ਤਤ੍ਰੇਸ਼ਾਨਂ ਸਮਭ੍ਯਰ੍ਚ੍ਯ ਤ੍ਰਿਰਾਤ੍ਰੋਪੋषਿਤੋ ਨਰਃ । ਦਸ਼ਾਸ਼੍ਵਮੇਧਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਗਾਣਪਤ੍ਯਂ ਚ ਵਿਂਦਤਿ
ਉਥੇ, ਇਸ਼ਾਨ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ ਕੇ ਤੇ ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਉਪਵਾਸ ਕਰ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਦਸ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਦਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਗਣਪਤਿ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਉਪੋष੍ਯ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਰਾਤ੍ਰਂ ਕृਤਾਰ੍ਥੋ ਜਾਯਤੇ ਨਰਃ । ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨੇਵ ਤੁ ਗਾਯਤ੍ਰ੍ਯਾਃ ਸ੍ਥਾਨਂ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਵਿਸ਼੍ਰੁਤਮ੍
ਬਾਰਾਂ ਰਾਤਾਂ ਉਪਵਾਸ ਕਰ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਆਪਣਾ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰਾ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਉਥੇ ਹੀ ਗਾਇਤਰੀ ਦਾ ਸਥਾਨ ਹੈ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ।
ਤ੍ਰਿਰਾਤ੍ਰਮੁषਿਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਗੋਸਹਸ੍ਰਫਲਂ ਲਭੇਤ੍ । ਨਿਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਚ ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨਾਂ ਨਰਾਧਿਪ
ਉਥੇ ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਰਹਿ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਗਾਂ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰ ਦਾਨ ਦਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ, ਨਰਪਤੀ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਸਿੱਧਾ ਚਿੰਨ੍ਹ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਗਾਯਤ੍ਰੀਂ ਪਠਤੇ ਯਸ੍ਤੁ ਯੋਨਿਸਂਕਰਜੋ ਦ੍ਵਿਜਃ । ਗਾਥਾ ਵਾ ਗੀਤਿਕਾ ਵਾਣੀ ਤਸ੍ਯ ਸਂਪਦ੍ਯਤੇ ਨृਪ
ਜੋ ਉਥੇ ਗਾਇਤਰੀ ਦਾ ਪਾਠ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਮਿਲੀ ਜਾਤੀ ਵਾਲਾ ਦਵਿਜ ਹੋਵੇ, ਰਾਜਨ, ਉਸ ਦੀ ਬੋਲੀ ਗੀਤ ਜਾਂ ਕਵਿਤਾ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਅਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਯ ਪਠਤਃ ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਤੂਪਨਸ਼੍ਯਤਿ । ਸਂਵਰ੍ਤਸ੍ਯ ਤੁ ਵਿਪ੍ਰਰ੍षੇ ਵਾਪੀਮਾਸਾਦ੍ਯ ਦੁਰ੍ਲ੍ਲਭਾਮ੍
ਜੇ ਅਬ੍ਰਾਹਮਣ ਗਾਇਤਰੀ ਦਾ ਪਾਠ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਪਰ, ਵੈਦਿਕ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਿਰਮੌਰ, ਸੰਵਰਤ ਦੀ ਦੁਲਭ ਝੀਲ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ,
ਰੂਪਸ੍ਯ ਭਾਗੀ ਭਵਤਿ ਸੁਭਗਸ਼੍ਚਾਭਿਜਾਯਤੇ । ਤਤੋ ਵੇਣਾਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਤਰ੍ਪਯੇਤ੍ਪਿਤृਦੇਵਤਾਃ
ਉਹ ਸੁੰਦਰਤਾ ਵਾਲਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ ਵੇਣਾ ਨਦੀ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਪਿਤਰਾਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਤਰਪਣ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਮਯੂਰਹਂਸਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਵਿਮਾਨਂ ਲਭਤੇ ਨਰਃ । ਤਤੋ ਗੋਦਾਵਰੀਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਨਿਤ੍ਯਸਿਦ੍ਧਨਿषੇਵਿਤਾਮ੍
ਮਨੁੱਖ ਮਯੂਰ ਤੇ ਹੰਸ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਆਕਾਸ਼ੀ ਰਥ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ ਗੋਦਾਵਰੀ ਨਦੀ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਜੋ ਸਦਾ ਸਿਧਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ,
ਗਵਾਮਯਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਵਾਯੁਲੋਕਂ ਚ ਗਚ੍ਛਤਿ । ਵੇਣਾਯਾਃ ਸਂਗਮੇ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਵਾਜਪੇਯਫਲਂ ਲਭੇਤ੍
ਉਹ ਗਾਵਾਂ ਦੇ ਯਜਨ ਦਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਵਾਯੂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਵੇਣਾ ਦੇ ਸੰਗਮ ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਵਾਜਪੇਯ ਯਜਨ ਦਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਵਰਦਾਸਂਗਮਂ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਗੋਸਹਸ੍ਰਫਲਂ ਲਭੇਤ੍ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਸ੍ਥੂਣਾਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਤ੍ਰਿਰਾਤ੍ਰੋਪੋषਿਤੋ ਨਰਃ
ਵਰਦਾ ਸੰਘਮ ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂ ਦਾਨ ਦੇਣ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਥੰਮ੍ਹ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਉਪਵਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਗੋਸਹਸ੍ਰਫਲਂ ਵਿਂਦ੍ਯਾਤ੍ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕਂ ਚ ਗਚ੍ਛਤਿ । ਕੁਬ੍ਜਾਵਨਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰੀ ਸਮਾਹਿਤਃ
ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂ ਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ ਤੇ ਉਹ ਸਵਰਗ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕੁਬਜਾਵਨ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ, ਜੋ ਭਗਤੀ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਹੈ, ਉਹ ਇਹ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤ੍ਰਿਰਾਤ੍ਰੋਪੋषਿਤਃ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਗੋਸਹਸ੍ਰਫਲਂ ਲਭੇਤ੍ । ਤਤੋ ਦੇਵਹ੍ਰਦੇ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਕृष੍ਣਵੇਣਾ ਜਲੋਦ੍ਭਵੇ
ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂ ਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ-ਵੇਣਾ ਦੀਆਂ ਪਵਿੱਤਰ ਜਲਾਂ ਤੋਂ ਬਣੀ ਦੇਵ ਹ੍ਰਦ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ,
ਜ੍ਯੋਤਿਰ੍ਮਾਤ੍ਰ ਹ੍ਰਦੇ ਚੈਵ ਤਥਾ ਕਨ੍ਯਾਸ਼੍ਰਮੇ ਨृਪ । ਯਤ੍ਰ ਕ੍ਰਤੁਸ਼ਤੈਰਿष੍ਟ੍ਵਾ ਦੇਵਰਾਜੋ ਦਿਵਂ ਗਤਃ
ਜੋਤ ਦੀ ਹ੍ਰਦ ਵਿੱਚ ਤੇ ਕਨਿਆ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਜਿੱਥੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਸੈਂਕੜੇ ਯਜਨਾਂ ਕਰਕੇ ਸਵਰਗ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਸੀ,
ਅਗ੍ਨਿष੍ਟੋਮਸ਼ਤਂ ਵਿਂਦ੍ਯਾਦ੍ਗਮਨਾਦੇਵ ਤਤ੍ਰ ਤੁ । ਸਰ੍ਵਦੇਵਹ੍ਰਦੇ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਗੋਸਹਸ੍ਰਫਲਂ ਲਭੇਤ੍
ਉਥੇ ਸਿਰਫ ਜਾਣ ਨਾਲ ਹੀ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਸੌ ਅਗਨਿਸ਼ਟੋਮ ਯਜਨਾਂ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਸਭ ਦੇਵਾਂ ਦੀ ਹ੍ਰਦ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂ ਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਜਾਤਿਮਾਤ੍ਰ ਹ੍ਰਦੇ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਭਵੇਜ੍ਜਾਤਿਸ੍ਮਰੋ ਨਰਃ । ਸ਼ਰਭਂਗਾਸ਼੍ਰਮਂ ਗਤ੍ਵਾ ਸ਼ੁਕਸ੍ਯ ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਜਾਤੀ ਹ੍ਰਦ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੀਆਂ ਪਿਛਲੀਆਂ ਜਨਮਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸ਼ਰਭੰਗ ਆਸ਼ਰਮ ਤੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਸ਼ੁਕ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਨੂੰ ਜਾ ਕੇ,
ਪਿਤृਦੇਵਾਰ੍ਚਨਰਤੋ ਗੋਸਹਸ੍ਰਫਲਂ ਲਭੇਤ੍ । ਦਂਡਕਾਰਣ੍ਯਮਾਸਾਦ੍ਯ ਮਹਾਰਾਜ ਉਪਸ੍ਪृਸ਼ੇਤ੍
ਪਿਤਰਾਂ ਤੇ ਦੇਵਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਵਿਚ ਲੱਗ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂ ਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਦੰਡਕ ਅਰਣਯ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਰਭਂਗਾਸ਼੍ਰਮਂ ਗਤ੍ਵਾ ਸ਼ੁਕਸ੍ਯ ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ । ਨ ਦੁਰ੍ਗਤਿਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਪੁਨਾਤਿ ਸ੍ਵਕੁਲਂ ਨਰਃ
ਸ਼ਰਭੰਗ ਆਸ਼ਰਮ ਤੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਸ਼ੁਕ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਨੂੰ ਜਾ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਮਾੜੀ ਕਿਸਮਤ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ ਤੇ ਉਹ ਆਪਣਾ ਕੁਲ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤਃ ਸੂਰ੍ਯਾਰਕਂ ਗਚ੍ਛੇਜ੍ਜਮਦਗ੍ਨਿਨਿषੇਵਿਤਮ੍ । ਰਾਮਤੀਰ੍ਥਂ ਨਰਃ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਵਿਂਦ੍ਯਾਦ੍ਬਹੁਸੁਵਰ੍ਣਕਮ੍
ਫਿਰ, ਜਮਦਗਨੀ ਵਲੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤੇ ਸੂਰਿਆਰਕ ਨੂੰ ਜਾ ਕੇ, ਰਾਮ ਤੀਰਥ ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਸੋਨਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਸਪ੍ਤਗੋਦਾਵਰੀਂ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਨਿਯਤੋ ਨਿਯਤਾਸ਼ਨਃ । ਮਹਾਪੁਣ੍ਯਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਦੇਵਲੋਕਂ ਚ ਗਚ੍ਛਤਿ
ਸੱਤ ਗੋਦਾਵਰੀਆਂ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਸਯੰਮ ਤੇ ਸਯੰਮਿਤ ਖਾਣ ਵਾਲਾ, ਮਨੁੱਖ ਮਹਾਨ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਦੇਵ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤੋ ਦੇਵਪਥਂ ਗਚ੍ਛੇਨ੍ਨਿਯਤੋ ਨਿਯਤਾਸ਼ਨਃ । ਦੇਵਸਤ੍ਰਸ੍ਯ ਯਤ੍ਪੁਣ੍ਯਂ ਤਦਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਮਾਨਵਃ
ਫਿਰ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਚਲ ਕੇ, ਸਯੰਮ ਤੇ ਸਯੰਮਿਤ ਖਾਣ ਵਾਲਾ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਯਜਨ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਤੁਂਗਕਾਰਣ੍ਯਮਾਸਾਦ੍ਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰੀ ਜਿਤੇਂਦ੍ਰਿਯਃ । ਵੇਦਾਨਧ੍ਯਾਪਯਤ੍ਤਤ੍ਰ ਮੁਨੀਨ੍ਸਾਰਸ੍ਵਤਃ ਪੁਰਾ
ਤੁੰਗ ਅਰਣਯ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਉਥੇ ਸਾਰਸਵਤ ਮੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਵੇਦ ਪੜ੍ਹਾਉਂਦਾ ਸੀ।
ਤਤ੍ਰ ਵੇਦਾਨ੍ਪ੍ਰਣष੍ਟਾਂਸ੍ਤੁ ਮੁਨੇਰਾਂਗਿਰਸਃ ਸੁਤਃ । ਉਪਵਿष੍ਟੋ ਮਹਰ੍षੀਣਾਮੁਤ੍ਤਰੀਯੇषੁ ਭਾਰਤ
ਉਥੇ, ਅੰਗਿਰਸ ਮੁਨੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦੇਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਮਹਾ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿਚ ਬੈਠ ਕੇ, ਗੁੰਮ ਹੋਏ ਵੇਦਾਂ ਨੂੰ ਮੁੜ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤਾ।
ੴਕਾਰੇਣ ਯਥਾਨ੍ਯਾਯਂ ਸਮ੍ਯਗੁਚ੍ਚਾਰਿਤੇਨ ਹ । ਯੇਨ ਯਤ੍ਪੂਰ੍ਵਮਭ੍ਯਸ੍ਤਂ ਤਸ੍ਯ ਤਤ੍ਸਮੁਪਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਓਮਕਾਰ ਨੂੰ ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਉਚਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਪੜ੍ਹਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਸਭ ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਿਆ।
ऋषਯਸ੍ਤਤ੍ਰ ਦੇਵਾਸ਼੍ਚ ਵਰੁਣੋऽਗ੍ਨਿਪ੍ਰਜਾਪਤਿਃ । ਹਰਿਰ੍ਨਾਰਾਯਣੋ ਦੇਵੋ ਮਹਾਦੇਵਸ੍ਤਥੈਵ ਚ
ਉਥੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਦੇਵਤਾ, ਵਰੁਣ, ਅਗਨੀ, ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ, ਹਰੀ ਨਾਰਾਇਣ ਤੇ ਮਹਾਦੇਵ ਵੀ ਮੌਜੂਦ ਸਨ।
ਪਿਤਾਮਹਸ਼੍ਚ ਭਗਵਾਨ੍ਦੇਵੈਸ੍ਸਹ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤਿਃ । ਭृਗੁਂ ਨਿਯੋਜਯਾਮਾਸ ਯਾਜਨਾਰ੍ਥੇ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤਿਮ੍
ਤੇ ਮਹਾਤੀਜਸਵੀ ਪਿਤਾਮਹ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਮਹਾਤੀਜਸਵੀ ਭ੍ਰਿਗੁ ਨੂੰ ਯਜਨ ਕਰਵਾਉਣ ਲਈ ਨਿਯੁਕਤ ਕੀਤਾ।
ਤਤਃ ਸ ਚਕ੍ਰੇ ਭਗਵਾਨृषੀਣਾਂ ਵਿਧਿਵਤ੍ਤਦਾ । ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਪੁਨਰਾਧਾਨਂ ਦੇਵਦृष੍ਟੇਨ ਕਰ੍ਮਣਾ
ਫਿਰ, ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਦੁਬਾਰਾ ਸਥਾਪਨਾ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਾਂ ਨੇ ਦਿਖਾਈ, ਠੀਕ ਰੀਤੀ ਨਾਲ ਕੀਤੀ।
ਆਜ੍ਯਭਾਗੇਨ ਵੈ ਤਤ੍ਰ ਤਰ੍ਪਿਤਾਸ੍ਤੁ ਯਥਾਵਿਧਿ । ਦੇਵਾਸ੍ਤ੍ਰਿਭੁਵਨਂ ਯਾਤਾ ऋषਯਸ਼੍ਚ ਯਥਾਸੁਖਮ੍
ਉਥੇ, ਘੀ ਦੀ ਸਹੀ ਭਾਗ ਦੇਣ ਨਾਲ, ਦੇਵਤਾ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਗਏ। ਦੇਵਤਾ ਆਪਣੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਚਲੇ ਗਏ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਅਨੁਸਾਰ ਵਿਦਾ ਹੋ ਗਏ।
ਤਦਰਣ੍ਯਂ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਸ੍ਯ ਤੁਂਗਕਂ ਰਾਜਸਤ੍ਤਮ । ਪਾਪਂ ਵਿਨਸ਼੍ਯਤੇ ਸਦ੍ਯਃ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਾ ਵੈ ਪੁਰੁषਸ੍ਯ ਵਾ
ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਤੂੰਗਕ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਪੈਰ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਔਰਤ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਮਰਦ, ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਤੁਰੰਤ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤਤ੍ਰ ਮਾਸਂ ਵਸੇਦ੍ਧੀਰੋ ਨਿਯਤੋ ਨਿਯਤਾਸ਼ਨਃ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਂ ਵ੍ਰਜੇਦ੍ਰਾਜਨ੍ਪੁਨੀਤੇ ਚ ਕੁਲਂ ਪੁਨਃ
ਜੇ ਕੋਈ ਦ੍ਰਿੜ੍ਹ ਮਨ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ ਉਥੇ ਇੱਕ ਮਹੀਨਾ ਰਹੇ, ਸਯੰਮ ਅਤੇ ਸੀਮਤ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਨਾਲ, ਤਾਂ ਉਹ ਬ੍ਰਹਮ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਕੁਲ ਨੂੰ ਮੁੜ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਮੇਧਾਵਨਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਪਿਤृਦੇਵਾਂਸ਼੍ਚ ਤਰ੍ਪਯੇਤ੍ । ਅਗ੍ਨਿष੍ਟੋਮਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਸ੍ਮृਤਿਂ ਮੇਧਾਂ ਚ ਵਿਂਦਤਿ
ਮੇਧਾਵਨ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਤਰਾਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰੇ; ਇਸ ਨਾਲ ਉਹ ਅਗਨਿਸ਼ਟੋਮ ਯਜਨ ਦਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਯਾਦਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਬੁੱਧੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰ ਕਾਲਂਜਰਂ ਗਤ੍ਵਾ ਗੋਸਹਸ੍ਰਫਲਂ ਲਭੇਤ੍ । ਆਤ੍ਮਾਨਂ ਸਾਧਯੇਤ੍ਤਤ੍ਰ ਗਿਰੌ ਕਾਲਂਜਰੇ ਨृਪ
ਕਾਲੰਜਰ ਪਹਾੜ ਤੇ ਜਾ ਕੇ, ਉਹ ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਉਥੇ, ਕਾਲੰਜਰ ਪਹਾੜ ਤੇ, ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੀ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਸਧਾਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਜਨ।