾਨ੍ਯੇਤਾਨਿ ਭਾਰਤ
ਤੇ ਤੂੰ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦਾ ਨੇਤਾ ਬਣੇਗਾ; ਇਸ ਕਰਕੇ ਤੈਨੂੰ ਅੱਠ ਗੁਣਾ ਫਲ ਮਿਲੇਗਾ। ਇਹ ਤੀਰਥ, ਹੇ ਭਾਰਤ, ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਨ ਗਤਿਰ੍ਵਿਦ੍ਯਤੇऽਨ੍ਯਸ੍ਯ ਤ੍ਵਾਮृਤੇ ਕੁਰੁਨਂਦਨ । ਇਦਂ ਦੇਵਰ੍षਿਚਰਿਤਂ ਸਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥਾਨੁਸਂਸ਼੍ਰਿਤਮ੍
ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਇਥੇ ਆਉਣ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਕੁਰੁਆਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ; ਇਹ ਦੇਵ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਕਥਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜੀ ਹੋਈ ਹੈ।